III SAB/Po 13/10

Dnia 6 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi RG na bezczynność Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie płatności do gruntów rolnych na 2008 rok postanawia: odrzucić skargę /-/W. Długaszewska Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Przepis art. 1 powołanej ustawy stanowi, iż przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy tej ustawy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zakres tych spraw precyzuje przepis art. 3 § 2 i 3 wymienionej ustawy. W art. 3 § 2 ust. 1 - 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyliczone zostały akty prawne, które mogą być poddawane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Są to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 wymienionej ustawy przewiduje wniesienie skargi na bezczynność organów we wskazanych wyżej przypadkach. Na podstawie tego przepisu skarga przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1 - 3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy. Ponadto skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (zob. szerzej A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Med.ek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 28 i n.). Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, polegająca na niewykonaniu obowiązków wynikających z art. 37 § 2 k.p.a., po złożeniu przez skarżącego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zgodnie z § 1 art. 37 k.p.a. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania zażalenia w terminie 7 dni. Zauważyć trzeba, że bezczynność na którą skargę składa skarżący nie jest bezczynnością organu w rozumieniu art. 3 § 2 ust. 8 w/w ustawy tj. nie jest bezczynnością organu w sprawie, w której wydane winny być decyzje i postanowienia określone w pkt 1-3 oraz nie jest bezczynnością organu w sprawie, w której mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 w/w ustawy. Postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie kończy bowiem postępowania administracyjnego, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ani nie służy na nie zażalenie, tak jak wymaga przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Zatem również nie przysługuje skarga na bezczynność organu polegającą na niewydaniu postanowienia w trybie art. 37 k.p.a. Dlatego też należy uznać, iż wniesienie w przedmiotowej sprawie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne (por. - postanowienie WSA, VII SAB/Wa 75/06, postanowienie WSA z dnia 19 sierpnia 2004 r. II SAB/Gd 90/02 ). W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Niezależnie zaś od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116, postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 r. I OSK 306/05, wyrok WSA z dnia 4 grudnia 2006 r. II SAB/Bk 14/06, wyrok WSA z dnia 1 czerwca 2006 r. I SA/Wa 2174/05 oraz komentarz do k.p.a. B. Adamiak, J. Borkowski. Wydawnictwo CH Beck, wyd. 3, W-wa 2000 r., str. 249-251). Z uwagi na dyspozycję art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/W. Długaszewska