II SA/Po 859/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st. sekr. sąd. Natalia Sikorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Starosta P. decyzją nr 1829/177 (nr sprawy : AB.6740.06.702.2016.XV), wydaną w dniu 29 marca 2017 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił zezwolenia na budowę dla "A" Sp. z o.o. Sp.k. w P. (zwana też jako: "inwestor" lub "Spółka") obejmujące zmianę ostatecznej decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2016r. nr rej. [...]. o pozwoleniu na budowę zespołu trzech wielorodzinnych budynków mieszkalnych wraz z instalacją gazową, w zakresie konstrukcji, wysokości i układu części pomieszczeń w budynkach nr 2 i 3 przy ulicy K. w Z., gmina S., nr ewidencyjny gruntów S.; Z.; dz. [...] i [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż inwestor przedłożył uzupełniony projekt budowlany dotyczący obiektów, których dotyczy wnioskowana zmiana ostatecznej decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...]2016r. nr rej. [...]. Organ zauważył także, iż właścicielka sąsiedniej działki nr [...]zapoznała się z aktami sprawy i wniosła w toku postępowania uwagi dotyczące analizy przesłaniania i zacieniania sporządzonej dla przedmiotowego projektu. Uwagi te dotyczą jednak budynku, który już istnieje, toteż nie mogły być brane pod uwagę. Wyjaśniono, że zastrzeżenia dotyczące odległości balkonów od granicy również nie mogły być uwzględnione, ponieważ budynek usytuowany jest w odległości 4m od granicy, a balkony mają 1,25m głębokości. Tym samym odległość balkonów jest zgodna z zapisami §12 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2015.1422 ). Wyjaśniono nadto, iż decyzję wydano w oparciu o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] 2009r. nr [...], nr rej.: [...], wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy S., przeniesioną na inwestora decyzją z [...] 2014r., nr rej[...]. Odwołanie wniosła M. M. podnosząc, iż nie wykazano, iż budynek nr 1 był już istniejący. Zaznaczono, iż budynek budowlany uznaje się za istniejący dopiero po udzieleniu pozwolenia na użytkowanie. Strona zarzuciła, iż przedłożona analiza zacienienia jest nieprawidłowo sporządzona. Analiza ta powinna odnieść się do budynków nr 1,2,3 zaprojektowanych na działkach nr [...]i [...]w stosunku do działek [...] i [...], co skutkuje przyjęciem parametrów do obliczeń dla tych działek, odległość od granicy 4m i najniższą krawędzią okna/drzwi tarasowe ± 0,00 nad poziomem terenu. Wydając pozwolenie na budowę właściwy organ jest zobowiązany zgodnie z zapisem § 60 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie do uwzględnienia zacienienia działek sąsiednich. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...]2017 r., nr [...]uchylił zaskarżoną decyzję Starosty P. z [...]2017 r. Nr [...] w części dotyczącej przywołania podstawy prawnej, tj. zamiast: "Na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r., poz. 290 j.t.)" wstawił: "Na podstawie art. 28. art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r.. poz. 290 j.t.)"; a w pozostałej części utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2016r., znak: [...], uchylił w całości decyzję Starosty P. z [...]2015r. Nr [...] (w sprawie odmowy) i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla "A" Sp. z o.o. Sp.k. ul. R. [...] P., dla inwestycji obejmującej: budowę zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z wewnętrzną instalacją gazową na terenie nieruchomości położonej w Z. przy ul. K. (działka o nr ewid. [...], gmina S., która po podziale stanowi działki o nr ewid. [...] i [...]). Projektant mgr inż. arch. Ł. M. zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Skarżąca M. M. uczestniczyła na prawach strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym ww. decyzją Wojewody i nie wnosiła żadnych zastrzeżeń, ani też nie skorzystała z prawa wniesienia skargi na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Powyższe oznacza, iż nie miała zastrzeżeń, co do przedmiotowej inwestycji. Następnie organ zauważył, iż w myśl art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Natomiast przepisy art. 32- 35 stosuje się odpowiednio do zakresu zmiany (art. 36a ust. 3). W opisie technicznym do projektu zagospodarowania działki wskazano (str. 38 projektu): w pkt 3 dotyczącym istniejącego stanu zagospodarowania działki, iż obecnie na działce znajduje się budynek nr 1 w realizacji, a w pkt 3.2 że projekt zagospodarowania terenu bez zmian i nie dotyczy zmiany pozwolenia na budowę. Natomiast w opisie technicznym do projektu zamiennego (str. 46) wskazano w pkt 2.1, że zmiany dotyczą budynku nr 2 i 3 w tym w szczególności w zakresie konstrukcji, wysokości i układu części pomieszczeń. Liczba lokali pozostaje bez zmian. Zmiana grubości i lokalizacji ścian działowych oraz wewnętrznych nośnych, a także zmiana materiału ścian zewnętrznych wpłynie na zwiększenie powierzchni poszczególnych pomieszczeń. Zmianie podlega lokalizacja, wielkość i kształt stolarki okiennej i drzwiowej w tym zmiana lokalizacji głównych drzwi wejściowych oraz lokalizacji i wielkości balkonów. Ponadto jak wynika z pisma pełnomocnika inwestora z 16 lutego 2017r. (akta organu I instancji) zrezygnowano z odprowadzenia wód opadowych i roztopowych do zbiornika odparowującego projektowanego uprzednio. Wody opadowe oraz roztopowe z dachów, balkonów, tarasów i terenu inwestycji odprowadzane będą do rowu melioracji szczegółowej M-26, zgodnie z warunkami technicznymi z dnia 22 sierpnia 2016r. wydanymi przez Gminną Spółkę Wodno-Melioracyjną w S., przy czym projekt kanalizacji deszczowej stanowić będzie oddzielne opracowanie. Wojewoda zauważył, iż wprowadzone zmiany w projekcie zamiennym nie mają wpływu na zmianę zagospodarowania działki objętej projektem, co oznacza, iż nie uległy zmianie charakterystyczne parametry projektowanych budynków mieszkalnych, w tym kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość i liczba kondygnacji oraz ich usytuowanie względem granic działek sąsiednich w tym działki skarżącej o nr ewid. [...]. Stąd decyzja Starosty P. z dnia [...] 2017r., zatwierdzająca zmiany wymienione w sentencji decyzji i pokazane w projekcie zamiennym, dotyczące budynku nr 2 i 3, nie naruszają interesu skarżącej ze względu na fakt, iż są to zmiany w szczególności wewnątrz budynków nr 2 i 3 usytuowanych na części działki objętej inwestycją i niegraniczącej z nieruchomością skarżącej. Zdaniem Wojewody stawiane zarzuty przez skarżącą winny być podnoszone przez nią na etapie pierwotnego pozwolenia na budowę dotyczącego planowanego przedsięwzięcia. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy stwierdził, iż z przedłożonej przez inwestora analizy nasłonecznienia oraz analizy zacieniania wynika, iż zostały zachowane zarówno wymogi § 60 jak § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Analiza graficzna przesłaniania i zacieniania w oparciu o § 13 ww. rozporządzenia w stosunku do budynku skarżącej przedstawia trzy najbardziej niekorzystne punkty budynku Nr 1 tj. w kalenicy (C), na załamaniu połaci dachowej (B) oraz na wysokości gzymsu (A), z których najbardziej niekorzystnym jest punkt B. W ścianie budynku skarżącej zwróconej w kierunku budynku nr 1 wskazano na 4 otwory okienne na wysokości 1,4 i 1,7 od poziomu 0.00 oraz najbardziej narażone na przesłanianie okno tarasowe zaznaczone na wysokości +0,80m od poziomu zerowego. Wojewoda zwrócił uwagę, iż zaznaczony poziom dolnej krawędzi okna budynku skarżącej +0,80m nie oznacza wysokości stopni tarasowych od poziomu terenu działki skarżącej, który wynosi 0,30 m na co wskazuje odwołująca (notatka służbowa z 5 czerwca 2017r. w aktach organu II instancji). Projektant na przedstawionej graficznie analizie przesłaniania przyjął jako poziom +/- 0.00 poziom terenu wokół budynku nr 1 i wszystkie wymiary wysokościowe zostały nawiązane do tego poziomu. Stąd w pkt. B poziom wynosi + 9,80m, a dolna krawędź okna skarżącej +0,80m stąd wysokość przesłaniania wynosi 9.00m i jest mniejsza od odległości między budynkami, która na tym poziomie wynosi 9,08m. Z przedłożonej analizy wynika, iż poziom terenu wokół budynku skarżącej względem terenu projektowanego budynku nr 1 będącego w realizacji jest o 0,50 m powyżej. Dalej wskazano, iż projekt budowlany zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego musi być wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i składającą oświadczenie o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej stąd stanowi on dokument w sprawie, na którym opiera się organ administracji architektoniczno budowlanej. Za zgodność projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji z przepisami prawa odpowiada projektant. Na zakończenie wyjaśniono, iż Wojewoda swoją decyzją zweryfikował zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie błędnego przywołania podstawy prawnej, tzn. zamiast art. 36 ustawy Prawo budowlane przywołano art. 36a, który w ust. 1 stanowi, iż "Istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej ". Skargę na powyższą decyzję wniosła M. M., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego sprawy w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz 107 k.p.a.; 2. art. 78 k.p.a. w związku z art. 75 k.p.a. oraz art. 84 k.p.a poprzez brak dopuszczenia w sprawie wniosku dowodowego skarżącej o dostarczenie przez uczestnika danych wyjściowy, które posłużył do sporządzenia opinii o zacienianiu, względnie poprzez brak powołania biegłego w sprawie, który zweryfikowałby tę opinię; 3. art. 35 ust. 1 punkt 1 prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji w sytuacji, w której projektowane założenie budowlane jest wyższe niż dopuszczalna wysokość maksymalna wynikająca z decyzji o warunkach zabudowy na poziomie 14,70 m; 4. § 13 ust. 1 oraz § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, w której projektowane zamierzenie budowlane doprowadzi do przesłonienia naturalnego nasłonecznienia budynku skarżącej ponad dopuszczalne normy; 5. § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez brak zapewnienia wystarczającego nasłonecznienia pomieszczeń skarżącej. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż Wojewoda Wielkopolski w żaden sposób nie odniósł się do wniosku skarżącej o wskazanie przez wnioskodawcę "A" sp. z o.o. spółka komandytowa w Poznaniu danych wyjściowych, jakie zostały przyjęte do sporządzenia analizy zacieniania, w tym na jakiej podstawie przyjęto między innymi różnicę w poziomie gruntu na działkach oraz na jakiej podstawie przyjęto taką, a nie inną wysokość okien w budynku wnoszącej skargę. Zarzucono, iż analiza zacieniania, znajdująca się w aktach, zawiera następujące błędy i sprzeczności, które wskazują na jej wadliwość w zakresie poczynionych wyliczeń: 1. część opisowa analizy nie wskazuje czy analiza dotyczy każdego z trzech budynków czy tylko jednego z nich; 2. część graficzna odnosi się wyłącznie do budynku nr 1, brakuje odniesienia do budynków nr 2 i 3; 3. mimo, iż z części graficznej i opisowej analizy wynika, że dochodzi do zacieniania budynku skarżącej, to w żadnej części analizy nie znajdziemy wyliczeń jaki jest czas rzeczywistego zacieniania budynku skarżącej. Analiza pokazuje wyłącznie pełne godziny, zarówno w dniu 21 marca jak i 21 września, zamiast przedstawić dokładne wyliczenia; 4. budynek skarżącej nie jest zacieniany w godzinach, w których słońce jest położone najniżej i kiedy powinno być największe przesłanianie, a jest zacieniany, kiedy jest położone najwyżej; 5. przyjęcie, że najniżej położone okno w budynku pozwanej jest na poziomie 0,80 m od poziomu gruntu, kiedy to w rzeczywistości jest położone 0,30 m od gruntu; 6. brak wskazania skąd przyjęto takie, a nie inne parametry nieruchomości skarżącej, tym bardziej, że autor analizy nie miał dostępu do projektu i nie był z wizytą na nieruchomości; 7. wysokość budynku nr 1 została wskazana jako 15,44 m, kiedy to maksymalna dopuszczalna wysokość zabudowań na nieruchomości, wynikająca z decyzji o warunkach zabudowy, wynosi 14,70 m. Zaznaczono, iż po zapoznaniu się z analizą zacieniania nie jest wiadome, na jakiej podstawie autor analizy poczynił założenia dotyczące dolnych krawędzi okien w budynku skarżącej. Mimo zgłaszanych zastrzeżeń w tej kwestii organ zaniechał ich wyjaśnienia i bezkrytycznie przyjął opinię za wiarygodną, poprzestając na zaprezentowanych tam wyliczeniach. Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik uczestnika postępowania – "A" sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w Poznaniu, w piśmie procesowym z 11 grudnia 2017 r. wniósł o oddalenie skargi podnosząc, iż zaskarżona decyzja dotyczy budynków nr 2 i 3 i obejmuje zmianę zagospodarowania pomieszczeń w dwóch budynkach. Nie wpływa ona na bryłę tych budynków, a w szczególności nie dotyczy ona w żaden sposób wybudowanego już budynku nr 1. Zmiany, o jakie wniosła spółka Spółka, nie wpływały ani na sposób zagospodarowania działki gruntu, ani na kubaturę, ani na usytuowanie budynków. Nadto ani budynek nr 2, ani budynek nr 3, w żadnym zakresie nie spowodują zacienienia budynku należącego do skarżącej, albowiem nie jest to fizycznie możliwe z uwagi na wzajemne usytuowanie tych budynków. Skarżąca tych okoliczności nie zauważa i w istocie w skardze dokonuje krytyki pierwotnej decyzji, nie zauważając ani zakresu, ani specyfiki postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Obecny na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, iż M. M. jest właścicielką działki o nr geod. [...] i [...] , a działki te bezpośrednio sąsiadują z terenem inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania jej z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), względnie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdzić należy, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie jest obarczona naruszeniem przepisów, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Wojewody Wielkopolskiego z 20 czerwca 2017 r. w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji tego organu z 17 lutego 2017 r. o pozwoleniu na budowę wydanej dla inwestycji polegającej na budowie zespołu trzech wielorodzinnych budynków mieszkalnych wraz z instalacją gazową przy ulicy K. w Z., gmina S., nr ewidencyjny gruntów S.; Z.; dz. [...] i [...]. Zmiany objęte zaskarżoną decyzja dotyczyły konstrukcji, wysokości i układu części pomieszczeń w budynkach nr 2 i 3. Podstawą kwestionowanego rozstrzygnięcia były przepisy art. 36a ustawy z 14 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r. ,co wynika z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. z 2016 r., poz. 2255 ). Zgodnie z art. 36a ust. 1 Praw budowlanego istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Co istotne na gruncie rozpoznawanej sprawy, w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany (art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego). Oznacza to, że czynności wskazane w tych przepisach są wykonywane w zakresie uzasadnionym wnioskowaną przez inwestora zmianą. Inwestor dołącza do wniosku o zmianę pozwolenia na budowę tylko te dokumenty, których dane uległy dezaktualizacji na skutek proponowanego przez niego odstąpienia, a organ dokonuje ich oceny, nie badając tych elementów wydanego wcześniej pozwolenia na budowę, których to odstąpienie nie dotyczy. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma zatem prawa dokonywać ponownej oceny całego zamierzenia inwestycyjnego. Jest związany ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a nowe postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego może dotyczyć jedynie zmian wprowadzonych do tego projektu (por. wyroki NSA z dnia 14 kwietnia 2010 r., II OSK 674/09, oraz z dnia 18 lutego 2010 r., II OSK 389/09 – oba dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przepis ten ma niewątpliwie na celu przyśpieszenie procesu inwestycyjnego przez ułatwienie inwestorowi dokonania zmian w projekcie budowlanym, który został już zatwierdzony, bez konieczności ponownego wszczynania skomplikowanej i czasochłonnej procedury wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Uzupełniająco wyjaśnić należy, iż jest to sprawa nowa, załatwiana w pierwszej instancji przez ten sam organ administracji architektoniczno-budowlanej, który był uprawniony na podstawie art. 82 Prawa budowlanego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. starostę. Natomiast wojewoda jest organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji wyłącznie w sytuacjach wymienionych w art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego oraz w sprawach określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów, o którym mowa w art. 82 ust. 4. Podkreślić należy, że wydanie przez wojewodę pozwolenia na budowę w postępowaniu odwoławczym nie daje podstaw do przyjęcia, że w takim przypadku następuje przeniesienie do właściwości instancyjnej wojewody jako organu pierwszej instancji wszystkich spraw związanych z tym pozwoleniem, w tym także zatwierdzania projektów zamiennych i dokonywania zmian pozwolenia na budowę. W wyniku wniesienia odwołania organ drugiej instancji uzyskuje bowiem kompetencje jedynie do weryfikacji zaskarżonej decyzji w celu jej reformacji lub kasacji. Przenosząc dotychczasowe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, iż planowane zmiany dotyczą dwóch budynków - z trzech budynków objętych zamierzeniem budowlanym, na które inwestor uzyskał pierwotnie pozwolenie na budowę – decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2016r. nr rej. [...]. Zmiany te, z wyjątkiem zmiany sposobu odprowadzania wód opadowych i roztopowych, dotyczą konstrukcji, wysokości i układu części pomieszczeń w budynkach nr 2 i 3. Liczba lokali pozostaje bez zmian. Zmiana dotyczy grubości i lokalizacji ścian działowych oraz wewnętrznych nośnych, a także zmiana materiału ścian zewnętrznych wpłynie na zwiększenie powierzchni poszczególnych pomieszczeń. Zmianie podlega również lokalizacja, wielkość i kształt stolarki okiennej i drzwiowej w tym zmiana lokalizacji głównych drzwi wejściowych oraz lokalizacji i wielkości balkonów. Podkreślić należy, iż zatwierdzony decyzją z [...] 2016 r. projekt zagospodarowania działki nie ulega zmianie. Ponadto bez zmian pozostaną pozostałe charakterystyczne parametry, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość i ilość kondygnacji planowanych budynków nr 2 i 3. Sąd dokonując kontroli decyzji wydanych w zakresie planowanej zmiany pierwotnego pozwolenia na budowę nie dopatrzył się uchybień w zakresie realizacji obowiązków organów wynikających z przepisów prawa, a w szczególności z art. 35 Prawa budowlanego, który określa jakie czynności organy architektoniczno-budowlane wykonują przed udzieleniem pozwolenia na budowę. Sąd podzielił ustalenia organów, iż proponowane przez inwestora zmiany zgodne są z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z 01 kwietnia 2009r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Potwierdzono też kompletność przedłożonego projektu budowlanego oraz jego wykonanie i sprawdzenie przez osoby posiadający stosowne uprawnienia budowlane. W tym miejscu należy wskazać na szczególną rolę i znaczenie projektanta w procesie budowlanym. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 4 Prawa budowlanego, projektant jest zobowiązany do opracowania projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wymaganiami prawa budowlanego oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający, dołączają do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Z kolei organ budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b.), a pełną odpowiedzialność (zawodową oraz cywilnoprawną) za zgodność tego projektu z prawem regulującym techniczne zasady projektowania ponoszą projektanci (por. np. wyroki NSA: z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 508/06, z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09, z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1214/10, z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 345/11, z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 44/12 oraz z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3002/13 – wszystkie dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z akt sprawy oraz wyjaśnień złożonych w toku postępowania sądowego, skarżąca M. M. jest właścicielem bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji działek o nr [...] i [...] . Powyższe skutkuje stwierdzeniem, iż organy architektoniczno-budowlane słusznie uznały ją z stronę postępowania w sprawie zmiany pierwotnego pozowania na budowę. Objęte zmianami budynki nr 2 i 3 z uwagi na swoją lokalizację oddziałują na działki należące do skarżącej, stąd też Mirosławie Mateckiej przysługiwała legitymizacja procesowa w postępowaniu dotyczącym zmiany pozwolenia na budowę, mająca jej gwarantować możliwość ochrony swoich interesów wynikających z przysługującego jej prawa własności. Zaznaczyć jednak trzeba, iż interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie może naruszać prawa inwestora, wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego, który mówi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które może dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości. Wobec tego o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2016 r. o sygn. akt II OSK 2327/14 - dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W rozpoznawanej sprawie organy słusznie stwierdziły, iż interesy skarżącej nie zostały naruszone, albowiem zmiany zaproponowane przez inwestora i objęte zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzją Starosty P. z 29 marca 2017 r. nie wpływały na zmianę oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Innymi słowy, zmiana decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia 17 lutego 2016r., nr rej. IR-IV.772.356.2015, nie obejmowała zmiany tych parametrów planowanej inwestycji, które skutkują jej oddziaływaniem na nieruchomości należące do skarżącej. Wojewoda Wielkopolski słusznie zauważył, iż podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące lokalizacji budynku nr 1 oraz zacieniania należącego do niej budynku mieszkalnego (działka nr [...] ), wykraczają poza granice przedmiotowej sprawy. Budynek nr 1 nie był objęty zmianami zatwierdzonym w zaskarżonej decyzji, a przewidziane w budynkach nr 2 i 3 zmiany, nie dotyczą takich parametrów tych budynków (np. wysokość, szerokość), czy też ich położenia, które mogłyby mieć potencjalny wpływ na zmianę sposobu zacienienia budynku skarżącej. Stąd też, w świetle art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 1pkt 2 Prawa budowlanego, bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy pozostaje ocena, czy przedłożona przez inwestora analiza zacienienia został sporządzona prawidłowo. W wyniku zatwierdzenia zmian w przedłożonym projekcie budowlanym nie dojdzie bowiem do zmiany zakresu zacienienia działek skarżącej w odniesieniu do pierwotnie zatwierdzonego decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia 17 lutego 2016r projektu budowlanego obejmującego całość zamierzenia budowlanego – budowa zespołu trzech wielorodzinnych budynków mieszkalnych wraz z instalacją gazową przy ulicy K. w Z., gmina S., dz. [...] i [...]– w zakresie, jakim skarżącej przysługuje ochrona wynikająca z regulacji zawartych w przepisach § 13 i § 60 wyżej powoływanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym zarzuty podniesione przez skarżącą nie mogły mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy. Mogły one być potencjalnie istotne dla oceny prawidłowości pierwotnego pozwolenia na budowę z 17 lutego 2016 r. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 36a ust. 1 i 3 Prawa budowlanego nie służy weryfikacji udzielonego już ostatecznego pozwolenia na budowę, w zakresie, którego inwestor nie zamierza zmieniać. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 36a ust. 4, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Stąd też Sąd odstąpił od szczegółowego ustosunkowania się do wskazanych w skardze zarzutów. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.