III SA/Po 125/17

Dnia 19 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: ref. staż. Marta Chocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi x na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia[...]. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Decyzją z dnia [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na podstawie art. 93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. z 2013r., poz. 1414, ze zm.) x prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...]karę pieniężną w kwocie [...] zł z tytułu - naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy- za każdego kierowcę ([...]zł), - naruszenia obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego- za każdy pojazd ( [...]zł), - skrócenia dziennego czasu odpoczynku, w tym: czasu powyżej 15 minut do jednej godziny ([...]zł) i za każdą następną rozpoczętą godzinę ([...] zł), - nie rejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (kara [...]zł). Organ I instancji w swoich ustaleniach oparł się na wynikach kontroli , która miała miejsce w dniu[...] r. w przedsiębiorstwie prowadzonym przez skarżącą i dotyczyła roku [...]. pobrano zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, w tym: dane cyfrowe oraz dokumenty potwierdzające fakt nie prowadzenia pojazdu pochodzące od wszystkich kierowców wykonujących przewozy drogowe w ramach działalności przedsiębiorcy w okresie [...]r . Ustalenia kontrolne zostały spisane w protokole kontroli z dnia [...]r. W wyniku kontroli organ ustalił, że nie zczytuje się regularnie danych cyfrowych z tachografów tj. co najmniej raz na 90 dni oraz kart kierowców tj. co najmniej raz na 28 dni. Podczas analizy zapisów z tachografu cyfrowego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] i karty kierowcy [...] stwierdzono nie rejestrowanie zapisów w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi poprzez prowadzenie pojazdu z odłączonym tachografem. Ujawniono też naruszenia kierowcy [...]z okresu [...]r., za które kierowca ten został ukarany mandatami karnymi podczas kontroli drogowej w dniu[...] r.. Ustalono też nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych w tachografie w dniu [...] przez kierowcę [...] za co został ukarany mandatami karnymi. Podczas analizy zapisów z tachografu cyfrowego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] i karty kierowcy [...] stwierdzono , że w dniu [...]r. o godzinie [...] pojazd poruszał się drogą krajową nr [...]w rejonie [...] natomiast tachograf rejestrował postój. Pojazd w tym momencie prowadził ww wykonując przewóz na rzecz przedsiębiorcy. Na powyższą okoliczność organ przesłuchał kierowcę [...] w charakterze świadka w dniu [...]r. Kierowca przyznał się do stosowania niedozwolonego urządzenia- magnesu, który zakłócał pracę tachografu. Kierowca zeznał, że w trakcie, gdy pojazd się poruszał, tachograf rejestrował odpoczynek. Organ I instancji stwierdził, iż zgromadzony materiał dowodowy w sprawie jednoznacznie wskazuje, że kierowca świadomie manipulował urządzeniem rejestrującym w celu sfałszowania jego wskazań , zaś orzeczona wobec przedsiębiorcy kara pieniężna jest konsekwencją jego odpowiedzialności administracyjnej jako pracodawcy za niewłaściwy nadzór nad zatrudnionym przez niego kierowcą i z tych też względów stwierdził, że nie widzi podstaw do odstąpienia od nałożenia kary. W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie art. 8, 107 § 3 k.p.a., art. 92 a i c ustawy o transporcie drogowym i §3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych. Skarżąca zarzucała organowi, że ten ukarał ją za postępowanie kierowcy, który użył magnesu z własnej inicjatywy bez wiedzy skarżącej oraz, że ukarał ją za minimalne przekroczenie czasu pracy kierowcy a ponadto że błędnie zinterpretował , sprzecznie z orzecznictwem przepis powołanego przez stronę rozporządzenia. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...]r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po analizie materiału dowodowego( protokół kontroli, dane cyfrowe z kart kierowców: [...] )wynika, że zasadne i zgodne z prawem jest nałożenie kary pieniężnej, zgodnie z treścią załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym za stwierdzone naruszenia: - z 1p 6.3.11 w wysokości [...] zł (naruszenie obowiązku wczytywania danych z kart kierowcy- za każdego kierowcę), - z 1p 5.3.w wysokości [...]zł (skrócenie dziennego czasu odpoczynku), - z 1p 6.2.1. w wysokości[...] zł (nie rejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi). Jako nie zasadne uznał nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w kwocie [...] zł (dotyczy 1p 6.3.12) uznając, że materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli oraz danych cyfrowych wskazuje, że przedsiębiorca dopełnił obowiązku wczytania danych urządzenia rejestrującego znajdującego się w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...]w ustawowym terminie i dotyczyło to okresu od [...]r. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do odstąpienia od ukarania uznając, że brak jest podstaw do zastosowania art. 92 c ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do przedmiotowych naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca winien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Organ przywołując tezy wyroków sądów administracyjnych uznał za linią orzecznictwa, że ograniczenie odpowiedzialności przedsiębiorcy za winę kierowcy nie ma zastosowania, jeżeli uchybienie przepisom przez kierowcę miało charakter rażący, a w szczególności zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub zostało popełnione wielokrotnie. Organ uznał, że liczne naruszenia w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących czasu jazdy, przerw i odpoczynków dowodzi o braku skutecznych działań nadzorczych i kontrolnych wobec kierowców. W skardze na decyzję strona wniosła o uchylenie decyzji II instancji i poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r. w zakresie nałożenia kary w wysokości [...] zł zarzucając naruszenie przez organ przepisu art. 92 c ustawy o transporcie drogowym i 1p 6.2.1. załącznika nr 3 tej ustawy. Nadto skarżąca zarzucała organowi naruszenie przepisów procesowych: art. 107 § 3 i art. 107 w zw. z art. 140 k.p.a. Skarżąca twierdziła, że organ nie odniósł się do jej twierdzeń i podnoszonych okoliczności, iż kierowca z własnej inicjatywy użył magnesu. Zdaniem skarżącej nie sposób zgodzić się z ustaleniem, że stwierdzenie sfałszowania czasu pracy przez kierowcę dnia [...]r. o godzinie [...] może prowadzić do wniosku, iż wszystkie dane zapisane przez tachograf dotyczące okresu prowadzenia pojazdu i odbytych odpoczynków są niewiarygodne. Owo domniemanie, zdaniem skarżącej nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym i tym samym w ocenie skarżącej brak jest podstaw do ukarania jej zaskarżoną karą administracyjną. W odpowiedzi na skargę organ II wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji sprawowana jest w oparciu o kryteria zgodności z prawem, a według art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. 2016. poz. 718, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji w powyżej określonych granicach Sąd uznał, że skarga okazała się nieuzasadniona. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była zasadność nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w kwocie [...] zł za naruszenia przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego, stwierdzone podczas analizy zapisów z tachografu cyfrowego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]i karty kierowcy [...], pracownika skarżącej . Organ dokonując analizy tego materiału dowodowego stwierdził, że w dniu [...]r. o godzinie [...] pojazd poruszał się drogą krajową nr [...]w rejonie [...] natomiast tachograf rejestrował postój. Przesłuchiwany w charakterze świadka kierowca [...] przyznał się do stosowania niedozwolonego urządzenia- magnesu, który zakłócał pracę tachografu. Z zeznań kierowcy wynikało, że w trakcie jak pojazd się poruszał, tachograf rejestrował odpoczynek. Powyższe ustalenia wynikają z materiału dowodowego- protokół z kontroli , protokół z przesłuchania kierowcy, w aktach administracyjnych). Okoliczność ta nie była przez skarżącą kwestionowana. Skarżąca twierdził jednak, że organ winien odstąpić od ukarania ją karą administracyjną i umorzyć postępowanie bowiem kierowca z własnej inicjatywy użył magnesu. Zdaniem skarżącej nie sposób zgodzić się z ustaleniem, że stwierdzenie sfałszowania czasu pracy przez kierowcę dnia [...]r. o godzinie [...]może prowadzić do wniosku, iż wszystkie dane zapisane przez tachograf dotyczące okresu prowadzenia pojazdu i odbytych odpoczynków są niewiarygodne. Owo domniemanie, zdaniem skarżącej nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym i tym samym w ocenie skarżącej brak jest podstaw do ukarania jej zaskarżoną karą administracyjną. Otóż zauważyć należy, że swoim zachowaniem kierowca dopuścił się naruszenia obowiązków i z punktu widzenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, konsekwencje prawne z tego tytułu może ponosić zarówno kierowca w postaci sankcji karnej w trybie przepisów kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia jak i wykonujący przewóz przedsiębiorca w drodze kary administracyjnej za niewłaściwy nadzór nad zatrudnionym przez niego kierowcą. Organy powołały się na przepisy unijne (rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 ze zmianą z dnia 20.12.1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985r.), na przepis art. 15 ust. 8 wskazując, że zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. Organ wskazał, że to samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach. Otóż rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r zostało z dniem 1.03.2014r (z zastrzeżeniem podanym w art. 48) zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się don transportu drogowego (Dz.U.UE L z dnia 28 lutego 2014r.) niemniej treść art. 32 ust. 3 jest powtórzeniem powyższego zakazu i wyraźnie stanowi, iż każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. Ustawodawca zaznaczył też, że w pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. W omawianej sprawie bezspornym było użycie przez kierowcę będącego pracownikiem skarżącej, magnesu . Strona skarżąca tej okoliczności nie kwestionowała Tak więc z pewnością doszło do ingerencji w pracę urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...]i dokonał tego kierowca [...]. Skarżąca wywodzi, że nie miała wpływu na powstanie tego naruszenia, to z własnej inicjatywy kierowca manipulował urządzeniem rejestrującym a zatem to on jest osobą wyłącznie odpowiedzialnym za powstałe naruszenie. Otóż z zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym definicji wynika, że krajowym transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, zaś przewoźnikiem drogowym jest przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego (art. 4 pkt 15 ustawy). Finansowa odpowiedzialność administracyjno- karna, taka jak przewidziana w art. 92 ust. 1 ustawy co do zasady, ma charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia przepisów. Zatem to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność administracyjną za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne a także za skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Kierowca niezależnie od formy zatrudnienia wykonuje bowiem jedną z czynności składającą się na szereg działań, których suma jest dopiero transportem drogowym w rozumieniu ustawy. Wobec tego sprawą przedsiębiorcy jest zawarcie takich umów oraz przyjęcie takich organizacyjnych rozwiązań, które dyscyplinować będą osoby wykonujące na jej rzecz usługi kierowania pojazdem (zob. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007r., sygn. akt I OSK 1259/06). Wskazać należy , iż zgodnie z art. 93 ust. 1 cytowanej już ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125 z 2007 r., poz. 874 ze zm. ) podmioty uprawnione do kontroli mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie jednak z art. 93 ust. 7 przepisu powyższego nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Przepis art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym stanowi ogólną klauzulę wyłączającą odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy w razie spełnienia przesłanki polegającej na braku możliwości przewidzenia przez ten podmiot zdarzeń lub okoliczności powodujących naruszenie przepisów. Chodzi zatem o tego rodzaju sytuację, w której doszło do naruszenia przepisów, jednakże nastąpiło ono wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot realizujący przewóz nie mógł przewidzieć ( zob. m. in. R. Strachowska, komentarz do art. 93 o transporcie drogowym, ABC 2011, Lex ). Zgodnie z poglądem WSA w Warszawie, wyrażonym w uzasadnieniu prawnym do wyroku z dnia 19 lutego 2007 r. (VI SA/Wa 1956/06, LEX nr 311989), podmiot, który nie dopełnił obowiązku administracyjnego, musi mieć możliwość obrony i wykazania, że niedopełnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności. Regulacja zawarta w art. 93 ust. 7 ustawy statuuje niewątpliwie zasadę ograniczonej odpowiedzialności przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Jeżeli zatem zostanie spełniona przesłanka określona hipotezą art. 93 ust. 7, organ właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli nie wydaje decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, lecz o umorzeniu postępowania. Na tle regulacji z art. 93 ust. 7 ukształtowała się w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych niejednolita koncepcja odpowiedzialności administracyjnej oraz jej wyłączenia. W opinii Sądu istotne znaczenie dla analizowanego zagadnienia ma wyrok NSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2009 r., II GSK 989/08, LEX nr 563516, w którym stwierdzono, iż należy uznać, że przedsiębiorca miał wpływ na zachowanie kierowcy, jeżeli mógł przewidzieć powstanie naruszenia a nie zapobiegł temu, wobec czego przedsiębiorca powołujący się na przepis art. 93 ust. 7 ustawy powinien udowodnić zaistnienie okoliczności wskazanych w tym przepisie, a mianowicie, że nie miał wpływu lub nie mógł przewidzieć stwierdzonego w trakcie kontroli naruszenia ( zob. też m. in. wyrok NSA z 2 czerwca 2009 r., sygn. II GSK 989/08, niepublik. ). Orzecznictwo sądów administracyjnych poddaje generalnie krytyce oparcie odpowiedzialności przedsiębiorców wykonujących przewóz drogowy wyłącznie na zasadzie ryzyka i na stwierdzeniu samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków, wskazując, że zachowanie takiego podmiotu (strony postępowania administracyjnego) powinno być oceniane z uwzględnieniem tzw. obiektywnego miernika staranności wymaganej zwykle od wykonującego przewóz (por. wyroki WSA w Białymstoku: z dnia 5 marca 2009 r., II SA/Bk 19/09, ONSA WSA 2010, nr 4, poz. 74 i z dnia 26 listopada 2009 r., II SA/Bk 503/09, LEX 589080). Natomiast w piśmiennictwie prezentowane jest również stanowisko negujące tezę judykatury o "należytej staranności, jakiej można wymagać od potencjalnego zobowiązanego, w celu niedopuszczenia do powstania naruszeń, które podlegałyby penalizacji". [...] wskazuje, że "adekwatnym wobec regulacji prawnej [z art. 93 ust. 7 u.t.d. - przypis autora] standardem interpretacyjnym jest normatyw "rozsądnego człowieka", co ze względu na charakter prowadzonych postępowań administracyjnych w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym zdaje się stwierdzeniem niekonkretnym i w pragmatyce nie zawsze możliwym do zastosowania" (zob. P. Razowski, Koncepcja odpowiedzialności administracyjnej w świetle przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, ZNSA 2010, Nr 4, s. 91). Organ prowadzący postępowanie powinien na podstawie całości materiału dowodowego stwierdzić, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, na które przedsiębiorca nie miał wpływu. Dla uniknięcia odpowiedzialności z art. 93 ust. 7 wymagane jest wykazanie, że w konkretnej sprawie przedsiębiorca podjął wszelkie niezbędne środki w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Nie wystarczy wobec tego – dla skutecznego uwolnienia się od odpowiedzialności administracyjno – karnej – wykazanie zastosowania wszystkich normalnych, rutynowych środków zabezpieczających, jeżeli sytuacja wymagała środków dodatkowych ( zob. m. in. wyrok WSA w Warszawie z 10 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 481/10, lex nr 643998 ). Oczekiwane od przedsiębiorcy standardy zachowania mieszczą się w granicach zachowania oczekiwanego od przedsiębiorcy jako profesjonalisty, prowadzącego działalność gospodarczą z zakresu transportu drogowego lub co najmniej wykonującego przewozy drogowe na potrzeby własne. W orzecznictwie podnosi się ponadto, iż regulacje ustawowe zmierzają generalnie do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się przede wszystkim w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Przedsiębiorca korzysta z pełnej swobody w wyborze osób, które na jego rzecz wykonują przewozy oraz z takiej formy ich zatrudnienia, która umożliwi mu zabezpieczenie swoich interesów i należyte wykonywanie ciążących na pracownikach obowiązków. Chodzi o zorganizowanie takich rozwiązań w funkcjonowaniu danego przedsiębiorstwa, które będą odpowiednio dyscyplinować osoby wykonujące transport na rzecz przewoźnika. Ma on też prawo do wystąpienia przeciwko pracownikowi z roszczeniem regresowym o naprawienie wyrządzonej szkody ( w postaci nałożonej kary administracyjnej ) – zob. m. in. wyrok WSA w Warszawie z 16 października 2006 r., sygn. VI SA/Wa 1447/06, niepublik oraz wyrok TK z 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06, OTK-A 2008/2/30. W omawianej sprawie zdaniem Sądu, przedsiębiorca nie może uwolnić się od odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego twierdząc, ze nie wiedział, ze kierowca założył magnes zakłócający pracę tachografu. W przeciwnym razie każdy przewoźnik, który ma zamiar naruszyć ustawowe przepisy tłumaczyłby się, ze jego pracownik zrobił coś bez jego zgody czy w ogóle bez jego wiedzy i tym samym uwalniał by się od odpowiedzialności na podstawie art. 92 c ust. 1 ustawy. Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy, przytoczonych powyżej przepisów prawa oraz poglądów orzecznictwa i doktryny stwierdził, iż w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do obciążenia strony skarżącej karą administracyjną, albowiem nie wykazała ona skutecznie istnienia podstaw wskazanych w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorca winien przewidzieć jako profesjonalny podmiot, iż w niniejszej sprawie może dojść do określonych naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przede wszystkim winien on odpowiednio poinstruować kierowcę o maksymalnych dopuszczalnych okresach prowadzenia pojazdu i o obligatoryjnych przerwach, w trakcie których pojazd nie może ulegać jakiemukolwiek przemieszczaniu. Okoliczność, że kierowca ingerował w urządzenie rejestrujące nie można zdaniem Sądu kwalifikować w kategoriach "braku wpływu" czy "okoliczności, których nie można było przewidzieć" w świetle art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy. Nawet brak wiedzy o samowolnej ingerencji pracownika w powierzone mu zadania nie jest ani tzw. brakiem wpływu przedsiębiorcy, ani okolicznością, której nie można przewidzieć. Jakiekolwiek zaniechania przedsiębiorcy powodujące niewłaściwe zachowania kierowców obciążają go, powodując określone konsekwencje o charakterze obowiązku uiszczenia kar administracyjnych. W dyspozycji art. 92 c ust. 1 ustawy nie mieszczą się takie sytuacje, które są wynikiem zachowań kierowców ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem (wyrok NSA z 8.12.2016r., sygn akt II GSK 1251/15). Z powyższych względów stawiane w skardze zarzuty uznane zostały przez Sąd za niezasadne. Organy dokonały prawidłowych ustaleń i prawidłowo zastosowały przepisy dokonując ich prawidłowej interpretacji. W istocie więc słusznie nałożono na skarżącą jako przedsiębiorcę transportowego karę pieniężną w kwocie [...] zł na podstawie pkt. Lp 6.2.1. załącznika nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U.2016.1907, ze zm.) "Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi". Ta kara zawiera się w zbiorze naruszeń Lp 6.2. " Wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego" i wysokość kary nie jest uzależniona od ilości, częstotliwości naruszeń. Tak więc Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania nałożenia na stronę skarżącą jako przedsiębiorcy wykonywającego przewozy drogowe i będącego pracodawcą kontrolowanego w omawianej sprawie kierowcy, kary w orzeczonej przez organy wysokości . W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż obie decyzje zostały wydane zgodnie z prawem procesowym i prawem materialnym, wobec czego orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016.718, ze zm.).