IV SA/Po 1015/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 marca 2017 r. sprawy ze skargi Rufina Sokołowskiego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza G. z dnia 17 czerwca 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego R. S. kwotę [...]zł (jeden tysiąc dwieście sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Decyzją z dnia 17 czerwca 2016 r. nr [...] Burmistrz G. orzekł na podstawie art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2015 roku poz.1774 ze zm. dalej jako "u.g.n.") o ustaleniu dla R. S. opłaty adiacenckiej w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, położonej w G., ul. [...] oznaczonej jako działka nr ew. [...] o pow. 0,4259 ha, wywołanej zatwierdzeniem projektu podziału tej działki. W punkcie drugim decyzji wskazano, że uiszczenie opłaty adiacenckiej winno nastąpić w terminie 14 dni, licząc od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna - na konto Urzędu Miejskiego w G.. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że na wniosek R. S., zatwierdzony został projekt podziału nieruchomości stanowiącej własność wnioskodawcy. Ostateczną decyzją Burmistrza G. Nr [...] z dnia 7 marca 2016 r., zatwierdzono podział tej nieruchomości, w wyniku którego powstały następujące działki: działka nr [...] o powierzchni 0,1007 ha; działka nr [...] o powierzchni 0,0723 ha; działka nr [...] o powierzchni 0,0722 ha; działka nr [...] o powierzchni 0,0451 ha - teren komunikacji- drogi publiczne- drogi dojazdowe; działka nr [...] o powierzchni 0,0678 ha; działka nr [...] o powierzchni 0,0678 ha. Zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia 23 listopada 2007 r. w sprawie: zmiany uchwały nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie: ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej podziałem geodezyjnym nieruchomości, Burmistrz G. jest uprawniony do ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości 30 % różnicy wartości nieruchomości. W dniu 25 kwietnia 2016 r. rzeczoznawca majątkowy, działający na zlecenie Burmistrza G., sporządził operat szacunkowy, w którym określił wartość nieruchomości przed dokonaniem podziału na kwotę: [...] zł. Po dokonaniu podziału wartość nieruchomości, na którą składają się w/w działki, wzrosła do kwoty [...]zł. Przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości nie uwzględniono działki przeznaczonej pod tereny dróg publicznych, tj. działki nr [...], ponieważ zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2015 roku poz.1774 ze zmianami), przeszła ona z mocy prawa na własność Gminy G. w dniu, kiedy decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. W ocenie organu podział przedmiotowej nieruchomości spowodował wzrost wartości nieruchomości o kwotę [...]zł. Zgodnie z powołaną uchwałą, stawka opłaty adiacenckiej wynosi 30 % różnicy wartości nieruchomości. W przedmiotowej sprawie opłata adiacencka wynosi zatem [...] zł. W odwołaniu od powyższej decyzji R. S. wniósł o jej uchylenie oraz przeprowadzenie dowodu z operatów szacunkowych znajdujących się w dyspozycji Burmistrza G. z 2013 r. i 2016 r., na okoliczność, że wycena sporządzona w 2016 r., na której oparto ustalenie opłaty adiacenckiej jest nierzetelna. W ocenie odwołującego przedmiotowa działka nr [...] była częścią działki objętej operatem w 2013 r. a wartość gruntu wyceniona została wówczas w niższej wysokości. Ponadto opłata adiacencka została naliczona za działkę nr [...] podwójnie, raz w 2013 r., a drugi raz w 2016 r. Decyzja z dnia 21 września 2016 r. , nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o : ustaleniu na rzecz R. S. opłaty adiacenckiej w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,4259 ha spowodowanego zatwierdzeniem projektu podziału tej działki. Uzasadniając swoją decyzję organ II instancji przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, a następnie wskazał, że sporządzony w niniejszej sprawie operat uwzględnia brzmienie w/w przepisów. Operat został sporządzony przez uprawnionego biegłego rzeczoznawcę. Jest aktualny, spójny i logiczny. Odpowiada przepisom rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Dokumenty wykorzystane przy jego sporządzaniu zostały doń załączone. Operat umożliwia prześledzenie toku rozumowania biegłego. Zawiera opis i uzasadnienie przyjętej metody. Liczba transakcji przyjęta do porównań jest wystarczająca, wagi i opis cech dokładnie określone. Zdaniem SKO, tak sporządzony operat jest w pełni wiarygodnym dowodem, pozwalającym na ustalenie wzrostu wartości nieruchomości. Kolegium ustaliło, iż w wyniku podziału nieruchomości Skarżącego nastąpił wzrost jej wartości o kwotę [...]zł. Zatem opłata adiacencka - wyliczona według stawki 30% - wynosi [...] zł. Kolegium nie uznało zarzutów odwołania. Zdaniem SKO operat szacunkowy, do którego odnosi się odwołujący, sporządzony w roku 2013, na użytek innego podziału dużo większej nieruchomości nie może stanowić odniesienia do przedmiotowej wyceny, niewątpliwie nastąpiły bowiem istotne zmiany czynników wpływających na wycenę. Kolegium uznało jednak za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, gdyż niezbędne było doprecyzowanie sentencji decyzji poprzez wyeliminowanie z niej punktów dotyczących terminu płatności opłaty, wskazania numeru konta. Ww. obowiązki, skutki niewniesienia opłaty w terminie oraz waloryzacja opłaty nie podlegają konkretyzacji w decyzji administracyjnej, albowiem wynikają one wprost z przepisu prawa tj. z cytowanego wyżej art. 148 ust. 1-3 ustawy. Orzekanie o nich w decyzji stanowi wyjście w załatwieniu sprawy poza granice dopuszczone przepisem prawa. Skargę do Sądu na powyższą decyzję wywiódł R. S., wnosząc o jej uchylenie. W ocenie Skarżącego wykonany operat jest nierzetelny, albowiem biegły stosując metodę wyceny porównawczej dla porównania w celu wykazania wartości gruntu przedstawił nieruchomości z wiosek w okolicach G. w sytuacji, gdy nieruchomość skarżącego choć w oznaczeniu bonitacyjnym stanowi działki rolne to w planie zagospodarowania przestrzennego przewidziano ich zabudowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodne z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd, kontrolując pod tym kątem zaskarżone decyzje w sprawie opłaty adiacenckiej, stwierdził, że została ona wydana z istotnymi uchybieniami natury procesowej. Z tego też powodu wspomniane rozstrzygnięcie nie mogło się ostać w obrocie prawnym. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły art. 98a ust. 1 i ust. 1a u.g.n. W myśl tych przepisów, jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Przepisy art. 144 ust. 2, art. 146 ust. 1a, art. 147 i art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że w rozważanej sprawie - co do zasady - spełnione zostały przesłanki określone w art. 98a ust. 1 i 1a u.g.n., warunkujące prawną możliwość określenia opłaty adiacenckiej. Mianowicie niespornym jest, że decyzją Burmistrza G. Nr [...] z dnia 7 marca 2016 r., zatwierdzono podział nieruchomości nr [...]. Rzeczona decyzja uzyskała przymiot ostateczności z dniem 22.03.2016 r. Nie budzi również wątpliwości, że w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna obowiązywała uchwała Rady Miejskiej w G. z dnia 23 listopada 2007 r. w sprawie: zmiany uchwały nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie: ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej podziałem geodezyjnym nieruchomości, Burmistrz G. jest uprawniony do ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości 30 % różnicy wartości nieruchomości. Problematykę wyceny nieruchomości na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej reguluje dział IV, rozdział 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w przepisach art. 149-159 oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Zasadą jest, że to rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego (art. 156 ust. 1 u.g.n.). Wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (art. 154 ust. 1 u.g.n.). Opłata adiacencka jest rodzajem daniny publicznej na rzecz gminy, należnej w związku z uzyskaniem przez właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości korzyści majątkowej w postaci wywołanego podziałem wzrostu wartości tej nieruchomości. Brzmienie art. 98a ust. 1 u.g.n. nie pozostawia wątpliwości, że decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej jest podejmowana w ramach uprawnienia, a nie obowiązku organu, jako konsekwencja uznania administracyjnego. Powyższe nie oznacza jednak, że jest to decyzja dowolna lub arbitralna. Granice, w jakich zamyka się uznanie organu administracji w zakresie tej swobody, obwarowane są obowiązującymi przepisami prawa materialnego, procesowego i przepisami kompetencyjnymi. Ich treść stanowi ramy dozwolonego postępowania organu w sytuacji, gdy po jego stronie leży prawo dokonania wyboru jednego z dozwolonych przepisami prawa działań, w tym zaniechania (por. wyrok WSA w Warszawie z 9 czerwca 2011 r., I SA/Wa 196/11, Lexis.pl nr 2807370). Zatem decyzja ustalająca wysokość opłaty adiacenckiej ma charakter fakultatywny, podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego i daje organowi możliwość wyboru rozstrzygnięcia, ale w żadnym wypadku nie może być utożsamiana z dowolnością przy orzekaniu i wymaga oceny konkretnej sytuacji faktycznej. Kluczowym dowodem w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej jest operat szacunkowy, stanowiący opinię biegłego w związku z posiadaną przez rzeczoznawcę majątkowego specjalistyczną wiedzą w zakresie wyceny nieruchomości. Opinia ta powinna zostać zweryfikowana i oceniona przez organ administracyjny z należytą starannością zarówno pod kątem formalnym, jak i materialnym. Obowiązkiem organu jest ocena operatu w świetle obowiązujących przepisów prawa i w tym zakresie zbadanie, czy zawiera on wszystkie wymagane prawem elementy treści oraz czy został sporządzony i podpisany przez uprawnioną osobę. W przypadku stwierdzenia jakichkolwiek niejasności, błędów bądź braków organ winien wezwać rzeczoznawcę do ich usunięcia, natomiast w sytuacji powzięcia jakichkolwiek wątpliwości winien wezwać biegłego do ich wyjaśnienia i zajęcia jednoznacznego stanowiska w danej kwestii. Podkreślenia wymaga, że na organach administracji publicznej ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). W sprawie dotyczącej ustalenia opłaty adiacenckiej oznacza to obowiązek oceny wiarygodności sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego opinii, a w konsekwencji oceny jej mocy dowodowej, jako określającej wzrost wartości nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2012r. sygn. akt I OSK 2367/11, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena operatu szacunkowego, dokonywana w toku postępowania administracyjnego, a następnie kontrolowana przez sąd administracyjny, choć oczywiście nie może dotyczyć kwestii wiadomości specjalnych, które posiada biegły i organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych, ale może a nawet powinna obejmować zgodność operatu z przepisami prawa, na podstawie których został sporządzony, a ponadto winna też uwzględniać zasady logicznego wnioskowania. Opinia biegłego jest bowiem dowodem w sprawie - w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. i podlega swobodnej ocenie prowadzącego postępowanie organu na podstawie zasad wiedzy. Powinna mu ona bowiem jedynie pomóc w rozstrzygnięciu danej kwestii a nie stanowić sama w sobie rozstrzygnięcie. Sąd podkreśla przy tym, że dokonanie badania prawidłowości, a co za tym idzie i mocy dowodowej operatu szacunkowego, nie może polegać na stwierdzeniu jedynie, iż przedłożony w sprawie operat szacunkowy sporządzony został zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu, jak miało to miejsce w zaskarżonej decyzji. Badania prawidłowości operatu szacunkowego nie stanowi również ogólnikowe stwierdzenie, że jest on spójny i logiczny oraz nie zawiera niejasności, natomiast zawiera wszystkie przewidziane prawem elementy. W niniejszej sprawie organ I instancji w ogóle nie poddał analizie operatu szacunkowego, nie odniósł się do jego treści i wyników, wskazując jedynie na wzrost wartości nieruchomości. Decyzja zawiera skąpe i lakoniczne uzasadnienie przedstawiające jedynie przebieg postepowania w sprawie. Decyzja organu I instancji nie zawiera jakiekolwiek uzasadnienia prawnego. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Podkreślić należy, że uzasadnienie decyzji administracyjnej jest swoistym odzwierciedleniem toku postępowania, ustaleń poczynionych przez organ i dowodów, które doprowadziły do takich, a nie innych wniosków. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. Dla strony bowiem, jak i dla sądu administracyjnego kontrolującego decyzję pod względem zgodności z prawem uzasadnienie decyzji jest tak samo ważne, jak samo rozstrzygnięcie. Organ II instancji również nie ocenił wartości operatu szacunkowego. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że operat jest aktualny, spójny i logiczny oraz że został sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę. Ponadto organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania, odnośnie natomiast wniosku Odwołującego dotyczącego przeprowadzenia dowodu z operatów szacunkowych znajdujących się w dyspozycji Burmistrza G. z 2013 r. i 2016 r. SKO wskazało jedynie, że operat szacunkowy, do którego odnosi się odwołujący, sporządzony w roku 2013, na użytek innego podziału dużo większej nieruchomości nie może stanowić odniesienia do przedmiotowej wyceny, bowiem nastąpiły istotne zmiany czynników wpływających na wycenę. Sąd orzekający w niniejszej sprawie wskazuję, ze ustalenie wzrostu wartości nieruchomości wskutek podziału stanowi materialnoprawną przesłankę wymierzenia opłaty adiacenckiej, a w konsekwencji najistotniejszą okoliczność dla przedmiotowego postępowania. Jako takie, ustalenie to - w sytuacji, gdy wzbudza wątpliwości strony je kwestionującej - winno być poddane dogłębnej analizie, zmierzającej do wyjaśnienia wysuwanych przez stronę wątpliwości w tym zakresie. Organ nie wyjaśnił, pomimo zarzutów odwołania, przyczyn dla których ustalenie o wzroście wartości nieruchomości uznał za wiarygodne. W tym miejscu należy jeszcze raz podkreślić, że operat szacunkowy podlega ocenie nie tylko pod względem formalnym, ale i materialnym. Tylko operat szacunkowy oparty na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, ale także właściwym doborze nieruchomości podobnych i znajomości cech tych nieruchomości, które wpływały na poziom cen, może stanowić podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Nietrafny jest pogląd, że rolą organu administracji jest ocena sporządzonej wyceny wyłącznie pod względem zachowania warunków formalnych dokumentu i logiki wywodu, bez wkraczania w sferę wiedzy specjalistycznej. Stwierdzenie, że organ administracji nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji nie może zamiast rzeczoznawcy majątkowego i wbrew jego opinii przyjąć, że wartość nieruchomości jest inna niż przyjął to rzeczoznawca majątkowy. Organ administracji może natomiast, jest wręcz do tego obowiązany, jako jedyny podmiot uprawniony do oceny dowodu, jakim jest operat szacunkowy, domagać się wyjaśnień od rzeczoznawcy majątkowego w razie, gdy operat czy to zdaniem organu administracji, czy strony postępowania zawiera błędy lub stwierdzenia nieodpowiadające rzeczywistemu stanowi rzeczy (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2014r. sygn. akt I OSK 534/13, wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2013r. sygn. akt II OSK 1611/12, wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2008r. sygn. akt I OSK 852/07; wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2009r. sygn. akt I OSK 373/09; wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011r. sygn. akt I OSK 379/10; wyrok NSA z dnia 7 października 2011r. sygn. akt I OSK 1650/10, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena operatu szacunkowego, dokonywana w toku postępowania administracyjnego, powinna obejmować zgodność operatu z przepisami prawa na podstawie których został sporządzony, a ponadto winna też uwzględniać zasady logicznego wnioskowania (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2014r. sygn. akt I OSK 2470/12, LEX nr 1574640). Żadne argumenty nie przemawiają za tym, aby organy rozpoznające sprawę nie mogły samodzielnie ocenić wartości dowodowej operatu i ewentualnie żądać od rzeczoznawcy uzupełnienia tego dokumentu albo wyjaśnień, co do jego treści, a następnie wyjaśnić wszelkie wątpliwości w uzasadnieniu faktycznym decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd uznał, że materiał dowodowy w niniejszej sprawie nie został rozpatrzony w sposób wystarczający do wydania decyzji określającej wysokość opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej jej podziałem, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, jako naruszających art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.