IV SA/Po 1257/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Donata Starosta Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. oddala skargę Wyrokiem z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 139/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...]w K. W. ( dalej – "Wspólnota" )uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie i ostatecznie jaki krąg stron postępowania ustalił w tej sprawie. W szczególności zaś nie przesądził, czy przymiot strony tego postępowania przysługuje także Wspólnocie i w czym ewentualnie miałby wyrażać się jej interes prawny legitymujący do udziału w postępowaniu. W dalszej części uzasadnienia Sąd podniósł, że organ administracji publicznej obowiązany jest każdorazowo z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.; dalej – "Kpa"). Sąd podniósł, iż tym wymogom organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] nie sprostał. Z uzasadnienia żadnego z orzeczeń wydanych przez SKO w tej sprawie – tj. decyzji z [...] lipca 2013 r. ani decyzji z [...] listopada 2013 r. – nie wynika, kogo konkretnie i na jakiej podstawie organ uznał za stronę postępowania nieważnościowego. Krąg stron postępowania można wprawdzie próbować odtworzyć z rozdzielnika do wyżej wskazanej decyzji, ale i on, z przyczyn oczywistych, nie daje odpowiedzi na pytanie o źródło interesu prawnego wyszczególnionych w nim podmiotów. Co w tym przypadku jednak najistotniejsze, SKO nie przesądziło, czy Wspólnota posiada status strony przedmiotowego postępowania, czy też nie. Nie ulega wątpliwości, że Wspólnota nie była stroną postępowania "zwykłego" w sprawie ustalenia warunków zabudowy, zakończonego wydaniem decyzji nr [...]. Ta okoliczność, sama w sobie, jeszcze nie przesądza, że Wspólnota nie może być uznana za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Jak się bowiem trafnie przyjmuje w orzecznictwie, krąg stron obu rodzajów postępowań (zwykłego oraz nadzwyczajnego, w tym nieważnościowego) nie musi być tożsamy. Stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest bowiem nie tylko strona postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (zob. np. wyrok NSA z 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2241/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej – "CBOSA"). Istnienie takiego interesu prawnego (względnie obowiązku) w odniesieniu do każdego podmiotu biorącego udział w postępowaniu powinno być jednak każdorazowo zbadane i stwierdzone przez organ w sposób jasny, wyraźny i niewątpliwy. Tymczasem w niniejszym postępowaniu stanowisko organu w kwestii statusu Wspólnoty jako strony postępowania nieważnościowego jest niejasne i niekonsekwentne. Oto bowiem SKO, pomimo że dysponowało wnioskiem Wspólnoty o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...], wszczęło to postępowanie nie w trybie wnioskowym, lecz z urzędu – co ewidentnie świadczy o tym, iż nie uznało Wspólnoty za stronę (nie dając wszakże temu formalnego wyrazu we właściwej formie procesowej, jakiej wymaga art. 61a Kpa). Ponadto organ w ciągu całego postępowania kwestionował, aby realizacja planowanej inwestycji miała negatywnie oddziaływać na nieruchomość skarżącej i ingerować w jej uprawnienia właścicielskie – z których to uprawnień i groźby ich naruszenia, zwłaszcza poprzez szkodliwe immisje wywołane funkcjonowaniem krematorium, Wspólnota wywodziła swój interes prawny. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ expressis verbis podnosi, że: "nieruchomość Wspólnoty Mieszkaniowej [...] usytuowana jest w odległości ok. 350–400 m od działki, na której inwestycja jest kwestionowana i dzieli ją m.in. teren parkingu przed cmentarzem, budynek biurowo-gastronomiczny, droga krajowa nr [...] – ul. P. oraz pola uprawne, a budynek spopielarni ma powstać w odległości [...] m od ul. P.. W zaistniałych okolicznościach nie można mówić o ograniczeniu konstytucyjnych praw i wolności, w tym ograniczeniu właściciela w sposobie korzystania z nieruchomości – podnoszonych przez odwołującego, a twierdzenia co do mniejszej odległości (ok. 100–150 m) nie pokrywają się z rzeczywistością." I dalej wywodzi: "Odnosząc się do zarzutu immisji w postaci gazów i pyłów powstałych ze spalania ludzkich zwłok, to należy stwierdzić, że obowiązujące przepisy szczegółowo określają zgodne z prawem normy immisji, a decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2012 r. się do nich odwołuje. Jeśli zaś chodzi o aspekt psychologiczny «wdychania wyziewów ze spalania ludzkich zwłok», to należy zwrócić uwagę na tenże sam aspekt psychologiczny odnoszący się do wód podziemnych i potencjalną możliwość przenikania do nich resztek rozkładających się ciał ludzkich, czy sam aspekt istnienia w określonej odległości od miejsca zamieszkania członków Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. W.tak dużej nekropolii (największej w południowej W.), której nadto możliwość rozszerzenia została przewidziana przez Radę Miasta K. uchwałą w 1999 roku, co jednak nie przeszkadzało im w zakupie mieszkań w tym rejonie." Wszystko to pokazuje, że organ w istocie odmawia Wspólnocie interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności. Zarazem jednak, niekonsekwentnie, złożonego przez Wspólnotę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie "skwitował" np. postanowieniem o jego niedopuszczalności z przyczyn podmiotowych (art. 134 w zw. z art. 127 § 3 Kpa) – tj. z powodu złożenia tego wniosku przez podmiot nielegitymowany (por.: wyrok NSA z 27 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 938/10, CBOSA; wyrok WSA z 21 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1504/11, CBOSA) – lecz rozpoznał i rozstrzygnął merytorycznie. Należy więc przypuszczać, że w tym przypadku milcząco przyjął, iż Wspólnocie status strony jednak przysługuje. Takiej chwiejności i braku zdecydowanego stanowiska organu nie sposób zaakceptować. Decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło Wspólnocie Mieszkaniowej [...] przymiotu strony i umorzyło postępowanie z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu organ wskazał, iż obiekty mieszkalne Wspólnoty Mieszkaniowej [...] usytuowane są w odległości około 350-400 m od działki, na której ma być zbudowany zakład krematorium, nadto oddzielone są parkingiem, drogą krajową nr [...] ( ul. P.) oraz polami uprawnymi, a budynek spopielania ma powstać w odległości 100 m od ul. P.. W tych warunkach, w ocenie Kolegium, nie można mówić o ograniczeniu konstytucyjnie chronionego prawa własności. Po drugie, zgodnie z treścią art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wynika zaś z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zakład kremacji zwłok nie został do takich przedsięwzięć zaliczony. W związku z tym, iż inwestycja polegająca na budowie krematorium nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie wymagała też konsultacji społecznych. Zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko udział społeczności lokalnej ma miejsce w postępowaniu, w którym dokonuje się oceny oddziaływania na środowisko, a ocena taka jest wymagana zawsze w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wskazano wyżej inwestycja polegająca na budowie krematorium na terenie istniejącego już cmentarza wydania decyzji środowiskowej nie wymaga, tym samym nie ma obowiązku konsultacji społecznych w toku ustalania warunków zabudowy. Organ podniósł również, iż firmy produkujące piece kremacyjne stosują wszelkie normy bezpieczeństwa i urządzenia zapobiegające przedostawaniu się gazów pochodzących z palonych ciał do środowiska. Proces spalania zwłok sterowany jest automatycznie. Dzięki zastosowaniu odpowiedniego systemu nadzoru nad spopieleniem zwłok, utrzymywany jest nadmiar poziomu tlenu na poziomie gwarantującym kompletne spalanie. Zanim spaliny opuszczą komorę dopalania pozostają w niej przez ponad 2 sekundy. Czas ten i wysoka temperatura powodują całkowite wyeliminowanie ze spalin składników dymotwórczych i nieprzyjemnego zapachu. Stosowane aktualnie zabezpieczenia technologiczne eliminują ewentualne zagrożenia dla otoczenia w pobliżu krematorium. Organ podkreślił, iż stąd też mieszkańcy Wspólnoty , ze względu na odległość mieszkań od planowanej inwestycji oraz wspomniane zabezpieczenia nie będą narażeni na szkodliwe emisje związane z funkcjonowaniem krematorium, należy zatem stwierdzić, że ich prawa nie zostaną naruszone, co przesądza o braku interesu Wspólnoty do udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy opisanej wyżej inwestycji w charakterze strony. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 28 Kpa poprzez błędną wykładnię polegającą na odmowie przyznania skarżącej przymiotu strony w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zakładu kremacji oraz budowie parkingów, w sytuacji gdy skarżąca posiada interes prawny znajdujący swe źródło w przepisach prawa cywilnego, - art. 138 § 1 pkt. 3 Kpa w zw. z art. 105 § 1 Kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na umorzeniu postępowania odwoławczego z uwagi na złożenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przez podmiot nie będący stroną, - art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2012 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, co winno skutkować stwierdzeniem jej nieważności, - art. 7 Kpa, 77 § 1 Kpa w zw. z art. 80 Kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, - art. 11 Kpa niewyjaśnienie dostatecznie przesłanek jakie stały za rozstrzygnięciem sprawy, - art. 8 Kpa polegające na nienależytym uzasadnieniu przyczyn odmowy przyznania skarżącej przymiotu strony, braku merytorycznego rozważenia zgłoszonych przez skarżącą zarzutów, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. - art. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz.U. 2011 Nr 118 poz. 687 ze zm. ), polegające na nieuwzględnieniu okoliczności, iż dla realizacji planowanej inwestycji położonej na terenie cmentarza komunalnego konieczne jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm. ) poprzez niedostrzeżenie, że Prezydent Miasta Kalisza nie sporządził miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu cmentarza oraz nie zawiesił postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu, - art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 poz. 647 ze zm.) poprzez niedostrzeżenie, iż wykluczone jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu dla którego obligatoryjny jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, - art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niedostrzeżenie, iż planowana budowa krematorium nie spełnia warunku kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, co oznacza niespełnienie tzw. warunku "dobrego sąsiedztwa" niezbędnego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Wskazując na powyższe strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi strona powołując się na orzecznictwo wskazała m.in., że stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. W ocenie skarżącego mimo, iż Wspólnota nie była stroną postępowania zakończonego, wydaniem decyzji o warunkach zabudowy nie odbiera jej to możliwości przyznania przymiotu strony w sprawie stwierdzenia nieważności tejże decyzji. Skarżący podniósł, iż legitymacja Wspólnoty do udziału w postępowaniu nieważnościowym znajduje podstawę w treści art. 144 k.c. Skarżący zwrócił uwagę, iż negatywne oddziaływanie na nieruchomość sąsiednią może przybrać formę immisji bezpośrednich i pośrednich. W odniesieniu do tych drugich mogą mieć one postać zarówno immisji materialnych, jak również niematerialnych, których istotą jest negatywne oddziaływanie na sferę psychiczną właściciela nieruchomości sąsiedniej, poczucie jego bezpieczeństwa, czy estetyki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o odmowie przyznania skarżącemu statusu strony i umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Zatem istota sprawy sprowadza się do ustalenia czy skarżącemu przysługuje status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Z powyższych względów wszelkie zarzuty nie odnoszące się do kwestii posiadania przez skarżącego przymiotu strony nie mogły być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie. Rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć również na względzie, iż była już ona przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 139/14 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wobec powyższego wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 153 Ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345). Jak wynika z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy. Obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1230/08, LEX 493588). Stąd skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem. Z uwagi na powyższe zarówno organ administracji publicznej ponownie rozstrzygający sprawę, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest oceną wyrażoną w powołanym powyżej wyroku. Z powyższych względów zwrócić należy uwagę, iż w wyroku z dnia 21 maja 2014r. Sąd wskazał na rozbieżności w uzasadnieniu decyzji oraz nakazał organowi jednoznaczne ustalenie czy wspólnocie przysługuje przymiot strony czy też nie. W tym miejscu wyjaśnić należy, że w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, interes prawny przysługuje wnioskodawcy, który występuje z żądaniem ustalenia lokalizacji określonej inwestycji. Interes ten przysługuje również innym osobom wywodzącym swoje prawa z nieruchomości, na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji. Jak wskazuje się w doktrynie, na problem ustalenia stron postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy spojrzeć z perspektywy art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Każdy ma bowiem prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowywaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2011 r., red. Z. Niewiadomski, str. 431). Podobnie w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że stronami postępowania w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z zasady są właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, której dotyczy postępowanie, natomiast właściciele i wieczyści użytkownicy działek sąsiadujących z tą nieruchomością, w tym nawet położonych w pewnej od niej odległości, mogą być stroną wówczas, gdy wykażą istnienie swego interesu prawnego opartego na konkretnej normie prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2331/10, Lex nr 1138144). W orzecznictwie sądowym wskazuje się przy tym, że źródłem interesu prawnego w rozumieniu art. 28 Kpa może być prawo cywilne, w tym rzeczowe, zwłaszcza własność bądź użytkowanie wieczyste (wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1792/09, CBOSA). Mając na uwadze powyższe na uwadze uznać należy, iż w przedmiotowej sprawie organ prawidłowo ustalił, iż skarżącemu w sprawie decyzji o warunkach zabudowy nie przysługuje przymiot strony. W przedmiotowej sprawie szczególna uwagę położyć należy na fakt, iż budynki Wspólnoty znajdują się poza obszarem analizowanym. Ponadto, jak wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz załączonej mapy, projektowana inwestycja oddalona jest od najbliższych jakichkolwiek zabudowań niezwiązanych z obiektem cmentarza w tym mieszkalnych na odległość około 350-400 m. Teren inwestycji oddzielony jest od obiektów Wspólnoty parkingiem, drogą krajową nr [...] oraz polami uprawnymi. Bezpośrednie otoczenie terenu inwestycji to tereny grzebalne istniejącego cmentarza z budynkiem kaplicy, budynkiem gastronomicznym wraz z zapleczem administracyjnym i technicznym. Ponadto przy ocenie, czy Wspólnocie przysługuje przymiot strony zauważyć należy, że w decyzji o warunkach budowy zastrzeżono, iż prowadzona działalność nie może przekraczać dopuszczalnych norm hałasu oraz że uciążliwości związane z prowadzona działalnością nie mogą wykraczać poza granice terenu inwestycji (pkt II ust. 2 lit z warunków ). Powyższe prowadzi do wniosku, iż oddziaływanie inwestycji zamknie się w granicach terenu inwestycji. Powyższe znajduje również potwierdzenie w karcie informacyjnej pieca kremacyjnego. Jak wynika z powyższej karty piec zapewnia optymalne spalenie zwłok ludzkich, ergonomiczne wykorzystanie paliwa, jak również to, że gazy spalinowe wydostające się z komina są prawidłowo dopalone, bezbarwne, pozbawione dymu i nieprzyjemnego zapachu. W karcie opisano również proces spalania oraz wskazano, że skład spalin jest symultanicznie kontrolowany przez sondę tlenową umieszczoną bezpośrednio w kanale spalinowym. Dzięki temu utrzymywany jest nadmiar poziomu tlenu na poziomie gwarantującym kompletne spalanie. W ocenie Sądu, fakt zastosowanej technologii oraz znaczna odległość budynków Wspólnoty od inwestycji (ok. 350-400 m), prowadzi do uznania, że budynki wspólnoty znajdują się poza obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Tym samym organ prawidłowo uznał, iż Wspólnocie nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.