IV SA/Po 1235/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak /spr/ WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. sprawy ze skargi P. N., T. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Decyzją z dnia[...] czerwca 2014 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla p. p. (dalej jako PINB) nakazał właścicielom działki nr ewid. [...] w C.: T. N., M.N. oraz P. N. rozbiórkę drewutni na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. J. [...] w C. gm. M.. Niniejsza decyzja została wydana w oparciu o następujące okoliczności. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. S. P. przekazał do PINB kopię zgłoszenia P. N. w sprawie budowy dwóch altan przy ul. J. [...] w C. wskazując, że inwestycja mogła zostać wykonana pomimo zgłoszonego przez Starostę sprzeciwu. Dnia [...] stycznia 2013 r. PINB przeprowadził kontrolę działki nr ewid. [...]. Z protokołu sporządzonego podczas kontroli wynika, że na działce znajduje się drewniana altana, dach kryty blachodachówką, o wymiarach zgodnych ze szkicem znajdującym się w aktach sprawy, zlokalizowana w narożniku działki w odległości ok. 0,5m od granicy. Według oświadczenia T. N. altana powstała jako pomieszczenie socjalne podczas budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego ok. 2004-2005 r. Po zakończeniu budowy inwestor złożył zawiadomienie o budowie altany, wobec którego Starosta P. zgłosił sprzeciw. Z notatki służbowej PINB z dnia [...]lutego 2013 r. wynika, że P.N. (ojciec T. N.) nie uzyskał pozwolenia na budowę ani nie dokonał zgłoszenia zamiaru budowy altany ok. 2005 r. P.N.oświadczył, że w 1999 r. kupił on działkę nr [...] w C., na której była już pobudowana drewniana szopa, powstała przed 1995 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. ([...]) Wojewoda W. utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] stycznia 2013 r. zgłaszającą sprzeciw wobec "zamiaru budowy dwóch altan, modernizacja istniejącej konstrukcji w celu dostosowania jej do wymogów ustawowych, zlokalizowanych w Cz. przy ul. J. [...]". Z decyzji wynika, iż sprzeciw został wydany ze względu na niedostarczenie przez Inwestora części wymaganych do zgłoszenia dokumentów, modernizacja powinna być objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę oraz że zgłoszenie zawiera niespójności, ze względu na które należy złożyć sprzeciw (zgłoszenie dotyczy budowy dwóch altan czy też modernizacji, ze względu na istnienie na działce altany organ nie mógł ustalić jakie prace rzeczywiście mają zostać wykonane). Dnia [...]marca 2013 r. PINB przeprowadził kolejną kontrolę na w/w działce. Podczas kontroli organ I instancji dokonał pomiaru drewutni, ustalił, że jest ona posadowiona na bloczkach betonowych bezpośrednio na gruncie, a podłogi stanowią palety drewniane. P. N. oświadczył podczas kontroli, że działkę zakupiono wraz z szopą drewnianą, która służyła jako zaplecze budowy budynków mieszkalnych. Jej dostosowanie polegało na remoncie dachu, obiciu ścian nowymi deskami i montażu zastrzałów w celu wzmocnienia konstrukcji. Ok. 2010 r. dobudowano prawe skrzydło, a w 2012 r. założono blachodachówkę. Decyzją z dnia .. czerwca 2013r. ([...]) PINB nakazał T. N., M. N.Panu P. N. rozbiórkę drewutni na działce nr ewid.... położonej przy ul. J. [...] w C., gm. M.. Decyzją z dnia [...] września 2013r. ([...]), sprostowaną postanowieniem z dnia [...] września 2013r. ([...]), W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WWINB) uchylił w całości w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z dnia [...]października 2013 r. PINB zwrócił się do Urzędu Miejskiego w M. z prośbą o udzielenie informacji czy działka nr [...] w C. jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz, czy w przypadku obowiązywania planu możliwe jest sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. ([...]) PINB nakazał T. N., M. N. oraz P.N. przedłożyć w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia: 1) zaświadczenia Burmistrza Gminy M. o zgodności budowy drewutni z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) szkic obiektu wraz z opisem; 4) projekt zagospodarowania działki. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. Burmistrz Gminy M. odmówił P. N. wydania zaświadczenia o zgodności budowy drewutni na działce nr ewid. [...] w C. w granicy z działkami o nr ewid. [...] i [...] z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Burmistrz wskazał, iż przedmiotowe działki objęte są ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów części wsi C., przyjętego uchwałą z dnia [...] lutego 2012 r. i oznaczone symbolem 9MN na rysunku. Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 3 uchwały, na terenie 9MN dopuszcza się lokalizację na działce jednego wolnostojącego budynku gospodarczego, budynku garażowego lub budynku gospodarczo-garażowego o powierzchni zabudowy nie większej niż 30 m2; § 8 ust.2 pkt 5 uchwały dopuszcza zblokowanie w części frontowej lub tylnej działki tylko budynków garażowych, zapis ten nie dotyczy budynków gospodarczych. Uchwała nie zezwala jednakże na lokalizację budynku gospodarczego w granicy działki. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. PINB wezwał T. N., M.N. oraz P.N. do uzupełnienia braków formalnych dokumentacji przesłanej do PINB. Pismem z dnia [...] kwietnia nadesłano żądane dokumenty za wyjątkiem zaświadczenia o zgodności budowy drewutni z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 49 b ust. 2 ustawy Prawo Budowlane w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Podjęcie robót budowlanych bez wymaganego zgłoszenia jest samowolą budowlaną, a więc działaniem bezprawnym, dokonywanym na wyłączne ryzyko inwestora, który powinien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z nieuzyskania decyzji akceptującej jego działania inwestycyjne. Celem organów nadzoru budowlanego będzie wtedy doprowadzenie do likwidacji stanu niezgodnego z prawem i ochrona interesu publicznego. W przypadku nie przedłożenia stosownych dokumentów przez inwestora organ nadzoru budowlanego nie mógł uchylić się od nakazania rozbiórki i dokonać automatycznie legalizacji wykonanego ogrodzenia działki. W przedmiotowej sprawie z uwagi na nieskuteczną próbę legalizacji samowolnie pobudowanej drewutni na dz. nr [...], z uwagi na niewywiązanie się z obowiązku dostarczenia pełnej dokumentacji, organ nadzoru zobowiązany był nakazać w drodze decyzji rozbiórkę w/w obiektu. Odwołania od decyzji PINB z dnia [...]czerwca 2014 r. wnieśli w ustawowym terminie P. N. i T. N., który jednocześnie wniósł zażalenie na poprzedzające je postanowienie PINB z dnia [...].2014 r. W ocenie Odwołujących obiekt będący przedmiotem postępowania jest tym samym obiektem, który znajdował się na działce już wcześniej, jednakże różni się on wyglądem ze względu na przeprowadzane naprawy. Nadto zdaniem T. N. wezwanie PINB do przedłożenia zaświadczenia o zgodności budowy drewutni w aktualnym kształcie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wezwaniem do przedłożenia zaświadczenia, którego treść stałaby w sprzeczności z zapisami prawa, o czym poinformował Burmistrz Gminy M. w swoim postanowieniu. PINB zobowiązany był zatem w swoim wezwaniu określić, iż przedłożone winny być dokumenty potwierdzające zgodność posadowienia drewutni z planem, dopuszczając jej przesunięcie tak, by jej lokalizacja odpowiadała przepisom Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Odnośnie zarzutu niezłożenia wymaganych dokumentów, wskazano, że cała wymagana dokumentacja została dostarczona. Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] lutego 2014 r. w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji podniósł, że przedmiotem niniejszej sprawy jest budowa drewutni na działce nr ewid. [...]. Przedmiotowy obiekt posiada konstrukcję drewnianą, posadowiony jest na bloczkach betonowych bezpośrednio na gruncie, natomiast podłogę stanowią palety drewniane usytuowane bezpośrednio na gruncie. Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013, poz. 1409 ze zrn., dalej:) budowa jest to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego. Mając na uwadze powyższe ustalenia, tj. fakt, że szopa została przeniesiona na miejsce, w którym aktualnie się znajduje dopiero ok. 2003 r., należy uznać, że w świetle prawa budowlanego w aktualnej formie stanowi ona nowy obiekt budowlany, pomimo że znajdowała się już wcześniej w innej części działki nr [...] w C.. W myśl art. 3 pkt 8 prawa budowlanego przez remont rozumie się " wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym". Mając na uwadze, że w niniejszej sprawie szopa prostokątna o płaskim dachu pierwotnie znajdująca się na działce została przeniesiona w inne miejsce, całkowicie zmieniono konstrukcję jej dachu (na dach spadzisty), a następnie wykonano dobudówkę i przedsionek nie sposób uznać, że rzeczywiście przeprowadzono jedynie prace remontowe czy też prace polegające na bieżącej konserwacji. Z art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa "wolno stojących parterowych budynków gospodarczych wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m²" Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, budowa takich obiektów wymaga zgłoszenia. Z protokołu sporządzonego podczas kontroli przeprowadzonej przez PINB dnia [...] marca 2013 r. wynika, że powierzchnia zabudowy przedmiotowej drewutni wynosi ok. 18 m², zatem inwestor winien dokonać zgłoszenia zamiaru jego wykonania. W przypadku budowy obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia zastosowanie znajduje art. 49b pr. budowlanego. Zastosowanie procedury legalizacyjnej, zgodnie z art. 49b ust. 2, jest możliwe jedynie w przypadku, gdy przedmiotowa budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. WWINB wskazał, iż organ powiatowy ponownie rozpoznając sprawę (po uchyleniu przez tutejszy organ decyzji PINB z dnia [...] czerwca 2013r. zasadnie zmienił kwalifikację przedmiotu postępowania z tymczasowego obiektu budowlanego wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę na budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 25m², który z kolei wymaga dokonania zgłoszenia. W związku z powyższym konieczne było prowadzenie postępowania w oparciu w/w przepis, a nie jak dotychczas w oparciu o art. 48. Z art. 48 pr. budowlanego wynika, iż prowadzenie postępowania legalizacyjnego jest możliwe, gdy obiekt nie narusza przepisów, w tym techniczno- budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Z kolei cytowany wyżej art. 49b nie zawiera takiej regulacji (tj. stanowi on jedynie o możliwości prowadzenia postępowania legalizacyjnego, gdy obiekt nie narusza przepisów, bez wskazania zakresu naruszeń). PINB, postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nałożył na podstawie art. 49b ust. 2 prawa budowlanego na Inwestorów obowiązek przedłożenia dokumentów przewidzianych w sentencji tego postanowienia - podejmując tym samym próbę legalizacji przedmiotowej drewutni. Wydając w/w postanowienie PINB nie odniósł się do kwestii, czy obiekt ten narusza w/w przepisy (tj. przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz techniczno-budowlane), jednakże zgodnie z art. 49b ust. 2 pkt 3 organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia zaświadczenia Burmistrza Gminy M. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie Inwestorzy nie przedłożyli wszystkich dokumentów określonych w sentencji postanowienia PINB z dnia [...] lutego 2014 r. Postanowieniem z dnia [...]marca 2014 r. Burmistrz Gminy M. odmówił wydania zaświadczenia o zgodności budowy drewutni z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższego wynika, iż inwestorzy nie są w stanie przedstawić zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (o którym mowa w art. 49b prawa budowlanego). W świetle art. 49b ust. 3 w zw. z art. 49b ust. 1 prawa budowlanego w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 2 (tj. w przypadku nieprzedłożenia określonych dokumentów) właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, zatem PINB był zobowiązany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu gospodarczego. WWINB wskazał również, że zgodnie z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze. zm.) "Jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. 2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. " Zatem przepisy rozporządzenia nie przewidują możliwości zrealizowania obiektu w odległości od granicy, w jakiej znajduje się przedmiot niniejszej sprawy (tj. 0,5m). Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu T. N. organ II instancji wskazał, że w toku postępowania legalizacyjnego prowadzonego na podstawie art. 49b prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego nie mają prawnej możliwości zobowiązania inwestora do przesunięcia bądź dokonania przeróbek w obiekcie będącym przedmiotem postępowania, w efekcie których wyeliminowana zostałaby niezgodność z przepisami. Z akt sprawy przekazanych przez PINB nie wynika jakoby roboty takie zostały przez właścicieli działki wykonane. W przypadku przeprowadzenia zmian, przeróbek lub przesunięcia przedmiotowego obiektu w efekcie powstały inny obiekt, w stosunku do którego konieczne byłoby prowadzenie postępowania. Skargę na powyższą decyzję wnieśli P.N. i T. N.. Zaskarżonej decyzji T. N.zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy Prawo budowlane, tj: art. 3 pkt 2 poprzez uznanie drewutni za budynek pomimo braku fundamentów tej drewutni a posadowienia jej na bloczkach betonowych; art. 3 pkt 6 ustawy poprzez uznanie zmiany lokalizacji drewutni za budowę; art. 49b ust. 2 ustawy poprzez uznanie wezwania inwestora do przedstawienia dokumentów legalizujących posadowienie drewutni w sposób niemożliwy do wykonania z uwagi na odległość drewutni od granicy, a przez to uniemożliwienie i pozbawienie strony możliwości legalizacyjnej, podczas gdy należało wezwać inwestora do przedstawienia podstawy faktycznej legalizacji z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przedmiotowej decyzji zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na jego wynik, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji, która nie uwzględnia wskazań organu drugiej instancji z poprzedniej decyzji WWINB w zakresie wezwania inwestora do przedłożenia dokumentów w trybie art. 49b ust. 2 Prawo budowlane; a także art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niewłaściwe zebranie i ocenę materiału dowodowego w sprawie i art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu na każdym jego etapie. Z kolei w ocenie P. N. nakazanie rozbiórki drewnianej szopy pełniącej od lat rolę drewutni jest bezprawnym zamachem na prywatną własność. Drewutnia została legalnie kupiona i znajduje się od momentu kupna tj. od 1999 r. do dziś na prywatnej działce i usytuowana jest zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego czyli 1,5 m od granicy działki. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponadto T. N. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2014 r. połączono sprawę o sygn. IV SA/Po 1235/14 ze sprawą o sygn. IV SA/Po 1236/14 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy obu instancji orzekające w sprawie nie naruszyły bowiem prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na poprawność rozstrzygnięcia, a wyłącznie niezgodność z prawem skarżonej decyzji uzasadniałaby jej eliminację przez sąd administracyjny. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a, sąd administracyjny wyrokuje na postawie akt sprawy, opierając się o stan faktyczny i prawny, istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że podstawą orzekania jest cały materiał dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach, zakończonym zaskarżonym aktem. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest, jak wspomniano, ocena z punktu widzenia zgodności z prawem procesu konkretyzacji (zastosowania) norm prawa materialnego w określonej sytuacji faktycznej. Zadaniem sądu administracyjnego jest więc ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający dla wymaganego przez prawo ustalenia determinanty faktycznej decyzji. Zakres badania stanu faktycznego wyznaczają więc normy prawne, określające determinantę faktyczną rozstrzygnięcia a nie wnioski procesowe skarżącego lub innych stron postępowania administracyjnego (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia. Warszawa 2005, str. 424). Oceniając prawidłowość przeprowadzonego w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, Sąd stwierdził, że zgromadzony przez organy administracji materiał dowodowy potwierdza konkluzję o rozbudowaniu szopy, która stanowi budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 25 m kw. w warunkach samowoli budowlanej. Stosownie do treści art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31 tej ustawy. Jednakże, ustawodawca w art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U.2013.1409) określił, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni do25 m kw. W związku z tym, Sąd podziela zdanie organu II instancji, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. prawidłowo wdrożył właściwy tryb umożliwiający legalizację wykonanej drewutni. W ocenie skarżących przedmiotowa drewutnia została jedynie wyremontowana. W myśl w art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, wykonanie budowy, o której mowa w art. 29 ust.1 pkt 1-3, 5-19, 20a-21 oraz 28 wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, czyli w tym przypadku staroście. Z akt administracyjnych wynika, że w momencie kupna działki przez skarżącego P. N. istniała na niej szopa o powierzchni ok. 10-12 m kw z płaskim dachem o innym kształcie niż aktualnie. Szopa znajdowała się w miejscu, gdzie obecnie stoi budynek mieszkalny. Skoro zatem szopa została przeniesiona w inne miejsce (co potwierdził sam skarżący) i całkowicie zmieniono konstrukcję jej dachu na spadzisty, wykonano dobudówkę i przedsionek, zmieniono również gabaryty, to nie sposób uznać, iż dokonano jedynie prac modernizacyjnych czy remontowych. W ocenie Sądu dokonano zatem rozbudowy szopy, która stanowi budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 25 m kw., co wymagało dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Skarżący dokonał co prawda takiego zgłoszenia jednak w momencie kiedy drewutnia już istniała. Kwestia czy przedmiotowa drewutnia o pow. ok.24 m kw. posadowiona na bloczkach betonowych bezpośrednio na gruncie z dachem krytym blachodachówką, jest trwale związana z gruntem, a zatem czy istnieje możliwość jej przesunięcia bez naruszenia konstrukcji, nie miała w niniejszej sprawie znaczenia bowiem ustawodawca w art.30 ust.1 pkt 1 w zw. z art.29 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wymogu dokonania zgłoszenia właściwemu organowi budowy takiego obiektu nie uzależnił od sposobu jego związania z gruntem. Nie ma zatem racji skarżący, iż organ w celu legalizacji zabudowy winien nakazać przesunięcie drewutni na odległość 1,5 m od granicy. Dlatego też wykonane roboty zgodnie z prawem uznano jako wykonane w warunkach samowoli budowlanej. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014r. PINB prawidłowo wezwał właścicieli działki [...] do przedłożenia : zaświadczenia Burmistrza Gminy M. o zgodności budowy drewutni z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością; szkicu obiektu wraz z opisem; projektu zagospodarowania działki. Skarżący dostarczyli oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością oraz szkic. Nie dostarczyli natomiast zaświadczenia o zgodności budowy z zapisami mpzp. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014r. Burmistrz M. odmówił wydania zaświadczenia o zgodności budowy drewutni na działce nr [...] w granicy z działkami o nr [...] i [...], obręb C.z ustaleniami mpzp. Działki skarżących objęte są ustaleniami mpzp dla terenów części wsi C., przyjętego uchwałą z dnia [...] lutego 2012r. i oznaczone symbolem 9MN na rysunku. Zgodnie z § 8 ust.2 pkt 3 uchwały, na terenie 9MN dopuszcza się lokalizację na działce jednego wolnostojącego budynku gospodarczego, budynku garażowego lub budynku gospodarczo-garażowego o powierzchni zabudowy nie większej niż 30 m kw. Natomiast § 8 ust.2 pkt 5 uchwały dopuszcza zblokowanie w części frontowej lub tylnej działki tylko budynków garażowych, zapis ten nie dotyczy budynków gospodarczych. Plan nie zezwala na lokalizację budynku gospodarczego w granicy działki. Nadto, jak wynika z akt sprawy drewutnia zlokalizowana została w odległościach niezgodnych z przepisami § 12 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Zgodnie z powołanym przepisem "jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż : 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust.1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust.2). Tymczasem jak ustalił w toku czynności kontrolnych organ, sporny obiekt budowlany zlokalizowany jest w odległości 0,5 m od granicy działki. Organ w celu legalizacji samowoli budowlanej przed wydaniem nakazu rozbiórki miał obowiązek na podstawie art.49b p.b. sprawdzić czy obiekt jest zgodny z ustaleniami mpzp oraz wezwać inwestorów do nadesłania stosownych dokumentów. Skoro drewutnia w obecnym miejscu jest sprzeczna z zapisami planu, a nadto inwestor nie zastosował się do obowiązków wynikających z postanowienia PINB-u z dnia [...] lutego 2014r., to organ nie miał innej możliwości jak tylko nakazać rozbiórkę obiektu. Należy przy tym zauważyć, że skutki samowoli budowlanej należy oceniać w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji, należy przez to rozumieć plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie rozstrzygania przez właściwy organ, nie zaś plan obowiązujący w dacie powstania obiektu budowlanego. Zaznaczyć też przy tym należy, że przepisy prawa budowlanego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozostawiają organowi administracji uznaniowego podejścia do każdego przypadku (por. wyrok WSA w Szczecinie z 2 października 2008 roku o sygn. II SA/Sz 514/08). Decyzje podejmowane na podstawie art.49b ust.1 p.b. mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli stwierdzona zostaje samowola budowlana i nie ma możliwości jej legalizacji, to organ jest nie tylko uprawniony, lecz nadto obligowany do wydania nakazu rozbiórki. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, wykonanie obowiązku przedłożenia dokumentów określonych w art. 49 b ust. 2 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zostaje spełnione jedynie wówczas, gdy inwestor przedłoży w terminie 30 dni wszystkie dokumenty, do których zasadnie zobowiązał go organ nadzoru budowlanego. Spełnienie części słusznego zobowiązania nie daje podstawy do legalizacji obiektu budowlanego, a stanowi podstawę do nakazania rozbiórki w oparciu o art. 49 lit. b ust. 3 w zw. z ust. 1 tej ustawy (wyrok WSA w Białymstoku z 31 sierpnia 2009 roku o sygn. akt II SA/Bk 388/09). W obliczu powyższych ustaleń faktycznych oraz wobec treści art. 49 b ust. 3 Prawa budowlanego, który stanowi, że w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1, który zobowiązuje właściwy organ, by w drodze decyzji, nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, kwestionowane decyzje są zgodne z prawem. Orzecznictwo sądów administracyjnych w sprawach dotyczących niezłożenia wymaganych dokumentów w zakreślonym terminie, przez co nakazywano rozbiórkę obiektów budowlanych jest bardzo liczne i jednorodne, co potwierdza jedynie słuszność rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Ograniczając się jedynie do orzeczeń wydanych w ostatnich latach można przytoczyć choćby: wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 3 marca 2011 roku o sygn. II SA/Go 50/11, wyrok NSA z 19 stycznia 2011 roku o sygn. II OSK 72/10, wyrok WSA w Szczecinie z 20 października 2010 roku o sygn. II SA/Sz 584/10, wyrok WSA w Kielcach z 13 października 2010 roku o sygn. II SA/Ke 311/10, wyrok WSA w Białymstoku z 15 czerwca 2010 roku o sygn. II SA/Bk 265/10, wyrok WSA w Opolu z 13 maja 2010 roku o sygn. II SA/Op 456/09 oraz wyrok WSA w Warszawie z 14 grudnia 2009 roku o sygn. VII SA/Wa 1644/09. Mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja organu I i II instancji nie narusza obowiązujących norm prawa materialnego, jak też prawa procesowego, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego też skargę jako bezzasadną oddalił na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm).