IV SA/Po 1206/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. R., R. R. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę Decyzją z [...] października 2013 r., nr [...], Wojewoda Wielkopolski (dalej: "Wojewoda" lub "organ II Instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej w skrócie: "k.p.a.") w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm., dalej w skrócie "u.e.l.d.o.") utrzymał w mocy, wydaną przez Prezydenta [...] (dalej: "Prezydent Miasta" lub "organ I Instancji"), decyzję z [...] sierpnia 2013 r., nr [...], mocą której orzeczono o wymeldowaniu R. R., J. R., N. R. i M. R. z pobytu stałego w [...]. W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania J. R., R. R., N. R. i M. R. (zwanych dalej łącznie: "Zainteresowanymi") z pobytu stałego w ww. lokalu wszczęto na wniosek R. B., współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości (kamienicy), reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika, radcę prawnego G. B., działającego również w imieniu pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. Otóż wnioskodawca pismem z [...] maja 2013 r. poinformował, że Zainteresowani nie przebywają w spornym lokalu i dokonali jego dewastacji, a ponadto, na wniosek R. R., zdemontowany został licznik energii elektrycznej – co wskazuje, że wymienieni zaprzestali swój pobyt stały w przedmiotowym lokalu. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, opisaną na wstępie decyzją z [...] sierpnia 2013 r., Prezydent Miasta orzekł o wymeldowaniu ww. osób. W toku postępowania organ I instancji ustalił, że wyczerpane zostały przesłanki zawarte w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych – a mianowicie: opuszczenie miejsca pobytu stałego oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się – uzasadniające podjęcie decyzji o wymeldowaniu Zainteresowanych z pobytu stałego, gdyż opuścili oni przedmiotowy lokal bez wymeldowania. Od powyższej decyzji Prezydenta Miasta złożyli odwołanie J. i R. R. (dalej: "Skarżący"), reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika, adwokata K. G. Z powołaniem się na zarzuty naruszenia: (i) art. 7 k.p.a., poprzez załatwienie sprawy z naruszeniem słusznego interesu Skarżących, polegającym na wymeldowaniu ich z lokalu, do którego posiadają tytuł prawny, zamiar stałego przebywania w nim, a który opuścili jedynie krótkotrwale, czyniąc to pod przymusem, wyłącznie z uwagi na presję wywieraną przez właścicieli nieruchomości działających z zamiarem pozbycia się lokatorów; (ii) art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania i jego rozstrzygnięcie w sposób naruszający zasadę zaufania do władzy publicznej; (iii) art. 80 k.p.a., poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i brak wszechstronnego rozważenia całokształtu okoliczności sprawy, sprowadzające się do całkowicie niezasadnego przyjęcia przez organ I instancji, iż w sprawie zachodzą ustawowe przesłanki do wymeldowania Skarżących z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu; (iv) art. 15 ust. 1 i 2 u.e.l.d.o., poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na całkowicie niezasadnym uznaniu, iż zachodzi przesłanka opuszczenia przez Skarżących miejsca pobytu stałego – Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I Instancji. Niezależnie od powyższego Skarżący – powołując się na fakt wytoczenia przeciwko współwłaścicielom nieruchomości przy [...] powództwa o ochronę naruszonego posiadania – wnieśli na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia ww. sprawy przez sąd powszechny. Rozpatrując zebrany w sprawie materiał dowodowy Wojewoda podzielił stanowisko Prezydenta Miasta, że w sprawie tej spełnione zostały przesłanki określone w art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o., gdyż jest poza sporem, iż Zainteresowani opuścili przedmiotowy lokal i nie mieszkają w nim w sposób stały, a jedynie czasem bywają. Opuszczenie przedmiotowego lokalu przez Zainteresowanych nastąpiło w związku ze złym stanem technicznym lokalu i budynku, uniemożliwiającym dalsze bezpieczne zamieszkiwanie – nie zaś z bezprawnymi działaniami właściciela lokalu polegającymi na zakłócaniu lub uniemożliwianiu tego zamieszkania – co, zdaniem organu, należy uznać za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu. To bowiem sami Zainteresowani uznali, że przebywanie w tym lokalu stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkających w nim osób. W następstwie opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego skoncentrowali oni swe interesy życiowe w zupełnie innym miejscu – ROD "[...]". Ponadto organ II instancji wskazał na deklarację samych Zainteresowanych, że nie są w żaden sposób związani z przedmiotowym lokalem i chętnie zamieszkaliby w innym miejscu. Natomiast podnoszony w odwołaniu fakt, że Zainteresowani wystąpili do sądu powszechnego z powództwem o przywrócenie utraconego posiadania lokalu nie stanowi, zdaniem Wojewody, podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania z tego lokalu, o jakiej mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W przypadku bowiem uwzględnienia przez sąd takiego powództwa i przywrócenia posiadania do lokalu osobie, która została wcześniej z niego wymeldowana decyzją organu administracji, nie ma przeszkód do ponownego zameldowania tej osoby w danym lokalu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. R. i R. R., reprezentowani przez adwokata J. K., wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, a także o zasądzenie od Wojewody na rzecz Skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych – a to z powołaniem się na zarzuty naruszenia: (i) art. 15 ust. 1 i 2 u.e.l.d.o., poprzez ich błędne zastosowanie polegające na całkowicie niezasadnym uznaniu, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do wymeldowania Skarżących, w szczególności przesłanka (dobrowolnego i trwałego) opuszczenia przez Skarżących miejsca pobytu stałego; (ii) art. 6 ust. 1 u.e.l.d.o., poprzez jego błędne niezastosowanie i nieuwzględnienie, iż Skarżący w odniesieniu do ich zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu nie porzucili zamiaru stałego w nim przebywania, a jedynie krótkotrwale, tj. na okres letni, przenieśli się do domku letniskowego na ogródkach działkowych, który nie jest przystosowany do zamieszkiwania w nim w okresie jesienno-zimowym; (iii) art. 80 k.p.a., poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i brak wszechstronnego rozważenia całokształtu okoliczności sprawy, sprowadzające się do całkowicie niezasadnego przyjęcia przez organ, iż w sprawie zachodzą przesłanki do wymeldowania Skarżących z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu; (iv) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji pomimo istnienia przesłanek do obligatoryjnego zawieszenia postępowania z uwagi na toczącą się sprawę o udzielenie ochrony posesoryjnej, której rozstrzygnięcie determinuje również sposób załatwienia sprawy administracyjnej, stanowiąc zagadnienie wstępne w rozumieniu ww. przepisu, a okoliczność wytoczenia przez Skarżących powództwa o ochronę naruszonego posiadania potwierdza brak dobrowolności w opuszczeniu przez nich spornego lokalu; (v) art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez załatwienie sprawy z naruszeniem słusznego interesu Skarżących, polegające na wymeldowaniu ich z lokalu, do którego posiadają tytuł prawny, mają zamiar stałego w nim przebywania, a który opuścili jedynie krótkotrwale, czyniąc to pod przymusem, wyłącznie z uwagi na presję wywieraną na nich przez właścicieli nieruchomości, przy czym wymeldowanie Skarżących wpisuje się w przyjęty przez właścicieli nieruchomości plan pozbycia się lokatorów, co w konsekwencji doprowadziło do prowadzenia postępowania i jego rozstrzygnięcie przez organy w sposób naruszający zasadę zaufania do władzy publicznej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji oraz podkreślając, że skarga nie wnosi żadnych nowych dowodów, tylko powtarza zarzuty odwołania. Na zapytanie tut. Sądu, Sąd Rejonowy [...] poinformował, że w sprawie z powództwa R. i J. R. przeciwko R. B., L. B., G. B. i M. B. o ochronę naruszonego posiadania (sygn. akt [...]) został odroczony termin rozprawy na dzień [...] sierpnia 2014 r. (k. 99 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25.09.2009 r., I OSK 1403/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"). Przedmiotem kontroli, w tak zakreślonych ramach kognicji, sprawowanej przez Sąd w niniejszym postępowaniu była decyzja Wojewody z [...] października 2013 r. oraz poprzedzające jej wydanie czynności procesowe organów obu instancji, które zostały podjęte na wniosek jednego ze współwłaścicieli nieruchomości (budynku) przy [...], z dnia [...] maja 2013 r., o wymeldowanie Skarżących i ich dwóch córek z lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w tym budynku, z uwagi na brak faktycznego zamieszkiwania w nim przez te osoby. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji, przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą prowadzonych rozważań. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organy ustaliły w sposób niewątpliwy, że Zainteresowani nie koncentrują swojego życia we wskazanym powyżej lokalu mieszkalnym. Sam Skarżący w swoich zeznaniach z dnia 16 lipca 2013 r. przyznał, że ich niezamieszkiwanie w ww. lokalu wynika ze złego stanu technicznego mieszkania i całej kamienicy, który nie pozwala na bezpieczne korzystanie i zamieszkiwanie w lokalu. Z tego powodu opuścili to mieszkanie dobrowolnie i przenieśli się wraz z rodziną w 2013 r., jak tylko zrobiło się ciepło, na teren ROD "[...]", gdzie mają domek. W świetle art. 15 ust. 1 u.e.l.d.o., na osobie, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, spoczywa obowiązek wymeldowania się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. W przypadku zaniechania tego obowiązku organ gminy, stosownie do art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o., wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego. Należy podkreślić, że celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu danej osoby z miejscem rejestracji. Decyzja ta ma charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Nie skutkuje ona jakąkolwiek zmianą, a tym bardziej wygaśnięciem, ewentualnie posiadanego przez lokatora tytułu prawnego do lokalu. O trwałym opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny – przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia dotychczasowego miejsca zameldowania, a nie w dniu orzekania przez organy. Z kolei ustalając, czy opuszczenie spornego lokalu miało charakter dobrowolny, organ meldunkowy powinien uwzględnić przyjęty w orzecznictwie pogląd, że przez termin "zamiar" w przypadku opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. W orzecznictwie sądowym akcentuje się przy tym, że na wynik sprawy w przedmiocie wymeldowania danej osoby z miejsca pobytu stałego nie mają wpływu przyczyny, z powodu których dana osoba nie przebywa w miejscu zameldowania. Organy administracji publicznej mogą jedynie – przy ocenie trwałości i dobrowolności opuszczenia lokalu – rozważać charakter i czas podjęcia środków prawnych w celu przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu (domu) i powrotu do niego. Sama wola (zamiar) powrotu do dotychczasowego miejsca zameldowania na pobyt stały, i to w bliżej nieokreślonej przyszłości, nie może samoistnie przesądzać o braku przesłanek do wymeldowania (zob. wyrok NSA z 15.02.2012 r., II OSK 2143/10, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie wykazane zostało w sposób niewątpliwy, że Skarżący oraz ich córki nie koncentrują centrum swoich życiowych interesów w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, tzn. nie przebywają w nim regularnie, nie nocują, nie spożywają posiłków itp. Fakt posiadania nadal w lokalu mieszkalnym swoich rzeczy, mebli czy dokumentów, a nawet choćby regularnego acz krótkotrwałego przebywania w nim, nie prowadzi automatycznie do wniosku, że przesłanka opuszczenia lokalu nie została spełniona. Jeżeli całokształt zachowania zainteresowanych wskazuje, że lokal, w którym są na stałe zameldowani, przestał być miejscem koncentracji ich interesów życiowych, wówczas przesądzającego znaczenia nie można nadawać okoliczności pozostawienia w tym lokalu niektórych przedmiotów należących do zainteresowanych, tudzież bywania w nim okazjonalnie, np. celem odbioru korespondencji. Tym bardziej, że, jak pokazuje doświadczenie życiowe, pozostawienie rzeczy, czy sporadyczne przebywanie w lokalu może świadczyć nie o uzewnętrznieniu się zamiaru stałego przebywania w lokalu, lecz przeciwnie – o działaniach wręcz pozorujących w nim przebywanie z takim zamiarem (zob. wyrok WSA z 19.02.2013 r., III SA/Kr 923/12, CBOSA). Sam zaś deklarowany zamiar powrotu do lokalu nie stanowi dostatecznej przesłanki do utrzymania zameldowania. Zwłaszcza w sytuacji, gdy – co podkreślają sami Zainteresowani – stan techniczny mieszkania i całej kamienicy nie pozwala na bezpieczne korzystanie i zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu, a brak jakichkolwiek oznak, aby ów stan w najbliższej przyszłości miał ulec poprawie. W takich okolicznościach urzeczywistnienie deklarowanego powrotu jawi się jako zdarzenie przyszłe i niepewne, które, jako takie, nie może uzasadniać wydania decyzji o odmowie wymeldowania. Również podnoszone w skardze okoliczności: przyczynienia się przez współwłaścicieli do złego stanu technicznego kamienicy i jej poszczególnych lokali poprzez nieprzeprowadzanie remontów, tudzież wywierania presji na lokatorów, która miała polegać na utrudnianiu lokatorom korzystania z mieszkań – o ile faktycznie miały miejsce – i tak nie mogłyby mieć przesądzającego znaczenia dla uznania, że Zainteresowani nie opuścili miejsca stałego pobytu, i to dobrowolnie. Wszak to nie owa "presja" była bezpośrednią przyczyną opuszczenia dotychczasowego lokum, lecz, jak przyznali sami Zainteresowani, fatalny stan techniczny mieszkania. Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – posiadające mocne oparcie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych – że skoro okoliczności obiektywne uniemożliwiają przebywanie w spornym lokalu, a jego opuszczenie przez Zainteresowanych było związane głównie ze złym stanem technicznym, nie zaś z bezprawnymi działaniami właściciela lokalu polegającymi na istotnym zakłócaniu lub uniemożliwianiu tego zamieszkania, to w sprawie wystąpiły przesłanki do wymeldowania. Jak bowiem trafnie przyjmuje się w judykaturze, stan techniczny budynku, uniemożliwiający stałe w nim przebywanie, zaspokajanie elementarnych potrzeb człowieka związanych z zamieszkiwaniem, nie jest okolicznością obojętną zarówno w procesie zameldowania, jak i wymeldowania. Nie można zameldować osoby w obiekcie (budynku, lokalu), którego stan techniczny zagraża życiu lub zdrowiu człowieka. Z drugiej zaś strony fikcją – sprzeczną z funkcją przypisaną ewidencji ludności – byłoby utrzymywanie zameldowania osoby w takim właśnie obiekcie. Realny powrót do opuszczonego miejsca stałego pobytu jest możliwy tylko wówczas, gdy budynek (lokal) nadaje się do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych bez narażenia lokatora na utratę życia lub zdrowia. Ponieważ zły stan techniczny budynku jest faktem obiektywnym, wynikającym z wielu uwarunkowań, przeto okoliczność ta nie może być zaliczona do działań pozbawiających cech dobrowolności opuszczenia lokalu (por.: wyrok NSA z 27.03.2007 r., II OSK 521/06; wyrok NSA z 18.01.2011 r., II OSK 46/10; wyrok WSA z 02.11.2010 r., IV SA/Wr 315/10 – orzeczenia dostępne w CBOSA). Utrzymywanie stanu zameldowania w lokalu nienadającym się praktycznie do celów mieszkaniowych powodowałoby jedynie podtrzymanie niedozwolonej fikcji meldunkowej. Tym bardziej, że nic nie stoi na przeszkodzie powtórnemu zameldowaniu się w przyszłości w spornej nieruchomości – po jego odpowiednim wyremontowaniu i faktycznym w nim zamieszkaniu (por. wyrok WSA z 22.07.2009 r., III SA/Po 507/08, CBOSA). W tym kontekście nie może mieć istotnego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji o wymeldowaniu podnoszona w skardze okoliczność wytoczenia przez Skarżących powództwa o ochronę naruszonego posiadania przeciwko współwłaścicielom przedmiotowej kamienicy – skoro to nie działania tych ostatnich stanowiły bezpośrednią przyczynę opuszczenia lokalu, co zresztą znajduje potwierdzenie w treści samego pozwu (k. 62–64v. akt sądowych), którego przedmiotem uczyniono wszak żądanie "ochrony naruszonego" posiadania, a nie jego "przywrócenia", co oznacza, że nie doszło do pozbawienia powodów (Skarżących) posiadania lokalu przez pozwanych (współwłaścicieli kamienicy). Oceniając doniosłość tego zdarzenia dla kontrolowanego tu postępowania nie można także pomijać faktu, że ww. powództwo zostało wytoczone dopiero po doręczeniu Skarżącym decyzji o wymeldowaniu przez organ I instancji – równocześnie z wniesieniem przez Skarżących odwołania od tej decyzji (zarówno daty sporządzenia obu pism procesowych, jak i ich wpływu do adresatów są identyczne, odpowiednio: [...] września 2013 r.; zob.: k. 13 akt adm. II inst. i k. 62 akt sądowych), co nakazuje przypuszczać, iż wystąpienie z tym powództwem było motywowane (jeśli nie wyłącznie, to przynajmniej w istotnej mierze), względami taktyki procesowej, tj. uczynione na użytek postępowania o wymeldowanie. Dlatego też fakt wystąpienia z powództwem posesoryjnym po wydaniu przez organ decyzji o wymeldowaniu zwykle będzie pozostawał bez wpływu na ocenę prawidłowości takiej decyzji (por. wyrok NSA z 24.02.2012 r., II OSK 2311/10, CBOSA). Ponadto, w ocenie Sądu, Wojewoda trafnie uznał, że zgłoszony w odwołaniu fakt wystąpienia z ww. powództwem przez Skarżących nie dawał podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie wymeldowania. Istotnie bowiem, rozstrzygnięcie przez sąd cywilny sprawy o przywrócenie posiadania lokalu nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawie administracyjnej o wymeldowanie (tak trafnie wyrok NSA z 12.07.2011 r., II OSK 1181/10, CBOSA). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.