IV SA/Po 22/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi W. N. na uchwałę Rady Gminy Ś. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Ś. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] sierpnia 1999 r. zmienionego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] czerwca 2007 roku, Uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] listopada 2009 r., Uchwałą nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] marca 2011 r. i Uchwałą nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] kwietnia 2014 r. oddala skargę w całości W. N. (dalej również jako: Skarżący) wniósł do sądu administracyjnego skargę na uchwałę nr [...] Rady Gminy Ś. z [...] października 2017 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Ś. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] sierpnia 1999 r. zmienionego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] czerwca 2007 roku, Uchwałą Nr XXVII/!92/2009 Rady Gminy Ś. z dnia [...] listopada 2009 roku, Uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] marca 2011 roku i Uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] kwietnia 2014 roku. Powyższą uchwałę zaskarżono w całości. W. N. zaskarżonej uchwale, zarzucił, iż została wydana z istotnym naruszeniem prawa skutkującym jej nieważnością, w tym z istotnym naruszeniem przepisów regulujących zasady i tryb sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności z naruszeniem następujących norm i przepisów: 1. § 4 ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z § 7 pkt 3, 4 i 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z [...] kwietnia 2004 roku w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. 118, poz. 1233), gdyż opracowana część pisemna Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Ś. w brzmieniu ustalonym zaskarżoną uchwałą jest sprzeczna z jego częścią graficzną, a część graficzna jest sporządzona w sposób uniemożliwiający odczytanie kierunków polityki przestrzennej przyjętych dla niektórych obszarów, 2. art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia [...] marca 2003 r, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez wyznaczenie "terenów górniczych'* i "obszarów górniczych" w pozycji "Kierunki polityki przestrzennej" i wyznaczenie w ten sposób przeznaczenia terenu, podczas gdy tereny i obszary te zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się, określając uwarunkowania, nie zaś kierunki polityki przestrzennej, 3. przepisów rozporządzenia z dnia [...] czerwca 2005 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. (Dz, U. Woj. W. Nr [...] z późn. zm), poprzez wprowadzenie do Studium zapisów umożliwiających lokalizację nowych miejsc wydobywania kopalin na terenie strefy ochronnej ujęcia wody P. - S., podczas gdy przedmiotowe Rozporządzenie ustanawiając wskazaną strefę ochronną ujęcia wody wyłącza możliwość lokalizowania w tej strefie nowych miejsc wydobywania kopalin, 4. art. 95 ust. 2 ustawy z dnia [...] czerwca 2011 roku Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2017 r., poz. 2126 – dalej jako: PGG) przez jego zastosowanie, pomimo, że ani w Studium ani w zaskarżonej uchwale nie wskazano, z jakiej to zatwierdzonej przez właściwy organ administracji geologicznej dokumentacji geologicznej wynika obszar udokumentowanego złoża kopaliny, co – w ocenie Skarżącego - uzasadnia podejrzenie, że takiej dokumentacji brak, podczas gdy to właśnie wyłącznie zatwierdzona przez właściwy organ dokumentacja może stanowić podstawę wprowadzania do studium obszaru udokumentowanego złoża kopaliny, 5. art. 95 ust. 2 PGG przez ustanowienie na jego podstawie nowego przeznaczenia terenu - miejsca wydobywania kopalin, podczas gdy przepis ten wyłącznie zobowiązuje do ujawnienia miejsc udokumentowanych złóż w studium, nie upoważniając w żaden sposób, do określania przeznaczenia terenów, na którym złoża te się znajdują, 6. art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6, art. 9, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 27 i art. 32 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przekroczenie granic władztwa planistycznego i dokonanie arbitralnej, niczym nie uzasadnionej decyzji o zmianie Studium poprzez zlokalizowanie nowych miejsc wydobywania kopalin na terenach przeznaczonych w dotychczas obowiązującym studium na cele rolne, podczas gdy ustalenia studium powinny odzwierciedlać usprawiedliwioną politykę przestrzenną gminy, nie zaś stanowić wypadkową dowolnych decyzji organu; 7. naruszenie art. 6 ust. 2 w związku z art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 – dalej jako: upzp) w związku z art. 64 ust. 1, art. 21 ust. 2 oraz art. 74 i art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2104 r. poz. 121, dalej k.c.) poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności oraz prawa do życia i zachowania zdrowia. Żądaniem złożonej skargi objęto: stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały; przeprowadzenie dowodu z odpisu księgi wieczystej na okoliczność prawa własności Skarżącego do działek sąsiadujących bezpośrednio z działkami, których przeznaczenie Studium bezprawnie zmienia, oraz z fragmentu wydruku Załącznika nr [...] do zaskarżonej uchwały na okoliczność sprzeczności części graficznej z częścią pisemną Studium oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu złożonej skargi wskazano, że mocą zmiany dokonanej zaskarżoną uchwałą, wprowadzono możliwość lokalizowania miejsc wydobywania kopalin na terenie strefy ochronnej ujęcia wody P. - S.. Mianowicie, działki o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położone na terenie tej strefy ochronnej, w miejscowości P. (obręb ewidencyjny P.) w dotychczas obowiązującym Studium posiadały przeznaczenie wykorzystania jako tereny rolne. Natomiast po zmianie Studium dokonanej zaskarżoną uchwałą, przeznaczenie tych terenów może być interpretowane jako "złoża kruszywa naturalnego" lub "eksploatacja złóż kruszywa naturalnego". Skarżący wskazał, że zapisy Studium w nowym brzmieniu umożliwiają przeznaczenie tych terenów na wydobywanie kopalin. Podkreślono, że wskazane wyżej działki, których przeznaczenie zmieniono zaskarżoną uchwałą, znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie działek o numerach 705, 706, 713, 714, obręb geodezyjny P., objętych księgą wieczystą nr POI [...], stanowiących własność Skarżącego. Skarżący wskazał, że w okolicznościach badanej sprawy doszło do naruszenia jego interesu prawnego, obszernie swoje stanowisko w tym zakresie uzasadniając. W kwestii zasadności złożonej skargi, wskazano na niezgodność treści uchwały z rysunkiem stanowiącym załącznik graficzny do uchwały. W ocenie Skarżącego podjęcie uchwały Rady Gminy Ś. nr [...] z dnia [...] października 2017 r., na mocy której przyjęto zmianę studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Ś. nastąpiło z rażącym naruszeniem § 4 ust. I pkt 2 i 3 w z w. z § 7 pkt 3, 4 i 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z [...] kwietnia 2004 roku w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ( Dz. U. 118, poz. 1233), gdyż opracowana część pisemna tego nowego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Ś. jest sprzeczna z jego częścią graficzną. Wyjaśniono, że w załączniku nr [...] do zaskarżonej uchwały zawierającym tekst Studium w rozdziale III w punkcie 1.1.3 określono kierunki zmian w zagospodarowaniu przestrzennym. W dalszej kolejności wskazano, że zgodnie z treścią tego punktu w stadium wyodrębniono tereny o zróżnicowanych kierunkach zagospodarowania przestrzennego, dla których ustalono zasady rozwoju i możliwości przeznaczenia terenów pod różne funkcje. Skarżący odnosząc się do treści zaskarżonej uchwały zauważył, że wskazuje się, że w granicach Gminy wyznacza się następujące kategorie terenów: ........ Tereny złóż kruszywa naturalnego ......". Podkreślono, że w części pisemnej zostały określone i zdefiniowane możliwe tereny do zagospodarowania w kierunku eksploatacji złóż kruszywa naturalnego. Natomiast w załączniku nr [...] do uchwały Rady Gminy Ś. nr [...] z dnia [...] października 2017 r. zawierającym część graficzną studium obrazującą kierunki zagospodarowania przestrzennego w legendzie do rysunku przedstawiającej stosowane na tejże planszy oznaczenia w pozycji "Zasoby i walory środowiska" umieszczono oznaczenie zasobów surowcowych udokumentowanych w postaci "złóż kruszywa naturalnego". Skarżący wskazał, że w załączniku nr [...] - części graficznej brak jest kategorii "złoża kruszywa naturalnego" - jako sposobu zagospodarowania terenu. Kategoria ta występuje tylko jako "oznaczenie zasobów surowcowych". W ocenie Skarżącego odczytując oznaczenia stosowane w części graficznej Studium, nie można przyjąć, że przedstawione na rysunku udokumentowane złoża kruszywa naturalnego są obszarami, na których możliwy byłby kierunek wykorzystania terenu jako eksploatacja złóż kruszywa naturalnego, tak jak przedstawiono to w części tekstowej studium. W części graficznej bowiem złoża kruszywa naturalnego wskazane są jako "Zasoby i walory środowiska - zasoby surowcowe udokumentowane". Oznaczenie to nie powinno być więc podstawą określenia sposobu przeznaczenia gruntu, określa ono jedynie faktyczne uwarunkowania występujące na tym terenie. W ocenie Skarżącego opisana powyżej rozbieżność między częścią graficzną a tekstową W ocenie Skarżącego Studium w oczywisty sposób narusza § 7 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury: "przy sporządzaniu rysunku projektu studium należy używać oznaczeń, nazewnictwa i standardów umożliwiających jednoznaczne powiązanie części tekstowej projektu studium z rysunkiem projektu studium". W dalszej kolejności wskazano, że opisana wyżej niespójność sprawia, że Załącznik graficzny nr [...] do Studium jest co najmniej w tej części nieczytelny. Na podstawie rysunku studium nie można w ocenie Skarżącego określić kierunku zagospodarowania dla terenu, dla którego ujawniono udokumentowane złoża kruszywa naturalnego. Oznaczenie kolorystyczne złóż kruszywa naturalnego przesłania bowiem oznaczenie kierunku zagospodarowania terenu, który byłby określony jednym z kolorów zgodnie z legendą "Kierunki polityki przestrzennej". Dla zilustrowania tego problemu do Skargi dołączono wydruk fragmentu Załącznika nr [...] do zaskarżonej uchwały (załącznik graficzny "Kierunki polityki przestrzennej"), na którym widoczny jest przykład takiego terenu, tj. terenu, na którym zaznaczono tereny złóż kruszywa naturalnego - tereny występowania udokumentowanych surowców, przesłaniając w ten sposób oznaczenie kierunku polityki przestrzennej obowiązującego dla tego terenu. W ocenie Skarżącego, w ten sposób Studium narusza w szczególności § 7 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury, zgodnie z którym "oznaczenia graficzne na rysunku projektu studium należy stosować w sposób przejrzysty, zapewniający jego czytelność, w tym czytelność mapy, na której jest on sporządzony." Zauważono, że na rysunku, w legendzie nie zostały przedstawione oznaczenia w pozycji "Kierunki polityki przestrzennej" dla "terenów złóż kruszywa naturalnego" który to kierunek zagospodarowania - został wymieniony - w części pisemnej opracowania. Cześć graficzna Studium nie odpowiada więc, w ocenie Skarżącego, części tekstowej. Kolejnym naruszeniem, jakiego w ocenie Skarżącego, dopuścił się w związku z powyższymi uchybieniami organ, jest określenie w legendzie Załącznika nr [...] do zaskarżonej uchwały terenów górniczych i obszarów górniczych jako kierunków zagospodarowania przestrzennego. Tereny i obszary te wyznacza się na podstawie odrębnych decyzji administracyjnych, i zgodnie z art. 10 ust. 1 upzp stanowią one uwarunkowania ujawniane w studium, nie zaś kierunki polityki przestrzennej. Skarżący podniósł, że nie można przyjmować oznaczonych w legendzie do rysunku oraz wrysowanych w części graficznej studium obrazującej kierunki zagospodarowania przestrzennego, terenów górniczych i obszarów górniczych wyznaczonych na podstawie udzielonych decyzji koncesyjnych jako kierunków zagospodarowania przestrzennego terenu, co wadliwie uczyniono w przypadku tegoż Studium. W ocenie Skarżącego odczytując oznaczenia stosowane w części graficznej Studium, nie można przyjąć, że przedstawione na rysunku udokumentowane złoża kruszywa naturalnego są obszarami, na których możliwy byłby kierunek wykorzystania terenu jako eksploatacja złóż kruszywa naturalnego, tak jak przedstawiono to w części tekstowej studium. W dalszej kolejności podniesiono, że umieszczenie oznaczenia tych terenów (terenów górniczych oraz obszarów górniczych) w legendzie w pozycji " Kierunki polityki przestrzennej" jest niezgodne z zapisami art. 10 ust. 2 upzp, ponieważ wyznaczenie terenów i obszarów górniczych nie mieści się w kategoriach kierunków polityki przestrzennej określonych w tym przepisie. W dalszej kolejności podkreślono, że nie eliminuje ono wątpliwości interpretacyjnych wynikających z rozbieżności i niespójności opisanych powyżej. W części graficznej Studium brak jest oznaczenia dla kierunku polityki przestrzennej "Tereny złóż kruszywa naturalnego". Bezprawnie zastosowane oznaczenia "tereny górnicze" i "obszary górnicze" odnosi się tylko do części terenów, na których zaznaczono występowanie udokumentowanych zasobów - złóż kopalin. Ponieważ, w ocenie Skarżącego, zaznaczenie zasobów - złóż kopalin przesłania jakiekolwiek inne oznaczenia kierunków zagospodarowania terenu, nie sposób jednoznacznie ustalić, jakie miałoby być przeznaczenie tych terenów. W sytuacji, gdy rysunek studium wraz z częścią opisową tegoż studium nie daje pewności co do intencji planistycznych, to taki zapis może naruszać istotę praworządności. Nieprecyzyjne zapisy Studium naruszają też prawo własności Skarżącego, który pozostaje w niepewności co do możliwego przeznaczenia działek sąsiadujących z jego gruntami. Interpretacja zapisów Studium nie może nastąpić dopiero w chwili uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego, lub uzgadniania decyzji koncesyjnej. Akty te powinny odzwierciedlać ustalenia Studium, co wobec niejasności i niespójności jego ustaleń będzie niemożliwe. Pogląd, iż w sytuacji, gdy zapisy Studium są niejasne i powodują niepewność co do przyszłego przeznaczenia gruntów, dochodzi do naruszenia interesu prawnego właścicieli nieruchomości dotkniętych skutkami tego studium został wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia [...].07.2012 roku, II OSK [...]) i należy się do niego przychylić. Waga tego uchybienia, odnoszącego się wprost do zasad sporządzania studium, uzasadnia stwierdzenie jego nieważności. Jak wskazano w punkcie dotyczącym wykazania interesu prawnego Skarżącego, postanowienia Studium, są istotne nie tylko dla uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, który może bezpośrednio ograniczać prawa właścicieli nieruchomości, lecz także Studium stanowi punkt odniesienia dla oceny dopuszczalności wydania decyzji koncesyjnej. Tym samym Studium ma bezpośredni wpływ na prawa i obowiązki jednostki. Z tego powodu, stosowanie w Studium postanowień niedookreślonych oraz powodujących niepewność co do przyszłego przeznaczenia gruntu stanowi podstawę do wyeliminowania go z obiegu prawnego. Przemawiają za tym w szczególności postulaty pewności prawa i ochrony prawa własności, które są gwarantowane Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Niezależenie od wyżej wskazanych poważnych wątpliwości interpretacyjnych, które już same z siebie, w ocenie Skarżącego, uzasadniają uchylenie zaskarżonej Uchwały, dalsze zarzuty odnośnie Studium skonstruowano przyjmując interpretację jego zapisów, która wydaje się odpowiadać bezprawnie zrealizowanym intencjom Rady Gminy zmierzającej do umożliwienia lokalizowania nowych miejsc wydobywania kopali na ternach wskazanych w Studium. Wskazano na naruszenie przepisów rozporządzenia z dnia [...] czerwca 2005 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. dotyczących możliwości lokalizowania nowych miejsc wydobywania kopalin na tych terenach strefy ochronnej ujęcia wody P. - S.. Podkreślono, że w studium gmina rozstrzyga o przeznaczeniu terenów położonych w jej granicach, decyduje na przykład, które tereny mogą być przeznaczone pod zabudowę, a które podlegają ochronie, również ze względu na ograniczenia wynikające z przepisów szczególnych. Takimi przepisami szczególnymi, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie, jest akt prawa miejscowego - Rozporządzenie z dnia [...] czerwca 2005 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. (Dz. U. Woj. W. Nr [...]), w którym nastąpiło ustanowienie strefy ochronnej ujęcia wody P. - S.. Autor skargi zauważył, ze w § 4 ust. 1 pkt 12 tego rozporządzenia zakazuje lokalizowania nowych miejsc wydobywania kopalin na tych terenach. Wyjątkowo, rozporządzenie dopuszcza rozbudowę istniejącego w 2005 roku złoża "P.", którego eksploatacja została już zakończona, a teren po wyrobisku został wówczas zrekultywowany. W takiej sytuacji, w ocenie Skarżącego nie istnieje więc już możliwość rozbudowy tego złoża. Jednakże uchwała nr [...] z dnia [...] października 2017 r. podjęta przez Radę Gminy Ś. wprowadza w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Ś. możliwość utworzenia nowych miejsc wydobywania kopalin na terenie strefy ochronnej ujęcia wody P. -Strzyżewice. Mianowicie działki o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w miejscowości P. w wyżej wskazanej strefie ochronnej ujęcia wody w nowych (niestety nieprecyzyjnych i niejasnych) zapisach Studium określono m.in. jako tereny złóż kruszywa naturalnego, obszary/tereny górnicze. Poprzednia uchwała nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] kwietnia 2014 roku w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ś. dla wyżej wymienionych działek bezsprzecznie i prawidłowo ustalała zasady wykorzystania jako tereny rolne. Zaskarżona uchwała umożliwia wykorzystanie tych terenów położonych w strefie ochronnej ujęcia wody jako nowe miejsca wydobywania kopalin. Tym samym, w ocenie Skarżącego, zaskarżona uchwała w oczywisty sposób narusza wskazane powyżej Rozporządzenie. Zgodnie z powołanymi powyżej przepisami Prawa geologicznego i górniczego to zapisy studium stanowią punkt odniesienia dla uzgodnienia koncesji na wydobywanie kopalin. Zmieniając przeznaczenie terenów znajdujących się w strefie ochronnej, studium dopuszcza lokalizację na tych terenach nowych miejsc wydobywania kopalin, czego w ocenie Skarżącego wskazane rozporządzenie wyraźnie zabrania. Jak wskazano powyżej Rozporządzenie dopuszczało wyłącznie rozbudowę istniejącego złoża P.. Działania podjęte przez Radę w ramach zmiany Studium w żadnym wypadku nie stanowią ani nie umożliwiają rozbudowy złoża, lecz otwierają drogę do lokalizacji nowych miejsc wydobywania kopalin. Dokonując analizy przewidzianej w powołanym Rozporządzeniu możliwości "rozbudowy" złoża "P." wskazano, iż złoże "P." znajduje się na działce ewidencyjnej o numerze [...]. Zasięg tego złoża został między innymi oznaczony w załączniku graficznym do uchwały nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] czerwca 2007 roku w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ś.. Wskazane w nowej zaskarżonej uchwale Rady Gminy Ś. nr [...] z dnia [...] października 2017 r. nowe tereny z nowym przeznaczeniem na wydobywanie kopalin nie przylegają bezpośrednio do złoża "P.", przeciwnie są od niego oddalone. Pomiędzy nimi występują działki ewidencyjne niezagospodarowane na złoża kruszyw. Prowadzi to do wniosku, że powinny to być oddzielne złoża kruszyw nazwane np. P. I, II i III. W związku z tym tereny te nie mogą stanowić rozbudowy złoża "P.", stanowić one mogą w rzeczywistości nowe miejsca wydobywania kopalin, których to lokalizacji na terenie ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej P. - S. zabrania powołane Rozporządzenie. Powyższe wnioski, w ocenie Skarżącego uzasadnia dodatkowo fakt, iż eksploatacja złoża "P." została już dawno zakończona, a teren po wyrobisku tego złoża został już zrekultywowany. Świadczy o tym uwidoczniony w ewidencji gruntów dla działki ewidencyjnej o numerze [...], na której znajduje się złoże "P.", użytek gruntowy Ws-R VI. W ewidencji gruntów dla tej wskazanej działki nie istnieje oznaczenie użytków kopalnych - K, do których zgodnie z zapisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia [...] marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków zalicza się grunty: 1/ zajęte pod czynne odkrywkowe kopalnie, w których odbywa się wydobywanie kopalin, 2/wyrobiska po wydobywaniu kopalin, 3/ zapadliska i tereny po działalności górniczej, natomiast zapis użytku Ws-RVV potwierdza, że nie wydobywa się tam kopalin, teren po wyrobisku został zrekultywowany. W związku z tym wyeksploatowane złoże "P." oraz zrekultywowany teren po tym złożu nie może podlegać rozbudowie. W ocenie Skarżącego pojęcie, które użyte zostało w powołanym Rozporządzeniu, czyli pojęcie "rozbudowa złoża", nie jest pojęciem wynikającym z przepisów ustawy Prawo geologiczne i górnicze, ani nie jest dookreślone w jakichkolwiek innych przepisach prawa. W związku z tym należy korzystać przy jego interpretacji z pojęć tożsamych stosowanych w budownictwie. W uzasadnieniu skargi zauważono, że zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane przez rozbudowę należy rozumieć zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak na np. kubatura, powierzchnia zabudowy, szerokość, wysokość czy długość. Na uwagę zasługuje, iż w każdym opisywanym powyżej przypadku następuje odniesienie parametrów dotyczących rozbudowy do obiektu istniejącego i obiektów funkcjonalnie oraz fizycznie powiązanych z tym obiektem istniejącym. Także definicja słownika języka polskiego PWN wskazuje, iż "rozbudowa" dotyczy instytucji, obiektów, działalności, praw, rzeczy itp. już istniejących, powiększania względnie zwiększania ich (za PWN: "rozbudowa": 1. «powiększenie budowli lub obszaru już zabudowanego)), 2. «powiększenie potencjału gospodarczego w jakiejś dziedzinie gospodarki; też: poszerzanie zakresu działalności jakiejś instytucji)), 3. «zwiększenie liczby składników czegoś»). Przenosząc (z braku definicji w Prawie geologicznym i górniczym) powyższe na grunt przedmiotowego postępowania należy stwierdzić, że rozbudowa złoża może dotyczyć tylko i wyłącznie obszaru górniczego już zdefiniowanego, już istniejącego i już objętego koncesją. W związku z powyższym zaskarżona uchwała Rady Gminy Ś. nr [...] z dnia [...] października 2017 r. dając delegację na tworzenie nowych miejsc wydobywania kopalin na terenach strefy ochronnej, rażąco narusza tym samym przepisy powołanego Rozporządzenia, które zakazują tworzenia tego typu miejsc na tych terenach. W dalszej części skargi wskazano na naruszenie art. 95 ust. 2 PGG, wskazując, ze przepis ten nakłada obowiązek ujawnienia w studium obszaru udokumentowanego złoża kopaliny w terminie 2 lat od dnia zatwierdzenia dokumentacji geologicznej przez właściwy organ administracji geologicznej. Studium w brzmieniu ustalonym zaskarżoną uchwałą nie wskazuje, w jakiej dokumentacji określono złoża kopalin ujawnione zmianą studium, ani też nie podaje, czy, a jeśli tak, to który organ administracji geologicznej zatwierdził taką dokumentację. Pomimo to Rada Gminy dokonała zmiany Studium ujawniając w nim udokumentowane złoża kopalin i ustalając (częściowo) nowe przeznaczenie dla tych terenów. Niezależnie od powyższych uchybień, Rada Gminy przekroczyła, w ocenie Skarżącego, upoważnienie do zmiany Studium wynikające z art. 95 ust. 2 PGG. Podkreślono, że przepis art. 95 ust. 2 PGG zawiera obowiązek wprowadzenia do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy obszarów udokumentowanego zalegania złóż kopalin, jednak wprowadzenie do studium tych obszarów nie jest tożsame z określeniem przeznaczenia terenu, na którym występuje złoże kopaliny. Uwzględnienie w studium złoża kopalin oraz określenie przeznaczenia terenu, na którym występuje to złoże, to jak zauważono dwie odrębne kwestie. Tymczasem Rada Gminy Ś. podejmując uchwałę nr [...] w dniu [...] października 2017 r. nie tylko wprowadziła do Studium obszary (rzekomo) udokumentowanego zalegania złóż kopalin, lecz wprowadziła jednocześnie (przynajmniej w części pisemnej Studium) nowe przeznaczenie terenów, na których występują te złoża kopalin ("tereny złóż kruszywa naturalnego"). W ocenie Skarżącego art. 95 ust. 2 ustawy PGG uprawnia Radę Gminy do ujawnienia udokumentowanych złóż jako uwarunkowań polityki przestrzennej, a nie do zmiany jej kierunków. Naruszenie to wydaje się o tyle istotne, że dokonana zmiana Studium ma drastyczny charakter, otwierając możliwość tworzenia nowych miejsca wydobywania kopalin na terenach strefy ochronnej ujęcia wód. Zmiana ta tym bardziej powinna być rzetelnie uzasadniona. Podkreślono, że jednym z aspektów wynikającej z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady praworządności, jest zasada pewności prawa i pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej. Organy władzy publicznej, których działania mają bezpośredni wpływ na sytuację prawną i faktyczną obywateli, powinny działać w sposób przewidywalny i zgodny z prawem, w szczególności ewentualne zmiany wydanych wcześniej decyzji i przyjętych standardów powinny być szczególnie starannie uzasadnione i wynikać z usprawiedliwionych przyczyn. Tylko wtedy obywatele mogą mieć poczucie bezpieczeństwa prawnego. Wskazano, ze brak dostatecznego uzasadnienia zmiany aktów wydawanych w ramach polityki przestrzennej, może być uznany za przekroczenie granic władztwa planistycznego, które jako działanie dowolne i arbitralne nie mieści się w granicach prawa (por. wyrok NSA z dnia [...].07.2012 r., II OSK [...]). W ocenie Skarżącego dokonana zmiana poważnie ogranicza uprawnienia właścicieli działek sąsiadujących z tymi nowymi miejscami wydobywania kopalin, które to działki w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego określono jako tereny mieszkalne. Już fakt, że lokalizacja w pobliżu takich działek kopalni praktycznie uniemożliwia wykorzystanie ich zgodnie z przeznaczeniem, zważywszy na art. 6 upzp, powoduje, że zmiana Studium dopuszczająca tak daleko idącą ingerencję w prawo własności wymaga rzetelnego i wyczerpującego uzasadnienia. Rada Gminy, wydając zaskarżoną uchwałę, zignorowała dyrektywy płynące z powołanych opisów. Opisana wyżej możliwość lokalizowania w strefie ochronnej ujęcia wody P. - S. miejsc wydobywania kopalin, jako inwestycji licząco oddziaływującej na środowisko, narusza art. 1 ust. 2 pkt, 1, 2 i 7 upzp, jest sprzeczna z zasadą zrównoważonego rozwoju, zakłóca rozwój i ład przestrzenny. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Ś. wniosła o odrzucenie skargi, podnosząc brak naruszenia interesu prawnego Skarżącego, ewentualnie o jej oddalenie oraz o obciążenie Skarżącego kosztami postępowania. W toku postępowania do akt sprawy wpłynęło pismo Skarżącego stanowiące replikę na odpowiedź na skargę (k.226), stanowiąca poszerzenie argumentacji przedstawionej w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 – dalej jako: u.s.g.), uchwała organu gminy jest nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem. Ustawa o samorządzie gminnym wyróżnia dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. Ustawodawca nie wylicza rodzaju wad uchwał, które należą do istotnego naruszenia prawa. W art. 91 ust. 5 wskazuje jednak, że należy odpowiednio stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym już w tym względzie orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ustalaniu zakresu pojęcia "istotnego naruszenia prawa" należałoby oprzeć się na rozwiązaniach przyjętych w kodeksie postępowania administracyjnego. W orzecznictwie tym przyjęto, że "istotne naruszenie prawa", powodujące nieważność uchwały organu gminy, czy też rozstrzygnięcia nadzorczego nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 18 września 1990 r., sygn. SA/Wr 849/90, OSNA 1990 r., nr 4, poz. 2 wyrok NSA z dnia 26 marca 1991 r., sygn. SA/Wr 81/91, Wspólnota 1991/26/14, wyrok NSA z dnia 16 listopada 2000 r. sygn. II SA/Wr 157/99, nie publ.). Z poglądem tym należy się zgodzić, uwzględniając jednak, że w oparciu konstrukcję wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych można wskazać rodzaje naruszeń przepisów prawa, które trzeba zaliczyć do istotnych naruszeń prawa skutkujących nieważność uchwały organu gminy, czy rozstrzygnięcia nadzorczego. Do nich należy zaliczyć: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów, podstawy prawnej ich podejmowania, przepisów prawa ustrojowego, przepisów regulujących procedurę podejmowania tych aktów. W doktrynie wyraża się pogląd, że "orzeczenie o nieważności uchwały /organu gminy/ zapada w razie ustalenia, że jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną, polegającą na tego rodzaju sprzeczności uchwały z prawem, która jest "czymś więcej" niż tylko nieistotnym naruszeniem prawa (por. B. Adamiak; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach z zakresu samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny 1997/4/23 oraz Z. Kmieciak; Ustawowe założenia systemu nadzoru nad działalnością komunalną, Samorząd Terytorialny 1994/6/13, jak również w wyrok WSA we Wrocławiu z dnia sygn. akt II SA/Wr 937/11, orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził, że w okolicznościach badanej sprawy nie doszło do naruszenia prawa, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Istota sporu w okolicznościach badanej sprawy sprowadza się do dopuszczalności zmiany rolniczego przeznaczenia terenów sąsiadujących z nieruchomością skarżącego (w odległości 13m) na złoża kruszywa naturalnego. Niedopuszczalności podjętych przez radę gminy działań strona skarżąca upatruje przede wszystkim w wynikającym, w jej ocenie, z rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z [...] czerwca 2005 r. zakazie lokalizacji nowych miejsc wydobywania kopalin oraz braku obowiązku przeznaczenia ujawnionych złóż pod eksploatację. Uprzedzając jednak zasadnicze merytoryczne rozważania w sprawie należy odnieść się do kwestii naruszenia interesu prawnego W. N. zaskarżoną uchwałą. W tym zakresie należy wskazać, że W. N. jest właścicielem działek nr [...] i [...] obręb P., objętych KW nr [...] przeznaczonych jako tereny mieszkaniowe. W przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust.1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Podkreślić przy tym należy, że w judykaturze nastąpiła swoista rewizja stanowiska, że w przypadku skargi z art. 101 u.g.n. tylko naruszenie interesu realnego, w rozumieniu już istniejącego na gruncie obowiązującego prawa, a nie potencjalnego, spodziewanego w przyszłości jest warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uwagi powyższe mają znaczenie szczególnie w przypadku zaskarżenia uchwały, której przedmiotem jest studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium nie jest bowiem aktem prawa miejscowego tak jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i nie ma charakteru aktu powszechnie obowiązującego. Na fakt i charakter rozbieżności interpretacyjnych, co do potencjalnej możliwości naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia właściciela nieruchomości przez uchwałę w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy uwagę zwraca Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r. sygn. II OSK 1547/11 oraz postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. II OSK 800/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zatem przyjąć, że interes prawny ma być realny, ale owa realność powinna być, w przypadku uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego szerzej rozumiana, niekoniecznie jako zdarzenie które już nastąpiło, ale i taki, które niechybnie albo w stopniu wysoce prawdopodobnym wystąpi w przyszłości i z tego tytułu już dziś wywołuje określone skutki, choć jeszcze nie koniecznie prawne. Dlatego też zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.g.n. podlega uchwała organu gminy godząca w sferę prawną skarżącego – wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne, które już nastąpiły bądź niewątpliwie, a przynajmniej z dużym prawdopodobieństwem nastąpią w przyszłości. Przenosząc powyższe rozważania na grunt okoliczności badanej sprawy należy zauważyć, że skoro postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy są wiążące przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 4 upzp), to zawarte w nim ustalenia mogą, co do zasady, ingerować w prawa i obowiązki obywatelskie, w tym uprawnienia wynikające z prawa własności nieruchomości, z którym łączy się możliwość nieskrępowanego korzystania z niej oraz prawo żądania ochrony przed takim wykorzystaniem nieruchomości sąsiednich, które narusza możliwość korzystania z własnej nieruchomości (por. WSA w Warszawie, który w wyroku z dnia [...] listopada 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa [...], orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zauważyć, że W. N. jest właścicielem nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej (dzieli je odległość 13m) z terenami co do których bezsporne pozostaje, że ujawniono na nich złoża kruszywa. Okoliczność ta, w ocenie Sądu, ma o tyle istotny charakter, dla oceny stwierdzenia naruszenia interesu prawnego Skarżącego, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia [...] czerwca 2011 r. Prawo górnicze i geologiczne (Dz.U. z 2017, poz. 2126 ze zm: - dalej: PGG) podejmowanie i wykonywanie działalności określonej tą ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach. Wedle natomiast art. 7 ust. 2 PGG w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach. Ustawodawca, zasadniczo uzależnił możliwość podejmowania i wykonywania działalności określonej w PGG (w tym wydobywania kopalin) od przeznaczenia nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W ustępie drugim art. 7 PGG uwzględnił jednak, że sporządzanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego zasadniczo nie jest obowiązkowe, a przeważająca cześć terytorium Polski nie jest pokryta takimi planami. Mając przy tym na względzie potrzebę zapobieżenia sytuacjom, w których prowadzenie działalności określonej ustawą (np. wydobywanie kopalin) nie byłoby możliwe ze względu na nieuchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustawodawca dopuścił prowadzenie takiej działalności także na terenach, na których nie obowiązują plany miejscowe, pod warunkiem, że działalność ta nie naruszy sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w przepisach odrębnych. Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje, że treść art. 7 ust. 2 PGG nadaje studium – w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – charakter normatywny - w tym znaczeniu, że od niektórych jego postanowień zależy dopuszczalność podejmowania i wykonywania działalności określonej ustawą PGG (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2015 r. sygn. II OSK 3061/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie umyka przy tym uwadze Sądu, że w okolicznościach badanej sprawy skargę wywiódł właściciel nieruchomości sąsiedniej z terenami na których ujawniono złoża kruszywa, należy jednak zauważyć, że zapisy studium odnoszące się do sąsiadującego z nieruchomością Skarżącego obszaru, na którym ujawniono kruszywa przesadzają o dopuszczalności podejmowania i wykonywania na tym obszarze działalności określonej PGG, w tym wydobycia kruszywa. Tak więc już samo stworzenie możliwości wydobycia kruszywa na nieruchomości znajdującej się w odległości 13m od nieruchomości Skarżącego, oznacza że w rzeczywistości wydobycie kruszywa na tych nieruchomościach może mieć miejsce. Prowadzenie takiego wydobycia niewątpliwe może doprowadzić do ograniczenia przysługujących Skarżącemu uprawnień właścicielskich np. w zakresie korzystania ze swojej nieruchomości ze względu na immisje związane z takim wydobyciem (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2016 r. sygn. II OSK 260/16 orz wyrok NSA z 15 grudnia 2009 r. sygn. II OSK 1629/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ze względu na powyższe, w ocenie Sądu naruszenie interesu prawnego Skarżącego, w niniejszej sprawie ma miejsce i wynika z konstytucyjnych i ustawowych przepisów regulujących ochronę prawa własności, których istotą jest także ochrona przed niekorzystnym oddziaływaniem (immisjami) z nieruchomości sąsiadującej. Należy jednak podkreślić, że samo stwierdzenie wystąpienia takiego naruszenia nie przesądza jeszcze o zasadności skargi. Obowiązek uwzględnienia skargi na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy powstaje bowiem dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (zob. wyrok NSA z 11 września 2012 r., II OSK 1573/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że oceny naruszenia owego obiektywnego porządku prawnego dokonuje się w granicach wyznaczonych stwierdzonym naruszeniem interesu prawnego skarżącego. Wykazanie przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego jest, bowiem nie tylko warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., ale też determinuje zakres merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu. Zasadniczo rozstrzyganie przez sąd dotyczy tych części studium, których ustalenia pozostają w związku z indywidualnym interesem podmiotu skarżącego i powodują dla niego następstwa w postaci ograniczenia bądź pozbawienia konkretnych uprawnień właścicielskich do danej nieruchomości. W przypadku zaskarżenia uchwały organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej uchwałą. Wskazane ograniczenia nie dotyczą natomiast sprawdzenia przez sąd legalności trybu sporządzenia planu miejscowego, gdyż w razie wystąpienia istotnych naruszeń w tym przedmiocie obligatoryjne jest stwierdzenie nieważności całej uchwały (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. II OSK 115/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach badanej sprawy Rada Gminy Ś. w dniu [...] kwietnia 2018 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Ś.. Zgodnie z art. 11 pkt 1 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199) Wójt ogłosił w prasie lokalnej ([...], L. G. G. K. R. W. z [...] lipca 2015 r. nr [...]), oraz w drodze obwieszczenia wywieszonego na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy Ś. ( w okresie od [...] lipca 2015 r. do [...] sierpnia 2015 r. ), o przystąpieniu do sporządzania zmiany studium. W obwieszczeniu tym określono termin składania wniosków do tego studium. Termin składania wniosków określony w ogłoszeniach upływał z dniem [...] sierpnia 2015 r. Następnie stosownie do art. 11 pkt 2 upzp Wójt zawiadomił organy i instytucje o przystąpieniu do sporządzania zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia wniosków i terminu ich wniesienia. W toku postępowania wpłynęły wnioski od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L., Urzędu Marszałkowskiego Województwa W., Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P., Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa W., Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w L., Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P., O. S.A., Burmistrza G., Prezesa Urzędu lotnictwa Cywilnego, szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP, Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P., Nadleśnictwa K. Borowa, W. Państwowego Inspektora Sanitarnego, Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. Z o.o., Burmistrza Miasta i Gminy R., Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., E. Sp. zo.o., W. Zarządu Dróg Wojewódzkich w P., Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P., prezydenta M. L., Związku Międzygminnego Wodociągów i Kanalizacji Wiejskich Zakład Usług Wodnych we W., Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w P., Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. i Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W.. Wszystkie wnioski zostały uwzględnione. W dalszej kolejności projekt studium skierowano do zaopiniowania i uzgodnienia. Opinię, zgodnie z art. 11 pkt 5 i 8 upzp wyraziła Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna, Starosta [...], P. L., Urząd Miasta i Gminy w G., Wojewódzki Konserwator Zabytków, Wojewódzki Sztab Wojskowy, Szefostwo Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P., Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W., komendant Miejskiej Powiatowej Straży Pożarnej w L., Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w P., Nadleśnictwo K. B. , Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w P., Generalnfa Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, W. Zarząd Dróg Wojewódzkich w P., W. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w p. , Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o, E. sp. zo.o., Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, P. sp. z o.o. Operator gazociągów P. S.A. Oddział w P., [...] [...] S.A., O. S.A., W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P., Zespół Parków Krajobrazowych Województwa W., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., Marszałek Województwa W.. Projekt zmiany studium uzyskał, stosownie do art. 11 pkt 6 i 7 upzp pozytywną opinię Zarządu Województwa W., Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Następnie stosownie do art. 11 pkt 9 upzp Wójt wprowadził zmiany wynikające z uzyskanych opinii. Uzgodniony projekt, zgodnie z art. 11 pkt 10 upzp został wyłożony do publicznego wglądu w okresie od [...] lipca 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r. o czym ogłoszono w dniu [...] lipca 2017. na tablicy ogłoszeń. Ogłoszenie zamieszczono również w prasie lokalnej w dniu [...] lipca 2017 r. ([...], L. G. G. K. R. W. z 19-25 lipca 2017 r. nr [...]). Okres wyłożenia jest dłuższy niż 21 dni. Termin dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami określono na dzień [...] sierpnia 2017 r. określając miejsce spotkania w sali konferencyjnej Urzędu przy ul. [...], o godz. 9:00. Termin do wnoszenia uwag do przedmiotowego projektu zakreślony został do dnia [...] września 2017 r., a więc z zachowaniem terminu o którym mowa w art. 11 pkt 11 upzp. W dniu [...] sierpnia 2017 r. odbyła się publiczna dyskusja nad projektem studium. Do projektu Studium uwagi wnieśli E. i Z. C.. Uwagę tę uwzględniono. W dniu [...] października 2017 r. Rada Gminy podjęła uchwałę w sprawie w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Ś. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] sierpnia 1999 r. zmienionego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] czerwca 2007 roku, Uchwałą Nr XXVII/!92/2009 Rady Gminy Ś. z dnia [...] listopada 2009 roku, Uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] marca 2011 roku i Uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ś. z dnia [...] kwietnia 2014 roku. Z powyższych względów uznać należy, że procedura uchwalania studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego w niniejszej sprawie została zachowania. 4. Przechodząc zatem do merytorycznej oceny podniesionych w skardze zarzutów podkreślić trzeba, że obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę (zarządzenie) organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (norma prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem. Wówczas mimo, że naruszony zostaje prawem chroniony interes skarżącego, nie ma obowiązku uwzględnienia skargi. Organ gminy działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego mu uznania (zob. Ustawa o samorządzie gminnym, Komentarz pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011 s. 808). 5. Skarżący zarzuca zaskarżonej uchwale naruszenie § 4 ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z § 7 pkt 3, 4 i 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z [...] kwietnia 2004 roku w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. 118, poz. 1233), gdyż opracowana część pisemna Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Ś. w brzmieniu ustalonym zaskarżoną uchwałą jest – w ocenie Skarżącego - sprzeczna z jego częścią graficzną, a część graficzna jest sporządzona w sposób uniemożliwiający odczytanie kierunków polityki przestrzennej przyjętych dla niektórych obszarów. W ocenie Sądu podniesiony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że Skarżący uzasadniając swoje stanowisko podkreśla – i tak niespornie jest – że w części tekstowej Studium, w kierunkach wskazano "tereny złóż kruszywa naturalnego" (s.82). Jednocześnie jak zauważa Skarżący w części graficznej, "Kierunkach zagospodarowania przestrzennego", w legendzie mapy "złoża kruszywa naturalnego" opisano jako "zasoby surowców – udokumentowane", a nie w części legendy wymieniającej "Kierunki polityki przestrzennej". Ta nieścisłość w ocenie Skarżącego przesądza o nieważności całej uchwały, ponieważ czyni uchwałę nieczytelną. W ocenie Sądu ze stanowiskiem Skarżącego nie sposób się zgodzić. Nie może bowiem rodzić wątpliwości fakt, że to część tekstowa studium przesądza o kierunkach zagospodarowania przestrzennego gminy. Rysunek planu obowiązuje więc tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to część tekstowa uchwały. Rysunek studium stanowi znak graficzny, sam nie może więc wiązać bezpośrednio. Rysunek stanowiący załącznik do uchwały obowiązuje w takim zakresie, w jakim tekst uchwały odsyła do ustaleń studium wyrażonych graficznie na rysunku (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wyd. 8, str. 159, por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2017 r. sygn. II OSK 1795/15 oraz postanowienie NSA z 18 marca 2011 r., II OZ 191/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Część graficzna studium jest "uszczegółowieniem" części testowej i ustalenia studium muszą być odczytywane łącznie - z uwzględnieniem zarówno części graficznej, jak i tekstowej. W ocenie samego Skarżącego, ustalenia części tekstowej Studium są jednoznaczne. Natomiast samo opisanie w legendzie załącznika graficznego oznaczenia "złóż kruszywa naturalnego" jako "zasoby surowców – udokumentowane", obok istniejącego opisu "kierunki polityki przestrzennej", w ocenie Sądu nie wprowadza rozbieżności, które mogłyby uzasadniać stwierdzenie nieważności całej zaskarżonej uchwały. Należy zauważyć, że oznaczenie barwne "złóż kruszywa naturalnego", zawarto na załączniku graficznym określającym "Kierunki zagospodarowania przestrzennego" gminy, i taki kierunek zagospodarowania terenu jest spójny z tekstem Studium i pozwala na jednoznaczne zdekodowanie zapisów Studium. W konsekwencji – w okolicznościach badanej sprawy - łączne odczytanie części tekstowej Studium i załącznika graficznego "Kierunki zagospodarowania przestrzennego" nie uzasadnia wątpliwości, które Skarżący wywodzi z faktu przyjętego przez Gminę sposobu opisania w legendzie mapy "Kierunki zagospodarowania przestrzennego" złóż kruszywa naturalnego jako "zasobów surowców –udokumentowanych". 6. Nie jest uprawniony w ocenie Sądu również zarzut dotyczący zasadności stwierdzenia nieważności całej uchwały z uwagi na naruszenie art. 10 ust. 1 i 2 upzp przez wyznaczenie "terenów górniczych'* i "obszarów górniczych" w pozycji "Kierunki polityki przestrzennej" i wyznaczenie w ten sposób przeznaczenia terenu, podczas gdy – jak podkreśla Autor skargi - tereny i obszary te zgodnie z art. 10 ust. 1 upzp uwzględnia się, określając uwarunkowania, nie zaś kierunki polityki przestrzennej. Odnosząc się do tego zarzutu należy przede wszystkim wskazać, że art. 10 ust. 1 pkt 11 upzp nakazuje uwzględnienie w studium uwarunkowań wynikających między innymi z występowania udokumentowanych złóż kopalin, a także występowania terenów górniczych wyznaczonych na podstawie przepisów odrębnych (pkt 12). W okolicznościach badanej sprawy informacja na temat obszarów i terenów górniczych istniejących na obszarze gminy została zawarta w części tekstowej studium opisanej jako "Uwarunkowania", w pkt 12.1, na s. 73. Zarówno "tereny górnicze", jak i "obszary górnicze" zostały ujawnione również na załączniku graficznym "Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego". Podkreślić należy, że tekst studium w sposób precyzyjny opisuje, w odniesieniu do których konkretnie złóż wyznaczono obszar i teren górniczy. Szczegółowe zestawienie tych danych zostało przedstawione w transparentnej tabeli (s. 73) i w ocenie Sądu nie rodzi żadnych wątpliwości. Należy wskazać, że jak wynika z tabeli tereny i obszary górnicze - w odniesieniu do złoża P. - dotyczą, jak jednoznacznie wskazano pola C i we wskazanym zakresie załącznik graficzny w części "Kierunki zagospodarowania przestrzennego" nie wprowadza, w zakresie dotyczącym interesu prawnego Skarżącego nowych obszarów eksploatacji. Należy wskazać, że treść tekstu Studium i jego załączników graficznych pozostaje w tym zakresie spójna, czytelna i potwierdza argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę, co do tego, że złoża udokumentowane, lecz nie eksploatowane ujęto w "zasobach środowiska", natomiast złoża eksploatowane, dla których wytyczono obszary i tereny górnicza obecnym – istniejącym kierunkiem zagospodarowania. Mając na uwadze okoliczności tej konkretnej sprawy, należy zgodzić się z Radą Gminy Ś., że w sprawie nie można mówić o sprzeczności części tekstowej zaskarżonej uchwały z rysunkiem. Należy zauważyć, że Gmina wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku uwzględnienia w "uwarunkowaniach" (zarówno w części tekstowej, jak i graficznej) istniejących terenów i obszarów górniczych. Fakt ten pozostaje bezsporny. Natomiast oznaczenie, tych samych istniejących terenów i obszarów górniczych – również – na planszy "Kierunków zagospodarowania przestrzennego" jakkolwiek stanowi wadę zaskarżonej uchwały, to nie może w ocenie Sądu być rozpatrywane jako istotne naruszenia prawa, które uzasadniałoby stwierdzenie jej nieważności. 7. Skarżący zarzucił zaskarżonej uchwale również naruszenie przepisów Rozporządzenia z dnia [...] czerwca 2005 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej P. - S., powiat leszczyński, województwo wielkopolskie (Dz, U. Woj. W. Nr [...] z późn. zm – dalej jako: rozporządzenie DRZGW), poprzez wprowadzenie do Studium zapisów umożliwiających lokalizację nowych miejsc wydobywania kopalin na terenie strefy ochronnej ujęcia wody P. - S., podczas gdy – jak wskazano w skardze - przedmiotowe Rozporządzenie ustanawiając wskazaną strefę ochronną ujęcia wody wyłącza możliwość lokalizowania w tej strefie nowych miejsc wydobywania kopalin. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy zauważyć, że § 4 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia DRZGW stanowi, że "na terenie ochrony pośredniej zabrania się lokalizowania nowych miejsc wydobywania kopalin (nie dotyczy rozbudowy złoża "P.")". W tym kontekście nie można podzielić stanowiska Skarżącego, co do tego że skoro "eksploatacja złoża P. została zakończona, to nie jest możliwa jego rozbudowa", ponieważ w § 4 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia DRZGW literalnie wskazano na dopuszczalność lokalizowania nowych miejsc wydobywania złoża P.. To, że zaprzestano eksploatacji złóż nie oznacza, że – jak utrzymuje Skarżący - złoże nie istnieje. Do jednoznacznego wniosku w tym zakresie prowadzi przepis art. 6 pkt 19 PGG, który formułując definicję legalną stanowi, że złożem kopaliny jest naturalne nagromadzenie minerałów, skał oraz innych substancji, których wydobywanie może przynieść korzyść gospodarczą. Ustawodawca w żaden sposób nie wiąże uzyskania, bądź utraty statusu złoża kopaliny z faktycznym prowadzeniem eksploatacji lub jej zakończeniem. Dlatego nie można zgodzić się ze Skarżącym, że fakt zaprzestania eksploatacji złoża P. w 2011 r. (jak wynika to z decyzji Marszałka Województwa W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] zatwierdzającej dodatek nr [...] do dokumentacji geologicznej złoża kruszywa P.) nie może być utożsamiany z utratą przez P. statusu złoża w rozumieniu PGG. Natomiast odnosząc się do argumentacji skargi, dotyczącej lokalizacji złoża P., należy wskazać, że niezasadnie Skarżący wywodzi, że Gmina wadliwie uznała, że sporne złoża stanowią część złoża P. i że powinny być one oznaczone jako "P. I, II i III". Sporne złoża jako: P. określa, bowiem wspomniana decyzja Marszałka Województwa W. z dnia [...] czerwca 2017 r. Nie sposób zatem zasadnie stawiać Radzie Gminie Ś. zarzut nieuprawnionego posługiwania się określeniem "P." w odniesieniu do spornych złóż. Dlatego też możliwe było zlokalizowanie nowych miejsc wydobywania kopalin ze złoża P.. W tym też kontekście należy wskazać, że pomimo, że niemożności rozbudowy złoża P., Skarżący upatruje w fakcie zaprzestania jego eksploatacji, to złoże istnieje, skoro jego zasoby geologiczne zostały na dzień [...] grudnia 2016 r. określone na 1159, 774 tys. ton jednostek bilansowych. Co do lokalizacji tych spornych złóż należy zwrócić uwagę, że ją również dokumentuje w sposób jednoznaczny przedłożona wraz z odpowiedzią na skargę decyzja Marszałka Województwa W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] (k.53 akt sądowych). Zauważyć trzeba, że decyzja z [...] czerwca 2017 r. jest jednoznaczna i zatwierdza dokumentację geologiczną złoża kruszywa naturalnego P., w m. P.. 8. Skarżący wskazał też na naruszenie przepisu art. 95 ust. 2 PGG przez jego zastosowanie, podnosząc, że pomimo, że ani w Studium ani w zaskarżonej uchwale nie wskazano, z jakiej to zatwierdzonej przez właściwy organ administracji geologicznej dokumentacji geologicznej wynika obszar udokumentowanego złoża kopaliny, co uzasadnia podejrzenie, że takiej dokumentacji brak, podczas gdy to właśnie wyłącznie zatwierdzona przez właściwy organ dokumentacja może stanowić podstawę wprowadzania do studium obszaru udokumentowanego złoża kopaliny. Ustosunkowując się do tak sformułowanego zarzutu należy w pierwszej kolejności zauważyć, że do odpowiedzi na skargę załączono dokumentację z treści której w sposób przejrzysty wynika, fakt udokumentowania spornych złóż. W następnej kolejności należy zaakcentować, że w toku procedury uchwalania zmiany Studium, jego projekt został pozytywnie zaopiniowany przez właściwy organ nadzoru górniczego oraz właściwy organ administracji geologicznej. Należy również zauważyć, że dane dotyczące surowców można zweryfikować za pośrednictwem powszechnie dostępnego portalu Państwowego Instytutu Geologicznego – Państwowego Instytutu Badawczego. Z tych wglądów wątpliwości Skarżącego uznać należało za nieuzasadnione. 9. Naruszenia przepisu art. 95 ust. 2 PGG Skarżący upatruje również w fakcie ustanowienie na jego podstawie nowego przeznaczenia terenu - miejsca wydobywania kopalin, podczas gdy – jak podkreśla on - przepis ten wyłącznie zobowiązuje do ujawnienia miejsc udokumentowanych złóż w studium, nie upoważniając w żaden sposób, do określania przeznaczenia terenów, na którym złoża te się znajdują. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy wskazać, że stosownie do treści art. 95 ust. 1 PGG w terminie do 2 lat od dnia zatwierdzenia dokumentacji geologicznej przez właściwy organ administracji geologicznej obszar udokumentowanego złoża kopaliny oraz obszar udokumentowanego kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla obowiązkowo wprowadza się do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Złoża kopalin są szczególnym elementem środowiska naturalnego i jeżeli ich występowanie zostanie potwierdzone przez właściwy organ administracji geologicznej w drodze decyzji, o której mowa w art. 93 ust. 2 PGG (decyzji zatwierdzającej dokumentację geologiczną złoża kopaliny), to przepisy tej ustawy (art. 95 ust. 1 i art. 208 ust. 1) wprowadzają obowiązek gminy ujawnienia tych złóż w studium i to - w konkretnych celach - tj. ich ochrony oraz zapewnienia racjonalnego gospodarowania kopalinami. Z art. 96 ust. 2 PGG wynika obowiązek formalnego ujawnienia w studium istnienia określonych złóż geologicznych na terenie gminy (zatwierdzonych wcześniej przez właściwe organy administracji geologicznej) (por. wyrok NSA z 21.08.2015 r. sygn. II OSK 1178/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca posłużył się terminem "wprowadzenie do studium", które jak przyjmuje się w doktrynie oraz judykaturze polega na dokonaniu w nim stosownych zmian polegających na ich wykazaniu (por. B. Rakoczy, Praw górnicze i geologiczne. Komentarz, Lex 2015, Wyd/el.). Wskazuje się, że pojęcie "wprowadzenie" obszaru złoża do studium oznacza naniesienie stosownych zmian do istniejącego studium, a 2-letni termin na wprowadzenie tych zmian do studium jest zachowany wówczas, gdy rada gminy przyjmie stosowną uchwałę (por. H. Schwarz, Prawo geologiczne i górnicze. Komentarz, Wrocław 2013, s. 513). Zastosowanie procedury zmiany studium w celu wprowadzenia do studium złóż kopalin jest też uzasadnione tym, że jest to jeden z ciążących na gminie obowiązków, a nie praw, którego brak realizacji w określonym terminie skutkuje, powstaniem określonych obowiązków po stronie Wojewody. Należy też zauważyć, że ujawnieniu w studium uwarunkowań podlega cały obszar występowania złoża, którego dokumentacja została przyjęta. Rada gminy nie jest zatem uprawniona np. do jednie częściowego wykonywania obowiązku określonego w art. 95 PGG, np. poprzez wprowadzenie do studium wybranych fragmentów złoża (por. H. Schwarz, Prawo geologiczne i górnicze. Komentarz, Wrocław 2013, s. 514). Przepis ten nie może być jednak interpretowany w sposób w jaki czyni to Skarżący, tj. że z jednej strony pozwala na ujawnienie złoża, a z drugiej strony wykluczenie jego eksploatacji (np. poprzez ustanowienie stosownego zakazu). Należy z całą mocą podkreślić, że kierunki zagospodarowania danego terenu powinny uwzględnić istnienie złoża tak, aby możliwa była jego eksploatacja w przyszłości. Zauważyć trzeba, że żaden przepis prawa, w tym ani art. 10 ust. 1 pkt 1 upzp, ani art. 95 PGG, ani art. 72 ust. 1 pkt 1 z dnia [...] kwietnia 2002 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2017, poz. 519 – dalej jako: POŚ) nie przyznają radzie gminy kompetencji do decydowania o zakazie eksploatacji złóż kopaliny. Taka kompetencja nie wynika również z art. 1 ust. 2 pkt 3 upzp, który zawiera cele tej ustawy (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 356/17 Należy przy tym stwierdzić, że pogląd ten znalazł poparcie w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2323/15; wyrok WSA w Warszawie z 18 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 884/16; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 826/15). Obowiązkiem gminy związanym z obowiązkiem ujawnienia udokumentowanych złóż kopalin było określenie takiego kierunku zagospodarowania tych terenów, który zabezpieczy złoża przed zagospodarowaniem w sposób wykluczający podjęcie wydobycia w przyszłości. 10. Wobec powyższego za niezasadny uznać należało również zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6, art. 9, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 27 i art. 32 upzp przez przekroczenie granic władztwa planistycznego i dokonanie arbitralnej, "niczym nie uzasadnionej decyzji o zmianie Studium" poprzez zlokalizowanie nowych miejsc wydobywania kopalin na terenach przeznaczonych w dotychczas obowiązującym studium na cele rolne, podczas gdy ustalenia studium powinny odzwierciedlać usprawiedliwioną politykę przestrzenną gminy, nie zaś stanowić wypadkową dowolnych decyzji organu. Nie może, bowiem ulegać wątpliwości, że gmina miała obowiązek, a nie prawo ujawnienia udokumentowanych złóż kopalin. Zaniechanie terminowej realizacji tego obowiązku przez gminę, skutkowałoby podjęciem stosownych działań w tej mierze przez Wojewodę. Podkreślenia wymaga, że wprowadzenie przez gminę złóż kopalin do studium uwarunkowań w terminie 2 lat od dnia wejścia w życia ustawy Prawo geologiczne i górnicze powinno zostać zrealizowane z zastosowaniem procedury planistycznej, właściwej dla uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany - stosownie do przepisów upzp (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. II OSK 2453/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazano powyżej, ujawnienie złóż kopalin nakłada na gminę obowiązek zabezpieczenia możliwości jej eksploatacji, gdy zajdzie taka potrzeba. Nie można zatem zasadnie stawiać gminie zarzutu "przekroczenia granic władztwa planistycznego i dokonania arbitralnej, niczym nie uzasadnionej decyzji o zmianie Studium". Ponownie odwołując się do zapisów tabeli zawartej na s. 73 Studium należy wskazać, że opisane w "Uwarunkowaniach" tereny i obszary górnicze w odniesieniu do złoża "P." dotyczą, jak jednoznacznie wskazano pola C. Obszar ten został udokumentowany w załączniku graficznym "Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego". We wskazanym zakresie załącznik graficzny w części "Kierunki zagospodarowania przestrzennego" nie wprowadza, w zakresie dotyczącym interesu prawnego Skarżącego nowych obszarów eksploatacji. Również zaznaczone przez samego Skarżącego strzałkami na kserokopii mapy załączonej do skargi tereny oznaczone żółtym kolorem z ciemniejszymi kropkami, w sposób jednoznaczny pozwala odczytać te obszary jako "złoża kruszywa naturalnego". W świetle powyższego, nie można zgodzić się ze Skarżącym co do tego, że doszło do niezgodnego z prawem naruszenia jego interesu prawnego, w tym zakresie, w jakim zapisy Studium dopuszczają przeznaczenie terenów na wydobywanie kopalin, wskazując obszary eksploatacji górniczej. Tereny związane z eksploatacją górniczą złóż kruszyw zostały, bowiem na planszy "Kierunków zagospodarowania przestrzennego" oznaczone zostały w sposób jednoznaczny i jak wynika z akt sprawy – w ocenie Sądu w sposób nie budzący wątpliwości - nie obejmują terenów, który zmianę przeznaczenia kwestionuje Skarżący. 11. Odnosząc się natomiast do zmiany przeznaczenie terenu z rolniczego na złoża kruszyw naturalnych, należy wskazać, że nie można również zgodzić się z argumentacją skargi o naruszeniu w okolicznościach badanej sprawy przepisu art. 6 ust. 2 upzp w związku z art. 64 ust. 1, art. 21 ust. 2 oraz art. 74 i art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 140 ustawy z dnia [...] kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2104 r. poz. 121, dalej k.c.) poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności oraz prawa do życia i zachowania zdrowia. Należy, bowiem zauważyć, że prawo własności nie jest prawem absolutnym. Wręcz przeciwnie, jak każde prawo o charakterze majątkowym podlega ograniczeniom. Konkluzję tę potwierdza m. in. art. 140 k.c., regulujący treść prawa własności. Zgodnie z tym przepisem, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Jednak jednym z dopuszczalnych przez prawo ograniczeń prawa własności jest możliwość kształtowania ładu przestrzennego przyznana gminie pod postacią władztwa planistycznego (por. np. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 8 kwietnia 2000 r., SK 23/98, OTK 2000/3/93). Mając na uwadze konkretne okoliczności, tej badanej sprawy, trudno w ocenie Sądu, zgodzić się z tezą Skarżącego o dowolności działań Rady Gminy Ś. i przekroczeniu przez nią granic władztwa planistycznego poprzez wytyczenie kierunku złoża kruszywa naturalnego w sytuacji, gdy jak wynika z treści aktu prawa miejscowego wydanego już w 2005 r. – a więc ponad 10 lat wcześniej - prawodawca lokalny wprost przewidział lokalizację w tym obszarze nowych miejsc wydobywania kopalin w celu rozbudowy złoża "P.", jednocześnie wyłączając taką możliwość w odniesieniu do innych niż "P." złóż. Wbrew stanowisku Skarżącego nie może być bowiem wątpliwości, co do tego, że sporne złoża zostały udokumentowane, że stanowią one złoże "P." oraz, że rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. dopuściło rozbudowę złoża P., poprzez lokalizację nowych miejsc wydobywania kopalin. Jak ponadto wynika z decyzji Marszałka Województwa W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] złoże P. było eksploatowane do końca 2010 r., a wydana przez Wojewodę L. [...] czerwca 2003 r. koncesja na wydobywanie kopaliny ze złoża P. (wygaszona w 2011 r.) udzielona została pierwotnie do końca 2015 r. W kontekście badanej sprawy podjęcie przez Radę Gminy decyzji o zmianie przeznaczenia terenu rolnego na złoża kruszyw naturalnych nie może być rozpatrywane w kontekście działania dowolnego i naruszającego w sposób nieuprawniony interes prawny Skarżącego. Reasumując, Sąd, rozpatrując skargę, nie dostrzegł również z urzędu żadnej istotnej wadliwości zaskarżonej uchwały. Z wyżej wskazanych względów Sąd, na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił.