IV SA/Po 1114/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie NSA Tadeusz Geremek WSA Maciej Busz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...]października 2012 r., nr [...] W.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpoznaniu odwołania D. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2012 r., nr [...]- uchylił zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 105 § 1 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako "Kpa") umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wniosku D. P. z dnia [...] sierpnia 2007 r. dotyczącego samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego. W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona podniosła, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej "Ppsa"), ponieważ organ nie wziął pod rozwagę oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku NSA z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 290/11 oraz wyroku WSA w Poznaniu z dnia 09 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 952/11. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ (WWINB) wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 290/11 (na naruszenie którego powołuje się pełnomocnik skarżącej) wskazał, iż "(...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po piśmie D. P. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nigdy formalnie nie wszczął postępowania na żądanie D. P. w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski przez E. i J. O. (...)". Organ wyjaśnił, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. pismem z dnia [...] maja 2012 r. w związku z ponownym rozpatrywaniem po wyroku WSA w Poznaniu z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt IV SAB/Po 69/11, podania D.P., pismem z dnia [...] maja 2012 r. zawiadomił o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów (art. 10 Kpa). Organ podkreślił, iż zgodnie z obowiązującym orzecznictwem, jak i doktryną, "Wobec faktu, że Kodeks postępowania administracyjnego nie rozstrzyga sposobu ustalania daty wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu, za datę taką można uznać dzień pierwszej czynności urzędowej dokonanej w sprawie, której postępowanie dotyczy, przez organ do tego uprawniony, działający w granicach przysługujących mu kompetencji, pod warunkiem, że o czynności tej powiadomiono stronę (...)" (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, M. Jaśkowska, A. Wróbel; Zakamycze 2005; s. 420). Ponadto organ podniósł, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosował się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawartych w wyroku z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt IV SAB/Po 69/11, bowiem załatwił wniosek skarżącej w stosownej formie procesowej. Mianowicie z uwagi na fakt, iż w stosunku do samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski toczy się odrębne postępowanie administracyjne, zatem w niniejszej sprawie organ powiatowy prawidłowo zakończył to postępowanie stosowną formą procesową, ponieważ decyzji tej nie mógł wydać w oparciu przepisy prawa materialnego. Wskazano, iż z uwagi na fakt prowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego w tym samym zakresie przedmiotu postępowania, w którym to postępowaniu D. P. została uznana za stronę postępowania administracyjnego, niniejsze postępowanie administracyjne należy umorzyć jako bezprzedmiotowe. Ponadto organ wskazał, że pomimo prawidłowego umorzenia postępowania zachodziła konieczność wyeliminowania decyzji I instancji, ponieważ decyzja zawiera nieprawidłowe rozstrzygnięcie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła D. P.zarzucając naruszenie: - art. 7-9 Kpa przez ich niezastosowanie, - art. 105 § 1 Kpa przez jego zastosowanie, - art. 153 Ppsa przez jego niezastosowanie (skarżąca zarzuciła, że organy nie wzięły pod uwagę oceny prawnej i wskazań zawartych w do tej pory w wydanych wyrokach między innymi w wyroku NSA z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 290/11 oraz wyroku WSA w Poznaniu z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 952/11). Odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji skarżąca zauważyła, że: - przedmiotowe postępowanie w sprawie samowoli użytkowej toczy się w trybie zwyczajnym, - WWINB nawiązuje do jakiegoś odrębnego postępowania nie wyjaśniając o jakie postępowanie mu chodzi (nie podaje sygnatury, znaku itp.), - wbrew stanowisku WWINB, nie toczy się żadne odrębne postępowanie administracyjne w trybie zwyczajnym w tej samej sprawie (w tym samym zakresie przedmiotu postępowania); fakt prowadzenia postępowania w trybie nadzwyczajnym (wznowienia postępowania) nie upoważnia organu do umorzenia postępowania prowadzonego w trybie zwyczajnym, a zatem postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, - WWINB nie wyjaśnił, dlaczego nie mógł wydać decyzji w oparciu o przepisy prawa materialnego, - WWINB, choć wydał decyzję kasacyjną, to stan prawny się nie zmienił; w istocie rzeczy WWINB utrzymał orzeczenie PINB w K. w mocy - odstąpiono od orzekania merytorycznego w sprawie, - wydane orzeczenie WWINB w istocie pogłębia stan bezczynności organów państwa; niewiedza, nieudolność lub brak dobrej woli organów nadzoru budowlanego kompromitują Państwo, a skarżącą narażają na dalsze szkody oraz niepotrzebne uciążliwości, - w postępowaniu nadzwyczajnym, prowadzonym na żądanie strony (żądanie wznowienia postępowania z dnia [...] czerwca 2009 r. zakończonego decyzją znak: [...] z dnia [...] marca 2009 r.), po wznowieniu postępowania postanowieniem znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. PINB w K. decyzją wydana w trybie art. 151 § 2 Kpa znak: [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej; po wniesieniu odwołania WWINB decyzją znak: [...] dnia [...] lipca 2010 r. uchylił decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej i stwierdził, że decyzja znak: [...] z dnia [...]marca 2009 r. została wydana z naruszeniem prawa; WSA w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi D. P. na w/w decyzję WWINB wyrokiem sygn. akt IV SA/Po 756/10 oddalił skargę, natomiast NSA po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2011 r. skargi kasacyjnej wyrokiem sygn. akt II OSK 290/11 uchylił wyrok z dnia 09 grudnia 2010 r. i przekazał sprawę do WSA w Poznaniu; po ponownym rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2011 r. WSA w Poznaniu wyrokiem sygn. akt IV SA/Po 952/11 uchylił decyzję WWINB w Poznaniu z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] oraz decyzję ja poprzedzającą PINB z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]; skargę kasacyjna wywiódł zarówno WWINB, jak i strona postępowania – E. i J.. O.; WSA w Poznaniu w dniu 25 stycznia 2012 r. przesłał akta sprawy do NSA; należy zauważyć, że co prawda ustalenia faktyczne Sądu, ocena prawna i wskazania zawarte w ostatnio wydanych orzeczeniach wiążą organy nadzoru budowlanego, to jednak orzeczenia te w żaden sposób nie rozstrzygają i rozstrzygać nie mogą o sposobie zakończenia postępowania prowadzonego w trybie zwyczajnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. uczestnik postępowania J. O.wniósł o oddalenie skargi. Wskazał też, iż w tej samej sprawie - tj. w sprawie umorzenia postępowania – w dniu 11 maja 2012r. zapadł wyrok NSA sygn. akt II OSK 337/11 oddalający skargę kasacyjną D. P., oraz wyrok NSA z 12 października 2012r. o sygn. II OSK 1007/11 ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylający zaskarżony wyrok sądu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w sprawie samowolnej zmiany przez J. O.i E. O. sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski toczyły się dwa odrębne postępowania. Jedno postępowanie organ prowadził z urzędu, a drugie z wniosku skarżącej. Rozpoznając powyższe sprawy organ wydał dwie decyzje z dnia [...] listopada 2008 r. o identycznych numerach, które zostały uchylone decyzjami W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego - kontynuując postępowanie - ponownie wydał kolejne dwie decyzje z dnia [...] marca 2009 r. umarzające postępowanie. Decyzją o nr [...] organ umorzył postępowanie prowadzone z wniosku D.P.. Natomiast decyzją o numerze [...] organ umorzył postępowanie prowadzone z urzędu. Decyzja nr [...] (postępowanie z urzędu) z uwagi na niedoręczenie jej stronie i jej nie zaskarżenie stała się ostateczna. Z uwagi na jej niedoręczenie strona w późniejszym postępowaniu wystąpiła z wnioskiem o wznowienie. Postępowanie to obecnie jest na etapie rozpoznawania skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09 listopada 2011 r. o sygn. IV SA/Po 952/11. Natomiast decyzja [...] (postępowanie wnioskowe) umarzająca postępowanie administracyjne z wniosku D. P. - jako nieuprawnionego podmiotu nie posiadającego legitymacji procesowej strony, na skutek rozpoznania skargi od decyzji WINB, została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 449/09. W wyroku tym Sąd przesądził, że skarżąca posiada legitymację strony postępowania dotyczącego budynku gospodarczego użytkowanego jako inwentarski, znajdującego się w bezpośrednim jej sąsiedztwie. Jednocześnie Sąd wskazał, że przyznanie pozycji strony postępowania oznacza jedynie, że skarżąca będzie mogła skutecznie wszcząć postępowanie, natomiast nie przesądza o tym jak to postępowanie się zakończy. Wyrokiem z dnia 18 października 2011 r. wydanym w sprawie sygn. akt II OSK 2108/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 lipca 2011 r., IV SAB/Po 49/10 umarzające postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi D. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SAB/Po 69/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do wydania aktu załatwiającego wniosek D. P.z dnia [...] sierpnia 2007 r. w przedmiocie legalności zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zatem podkreślenia wymaga, że organ prowadząc ponownie postępowanie obowiązany był do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2007 r. Przy czym podkreślić należy okoliczność, że w żadnym z wyżej przytoczonych orzeczeń sądów administracyjnych nie przesądzono jak ma zakończyć się postępowanie administracyjne prowadzone z wniosku skarżącej. Na skutek powyższego wyroku tut. Sądu z dnia 19 stycznia 2012 r. o sygn. akt IV SAB/Po 69/12 została wydana decyzja organu I i II instancji, które są obecnie przedmiotem oceny w niniejszej sprawie. Zatem przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest ocena prawidłowości umorzenia przez organ postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Dla oceny tej nie bez znaczenia jest fakt, że w obrocie prawnym nadal pozostaje decyzja ostateczna Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], (postępowanie z urzędu) którą organ umorzył postępowanie uznając, że budynek gospodarczy użytkowany jest zgodnie z jego przeznaczeniem. Zatem powyższą decyzją organ administracji rozstrzygnął już kwestię legalności zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski. Dostrzec należy, iż sprawa zakończona decyzją z dnia [...] marca 2009 r. i sprawa niniejsza zakończona kontrolowaną (zaskarżoną) decyzją są sprawami tożsamymi. Nie budzi wątpliwość przedmiotowa tożsamość spraw, albowiem dotyczą one tej samej podstawy prawnej i faktycznej. Natomiast na powyższą tożsamość nie ma wpływu w ocenie składu orzekającego okoliczność, że jedno postępowanie toczyło się z urzędu, a drugie na wniosek. Podkreślić w tym miejscu należy, iż postępowanie z urzędu zostało wszczęte na skutek pisma skarżącej. Zatem wobec tożsamości sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2009 r., a niniejszą sprawą, nie było możliwe ponowne merytoryczne (co do istoty) rozpoznanie sprawy, albowiem takie rozstrzygnięcie prowadziłoby do wydania decyzji w sprawie już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, co w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 3 Kpa, czyniłoby decyzję rozstrzygającą sporną kwestię po raz wtóry nieważną. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 105 § 1 Kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, odpowiednio w całości lub w części. Przesłanka bezprzedmiotowości, o której mowa w powyższym przepisie, występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć, na podstawie przepisów prawa materialnego, o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Fakt wcześniejszego rozstrzygnięcia tożsamej sprawy jest okolicznością tego rodzaju, że przedmiotowa sprawa przestała istnieć, w związku z czym organ nie miał podstaw do jej powtórnego merytorycznego rozpatrywania. Aby sprawa administracyjna mogła być rozpoznana merytorycznie musi mieć charakter otwarty w tym znaczeniu, że nie może być rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata) - por. wyrok WSA z 10 lipca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 757/07, publ. Lex nr 418183(. Skoro w niniejszej sprawie organ (z uwagi na powagę rzeczy osądzonej) nie mógł wydać decyzji innej, niż już istniejąca w obrocie prawnym (z uwagi na treść art. 156 § 1 pkt 3 Kpa), to postępowanie z wniosku skarżącej stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 Kpa. Wprawdzie organ w uzasadnieniu decyzji nie powołał się na powyższą okoliczność, jednakże Sąd, który na mocy art. 134 Ppsa jest obowiązany do kontroli wydanych w sprawie decyzji w całości, uznał, że decyzja pomimo braków w uzasadnieniu odpowiada prawu. Ponadto na marginesie Sąd zaznacza, że nawet gdy w obrocie prawnym nie funkcjonowałaby decyzja ostateczna, to nie do przyjęcia jest sytuacja w której organ prowadziłby dwa postępowania mające za przedmiot tą samą kwestię. Prowadzenie dwóch odrębnych postępowań w tej samej sprawie uznać należy za wadliwe. Podkreślenia wymaga fakt, że prowadzenie jednego postępowania zapobiega powstaniu sytuacji, w której mogłyby zostać wydane dwa sprzeczne rozstrzygnięcia. Tym samym stanowisko organu o niemożności prowadzenia jednocześnie dwóch postępowań w tej samej sprawie należy w pełni zaaprobować. Zasadnie organ II instancji uznał, że w sentencji decyzji wydawanej w trybie zwykłym organ nie było potrzeby wskazywania, że daną osobę uznano za stronę postępowania. Powyższe wynika z podejmowanych w toku postępowania czynności oraz uzasadnienia decyzji. Za zasadny - aczkolwiek nie mający wpływu na wynik sprawy - należy uznać zarzut skarżącej odnoszący się do nie wskazania w uzasadnieniu, jakie to inne postępowania uzasadniały umorzenie niniejszego postępowania. W ocenie Sądu organ jakiekolwiek (każde) swoje stanowisko winien uzasadnić w sposób czytelny i zrozumiały dla stron i przedstawić swój tok rozumowania z powołaniem się na konkretne okoliczności faktyczne sprawy. W tym miejscu wskazać należy, że jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania spraw. Konieczność taka związana jest z jednej strony z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą przekonywania (art. 11 Kpa), z drugiej zaś z koniecznością umożliwienia Sądowi przeprowadzenia kontroli legalności wydawanych decyzji. Strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie stanowi jeden z podstawowych warunków skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez Sąd administracyjny. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. W ocenie składu orzekającego organ z obrazą art. 107 § 3 Kpa, nie przedstawił w sposób jasny i zrozumiały okoliczności uzasadniających umorzenie postępowanie. Jednakże całokształt okoliczności sprawy i materiał znajdujący się w nadesłanych aktach administracyjny wskazują na prawidłowość wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 153 Ppsa poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań zawartych w wydanych do tej pory wyrokach, tj. w wyroku NSA z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 290/11 oraz w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 9 listopada 2011 r. o sygn. IV SA/Po 952/11. wskazać należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Powyższe wyroki zostały wydane w odrębnym postępowaniu, tj. dotyczą postępowania z wniosku skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], tj. postępowania prowadzonego z urzędu w sprawie legalności zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski. Wytyczne zapadłe w tych wyrokach co prawda odnoszą się również co do postępowania w sprawie legalności zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski, to jednakże nie mogą mieć wpływu na ocenę zapadłego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, który nie zawiera oceny merytorycznej, a jedynie z uwagi na istniejące przeszkody do orzekania umarza postępowanie. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę miał na uwadze, że zgodnie z art. 170 Ppsa, prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia, określona w art. 170 w odniesieniu do sądów, oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak to stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Jednakże rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć na uwadze, że organ nie naruszył powyższych zasad, ponieważ nie rozpoznał sprawy merytorycznie. W tym miejscu wskazać również należy, że przywołane przez uczestnika postępowania wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z 11 maja 2012r., sygn. akt II OSK 337/11 oraz z 12 października 2012r. o sygn. II OSK 1007/11 nie dotyczą niniejszego postępowania. Wyrok z dnia 11 maja 2012 r. został wydany w sprawie o stwierdzenie nieważności stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2009r.( [...]). Natomiast wyrok z dnia 12 października 2012 r. dotyczy stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił. ja