II OSK 2311/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary /spr./ Sędzia del. WSA Maria Werpachowska Protokolant asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 426/10 w sprawie ze skarg W. G. i D. I. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 426/10, oddalił skargę W. G. i D. I. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2009 r., orzekającą o wymeldowaniu W. G. wraz z małoletnią córką A. G. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. L. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podniósł, że ww. lokal na podstawie decyzji z dnia [...] marca 1996 r. został przydzielony W. G. przez Komendanta Policji do wspólnego zamieszkiwania z E. G. oraz córkami O. i M. G. Obecnie w spornym lokalu zamieszkuje stale E.G. wraz z M. G., O. G.-O. i jej mężem G. U.-O. Natomiast W. G. wraz z małoletnią córką A. G. pomimo, iż w lokalu tym są zameldowani na pobyt stały, to jednak tam nie zamieszkują. Fakt ten potwierdzał wielokrotnie w toku postępowania sam W. G., jak również matka A. G. - D. I. W czasie postępowania W. G. wyjaśnił, że ani on, ani jego małoletnia córka A. G. (nad którą sprawuje opiekę), nie zamieszkują stale w miejscu, w którym są zameldowani na pobyt stały, natomiast zamieszkują w wynajętych mieszkaniach, korzystają również z gościnności rodziny. W. G. poinformował, iż w lokalu nr [...] przy ul. L. [...] w W. ostatni raz nocował pod koniec września 2008 r. Organ wskazał, że na podstawie oświadczeń stron, ustaleń policji oraz innych organów, zeznań bezstronnych świadków ustalono, że W. G. wraz z A. G. nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania, a lokal ten opuścił dobrowolnie. Powyższe wywnioskować można, zdaniem organu, np. z treści protokołu z dnia 9 września 2008 r., sporządzonego na okoliczność toczącej się z powództwa W. G. przeciwko E. G. sprawy o alimenty, z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego z dnia 18 grudnia 2007 r. (sygn. akt II C 753/06), protokołu z rozprawy z dnia 16 listopada 2007 r. (sygn. akt II Ns 280/06). Organ zaznaczył, że W. G. wskazał, iż w przedmiotowym lokalu przebywa średnio 2-3 razy w miesiącu, za każdym razem około godziny, przeważnie bowiem mieszka z małoletnimi dziećmi w B. Małoletnie dzieci W. G. nie mieszkają w spornym lokalu, przebywają w nim jedynie jeden - dwa razy w ciągu pół roku. Ostatnio wszyscy nocowali tam pod koniec lutego 2007 r. Fakt sporadycznego przebywania W. G. w tym lokalu potwierdziła dodatkowo E. G., M. G., O. G.-O. i G. U.-O.. W łazience, w kuchni, ani w przedpokoju nie ma żadnych rzeczy, należących do wymienionego lub do A. G. Dzieci posiadają opiekę lekarską w B., tam też małoletnia A. G. uczęszcza do przedszkola. W dniu 24 grudnia 2008 r. oświadczenia do protokołu złożyła D. I., która wyjaśniła, że A. G. wraz z W. G. od urodzenia zamieszkuje w W. i tam koncentruje się ich życie. Bywają okresy, kiedy osoby te nie mogą fizycznie przebywać w tym lokalu z uwagi na ostry konflikt istniejący między W. G. a jego byłą żoną E. G.. Stwierdziła, że dzieci korzystają z opieki medycznej zarówno w B., jak i w W. Organ uznał, że oświadczenia D. I. pozostają jednak w sprzeczności z resztą zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a nawet z oświadczeniami samego W. G. W ocenie Wojewody niesporna jest okoliczność, że W. G. wraz z małoletnią córką A. G. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, przy czym trudno jest ustalić kiedy dokładnie wymieniony się z niego wyprowadził, tym bardziej, że jego oświadczenia w wielu miejscach są niespójne. Z materiału dowodowego nie wynika natomiast w żaden sposób, aby wymieniony wyprowadził się niedobrowolnie. Choć W. G. wielokrotnie składał różnorodne zawiadomienia do prokuratury, to śledztwa te były umarzane z uwagi na brak danych, dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa. Podejmowane przez skarżącego kroki nie stanowiły właściwej drogi do obrony swoich praw do ww. lokalu. Wojewoda wskazał, że z materiału dowodowego wynika, iż W. G. posiada klucze do spornego lokalu i ma do niego swobodny dostęp, a wyrokiem sądu został mu przydzielony jeden z pokoi, w którym może swobodnie zamieszkiwać. Pomimo to z prawa tego dobrowolnie zrezygnował, a swoje życie skoncentrował w innym miejscu. Analizując natomiast całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Wojewoda uznał, iż po stronie W. G. oraz małoletniej A. G. brak jest zamiaru stałego pobytu w przedmiotowym lokalu. Co więcej stwierdził też, że całokształt zachowań i twierdzeń odwołującego potwierdzają iż przedmiotowy lokal już od wielu lat nie jest miejscem, w którym wymieniony koncentruje swoje życie i swoje sprawy. W konsekwencji w rozpoznawanej sprawie nie ma mowy o błędnej interpretacji czy błędnym zastosowaniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993). Odnośnie zarzutów podnoszonych w odwołaniach oraz do wniosku D. I. o przeprowadzenie kontroli meldunkowej w przedmiotowym lokalu, Wojewoda wskazał, iż zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie i w związku z tym nie zachodzi konieczność dodatkowego jego uzupełnienia, tym bardziej, iż z akt sprawy wynika, że w spornym lokalu znajdują się rzeczy W. G. i A. G. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie ma również znaczenia fakt, iż nie udało się ustalić aktualnego miejsca pobytu W. G. i A. G.. Skargą D. I. i W. G. zaskarżyli powyższą decyzję zarzucając Wojewodzie, iż błędnie zinterpretował, że W. G. wraz z małoletnią córką A., dobrowolnie opuścili lokal. W. G. zarzucił zaskarżonej decyzji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności, mających wpływ na wynik sprawy, zastosowanie błędnej interpretacji przepisów, rażące naruszenie zasad procesowych i oparcie rozstrzygnięcia na zeznaniach pochodzących z innych postępowań, a także przyjęcie mylnego założenia, że skarżący nie dopełnił obowiązku wymeldowania się z adresu stałego zameldowania i uznania tej kwestii za dowód w końcowym wnioskowaniu przed wydaniem decyzji. Skarżący podniósł, że organy nie ustaliły, czy wraz z córką zamieszkuje on pod adresem zameldowania. Ponadto stwierdził, że bez zgromadzenia dowodów na okoliczność konfliktu między nim a byłą małżonką, nie sposób odnieść się do charakteru opuszczenia przedmiotowego lokalu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej uchylenie, podtrzymując argumentację, zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał w pierwszej kolejności, powołując się na oświadczenie D. I. zawarte w piśmie z dnia 24 maja 2010 r., w którym ta wskazała, że skargę wniosła w imieniu własnym, że nie ma ona interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2009 r. Z akt sprawy nie wynika aby miała ona tytuł prawny do mieszkania, z którego wymeldowano jej córkę i W. G. Odnosząc się do skargi W. G. Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do uznania, że zachodzą przesłanki do wymeldowania skarżącego i jego córki z przedmiotowego lokalu. Sąd wskazał, że bezspornym jest, iż między skarżącym a jego byłą żoną oraz córkami i zięciem istnieje konflikt i wzajemna niechęć. Potwierdzają to nadesłane przez skarżącego dokumenty. Wyrokiem rozwodowym z dnia [...] lutego 2001 r. Sąd Okręgowy określił także sposób korzystania z przedmiotowego lokalu w ten sposób, że skarżący będzie korzystał z pokoju o powierzchni [...] m². Jednak jak wynika z akt sprawy oraz dokumentów doręczonych przez skarżącego, nie korzystał on z tego uprawnienia. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i uznały, iż skarżący wraz z małoletnią córką nie zamieszkuje na stałe w W., przy ul. L. W ocenie Sądu należało dać wiarę zeznaniom E. G. i jej córek. Materiał zebrany w sprawie jest obszerny, opiera się nie tylko na dowodach zebranych przez organy administracji publicznej. Organy wzięły pod uwagę zarówno protokoły rozpraw prowadzonych przed sądami powszechnymi, jak również własne ustalenia poczynione w sprawie. Trafność rozstrzygnięcia podjętego przez organy potwierdza protokół rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, w trakcie której skarżący oświadczył, że przedmiotowy lokal traktował jako magazyn, w którym przechowywał broń a także rzeczy małoletniej A. G.. Ponadto w lokalu przebywał, gdy przyjeżdżał do W. Wobec tego sam skarżący przyznał, iż sporny lokal nie jest miejscem, w którym koncentrują się jego interesy życiowe. Sąd podkreślił, że o fakcie zamieszkiwania kogoś w lokalu nie może świadczyć fakt ponoszenia opłat z tytułu jego eksploatacji, choć i ta kwestia okazała się być wątpliwa. Jakkolwiek skarżący na rozprawie stwierdził, że ponosił częściowo opłaty za lokal, to jednak nie zakwestionował później złożonego oświadczenia E. G., że opłaty uiszczał nieregularnie, sporadycznie i tylko na skierowane do niego wezwanie do zapłaty. Co prawda organom orzekającym w sprawie nie udało się ustalić aktualnego miejsca pobytu skarżącego i jego małoletniej córki, jednakże nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ ustalono, że nie zamieszkują oni na stałe w mieszkaniu przy ul. L. [...]. Również okoliczność, iż w pokoju przyznanym w wyroku rozwodowym skarżącemu znajdują się jego rzeczy, nie może świadczyć, iż zamieszkuje on tam na stałe. Trwałe i dobrowolne opuszczenie miejsca stałego pobytu przez daną osobę nie musi być połączone z opróżnieniem tego lokalu z rzeczy osobistych, zwłaszcza, że jak wynika z akta sprawy, skarżący sporadycznie bywa w ww. lokalu. Na marginesie Sąd wskazał, że dokumenty przedłożone przez skarżącego w postaci stenogramów rozmów między domownikami, wniosków do prokuratury, sądów, policji, nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sąd w niniejszym postępowaniu skontrolował jedynie ustalenia organów, czy zaistniały przesłanki do wymeldowania. Kontrola ustalonego przez organy stanu faktycznego i prawnego sprawy doprowadziła Sąd do przekonania, że zaskarżone decyzje są prawidłowe. Natomiast przedstawione dokumenty potwierdzają, że między byłymi małżonkami istnieje silny konflikt. Skargą kasacyjną W. G. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku polegające na przedstawieniu stanu faktycznego sprawy bez uwzględnienia istotnych dowodów i okoliczności, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż opuszczenie lokalu w rozumieniu tego przepisu oznacza także zmianę miejsca pobytu w sposób niedobrowolny, pod wpływem przymusu i pomimo skorzystania ze środków prawnych mających przywrócić możliwość korzystania z lokalu. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonej jak i utrzymanej nią w mocy decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej podniesiono, że stanowisko Sądu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyrażone zostało w sposób pobieżny i przy odniesieniu się jedynie do części okoliczności. Sąd nie odniósł się do tego, czy opuszczenie przez skarżącego lokalu było dobrowolne, w sytuacji, gdy w sprawie II Ns 280/06 wnosił on o zmianę sposobu korzystania z lokalu domagając się przydzielenia mu dodatkowo dużego pokoju o metrażu [...] m², w sprawie zaś I C 320/10 domaga się przywrócenia posiadania przedmiotowego lokalu. Sąd zupełnie pominął starania skarżącego jakie ten podejmował w celu odzyskania możliwości zamieszkiwania i korzystania z przedmiotowego lokalu. Nie poczynił też żadnych ustaleń w kwestii oceny, czy opuszczenie lokalu, obok trwałości, miało również charakter dobrowolny. Ponadto Sąd przywołując oświadczenia E. G., M. G., O. G.-O. i G. U.-O. stwierdził, że należy dać im wiarę bez wskazania, co przemawia za uznaniem ich za pełnowartościowy materiał dowodowy. Osoby te są przecież mocno zainteresowane wynikiem postępowania i skutecznie też uniemożliwiają skarżącemu korzystanie z lokalu. Skarżący podniósł, że Sąd miał w polu widzenia jedynie te dowody, z których mógł wyprowadzić wnioski dla niego niekorzystne. Nie odniósł się do twierdzeń skarżącego i dowodów świadczących o tym, że fakt nieprzebywania skarżącego w lokalu wywołany został przez działania E. G. i jej staraniami jest utrzymywany. Wymeldowanie nie jest natomiast dopuszczalne w sytuacji, gdy osoba co prawda opuściła lokal, lecz uczyniła to wbrew sobie, bowiem została do tego zmuszona bezprawnymi działaniami innych osób. W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. G. wskazała, że po wydaniu zaskarżonej decyzji administrator budynku przy ul. L. [...] wypowiedział W. G. umowę najmu, tym samym skarżący utracił prawo do najmu lokalu. Dopiero po tym fakcie nastąpiła zmiana zamków. Do tego czasu skarżący był w posiadaniu kluczy do lokalu, miał do niego swobodny dostęp, jednak z prawa tego nie korzystał. Ponadto skarżący powołując się na sprawę II Ns 280/06 milczeniem pominął fakt, że postępowanie w tej sprawie zakończyło się oddaleniem powództwa w związku z nieudowodnieniem przez niego potrzeby zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. E. G. wskazała ponadto na konflikt jaki jest między nią a skarżącym oraz na fakt zadłużenia przez skarżącego przedmiotowego lokalu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W związku z tym, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, stanowiącego materialnoprawną podstawę wydania w niniejszej sprawie decyzji o wymeldowaniu skarżącego i jego nieletniej córki z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. L. [...] w W., organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni powyższego przepisu, polegającej na przyjęciu, iż opuszczenie lokalu w jego rozumieniu oznacza także zmianę miejsca pobytu w sposób niedobrowolny, pod wpływem przymusu i pomimo skorzystania ze środków prawnych mających przywrócić możliwość korzystania z lokalu. Stanowisko to nie jest trafne. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że opuszczenie miejsca stałego pobytu musi mieć charakter dobrowolny w tym znaczeniu, że nie może być wynikiem bezprawnego działania osób trzecich (vide: wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2006/09; wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2010 r., II OSK 1455/09; wyrok NSA z dnia 27 marca 2007 r., II OSK 521/06; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05). Różnorodność okoliczności faktycznych wielu spraw meldunkowych powodowała przyjęcie przez sądy wykładni art. 15 ust. 2 ustawy mającej na celu ochronę osób, które zostały zmuszone do opuszczenia miejsca pobytu stałego na skutek niezgodnych z prawem działań współlokatorów lub innych osób (wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 46/10). Podkreślenia wymaga jednak, iż dobrowolność opuszczenia miejsca stałego pobytu nie jest przesłanką ustawową wymeldowania. Z brzmienia omawianego przepisu nie wynika, by w każdym przypadku koniecznym było ustalenie dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowało się bowiem także stanowisko, że nawet jeżeli przyczyna opuszczenia lokalu nie była dobrowolna, a owe opuszczenie trwa odpowiednio długo i gdy osoba usunięta z lokalu nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, to organ administracji zobowiązany jest do wymeldowania takiej osoby z poprzednio zajmowanego lokalu, skoro osoba ta tej czynności sama nie dopełniła (vide: wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 1973/10; wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 716/09; wyrok NSA z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 281/09; wyrok NSA z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1908/08). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji zasadnie uznał, że zgromadzony w toku prowadzonego postępowania materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie zaistnienia wobec skarżącego i jego małoletniej córki przesłanki uzasadniającej ich wymeldowanie z przedmiotowego lokalu na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Należy mieć na uwadze, że decyzja o wymeldowaniu ma charakter wyłącznie ewidencyjny i potwierdza jedynie stan faktyczny, że określona osoba nie przebywa w danym lokalu. Jej wykonanie polega na technicznym wykreśleniu wpisu w ewidencji ludności. Zameldowanie lub wymeldowanie nie rodzi żadnych praw właścicielskich do lokalu, którego meldunek dotyczy - praw tych należy dochodzić w innym trybie. Z ustaleń poczynionych w postępowaniu przed organami administracji wynika, że skarżący i jego córka nie zamieszkują pod stałym adresem zameldowania co najmniej od września 2008 r. Fakt niezamieszkiwania w przedmiotowym lokalu wielokrotnie w toku postępowania przed organami administracji potwierdzał sam skarżący, jak również osoby stale w nim zamieszkujące. Okoliczność niezamieszkiwania skarżącego i jego córki w przedmiotowym lokalu od co najmniej roku znajduje odzwierciedlenie również w aktach sprawy, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Nie było również w niniejszej sprawie podstaw do przyjęcia, że skarżący został zmuszony do opuszczenia przedmiotowego lokalu. Za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy bowiem uznać sytuację, gdy osoba opuściła miejsce pobytu wbrew swej woli i nie skorzystała skutecznie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, w tym żądania skierowanego do sądu o nakazanie przywrócenia utraconego posiadania. Wprawdzie skarżący powoływał się na fakt wniesienia pozwu o przywrócenie posiadania, jednak pozew ten został wniesiony już po wydaniu zaskarżonej decyzji przez Wojewodę i w związku z tym fakt ten nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Przedmiotowa sprawa oceniana jest bowiem według stanu prawnego i faktycznego na dzień wydania decyzji przez organ II instancji. Z powyższych względów również wskazana na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego okoliczność, iż w sprawie o sygn. akt I C 320/10 wydane zostało orzeczenie o przywróceniu posiadania przedmiotowego lokalu i że orzeczenie to stało się prawomocne w dniu 9 grudnia 2011 r., nie ma w niniejszej sprawie znaczenia. Wskazać jednie należy, że w przypadku uwzględnienia przez sąd powszechny powództwa i przywrócenia posiadania danego lokalu osobie, która została wcześniej z niego wymeldowana decyzją organu administracji, nie ma przeszkód do ponownego zameldowania tej osoby w danym lokalu, o ile zamierza ona tam nadal na stałe zamieszkiwać. Odnośnie natomiast powoływanej przez skarżącego sprawy II Ns 280/06 o zmianę sposobu korzystania z lokalu wskazać należy, że jak wynika z treści odpowiedzi na skargę kasacyjną, zakończyła się ona oddaleniem powództwa z uwagi na fakt nieudowodnienia przez skarżącego potrzeby zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Powyższa informacja zawarta w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie została w żaden sposób zakwestionowana przez skarżącego. Nieuzasadniony jest zatem podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Sąd ten słusznie bowiem uznał, iż w realiach niniejszej sprawy ziściła się przesłanka z powyższego przepisu. Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, również nie zasługiwał na uwzględnienie. Zwięzłe uzasadnienie wyroku należy bowiem rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy np. uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało zgodnie z wytycznymi zawartymi w powyższym przepisie. Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienie skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.