IV SA/Po 482/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Józef Maleszewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zmianę lasu na użytek rolny oddala skargę w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także jako SKO) decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania J. N. od decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgodny na zmianę lasu na użytek rolny, działając na podstawie art. 17 pkt. 1, art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. - dalej k.p.a.) orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy Starosta K. (dalej także jako organ I instancji) po rozpoznaniu wniosku J. N. decyzją z [...] lutego 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 13 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy z 28 września 1991r. o lasach (j.t. Dz.U. z 2020r. poz. 1463 ze zm. – dalej u.o.l.) odmówił zgody na zmianę lasu na użytek rolny na działce ewid. nr [...] o powierzchni 0,4400 ha położonej w obrębie K., gmina B.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że przedmiotowy wniosek został uzasadniony potrzebą ujawnienia siedliska rolnego istniejącego co najmniej do [...] r. Od tego czasu nic się nie zmieniło w stanie faktycznym. Całkowita powierzchnia działki wynosi 0,4800 ha, w tym 0,4400 ha błędnie sklasyfikowanego jako użytek leśny Ls. Jak wskazał wnioskodawca faktyczne zagospodarowanie to sad, siedlisko rolne oraz budynki gospodarcze. Wnioskodawca wskazał, że prowadzi tradycyjny chów drobiu i sad dlatego zamierza odtworzyć siedlisko. Mając powyższe na uwadze organ I instancji stwierdził, że wymieniony grunt leśny przeznaczony do przeklasyfikowania nie jest objęty uproszczonym planem urządzania lasu dla obrębu K. , gmina B. na okres od [...] stycznia 2019 r do [...] grudnia 2028 r. W szczegółowym wykazie zmian poz. 2 - stanowi [...]. Z pisma Nadleśnictwa G. znak [...] z [...] grudnia 2020 r. wynika, że działka w całości ogrodzona z widocznymi pozostałościami siedliska oraz istniejącymi budynkami gospodarczymi, w części sad, pozostała część terenu płazowina, zadrzewienie 0,2, pojedynczo Ak, Lp, Db w wieku ok. 40-60 lat oraz pojedynczo Md, Św w wieku ok. 20-30 lat. Typ siedliskowy BMśw. Z zaświadczenia Urzędu Gminy B. wynika, że dla przedmiotowej działki brak jest aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a przeznaczenie w/w części działki w studium planu zagospodarowania przestrzennego uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Gminy B., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy B. nr [...] z dnia [...] października 1999 r. to tereny upraw polowych na glebach o przeciętnej i niskiej przydatności produkcyjnej. Ponadto, powierzchnia gospodarstwa rolnego prowadzonego przez właściciela przedmiotowej działki wynosi 0,0400 ha fizycznych oraz 0,0400 ha przeliczeniowych. W ocenie organu I instancji wskazane we wniosku ujawnienie stanu faktycznego na działce polegające na zmianie klasoużytku (Ls) obejmującego grunty użytkowane historycznie jako rolne nie może zostać dokonane za pomocą procedury przewidzianej w art. 13 ust. 2 u.o.l. Przedmiotowy użytek nie jest objęty uproszczonym planem urządzenia lasu, co oznacza, że stan wskazany w ewidencji gruntów i budynków jest sprzeczny ze stanem faktycznym, dlatego też należałoby rozważyć złożenie wniosku o aktualizację informacji ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków dla tej nieruchomości. Skoro grunt ten nie jest lasem od ponad [...] lat i wykorzystywany jest na inne cele niż leśne, powinna być dokonana zmiana klasyfikacji gruntu. Zatem w przedmiotowej sprawie w opinii organu I instancji najwłaściwsze jest przeklasyfikowanie gruntu leśnego na rolny w trybie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 2052 ze zm. – dalej u.p.g.i.k.). Fakt, że właściciel działki oznaczonej w ewidencji gruntów jako leśnej prosi o ujawnienie zaszłości celem doprowadzenia ewidencji do stanu faktycznego, w opinii organu nie jest wystarczającym argumentem do skorzystania z procedury, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.o.l. Zmiany w ewidencji gruntów i budynków nie można dokonać za pomocą wyżej wymienionej procedury, ponieważ wyrażenie takiej zgody nie jest jednoznaczne z dokonaniem aktualizacji w ewidencji. Uzasadnianie wniosku o zmianę lasu na użytek rolny potrzebą ujawniania stanu faktycznego na gruncie stanowi sprzeczność co do podstawy prawnej regulującej tę procedurę. Dodatkowo należy stwierdzić, że zgodnie z informacją przedstawioną przez Urząd Gminy w B. Wnioskodawca nie posiada gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego z dnia 11 kwietnia 2003 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 1655), co nie daje podstawy do założenia rolniczego kierunku użytkowania zmienionego gruntu leśnego. Jednocześnie z analizy dokumentacji fotograficznej oraz uzasadnienia zawartego we wniosku nie wynika, że zachodzi przypadek szczególnym, o którym mowa w przepisach u.o.l.. Powołując się na treść art. 13 ust. 2 u.o.l. wskazano, że niewystarczalne jest samo wykazanie wystąpienia po stronie właścicieli lasu jakichkolwiek potrzeb, gdyż konieczne jest jeszcze, aby były one szczególnie uzasadnione. Dodatkowo z analizy wniosku wynika, że potrzeba ujawienia istniejącego stanu zagospodarowania nie wynika z nowych, szczególnych potrzeb, a istniała już w przeszłości. Wyjątkowość sytuacji właściciela lasu, ubiegającego się o zezwolenie na jego zmianę na użytek rolny, postrzegana przez pryzmat ciążących na nim obowiązków oraz celów ustawy o lasach, powinna mieć wagę przewyższającą wartości chronione przedmiotową ustawą, co nie zostało wykazane przez wnioskodawcę. Odwołanie od w/w decyzji złożył J. N. wskazując, że stan faktyczny na gruncie, użytkowanie terenu w sposób rolny nie budzi wątpliwości organu. Organ odmawia właścicielowi gruntu leśnego sprostowania niezgodności stanu faktycznego na gruncie utrzymującego się od ponad [...] lat i błędnie wskazuje właścicielowi gruntu prawo wynikające z art. 22 u.p.g.i.k. Nadto w odwołaniu wskazano, że art. 13 ust 2 u.o.l. dotyczy wszystkich właścicieli bez względu na to czy posiadają gospodarstwo rolne czy nie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu wskazanej na na wstępie decyzji przywołało treść art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2 oraz art. 13 ust. 3 pkt 2 u.o.l. i stwierdziło, że organ I instancji szczegółowo ustalił stan faktyczny i prawny w niniejszej sprawie i podzieliło ustalenia organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie należało ustalić, czy po stronie wnioskodawcy zaszły szczególnie uzasadnione potrzeby do zmiany lasu na użytek rolny. W tym kontekście SKO stwierdziło, że stanowisko organu I instancji polegające na uznaniu przez Starostę, iż wskazane przez odwołującego okoliczności nie stanowią "szczególnie uzasadnionych potrzeb" nie naruszyło granic uznania administracyjnego w ramach jakich orzekał organ. Kluczową okolicznością wskazującą na brak dowolności przy zastosowaniu uznania administracyjnego, jest wskazanie, że na działce nr [...] istnieje siedlisko przynajmniej od [...]. Zatem potrzeba ujawnienia istniejącego stanu zagospodarowała nie wynika z nowych szczególnych potrzeb wnioskodawcy, a istniała już w przeszłości. Kolegium wskazało, że ma rację organ I instancji, że niniejszą sprawę należy rozstrzygnąć w ramach aktualizacji informacji ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków dla tej nieruchomości, wszak stan faktyczny tej nieruchomości ze stanem ujawnionym w ewidencji jest sprzeczny. W ocenie Kolegium skarżący powinien ponownie złożyć wniosek o aktualizację danych w ewidencji dla działki nr [...] w m. Kurza, właściwemu Staroście. Do wniosku o aktualizację strona może załączyć wydane w niniejszej sprawie decyzje odmawiające zmiany lasu na użytek rolny w ramach procedury z art. 13 u.o.l. Mając na uwadze powyższe okoliczności Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja jest słuszna i odpowiada prawu. W ocenie Kolegium decyzja organu I instancji wydana została po należytym zgromadzeniu materiału dowodowego i nie przekroczyła granic uznania administracyjnego. J. N., kwestionując powyższą decyzję, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wskazując, że Kolegium nie odniosło się do argumentów zawartych w odwołaniu a rozstrzygniecie oparto o błędne podstawy prawne z naruszeniem przepisów szczególnych, w tym u.o.l. oraz ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jak wskazał skarżący, stan faktyczny na gruncie, użytkowania terenu w sposób rolny nie budzi wątpliwości co potwierdzają zapisy w planie urządzenia lasu dla gm. B. na lata 2019 do 2028 r. Skarżący zarzucił, że SKO wskazuje, że grunt nie jest objęty uproszczonym planem urządzania lasu lecz nie odnosi się do zapisów w wykazie zmian gruntowych, który jest integralna jego częścią. Ujawniona niezgodność użytkowania została wykazana w wykazie zmian gruntowych przedmiotowego planu, wskazując na tereny siedliska rolnego - [...]. Starosta nie ujawnił w ewidencji danych wynikających z wykazu zmian gruntowych zatwierdzonego uproszczonego planu urządzenia lasu dla gm. B.. Obowiązek obligujący starostę do dbania o aktualność danych ewidencji gruntów, która powinna być odzwierciedleniem stanu faktycznego wynika z przepisu § 44 pkt 2 rozporządzenia dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U Nr [...], poz. 454). Jednocześnie odmawia właścicielowi gruntu leśnego sprostowania niezgodności stanu faktycznego na gruncie utrzymującego się od ponad [...]at. Skarżący zarzucił również, że Kolegium błędnie wskazuje prawo wynikające z art. 22 u.p.g.i.k. mimo, iż w odwołaniu wskazano na okoliczności wynikające z dalszych przepisów tej ustawy uprawniające do zgłoszenia zmian w ewidencji gruntów. SKO pomija art. 20 ust 1 pkt 3a u.p.g.i.k., który wskazuję, że ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Innej procedury dla osób fizycznych nie przewiduje się w prawie polskim. Z uwagi na faktyczny stan użytkowania gruntu właściwym jest przeznaczenie gruntu na cele rolnicze zgodnie art. 13 ust. 2 u.o.l., który dotyczy wszystkich właścicieli lasów bez względu na fakt czy posiadają gospodarstwo rolne, gdyż użytki rolne nie są w wyłącznym posiadaniu gospodarstw rolnych. Stąd w ocenie Skarżącego zawężenie ram tego przepisu nie znajduje uzasadnienia. W skardze wskazano, że organ I instancji naruszył art. 7 k.p.a. wskazując na dowolność oceny i interpretacji szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu bez uzasadnienia szczególnego interesu społecznego w ograniczeniu do dysponowania gruntem. W ocenie Skarżącego z uwagi na stan faktyczny na gruncie konfrontowanie przepisów między racjami właściciela a ochroną lasów rozumiane jako zachowanie celów i zasad gospodarki leśnej jest niezrozumiale. Organ zaprzecza istnieniu lasów na gruncie co potwierdzają zapisy zatwierdzonego przez Starostę uproszczonego planu urządzenia lasu lecz jednocześnie odwołuje się do zachowanie zasad gospodarki leśnej do gruntu, których takich przymiotów nie posiada. Trudno uznać argumentacje, że utrzymanie obecnego stanu na gruncie jest uzasadnione celami i zasadami gospodarki leśnej wyszczególnionymi w art. 7 ust 1 i art. 8 u.o.l. Obecna potrzeba ujawnienia już istniejącego zagospodarowania nie wynika z jakichkolwiek nowych potrzeb zmiany sposobu użytkowania lecz zaistniałych w przeszłości od co najmniej od 50 lat. Skarżący podtrzymał, że istnieją uzasadnione przesłanki do wyrażenia zgody o zmianie lasu na użytek rolny a uniemożliwienie uzyskania zgody na zmianę użytku godzi nie w prawo, lecz obowiązki właściciela grantu leśnego wynikające z art. 20 ust 1 pkt 3a u.p.g.i.k. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ustawodawca wskazuje enumeratywny katalog form działalności, a także bezczynności i przewlekłości działania organów administracji publicznej, wyrażony w art. 3 § 2 pkt 1-9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., decyzje administracyjne wpisują się w kognicję sądów administracyjnych, zatem kontrola sądowa podejmowana przez Sąd jest sprawowana zgodnie z zakreśloną właściwością rzeczową. Ponadto, w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły również stan faktyczny sprawy wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] odmawiającej zmiany lasu na użytek rolny w obszarze działki o nr. ewid. [...] o powierzchni 0,4400 ha położonej w obrębie K., gmina B.. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji jest art. 13 ust. 2 u.o.l., w myśl którego zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. W ocenie skarżącego, potrzeba ujawnienia siedliska rolnego istniejącego co najmniej do [...] r. na terenie działki o całkowitej powierzchni 0,4800 ha, w tym 0,4400 ha błędnie sklasyfikowanego jako użytek leśny Ls, przy faktycznym zagospodarowaniu sadem, siedliskiem rolnym oraz budynkami gospodarczymi stanowi wystarczającą przesłankę zamiany lasu na użytek rolny. Mając powyższe na uwadze, przystępując do rozważań merytorycznych, wyjaśnić należy, że pojęcie "szczególnie uzasadnionych potrzeb" użyte w art. 13 ust. 2 u.o.l. nie zostało w tej ustawie zdefiniowane. Organ wydając decyzję, która oparta jest na uznaniu administracyjnym, winien zatem po uprzednim wyczerpującym zgromadzeniu materiału dowodowego dokonać jego starannej oceny i szczegółowo wyważyć potrzeby właściciela lasu w kontekście oceny, czy mają one charakter "szczególnie uzasadniony", przemawiający za zmianą przeznaczenia lasu (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 roku, sygn. II OSK 1088/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl dalej CBOSA). Ponadto dla ustalenia istnienia "szczególnie uzasadnionych potrzeb" nie wystarcza wystąpienie po stronie właściciela zwykłych, ale konieczne jest wystąpienie potrzeb kwalifikowanych czyli nadzwyczajnych, wyjątkowych, a zatem wyraźnie odbiegających od potrzeb typowych. Prawidłowa wykładnia art. 13 ust. 2 u.o.l nie może być również oderwana od uregulowań tej ustawy. W jej art. 1 określono zasady zachowania, ochrony i powiększenia zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową, a przepisy ustawy stosuje się do lasów bez względu na formę ich własności (art. 2 ustawy). Nadto należy zauważyć, że art. 13 ust. 1 u.o.l. nakłada na właścicieli lasów obowiązek utrzymania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania. W związku z powyższym przyjąć należy, że uszczuplanie powierzchni leśnej jest wyjątkiem od zasady utrzymywania dotychczasowej powierzchni leśnej, a nawet jej zwiększania. Jako wyjątek powinien być stosowany tylko po dogłębnej analizie przesłanek wynikających z ustawy. Za potrzeby, o których mowa w art. 13 ust. 2 u.o.l., mogą zaś być uznane tylko wyjątkowe okoliczności, które w sytuacji konkretnego właściciela przeważają nad ustawowymi zasadami ochrony i trwałości utrzymania lasu, przy czym ciężar wykazania zaistnienia tego rodzaju okoliczności spoczywa na właścicielu lasu. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie wykazał, iż zachodzą szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu, umożliwiające zmianę lasu na użytek rolny, zgodnie z art. 13 ust. 2 u.o.l. W szczególności nie wykazał, że ze względu na jego sytuację życiową i materialną taka zmiana jest niezbędna. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie szczególnie uzasadnioną okolicznością nie może być uznany fakt, że na działce istnieje siedlisko. Jak słusznie wskazały organy I i II instancji taki stan istnieje bowiem przynajmniej od [...] r. i nie stanowił przeszkody do funkcjonowania lasu na działce o powierzchni 0,4400 ha. W tym miejscu wskazać należy, że jak wyjaśnił NSA w wyroku z 4 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 779/18 (CBOSA) "...słowo "potrzeba" w języku polskim oznacza, że coś jest potrzebne, nieodzowne, że zachodzą okoliczności zniewalające do postąpienia tak, a nie inaczej. Słowo "potrzeba" wiąże się z wystąpieniem stanu konieczności, niezbędności. We wszystkich znaczeniach słowo "potrzeba" łączy się z elementem pewnego przymusu sytuacyjnego, który może oczywiście wynikać dla strony z różnych okoliczności. Zmiana przeznaczenia lasu na użytek rolny musi więc być dla właściciela tego lasu czymś niezbędnym w danej sytuacji, przy czym potrzeba ta powinna być uzasadniona nie tylko z jego subiektywnego punktu widzenia, ale przede wszystkim przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny sytuacji strony i jej argumentów. Ponadto z woli ustawodawcy nie wystarcza wykazanie wystąpienia uzasadnionych potrzeb po stronie właściciela lasu. Konieczne jest bowiem jeszcze wykazanie ich szczególnego charakteru (zob. wyroki NSA: z 20 października 2011 r., sygn. II OSK 1448/10, LEX nr 1151880; 19 maja 2016 r., sygn. II OSK 2196/14; z 17 stycznia 2019 r., sygn. II OSK 801/18, LEX nr 2628774; z 25 października 2019 r., sygn. II OSK 3087/17, LEX nr 2761929)". W przedmiotowej sprawie taka potrzeba nie została wykazana. W sprawie bezsporne jest również, że skarżący nie prowadzi działalności rolniczej, nie posiada uprawnień do jego prowadzenia a więc grunt rolny nie jest mu koniecznie potrzebny. Brak jest zatem po jego stronie obiektywnej potrzeby na zmianę przeznaczenia lasu na użytek rolny. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że brak ujęcia lasu w uproszonym planie urządzania lasu nie przesądza o utracie leśnego przeznaczenia działki. Utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych jest bowiem pogląd, zgodnie z którym przeznaczenia do produkcji leśnej nie wyklucza zaliczenie do lasów również takich gruntów, o których mowa w art. 3 pkt 1 u.o.l., dla których inwentaryzacja stanu lasów nie została jeszcze wykonana i decyzja określająca zadania z zakresu gospodarki leśnej nie została jeszcze wydana. Również brak uproszczonego planu urządzenia lasu dla danego terenu nie powoduje, że grunty tracą charakter gruntów leśnych. Nie ma również znaczenia przeznaczenie gruntów w planie miejscowym na cele inne niż leśne, nie stanowi to o pozbawieniu tych gruntów ich faktycznego, dotychczasowego charakteru, w tym wypadku leśnego. Nawet jeśli z jakichkolwiek przyczyn las utracił niektóre swoje cechy, takie jak np. drzewostan czy runo leśne, las nie traci przez to swego charakteru. Zmiany o charakterze faktycznym nie mogą stanowić podstawy do dokonania zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Z art. 24 u.o.l. wynika bowiem ciążący na właścicielu lasu obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego lasu poprzez ponowne wprowadzenie roślinności leśnej (upraw leśnych) i doprowadzenia np. do odtworzenia leśnego charakteru gruntu (np. runa leśnego). Czasowy natomiast brak roślinności leśnej nie jest podstawą do przeklasyfikowania gruntu leśnego na nieleśny. Gdyby dopuścić taką możliwość, każdy właściciel lasu poprzez wykarczowanie go (pozbawienie lasu roślinności) mógłby doprowadzić swój teren do utraty charakteru leśnego. Taka sytuacja z punktu widzenia ratio legis u.o.l. jest niedopuszczalna (np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 maja 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 540/11, 11 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 901/17 oraz z 11 marca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 2800/18 - CBOSA). Końcowo odnosząc się do zarzutów dotyczących błędnego zastosowania przepisów u.p.g.i.k. wskazać należy, że przepisy tej ustawy nie były podstawą wydanej w sprawie decyzji. Tym niemniej wskazać należy, że stosownie do art. 20 ust. 3a p.g.i.k. ewidencja gruntów, w części dotyczącej lasów, prowadzona jest z uwzględnieniem przepisów o lasach. Trafnie zatem skarżący akcentuje, że organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków zobowiązany jest przestrzegać odpowiednio przepisów u.o.l. w szczególności w zakresie ustalonych tam zasad wyłączania gruntów z produkcji leśnej oraz ich ochrony. Zgodnie z art. 3 u.o.l. lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków; związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Lasem w rozumieniu u.o.l. jest zatem każdy grunt, który spełnia prawne przesłanki przewidziane w art. 3 pkt 1 lub 2 u.o.l., bez względu na to, czy na gruncie tym znajduje się roślinność leśna i czyją pozostaje własnością. O tym zaś czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.o.l. decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 984/11. Zmiana zatem dotychczasowego rodzaju użytku gruntowego Ls (las) na użytek rolny, jak domaga się tego skarżący, nastąpić może jednak jedynie na podstawie ostatecznej decyzji właściwego organu o wyłączeniu gruntów z produkcji leśnej. Z powyższego wynika, że błędnym były zawarte w decyzji Kolegium wyjaśnienia dotyczące aktualizacji danych w ewidencji gruntów. Powyższe nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie przyjąć należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a wniesiona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.