IV SA/Po 10/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 stycznia 2012 r. sprawy z wniosku A. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] listopada [...] r. [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. A. W. (dalej Skarżący) reprezentowany przez fachowego pełnomocnika procesowego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] listopada 2011 r.) utrzymującą w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] września 2011 r. nr [...], znak [...] (dalej decyzja z dnia [...] września 2011 r.) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla W. P., obejmującą rozbudowę budynku mieszkalnego w R.-R., ul. L. [...], na dz. nr [...]. Jednocześnie Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] września 2011 r. argumentując, że wznoszenie obiektów budowlanych przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd zawsze łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Co prawda ryzyko prowadzenia w tym czasie robót budowlanych obciąża inwestora, którym w niniejszej sprawie nie jest Skarżący, to jednak skutki powstania budynku w miejscu, w którym być go nie powinno będą niewątpliwie obciążać nieruchomość Skarżącego z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo (k. 4-7 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej (k. 12 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 r., s. 227-228 uw. 11). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (postanowienie NSA z 13.8.2009 r., I OZ 779/09, Lex nr 552417). To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak by przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (postanowienie NSA z: 12.10.2010 r., I GZ 316/10, Lex nr 607229; 04.3.2010 r., II OZ 178/10, Lex nr 564165). Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałaby przedstawić wnioskodawca, by wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ppsa (postanowienie NSA z 18.3.2010 r., II FSK 502/09, Lex nr 569795). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, Skarżący nie wykazał zaistnienia w niniejszej sprawie którejkolwiek z przesłanek art. 61 § 3 ppsa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z 12 września 2011 r., na co zwrócił uwagę Sąd w prawomocnym postanowieniu z dnia 22 czerwca 2010 r. IV SA/Po 499/10 (k. 3-8,19-22, 29-31 akt IV SA/Po 499/10). Nieuzasadnionym jest przyjmowanie, że wznoszenie obiektów budowlanych przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd zawsze łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W przeciwnym razie racjonalny ustawodawca nakazałby wstrzymanie każdej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Jak zauważa się w orzecznictwie sam fakt, że inwestor może wybudować obiekt do czasu rozpoznania sprawy, której przedmiotem jest kontrola legalności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę nie uprawdopodabnia jeszcze, że stronie zostanie wyrządzona szkoda. Pamiętać bowiem należy, że to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji przed zakończeniem jej kontroli przez sąd i to on będzie ewentualnie ponosił koszty przywrócenia stanu poprzedniego. Prawo zabudowy jest prawem podmiotowym każdego, kto posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), realizuje więc ono konstytucyjną zasadę ochrony własności, wyrażoną w przepisach art. 21 i 64 Konstytucji RP i jako takie winno podlegać szczególnej ochronie (postanowienie NSA z: 12.01.2012 r., II OZ 1361/11; 08.12.2011 r. II OZ 1277/11; 17.11.2011 r., II OZ 1084/11; 08.11.2011 r., II OZ 1069/11 - wszystkie baza orzeczeń NSA). W rozpoznawanej sprawie Sąd miał na uwadze, że planowana rozbudowa budynku w granicy działki należącej do Skarżącego polega na przebudowie istniejącej już ściany i zmiany jej funkcji z osłonowej na nośną, podtrzymującą zadaszenie. Wnioskodawca nie wykazuje, że po przebudowie dostęp światła do działki Skarżącego zostanie ograniczony. Natomiast wszelkie zarzuty podniesione przez Skarżącego w pisemnej skardze do WSA będą stanowiły przedmiot odrębnego badania z punktu widzenia zgodności z prawem w postępowaniu co do istoty sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł jak w sentencji.