IV SA/Po 196/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy [...] w P. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2017 r. (nr [...]) Wojewoda (dalej też jako "Wojewoda" lub "organ II instancji") – po ponownym rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy [...] od wydanej przez Prezydenta Miasta P. (zwanego też dalej "Prezydentem Miasta" lub "organem I instancji") decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej spółce C. Sp. z o. o. S.K.A pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym dwupoziomowym garażem wielostanowiskowym oraz zbiornikiem retencyjnym na wody opadowe na terenie nieruchomości usytuowanej przy ul. [...] w P. na działce nr [...] (ark. [...]) oraz wykonanie robót budowlanych obejmujących wymianę pokrycia dachu na NRO i zabezpieczenie konstrukcji nośnej dachu do odporności ogniowej R30 w budynku gospodarczym usytuowanym na terenie nieruchomości przy ul. [...] na działce nr [...] (ark. [...]) – utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta [...]. Zaskarżona decyzja Wojewody, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Po rozpatrzeniu wniosku inwestora C. Sp. z o.o. S.K.A. (zwanego też dalej "Inwestorem" lub "Uczestnikiem"), złożonym [...] maja 2015 r. i uzupełnionym [...] maja 2015 r., Prezydent Miasta P., przywołaną wyżej decyzją z [...] sierpnia 2015 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę oraz wykonanie robót budowlanych składających się na ww. inwestycję, zobowiązując do zachowania określonych w decyzji warunków, zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290; dalej w skrócie "pr.bud.). W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia 2002 r., a projekt budowlany, zgodnie z oświadczeniami uprawnionych projektantów, został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Inwestycja została przygotowana zgodnie z wymogami określonymi w art. 32 i art. 34 pr.bud. i przepisami wykonawczymi, toteż właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odwołanie od opisanej decyzji Prezydenta [...] wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy [...] (zwana też dalej "Wspólnotą" lub "Skarżącą"), reprezentowana przez r. Z., wskazując naruszenie: art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego oraz niepełne i nieprzekonywujące uzasadnienie decyzji; art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. poprzez wydanie decyzji mimo istnienia niezgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; art. 35 ust. 1 pkt 2 pr.bud. poprzez wydanie decyzji mimo istnienia niezgodności z projektem zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi; art. 35 ust. 1 pkt 3 pr.bud. poprzez wydanie decyzji mimo braku posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń oraz sprawdzeń, a także naruszenie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Decyzją z [...] listopada 2015 r. Wojewoda utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta [...]. Na skutek skargi wniesionej przez Wspólnotę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 65/16, uchylił ww. decyzję Wojewody w całości. W uzasadnieniu WSA wskazał, że organ II instancji, czyniąc zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, na skutek wniesionego odwołania ponownie rozpoznał sprawę rozpoznaną i rozstrzygniętą przez organ I instancji, dając temu wyraz w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia sporządzonym w przeważającej części odpowiednio do wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda dokonał tego w kontekście niemal wszystkich zarzutów odwołania, wyjaśniając podstawy faktyczne i prawne ich nieuwzględnienia. WSA, po analizie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, dokonanej w kontekście zarzutów skargi i uzasadnienia zaskarżonej decyzji, stwierdził, że poza jedną kwestią, materiał ten jest wyczerpujący, został w zaskarżonej decyzji wszechstronnie oceniony, a poczynione przez organ ustalenia faktyczne stanowią logiczna konsekwencję poprawnej oceny dowodów. W rezultacie w zaskarżonej decyzji dokonano niewadliwej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod odpowiedni przepis prawa materialnego. Zaskarżona decyzja nie może się jednak ostać ze względu na brak odniesienia się przez organ II instancji do zarzutu występowania wady decyzji organu I instancji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W uzupełnieniu odwołania Skarżący podniósł mianowicie, że decyzją z [...] marca 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym, dwupoziomowym garażem wielostanowiskowym oraz zbiornikiem retencyjnym na terenie nieruchomości usytuowanej przy ul. [...] w P. i wniósł o wnikliwe porównanie projektów budowlanych pod kątem tożsamości inwestycji. Wojewoda kwestię tę jednak zignorował i w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do niej w ogóle. W konsekwencji naruszył wskazane wyżej obowiązki organu II instancji i dopuścił się naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji WSA stwierdził, że pomimo iż zarzut nieodniesienia się przez organ odwoławczy do kwestii tożsamości sprawy niniejszej ze sprawą zakończoną wcześniejszą decyzją ostateczną nie został wyraźnie wyartykułowany w skardze, a także pomimo tego, że wszystkie ustalenia dokonane przez organ II instancji w uzasadnieniu decyzji zasługują na aprobatę, zaskarżona decyzja nie może się ostać. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu II instancji będzie – jak wskazał WSA w referowanym przez Wojewodę wyroku – po zgromadzeniu niezbędnego materiału dowodowego, wyczerpujące odniesienie się do kwestii tożsamości sprawy niniejszej i sprawy zakończonej ww. decyzją Prezydenta [...] z [...] marca 2014 r. Wyrokiem z 20 września 2017 r. sygn. akt II OSK 1930/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Wspólnoty od ww. wyroku WSA. Utrzymując w mocy, po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzję Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2015 r. – przywołaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2017 r. - Wojewoda stwierdził, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie 5-kondygnacyjnego budynku mieszkalnego wielorodzinnego (40 lokali mieszkalnych) z 2-kondygnacyjnym podziemnym garażem wielostanowiskowym (40 miejsc postojowych) oraz zbiornikiem retencyjnym na wody opadowe na terenie nieruchomości usytuowanej przy ul. [...] w P. na działce nr [...] w ostrej granicy z kamienicą na działce nr [...] oraz wykonanie robót budowlanych obejmujących wymianę pokrycia dachu na NRO i zabezpieczenie konstrukcji nośnej dachu do odporności ogniowej R30 w budynku gospodarczym usytuowanym na terenie nieruchomości przy ul. [...] na działce nr [...]. Działka nr [...] objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w P. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia 2002 r. (Dz. Urz. Woj. W.. z [...] lutego 2003 r. Nr [...], poz. [...]; zwanego też dalej "Planem miejscowym" lub "Planem") dla terenu zabudowy mieszkaniowej oznaczonej w Planie symbolem [...] W ocenie Wojewody inwestycja projektowana na ww. działce jest zgodna ustaleniami Planu miejscowego – tak co do obowiązującej linii zabudowy (§ 2 ust. 3 pkt 2 ppkt 3.2 Planu), powierzchni zabudowy (§ 2 ust. 3 pkt 2 ppkt 4.1.3 Planu), wymagań z § 2 ust. 3 pkt 2 ppkt 5.1.3 Planu oraz co do minimalnej powierzchni biologiczne czynnej (§ 2 ust. 3 pkt 2 ppkt 6.1.2 Planu). Zdaniem tego organu lokalizacja obiektu nie narusza także odległości wskazanych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422; dalej w skrócie "rozp.war.tech.bud.") w zw. z § 2 ust. 3 pkt 2 ppkt 3.4 Planu. Obiekt dostosowany został również do wymogów ww. rozporządzenia w zakresie nasłonecznienia. Dla przedmiotowego przedsięwzięcia zapewniono wystarczającą liczbę miejsc postojowych (40 miejsc na 40 lokali mieszkalnych), wynikającą z § 18 rozp.war.tech.bud. Spełnione zostały również wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wynikające z § 271-273 rozp.war.tech.bud. Dalej Wojewoda stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 pr.bud. badany projekt budowlany posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt został opracowany oraz sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które zgodnie z art. 20 ust. 4 pr.bud. dołączyły doń oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii. Ponadto, w ocenie Wojewody, planowanej inwestycji nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie odnaleziono też przepisu prawa dotyczącego ochrony środowiska, który mógłby być naruszony przez niniejszą inwestycje. Poza tym organ II instancji podkreślił, że stosownie do wymagań § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137 ze zm.), Inwestor uzyskał zgodę W. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] czerwca 2013 r. na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, w sposób inny niż określono w rozporządzeniu z dnia 24 lipca 2009 r. z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124 poz. 1030, ze zm.; dalej w skrócie "rozp.p.poż."), w zakresie braku drogi pożarowej przebiegającej wzdłuż dłuższego boku budynku. Ponadto, zdaniem organu II instancji, projekt budowlany jest kompletny I został sporządzony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa I Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu I formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462, ze zm.). Zawiera on m.in. zwięzły opis techniczny, w tym opis zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, czy ochrony przeciwpożarowej oraz wymaganą cześć graficzno-rysunkową. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. w związku z nieprawidłowym doręczaniem korespondencji do Zgromadzenia [...] zamiast do ustanowionego pełnomocnika, Wojewoda wskazał, że ww. Zgromadzenie, posiadające osobowość prawną oraz przymiot strony postępowania, nie wyznaczyło pełnomocnika do wysyłania korespondencji związanej z przedmiotową sprawą, zatem doręczenia wszelkiej korespondencji kierowane były prawidło na adres ww. Zgromadzenia. Odnosząc się z kolei do zarzutu występowania wady badanej decyzji organu I instancji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., Wojewoda wyjaśnił, że sprawa zakończona decyzją Prezydenta [...] z [...] marca 2014 r. nr [...] (znak: [...]) nie jest tożsama ze sprawą zakończoną decyzją Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] (znak: [...]). Ww. decyzją z [...] marca 2014 r. Prezydent Miasta odmówił bowiem Inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym dwupoziomowym garażem wielostanowiskowym oraz zbiornikiem retencyjnym na wody opadowe na terenie nieruchomości usytuowanej przy ul. [...] w P. na działce nr [...] ([...]) z przyczyn formalnych – ponieważ Inwestor w wyznaczonym terminie nie wywiązał się z postanowienia tego organu z [...] października 2013 r. Wojewoda zaznaczył, że już same wnioski o udzielenie pozwolenia na budowę – z [...] sierpnia 2013 r. oraz z [...] maja 2015 r. – różnią się od siebie. Albowiem pierwszym z wniosków Inwestor wystąpił tylko o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym dwupoziomowym garażem wielostanowiskowym oraz zbiornikiem retencyjnym na wody opadowe na terenie nieruchomości usytuowanej przy ul. [...] w P. na działce nr [...], ark. [...], a wnioskiem z [...] maja 2015 r. (uzupełnionym [...] maja 2015 r.) ten sam inwestor wystąpił o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym dwupoziomowym garażem wielostanowiskowym oraz zbiornikiem retencyjnym na wody opadowe na terenie ww. nieruchomości oraz na wykonanie robót budowlanych obejmujących wymianę pokrycia dachu na NRO i zabezpieczenie konstrukcji nośnej dachu do odporności ogniowej R30 w budynku gospodarczym usytuowanym na terenie nieruchomości przy ul. [...] na działce nr [...], ark. [...]. Wojewoda podkreślił, że na wykonanie robót budowlanych objętych wnioskiem z [...] sierpnia 2013 r. Inwestor nie uzyskał pozwolenia (decyzja Prezydenta [...] z [...] marca 2014 r.), i to z powodów wyłącznie formalnych (niedochowanie terminu do usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji), gdzie organ I instancji nie wypowiadał się co do treści projektu budowlanego. Wobec tego, zdaniem organu II instancji, po uprawomocnieniu się decyzji i zmianie projektu budowlanego Inwestor nie miał przeszkód do wystąpienia z nowym wnioskiem o pozwolenie na budowę. Ponadto, jak wskazał Wojewoda, analiza porównawcza obu projektów budowlanych wykazała, że projekty te wyraźnie różnią się od siebie w sposobie i obszarze zagospodarowania terenu, jak również w wysokościach i konstrukcji poszczególnych kondygnacji. Zdaniem Wojewody nie ulega zatem wątpliwości, że ze względu na inny przedmiot, inne żądanie i inny stan faktyczny ww. spraw, nie zachodzi zarzucana tożsamość pomiędzy postępowaniem zakończonym decyzją z [...] marca 2014 r. oraz postępowaniem zakończonym decyzją z [...] sierpnia 2015 r. Skargę na opisaną decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...], [...], reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika. Z powołaniem się na zarzuty naruszenia: 1) przepisów postępowania, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo iż decyzja ta była obarczona wadą nieważności; b) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 3, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo iż decyzja ta nie zawierała właściwego uzasadnienia prawnego; c) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, nierozpoznanie należycie materiału dowodowego i zaniechanie przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego; 2) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 pr.bud. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo niewykazania przez Inwestora tytułu, z którego wynika jego prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane; b) art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji, pomimo istnienia niezgodności projektu budowlanego z Planem miejscowym; c) art. 35 ust. 1 pkt 2 pr.bud. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo istnienia niezgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi; d) art. 35 ust. 1 pkt 3 pr.bud., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo braku posiadania wymaganych opinii, uzgodnień oraz sprawdzeń; e) przepisów rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez ich niezastosowanie; f) przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niezastosowanie; g) przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez ich niezastosowanie – pełnomocnik Skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji I poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...], ewentualnie o uchylenie obu tych decyzji, a także o zasądzenie od Wojewody na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, powtarzając w istotnym zakresie argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z [...] kwietnia 2018 r. Uczestnik, reprezentowany przez r. P., wniósł o oddalenie skargi, wskazując, iż Skarżąca powtarza zarzuty, które były już przedmiotem oceny przez sąd administracyjny. Zaznaczył, że jedyna kwestia, która pozostała do ustosunkowania się przez Wojewodę wskutek uchylenia poprzedniej decyzji tego organu przez WSA, to rzekoma tożsamość przedmiotowa zatwierdzonego w niniejszej sprawie projektu budowlanego z projektem, który w 2014 r. nie został zatwierdzony przez organ I instancji. Pełnomocnik zaznaczył, że postępowania z 2014 r. zakończyło się decyzją odmowną z przyczyn formalnych (Inwestor nie usunął wskazanych przez organ nieprawidłowości w złożonej dokumentacji w wyznaczonym terminie). Organ w ogóle nie pochylił się w tamtym postępowaniu nad złożonym do sprawy projektem budowlanym. Ponadto, jak podkreślił pełnomocnik Uczestnika, do niniejszej sprawy wniesiony został inny projekt budowlany, różniący się od poprzedniego znacząco, sposobem zagospodarowania terenu, wysokością I konstrukcją kondygnacji w projektowanym budynku. Na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. pełnomocnik Uczestnika podtrzymał stanowisko zawarte w ww. piśmie procesowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej w skrócie "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym lub mogącym wpłynąć na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, zgodnie z którą, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Na wstępie trzeba zauważyć, że niniejsza sprawa była już przedmiotem kontroli sądowej, wobec czego granice jej rozpoznania wyznacza art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345). Jak wynika z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy. Obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji (zob. wyrok WSA z 17.03.2009 r., I SA/Łd 1230/08, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Stąd skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem. Z uwagi na powyższe, zarówno organ administracji publicznej ponownie rozstrzygający sprawę, jak i wojewódzki sąd administracyjny związany jest oceną wyrażoną we wcześniejszym, prawomocnym wyroku. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 65/16 uchylił w całości wcześniejszą decyzję Wojewody, z [...] listopada 2015 r. (znak: [...]). WSA w uzasadnieniu tego wyroku wskazał, że po analizie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego dokonanej w kontekście zarzutów skargi i uzasadnienia zaskarżonej decyzji stwierdził, że, poza jedną kwestią, która zostanie poruszona w dalszej części uzasadnienia, materiał ten jest wyczerpujący, został w zaskarżonej decyzji wszechstronnie oceniony, a poczynione przez organ ustalenia faktyczne stanowią logiczna konsekwencję poprawnej oceny dowodów. W rezultacie w zaskarżonej decyzji dokonano niewadliwej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod odpowiedni przepis prawa materialnego. WSA stwierdził też, że wszystkie zarzuty podniesione w skardze są nie tylko nietrafne, ale całkowicie gołosłowne. Zostały one sformułowane w całkowitym oderwaniu od realiów sprawy, o czym świadczy fakt, że Skarżący nie wskazał żadnego konkretnego uchybienia, którego miałyby dopuścić się organy. W ocenie WSA prawidłowe ustalenia orzekających w sprawie organów doprowadziły do słusznego wniosku, że przedmiotowy projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 pr.bud. i na tej podstawie organy zasadnie zatwierdziły projekt budowlany i udzieliły pozwolenia na budowę dla opisanej inwestycji. W tym kontekście za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 pr.bud. (pkt II.c skargi). Nietrafny, zdaniem WSA, okazał się również zarzut braku posiadania bliżej nie określonych opinii, uzgodnień oraz sprawozdań (pkt II.d). Dokumentacja załączona do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę była kompletna. Zarzuty sformułowane w pkt II.e-g świadczą z kolei o tym, że Skarżący w ogóle nie odniósł się do uzasadnień wydanych decyzji. Zarzuty tego typu, jak zauważył WSA, muszą budzić zdumienie, skoro stanowią one powtórzenie zarzutów zawartych w odwołaniu, do których to zarzutów organ II instancji się odniósł. Brak jakiegokolwiek ustosunkowania się do twierdzeń organu nie pozwala uznać skargi w tym zakresie nawet za polemikę. Dalej WSA ocenił, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowalnymi. Zawiera wszystkie niezbędne i zgodne z prawem elementy. Powyższa zgodność została poświadczona przez projektantów. A organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Wynika to z treści art. 35 ust. 1 pr.bud. i faktu uchylenia art. 35 ust. 2 pr.bud.. Jest to stanowisko ugruntowane (wyrok NSA z 10.05.2013 r., II OSK 44/12, wyrok WSA z 21 sierpnia 2013 r., II SA/Po 164/13 – CBOSA). W ocenie WSA sporządzony dla potrzeb niniejszej sprawy projekt budowlany spełnia wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 pr.bud. Jest on kompletny, zawiera niezbędne opisy i rysunki oraz obliczenia i został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 pr.bud. Poza tym WSA podzielił stanowisko organów, że przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego Planu miejscowego. Co prawda organ I instancji, wydając [...] maja 2015 r. postanowienie zobowiązujące do usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie, miał w tym zakresie wątpliwości, to jednak wątpliwości te w sposób niewątpliwy zostały usunięte w toku postępowania. Zatwierdzony projekt nie narusza postanowień Planu w zakresie powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. Zgodnie z § 3 pkt 22 rozp.war.tech.bud. przez "teren biologicznie czynny" należy rozumieć teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2 oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Powierzchnie na stropodachu wskazane w projekcie zgodnie z oświadczeniem osób posiadających odpowiednie uprawnienia budowlane posiadają walory zapewniające naturalną wegetację roślin. W związku z tym warunek minimalnego udziału powierzchni działki przeznaczonej pod zieleń przewidziany w Planie miejscowym w wysokości 30% należało uznać za spełniony. Zdaniem WSA w toku postępowania przed organem I instancji prawidłowo wyjaśniono również, że projekt nie narusza § 2 Planu, w którym ustalono odprowadzanie wód opadowych do istniejącej sieci kanalizacji deszczowej. Zgodnie z załączonymi warunkami technicznymi dotyczącymi odprowadzania ścieków deszczowych wydanymi przez Aquanet S.A. ścieki deszczowe będą tymczasowo zagospodarowane na terenie przedmiotowej działki aż do zrealizowania przez spółkę inwestycji wymienionych w powyższym piśmie. Właśnie w tym celu zaprojektowano zbiornik na wody opadowe, który będzie wykorzystywany jedynie do momentu możliwego podłączenia się do sieci kanalizacji deszczowej. Analiza zgromadzonej dokumentacji wskazuje także, że projekt budowlany jest zgodny z § 3 ust 3 pkt 2 Planu, tzn. projektowany budynek nie przekracza maksymalnej wysokości oraz nie wykracza poza linię zabudowy. Do dokumentacji załączono rysunek z fragmentem zagospodarowania terenu w skali 1:200 oraz fragmenty rzutu parteru i I piętra skali 1:100 w celu czytelniejszego przedstawienia elementów zagospodarowania, w szczególności zaś relacji budynku i linii zabudowy. Projekt przewiduje podcięcie fragmentu elewacji frontowej od strony budynku sąsiedniego w pasach okiennych i w poziomie parteru. Tego typu rozwiązania pozwalają więc na przyjęcie zgodności z linią zabudowy. W zakresie projektowanej wysokości budynku Inwestor – jak stwierdził WSA – trafnie wskazał w odpowiedzi na postanowienie z 26 maja 2015 r., że kwestia wysokości budynku i tzw. "ściany kolankowej" była już przedmiotem rozważań WSA w Poznaniu w wyroku z 10 grudnia 2009 r. sygn. IV SA/Po 543/09 oraz NSA w wyroku z 25 marca 2011 r. sygn. II OSK 549/10 (opubl. w CBOSA). W świetle tych orzeczeń przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (w skrócie: "m.p.z.p.") maksymalna wysokość powinna zostać zachowana do górnej krawędzi ściany kolankowej, a nie do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu czy kalenicy. W konsekwencji WSA podkreślił, że mając na uwadze fakt, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami m.p.z.p., zawiera niezbędne opisy i rysunki oraz obliczenia i nie narusza innych przepisów, rozstrzygające niniejszą sprawę organy architektoniczno-budowlane słusznie stwierdziły, że projektowana inwestycja jest zgodna z prawem. W uzasadnieniu referowanego wyroku o sygn. akt IV SA/Po 65/16 – którym skład orzekający Sądu w niniejszej sprawie jest związany – WSA ponadto wskazał, iż zaskarżona decyzja nie może się jednak ostać ze względu na brak odniesienia się przez organ II instancji do zarzutu występowania wady decyzji organu I instancji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. WSA zauważył, że w uzupełnieniu odwołania Skarżący podniósł mianowicie, iż decyzją z [...] marca 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta P. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym, dwupoziomowym garażem wielostanowiskowym oraz zbiornikiem retencyjnym na terenie nieruchomości usytuowanej przy ul. [...] w P. i wniósł o wnikliwe porównanie projektów budowlanych pod kątem tożsamości inwestycji. W odpowiedzi na odwołanie Inwestor przedstawił swe stanowisko w tej materii, wskazując na argumenty świadczące, w jego ocenie, o braku tożsamości spraw. Wojewoda kwestię tę jednak zignorował i w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do niej w ogóle. W konsekwencji naruszył obowiązki organu odwoławczego i dopuścił się naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych względów WSA nakazał organowi przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyczerpująco odnieść się do kwestii tożsamości sprawy niniejszej i sprawy zakończonej ww. decyzją Prezydenta [...]. Dotychczasowe uwagi prowadza do wniosku, że WSA w omawianym wyroku o sygn. akt IV SA/Po 65/16 wiążąco przesądził, iż w kontrolowanej sprawie mamy do czynienia z kompletnym projektem budowlanym oraz że zostały spełnione wszystkie warunki do zatwierdzenia tego projektu. Taką ocenę potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną Wspólnoty wywiedzioną od ww. wyroku WSA. Tak szerokie przytoczenie w motywach niniejszego wyroku rozważań WSA zawartych w prawomocnym wyroku o sygn. akt IV SA/Po 65/16 było zasadne i celowe w kontekście treści zarzutów podniesionych w rozpatrywanej obecnie skardze oraz zakresu kontroli zaskarżonej aktualnie decyzji Wojewody, która została wydana na skutek ww. wyroku WSA. Należy bowiem zwrócić uwagę, że Skarżąca – poza dwoma zarzutami: naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (pkt 1.a. petitum skargi) oraz naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 pr.bud. (pkt 2.a. petitum skargi) in extenso powtórzyła zarzuty zawarte w poprzedniej skardze, do których obszernie się już odniósł i które wiążąco ocenił WSA w wyroku o sygn. akt IV SA/Po 65/16, jak również NSA w wyroku o sygn. akt II OSK 1930/16. Z powyższych względów zarówno Wojewoda, rozpoznając sprawę ponownie, jak i Sąd w niniejszym składzie, nie byli władni do odmiennej oceny, niż dokonana w ww. wyrokach, zarzutów stanowiących powielenie tych zarzutów, do których odniosły się już sądy administracyjne we wcześniejszych wyrokach. Niezależnie od występującego związania (art. 153 p.p.s.a.), Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko wyrażone w zapadłych w tej sprawie wyrokach WSA i NSA o braku naruszeń wskazanych przez stronę skarżąca przepisów prawa, jak i o kompletności projektu budowlanego – czyli o niezasadności zarzutów, obecnie podniesionych w punktach: 1.b–c i 2.b–g petitum skargi. Zwrócić należy uwagę, iż w świetle powyższych wyroków WSA i NSA organ II instancji, rozpoznając sprawę ponownie i będąc związany ocenami wyrażonymi w tych wyrokach, był w istocie zobligowany wyłącznie do zbadania kwestii istnienia – bądź nie – tożsamości niniejszej sprawy ze sprawą zakończoną decyzją Prezydenta [...] z [...] marca 2014 r. nr [...]. W ocenie Sądu w niniejszym składzie Wojewoda powyższe badanie – mając na uwadze oceny i wytyczne z wyroku WSA o sygn. akt IV SA/Po [...] – przeprowadził prawidłowo, i w efekcie słusznie uznał, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z zarzucaną tożsamością spraw. Sąd w niniejszym składzie nie tylko jest związany, ale i w pełni podziela, pogląd wyrażony przez WSA w ww. wyroku, że z tożsamością sprawy mamy do czynienia w przypadku występowania łącznie: tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego, w niezmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów (por. wyrok WSA z 13.11.2013 r., VIII SA/Wa 651/13, CBOSA). Mając powyższe na uwadze należy zgodzić się z organem, że ze względu na inny przedmiot, inne żądanie i inny stan faktyczny obu analizowanych spraw, nie zachodzi tożsamość pomiędzy postępowaniem zakończonym decyzją Prezydenta Miasta P. z [...] marca 2014 r. nr [...] (znak: [...]) oraz postępowaniem zakończonym decyzją Prezydenta Miasta P. z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] (znak: [...]). Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że Prezydent Miasta decyzją z [...] marca 2014 r. odmówił Inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wyłącznie z przyczyn formalnych, tj. z uwagi na fakt, że Inwestor w wyznaczonym terminie nie wywiązał się z obowiązku usunięcia braków w przedłożonej dokumentacji, wskazanych w postanowieniu organu I instancji z [...] października 2013 r. Już samo to przesądza, iż w sprawie nie mamy do czynienia z tożsamością stanu faktycznego (usunięto braki w dokumentacji) i z powagą rzeczy osądzonej. Ponadto, no co słusznie zwrócił uwagę organ, również treść projektów budowlanych przedłożonych w obu sprawach nie była tożsama. Wreszcie, wnioskiem z [...] sierpnia 2013 r. Inwestor wystąpił wyłącznie o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym dwupoziomowym garażem wielostanowiskowym oraz zbiornikiem retencyjnym na wody opadowe, zaś żądaniem wniosku z [...] maja 2015 r. (uzupełnionego w dniu [...] maja 2015 r.) Inwestor objął dodatkowo pozwolenie na wykonanie robót budowlanych obejmujących wymianę pokrycia dachu na NRO i zabezpieczenie konstrukcji nośnej dachu do odporności ogniowej R30 w budynku gospodarczym usytuowanym na terenie nieruchomości przy ul. [...] na działce nr [...], ark. [...]. Wobec czego również zakres przedmiotowy obu wniosków – choć zbliżony – to jednak nie jest identyczny. W konsekwencji, zdaniem Sądu, jako niezasadny należy ocenić zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (pkt 1a petitum skargi) - bazujący na wadliwym przekonaniu o tożsamości ww. spraw. Odnosząc się do drugiego z nowo podniesionych w skardze zarzutów - naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 pr.bud. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo niewykazania przez Inwestora tytułu, z którego wynika jego prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane (pkt 2a petitum skargi) - wskazać należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 32 ust 4 pkt 2 pr.bud. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis ten nie przewiduje expressis verbis obowiązku każdorazowej weryfikacji oświadczenia inwestora przez organ administracji w zakresie prawdziwości tego oświadczenia. Dlatego, w ocenie Sądu, jedynie w razie uzasadnionych wątpliwości co do prawdziwości złożonego oświadczenia, organom przysługuje prawo do jego badania i weryfikacji. Złożenie przez inwestora oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stwarza bowiem jedynie domniemanie posiadania przez inwestora takiego prawa. Oznacza to, że organ administracyjny jest uprawniony do badania, czy domniemanie to jest prawdziwe, a prawdziwość takiego oświadczenia może obalić. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo w wyroku z 03 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 577/06 (CBOSA), NSA orzekł, iż na inwestorze ciąży jedynie obowiązek złożenia oświadczenia, ale organ ma prawo i kompetencje do badania prawdziwości oświadczenia, które powinno zmierzać do ustalenia istnienia tytułu prawnego inwestora, w rozumieniu art. 3 pkt 11 pr.bud. Analogicznie przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 775/06 (CBOSA), w którym stwierdza się, iż oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest skuteczne o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny. Oświadczenie to stwarza bowiem tylko domniemanie, iż składającemu przysługuje wymienione prawo. Domniemanie to może być obalone dowodami wskazującymi, iż złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości. W cytowanym wyroku dodano również, że takie oświadczenie nie wiąże w żaden sposób organu, który może badać treść tego oświadczenia i kontrolować jego zgodność z rzeczywistym stanem prawnym. Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, że Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył wymagane oświadczenie. Jako dokument potwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane Inwestor wskazał na zawarte z podmiotem, któremu przysługuje tytuł własności do (jednej z) nieruchomości, porozumienie. Złożone przez Inwestora oświadczenie wraz z dodatkowymi dokumentami (porozumieniem oraz odpisem księgi wieczystej) nie dawały organowi podstaw do podważania prawdziwości tego oświadczenia. Dlatego jedynie ubocznie należy zauważyć, że według danych z elektronicznej księgi wieczystej nr [...] (dostęp ze strony internetowej [...]_ogol/menu.do) Inwestor jest nadal właścicielem działki nr [...]. Z tych wszystkich względów także zarzut naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 pr.bud. nie zasługiwał na uwzględnienie. Wszystko to uprawnia do dalszego wniosku, że organ prawidłowo, tj. z poszanowaniem zasad wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy sprawy, czemu dał następnie wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.