II SA/Po 803/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st. sekr. sąd. Natalia Sikorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w likwidacji na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23; dalej: "k.p.a."), Wojewoda po rozpoznaniu odwołania M. sp. z o.o. z s. w P. uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2017 r. nr [...], odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] 2012 r. znak: [...] i umorzył postępowanie organu I instancji. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] 2012 r. znak: [...] Prezydent Miasta P. zatwierdził na wniosek [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę tymczasowego wolnostojącego nośnika reklamowego 2-ekranowego przy Al. [...] w P., działka nr [...], ark. 18, obręb W., określając czas użytkowania tego obiektu - do dnia 13 stycznia 2017 r. W dniu 13 stycznia 2017 r. [...] sp. z o.o. nadała w urzędzie pocztowym przesyłkę kierowaną do Prezydenta Miasta P. zawierającą wniosek o zmianę ww. decyzji z dnia [...] 2012 r. w zakresie czasu użytkowania obiektu – na okres kolejnych 5 lat tj. do 31 grudnia 2021 r. Ów wniosek wpłynął do organu I instancji w dniu 16 stycznia 2017 r. W wyniku wszczęcia i przeprowadzenia postępowania Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] 2017 r. nr nr [...], na podstawie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., dalej: p.b.), odmówił zmiany ww. decyzji z dnia [...] 2012 r. W uzasadnieniu organ I instancji po pierwsze stwierdził, że inwestor nie przedstawił dokumentu potwierdzającego, że nie ma podstaw do wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2012 r. zgodnie z art. 37 p.b. Po wtóre inwestor, pomimo wezwania organu, nie przedstawił nowej decyzji Zarządu Dróg Miejskich, z której wynika prawo do lokalizowania w pasie drogowym przedmiotowego nośnika reklamowego na okres wskazany we wniosku. W odwołaniu od powyższej decyzji [...] sp. z o.o. zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich niezbędnych okoliczności w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, art. 11 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 i art. 36a P.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i ustalenie, wobec braku ku temu podstaw, że inwestor zobowiązany jest do przedłożenia decyzji Zarządu Dróg Miejskich o zezwoleniu na zlokalizowanie obiektu w pasie drogowym na okres wskazany we wniosku o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę, a także art. 8 w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób ograniczający zaufanie obywateli do organów państwa ze względu na błędne zastosowanie ww. przepisów. Uchylając zaskarżoną decyzję i umarzając postępowanie organu I instancji Wojewoda zważył, że inwestor złożył wniosek o zmianę decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2012 r. w zakresie terminu jej obowiązywania dopiero w dniu 16 stycznia 2017 r., czyli po terminie określonym w rozstrzygnięciu. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 61 §3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Przez dzień doręczenia żądania należy rozumieć zaś dzień wpływu podania zawierającego żądanie do kancelarii właściwego organu. Zatem dla ustalenia daty wszczęcia postępowania nie ma znaczenia data nadania pisma w polskim urzędzie pocztowym. Zdaniem Wojewody wniosek o zmianę ww. decyzji pełnomocnik inwestora złożył po terminie. W tej sytuacji podanie to nie mogło być rozpatrzone merytorycznie przez organ I instancji, albowiem po upływie terminu nie jest możliwe przedłużenie użytkowania obiektu, gdyż jego istnienie jest nielegalne, a ewentualne czynności zmierzające do zmiany czasu użytkowania powinny zostać podjęte przed upływem terminu użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego. Dlatego Wojewoda uznał wniosek o zmianę czasu użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego złożony po upływie terminu za niedopuszczalny. Obiekty budowlane wzniesione czasowo podlegają bowiem rozbiórce z mocy prawa ze względu na upływ czasu oznaczonego w pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że obowiązek rozbiórki takiego obiektu staje się wymagalny wraz z upływem wskazanego w decyzji terminu użytkowania obiektu. Zdaniem Wojewody w konsekwencji wniosek o zmianę decyzji o pozwolenie na budowę obiektu tymczasowego złożony po terminie czyni postępowanie w przedmiocie zmiany decyzji bezprzedmiotowym. W związku z powyższym organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji, który odmówił zmiany decyzji z dnia [...] 2012 r., ponieważ w ww. okolicznościach organ ten powinien postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzyć. M. sp. z o.o. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Wojewody zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 105 § 1 w zw. z art. 61 § 3 w zw. z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i wadliwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że wniosek spółki o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie czasu jego użytkowania złożono po upływie terminu, co wg organu czyniło postępowanie bezprzedmiotowym. Nadto skarżąca spółka zarzuciła Wojewodzie naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów odwołania, a także naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 6, art. 8, art. 11 i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie i nieodniesienie się w sposób wyczerpujący do całego materiału dowodowego, niewskazanie faktów, na których organ się oparł, a także prowadzenie postępowania w sposób ograniczający zaufanie obywateli do organów państwa poprzez wadliwe zastosowanie ww. przepisów. Wobec podniesionych zarzutów skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot na jej rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W motywach skargi podniesiono, że w ostatnim dniu terminu użytkowania przedmiotowego obiektu tj. 13 stycznia 2017 r. inwestor przez pełnomocnika nadal listem poleconym wniosek o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2012 r. Wbrew błędnemu stanowisku Wojewody wniosek złożono zatem przed upływem terminu użytkowania tymczasowego obiektu. Zdaniem skarżące, organ I instancji błędnie przyjął, opierając się jedynie na ogólnym przepisie art. 61 § 3 k.p.a., że datą wszczęcia postępowania o zmianę decyzji o pozwolenie na budowę tymczasowego obiektu w zakresie czasu jego użytkowania jest dzień wpływu wniosku do organu, czyli 16 stycznia 2017 r., a nie dzień jego nadania. Organ odwoławczy pominął przepis art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., wedle którego termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostanie nadane we właściwej placówce pocztowej wyznaczonego operatora. Wskazano, że wniosek inwestora z 13 stycznia 2017 r. stanowił czynność procesową podlegającą k.p.a. i znajdowały do niego zastosowanie przepisy szczególne dotyczące obliczania terminów określone w art. 57 k.p.a., w tym i zasady zachowania terminu przez pismo wniesione we właściwej placówce pocztowej. Wskazano, że choć przepis art. 61 § 3 k.p.a. znajduje zastosowanie do wniosku inicjującego postępowanie administracyjne, to nie eliminuje on przepisu art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. Nadto wskazano, że wbrew zasadzie dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania, a zwłaszcza do kwestii podnoszonego naruszenia przez organ I instancji art. 11 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 i art. 36a p.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i ustalenie, że skarżąca była zobowiązana do przedłożenia decyzji ZDM o zezwoleniu na lokalizowanie obiektu w pasie drogowym. Podnosząc zaś zarzut naruszenia przez Wojewodę przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 6, art. 8, art. 11 i art. 80 k.p.a. spółka wskazała, że organ ten bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Wojewoda w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do całokształtu stanu faktycznego i prawnego sprawy, w tym do zarzutów skarżącej podnoszonych w odwołaniu. W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...] 2017 r., uchylająca decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2017 r. o odmowie zmiany ostatecznej decyzji z dnia [...] 2012 r. i umarzająca postępowanie organu I instancji jako bezprzedmiotowe. Wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda uznał w świetle art. 63 § 3 k.p.a., że wniosek spółki [...] o zmianę ww. ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta P. udzielającej pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego – wolnostojącego nośnika reklamowego 2-ekranowego przy Al. [...] w P. (dz. nr [...], ark. 18, obręb W.) w zakresie terminu jego użytkowania, został wniesiony po upływie terminu, do którego wyznaczono terminu użytkowania obiektu (po 13.01.2017 r.) i jako spóźniony nie mógł zostać rozpatrzony, a w konsekwencji postępowanie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Z uwagi na przedmiot wniosku skarżącej spółki, inicjującego postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zmiana decyzji udzielającej pozwolenia na budowę nie może nastąpić na podstawie art. 155 k.p.a. Przepisem szczególnym, który wyłącza możliwość zmiany decyzji udzielającej pozwolenia na budowę w trybie art. 155 k.p.a. jest art. 36a p.b. (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt II OSK 1102/12, wyrok NSA z dnia 8 września 2011 r. sygn. akt II OSK 682/11, wyrok NSA z dnia 17 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1407/08; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 36a ust. 1 p.b. istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Przepis ten zawiera dwie niezależne od siebie przesłanki pozwalające na zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę. Pierwsza dotyczy zmiany decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, a druga dotyczy odstąpienia od innych warunków pozwolenia na budowę. Z art. 36 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b p.b. wynika, iż w przypadku pozwolenia na budowę dotyczącego tymczasowych obiektów budowlanych organ obligatoryjnie określa w pozwoleniu czas użytkowania tymczasowych obiektów oraz terminy rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 36a ust. 1 p.b. istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie skarżąca spółka domagała się zmiany daty użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego (do dnia 31.12.2021 r.). Wniosek dotyczył więc zmiany rozstrzygnięcia, zawartego w pozwoleniu na budowę, które nie odnosiło się bezpośrednio do procesu budowlanego, lecz okresu użytkowania wzniesionego tymczasowego obiektu budowlanego. Co do zasady przyjmuje się, że tryb opisany w art. 36a p.b. dotyczy robót niezrealizowanych, co uniemożliwia wnioskowanie o zmianę pozwolenia na budowę po zakończeniu procesu inwestycyjnego. Niemniej jednak w orzecznictwie wyrażany jest pogląd, podzielany przez Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, że jeśli w pozwoleniu na budowę określono czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych jak i termin ich rozbiórki, możliwe jest w stosunku do tych elementów decyzji zmienienie ich na zasadach określonych w 36a p.b., jeśli decyzja nie została wyeliminowana z obrotu, w szczególności nie została zaskarżona jako naruszająca prawo, uchylona, ani też nie wygasła (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1933/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Po 89/12, wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 101/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z dnia z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2640/14 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pogląd dotyczący braku możliwości zmiany w trybie art. 36a ust. 1 p.b. pozwolenia na budowę, gdy roboty budowlane zostały już wykonane, nie może znaleźć zastosowania do zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowych obiektów budowlanych nie z powodu zamierzonego istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, lecz zmiany innego warunku pozwolenia na budowę w postaci ustalenia nowego czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych. Taka zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest uzależniona od stanu zaawansowania robót budowlanych, ponieważ ich nie dotyczy, wymaga natomiast, aby wniosek o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę przez przedłużenie czasu użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego był złożony przed upływem czasu użytkowania takiego obiektu określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę. Upływ czasu użytkowania tymczasowego obiektu ustalonego w decyzji o pozwoleniu na budowę rodzi bowiem obowiązek rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego. Jako podstawę umorzenia postępowania w niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo uznał okoliczność złożenia wniosku o zmianę decyzji udzielającej pozwolenia na budowę po wskazanym w tej decyzji terminie określającym czas użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego. W ocenie Sądu wniosek o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego w zakresie czasu jego użytkowania musi zostać złożony przed upływem wskazanego w tej decyzji czasu użytkowania obiektu budowlanego. Wniosek o zmianę czasu użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego, złożony po upływie tego terminu, uznany być musi za niedopuszczalny. Obiekty budowlane wzniesione na okres czasowy podlegają bowiem rozbiórce z mocy prawa ze względu na upływ czasu oznaczonego w pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że obowiązek rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego staje się wymagalny wraz z upływem wskazanego w decyzji terminu użytkowania obiektu (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 101/14, wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 345/10, wyrok WSA z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 866/08; http://orzeczenia.n.sa.gov.pl). W konsekwencji uznać trzeba, że wniosek o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego w zakresie czasu jego użytkowania, złożony po upływie tego terminu, czyni postępowanie w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę bezprzedmiotowym. W niniejszej sprawie w decyzji z dnia [...] 2012 r. Prezydent Miasta P. określił okres użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego do dnia 13 stycznia 2017 r. Oznacza to, że jeżeli skarżąca spółka zamierzała w dalszym ciągu użytkować przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany, to niezbędnym było złożenie wniosku o zmianę decyzji z dnia [...] 2012 r. przed upływem terminu, do którego ów obiekt użytkowany był legalnie. Tymczasem wniosek o zmianę decyzji z dnia [...] 2012 r. złożony został przez inwestora w dniu 16 stycznia 2017 r. Zważyć należy, że postępowanie o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę wszczyna się na wniosek strony. Stosownie zaś do treści art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. W konsekwencji, jak trafnie przyjął Wojewoda w zaskarżonym rozstrzygnięciu, z uwagi na fakt, że wniosek spółki [...] o zmianę decyzji wpłynął do organu po 13 stycznia 2017 r. (w dniu 16.01.2017 r.), a zatem po upływie terminu użytkowania obiektu tymczasowego, to niedopuszczalne było wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie i w rezultacie przedłużenie terminu użytkowania obiektu. W dniu bowiem doręczenia żądania organowi (16.01.2017 r.) użytkowanie przedmiotowego tymczasowego obiektu było już nielegalne i niedopuszczalne było prowadzenie postępowania zmierzającego do przedłużenia terminu użytkowania. Dlatego prawidłowo organ II instancji uznał, że postępowanie to stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. z przyczyn przedmiotowych i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w niniejszej sprawie. W tym kontekście, odnosząc się do zarzutów skargi naruszenia art. 105 § 1 w zw. z art. 61 § 3 i art. 57 § 5 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że wniosek o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę wniesiono po upływie terminu, Sąd pragnie wyjaśnić, że z punktu widzenia przedmiotu niniejszej sprawy istotne było ustalenie daty wszczęcia postępowania przed organem I instancji, a nie daty nadania wniosku przez skarżącą spółkę o zmianę decyzji. Tę pierwszą datę określa przepis art. 61 § 3 k.p.a. jako datę doręczenia żądania organowi. Przepis art. 57 § 5 k.p.a. reguluje zaś datę zachowania czynności w postępowaniu administracyjnym. W szczególności przepis 57 § 5 pkt 2 k.p.a. określa, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Trafnie wobec tego uznał organ odwoławczy, że postępowanie w zakresie zmiany okresu użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego objętego ww. decyzją stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Z powyżej wskazanych powodów jako niezasadną ocenić należało argumentację skarżącej Spółki dotyczącą możliwości złożenia wniosku o zmianę pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego po upływie czasu jego użytkowania. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej dla ustalenia daty wszczęcia postępowania nie ma znaczenie data nadania podania w polskim urzędzie pocztowym. Data ta ma tylko znaczenie dla zachowania terminu do dokonania czynności (por. B. Adamiak [w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W-wa 2011, s. 291). Tym samym choć faktycznie wniosek o zmianę pozwolenia na budowę został nadany w placówce pocztowej w dniu 13 stycznia 2017 r., a więc w ostatnim dniu obowiązywania tegoż pozwolenia, to fakt, że został on doręczony organowi I instancji w dniu 16 stycznia 2017 r., a zatem po upływie terminu użytkowania przedmiotowego nośnika reklamowego, spowodował, że niedopuszczalne stało się jego merytoryczne rozstrzygnięcie. W związku z powyższym zaskarżoną decyzję uznać należało za prawidłową w świetle art. 36a p.b. oraz art. 138 § 1 pkt 2 i art. 61 § 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu skarżącej naruszenia przepisu art. 15 k.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ II instancji do zarzutów odwołania Sąd stwierdził, że jest on o tyle chybiony, że zarzuty odwołania odnosiły się do merytorycznego rozstrzygnięcia organu I instancji (odmowa zmiany decyzji), tymczasem organ odwoławczy, nie przechodząc do meritum sprawy, uznał, że postępowanie było bezprzedmiotowe z powodu jego wszczęcia po upływie terminu użytkowania przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego. Tym samym Wojewoda trafnie przyjął, że bezprzedmiotowość postępowania powoduje, iż niezasadne jest ustosunkowanie się do merytorycznych zarzutów odwołania. Dlatego zdaniem Sądu przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia art. 15 k.p.a. Również z powyższych przyczyn Sąd uznał za chybione zarzuty naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 6, art. 8, art. 11 i art. 80 k.p.a.) poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego. Zdaniem sądu, skoro organ odwoławczy stwierdził, że brak było podstaw do prowadzenia postępowania z powodu jego wszczęcia po upływie terminu użytkowania obiektu określonego w decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2012 r., to nie było konieczności ustalania merytorycznych przesłanek zmiany tejże decyzji. Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) skargę wniesioną w niniejszej sprawie oddalił, o czym orzeczono w sentencji wyroku.