IV SA/Po 521/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Donata Starosta Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. przy udziale sprawy ze skargi Zakładu Doświadczalno - Produkcyjnego S. Sp. z o. o., M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Sygn. IV SA/Po 521/11 U Z A S A D N I E N I E Burmistrz Miasta L. (dalej Burmistrz albo organ I instancji) decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] (dalej decyzja z 24 września 2010 r.), na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej uioś bądź ustawa z 2008 r.), § 3 "ust. 74" [winno być "ust. 1 pkt 74"] rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm., dalej rozporządzenie z 2004 r.), w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) po rozpatrzeniu wniosku J. Z., reprezentującego E. R. sp. z o.o. Sp. k., ul R. M. [...],[...] L., po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na posadowieniu prasy stacjonarnej do odpadów wraz z infrastrukturą towarzyszącą (waga samochodowa, kontenerowe pomieszczenie biurowe do obsługi stanowiska wagi) przewidzianej do realizacji na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], ark. [...], obręb L. zlokalizowanych przy ul. Ch. [...] na terenie miasta L. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, określając [1.] rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, że owo przedsięwzięcie wymienione zostało w § 3 "ust. 74" [winno być "ust.1 pkt 74"] rozporządzenia z 2004 r. Przedsięwzięcie będzie zlokalizowane na działkach o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb L. zlokalizowanych przy ul. Ch. [...] na terenie miasta L. Przedsięwzięcie polegać będzie na posadowieniu prasy stacjonarnej do odpadów wraz z infrastrukturą towarzyszącą w postaci wagi samochodowej, kontenerowego pomieszczenia biurowego do obsługi wagi. Prasa stacjonarna firmy A. z pojemnikiem transportowym. Infrastrukturę dodatkową prócz pomieszczenia biurowego do obsługi prasy i wagi stanowić będzie najazdowa waga samochodowa o długości [...] m, o nośności [...] Mg. Inwestor deklaruje, że w ciągu miesiąca kontrahenci będą dostarczać, a instalacja przerabiać maksymalnie [...] Mg odpadów, tj. ok. [...] Mg/dobę, co będzie skutkowało wywozem maksymalnie 4 kontenerów sprasowanych odpadów dziennie. Określając [2.] warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, Burmistrz wskazał że [2.1.] gospodarowanie odpadami należy prowadzić w sposób wykluczający możliwość ich negatywnego oddziaływania na tereny sąsiednie m. in. przez właściwe magazynowanie. Odpady niebezpieczne oraz inne niż niebezpieczne powstałe w trakcie realizacji oraz eksploatacji przedsięwzięcia muszą być zbierane w sposób selektywny, w miejscach do tego przygotowanych oraz przeznaczonych – w specjalistycznych kontenerach i pojemnikach, a następnie przekazane firmom posiadającym stosowne zezwolenie w zakresie gospodarowania odpadami. Dla odpadów powstających podczas eksploatacji przedsięwzięcia należy prowadzić ewidencję ilościową i jakościową. W celu ograniczenia uciążliwości zakładu "na tereny sąsiednie", sprasowane odpady należy bezwzględnie wywozić tego samego dnia, którego zostały dostarczone - bez względu na stopień zapełnienia kontenera - nie dopuszcza się pozostawienia odpadów w kontenerze na noc. Prasę należy umieścić pod wiatą. Odpady przywożone na teren zakładu winny być przesypywane bezpośrednio z pojazdów do leja zasypowego prasy. Nie dopuszcza się wcześniejszego magazynowania odpadów na terenie zakładu. Sprasowane odpady do czasu wywiezienia na składowisko odpadów należy przetrzymywać w szczelnym, zamkniętym kontenerze. Sprasowane odpady należy przekazać podmiotom do odzysku lub unieszkodliwienia w tym samym dniu, w którym zostały dowiezione na teren przedsięwzięcia. W instalacji, prasowaniu podlegać będą wyłącznie odpady o kodach: [...]. [2.2] Wody opadowe oraz roztopowe z terenów utwardzonych wraz ze ściekami technologicznymi, tj. odciekami powstałymi w wyniku prasowania odpadów i ścieki powstałe na skutek mycia prasy należy odprowadzać do szczelnego zbiornika bezodpływowego o pojemności nie mniejszej niż [...] m3. Zbiornik należy opróżniać 2 razy w tygodniu. Prasę umieścić w szczelnej betonowej lub stalowej wannie w celu ochrony środowiska gruntowo-wodnego. Miejsce utwardzone, przewidziane pod zainstalowanie prasy należy uszczelnić folią PE oraz umożliwić przez odpowiedni profil terenu - naturalny spływ ścieków deszczowych do studzienki bezpośredni połączonej ze zbiornikiem bezodpływowym. Ścieki socjalno-bytowe odprowadzane będą do szczelnego zbiornika bezodpływowego, eksploatowanego przez właściciela terenu. [2.3.] Realizacja przedsięwzięcia winna być prowadzona przy użyciu sprawnego technicznie sprzętu eksploatacyjnego. Zastosowane urządzenia winny posiadać certyfikaty, atesty, aprobaty techniczne właściwej jednostki stwierdzającej o dopuszczeniu ich do obrotu i stosowania. [2.4.] Podczas prowadzenia prac budowlanych należy kontrolować stan techniczny pojazdów oraz urządzeń, które mogą stanowić potencjalne źródło skażenia środowiska. [2.5.] Wszelkie prace na terenie przedsięwzięcia należy wykonywać w porze dnia, tj w godzinach 06oo do 22oo. Należy zadbać o redukcję hałasu podczas wykonywanych robót. Ograniczyć emisję hałasu przez: ograniczenie jednoczesności pracy maszyn; wyłączenie silników na czas postoju [2.6.] Wprowadzić nasadzenia zieleni izolacyjnej wzdłuż granic terenu, na którym zaplanowano przedsięwzięcie, pomijając granicę do której przylegają budynki. [2.7.] W celu ograniczenia uciążliwości inwestycji na tereny sąsiednie wprowadza się zakaz postoju na drodze publicznej i poza terenem zakładu. [3.] wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji [3.1] W dokumentacji będącej podstawą do wydania niniejszej należy uwzględnić zastosowanie bezodpływowego zbiornika pojemności min. [...] m3. 3.2 Na obszarze inwestycji należy zapewnić cztery miejsca postojowe dla samochodów dostarczających odpady. [4.] wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych Nie dotyczy. Powyższe przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. [5.] wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko Nie dotyczy Burmistrz wskazał, że [II.] planowane przedsięwzięcie nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Burmistrz [III.] nie nałożył obowiązku: 1. przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę 2. przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko 3. przedstawienia analizy porealizacyjnej Burmistrz wskazał, że [V.] Integralną częścią decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia. W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, że dnia 10 grudnia 2009 r. J. Z. reprezentujący firmę E. R. Sp. z o.o. Sp. K z siedzibą w L. przy ul. R. M. 1 (dalej E. R. bądź Spółka) wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na posadowieniu prasy stacjonarnej do odpadów wraz z infrastrukturą towarzyszącą (waga samochodowa, kontenerowe pomieszczenie biurowe do obsługi stanowiska wagi) przewidzianej do realizacji na działkach o nr ewid. [...];[...];[...];[...];[...];[...], ark. [...] obręb L. zlokalizowanych przy ulicy Ch. [...] na terenie miasta L.. Do wniosku dołączono mapę ewidencyjną i kartę informacyjna przedsięwzięcia. Przedsięwzięcie polegające na posadowieniu prasy stacjonarnej do odpadów wraz z infrastrukturą towarzyszącą (waga samochodowa, kontenerowe pomieszczenie biurowe do obsługi stanowiska wagi; dalej przedsięwzięcie) zaliczono do § 3 "ust. 74" [winno być "ust.1 pkt 74"] rozporządzenia z 2004 r., jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko Dla terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Miasto L. posiada miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - "F." uchwalony uchwałą Rady Miasta L. nr [...] z dnia [...] października 2008 r. (dalej Plan). Planowana inwestycja jest zgodna z Planem, gdyż obszar na którym zaplanowano inwestycję zakwalifikowany został jako teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej (5P/U). Burmistrz, zgodnie z art. 63 ust. 1 uioś, dnia 15 stycznia 2010 r. wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [w P.] (k. 39 akt Burmistrza; dalej Powiatowy Inspektor) i do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej RDOŚ) o wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem. Opinią sanitarną [...] z [...] lutego 2010 r. Powiatowy Inspektor nie stwierdził potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia i odstąpił od określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. RDOŚ postanowieniem [...] z dnia [...] marca 2010 r. wyraził opinię, że dla tego przedsięwzięcia istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu. Dnia [...] lutego 2010 r. do Urzędu wpłynął sprzeciw stron postępowania, tj. S. Zakład Doświadczalno-Produkcyjny sp. z o.o. w L. (dalej S.) - reprezentowany przez Z-cę Dyrektora S. W., G. M. K., L. SA (dalej L.) reprezentowany przez Prezesa Zarządu - K. Z., i innych firm posiadających swe siedziby w pobliżu miejsca zaplanowanej inwestycji. Strony postępowania i podmioty zainteresowane wniosły sprzeciw, uzasadniając go zbyt małą powierzchnią działki, na której zaplanowano inwestycję i uciążliwością planowanej inwestycji dla terenów sąsiednich. W szczególności poruszano kwestię pogorszenia warunków pracy w sąsiednich firmach ze względu na odory i hałas, a także nieestetyczny charakter inwestycji. Strony postępowania wskazują że nastąpi znaczny wzrost ilości pojazdów na drodze dojazdowej do zakładu L. Dodatkowo L. złożyła odrębny sprzeciw - pismem z [...] lutego 2010 r., wnosząc o odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ze względu na nieprzyjemny zapach pochodzący z rozkładających się odpadów komunalnych, możliwe zagrożenie sanitarne i wzmożony ruch na drodze dojazdowej do zakładu, co w konsekwencji wpłynie negatywnie na klimat akustyczny wokół zakładu (k. 51-53, 55 akt Burmistrza). Burmistrz postanowieniem o konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z dnia [...] marca 2010 - znak ([...]) r. uwzględnił uwarunkowania zawarte w art. 63 ust. 1 uioś, analizując rodzaj, skalę i charakter przedsięwzięcia, zakres robót związanych z realizacją inwestycji, prawdopodobieństwo, czas trwania, zasięg i odwracalność oddziaływania, wykorzystanie zasobów naturalnych, powiązania z innymi przedsięwzięciami realizowanymi na wskazanym terenie, uciążliwości związane z eksploatacją inwestycji, usytuowanie przedsięwzięcia na obszarach wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk oraz siedlisk przyrodniczych objętych ochroną w tym obszarów Natura 2000 oraz pozostałych form ochrony przyrody. Dnia [...] kwietnia 2010 r. do Urzędu Miasta L. (dalej Urząd) wpłynął raport o oddziaływaniu na środowisko sporządzony przez mgr inż. M. O., mgr inż. A. Ś. i mgr inż. P. B., zatwierdzony przez mgr J. Z. Postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzone było z udziałem społeczeństwa. Burmistrz, w myśl art. 33 ust. 1 i 79 ust. 1 [uioś] zawiadomił społeczność o toczącym się postępowaniu administracyjnym przez zamieszczenie w publicznie dostępnym wykazie danych na stronie internetowej www.lubon.pl. a także przez zawiadomienie wywieszone na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu i na ogrodzeniu w pobliżu miejsca planowanej inwestycji w dniu [...] M. 2010 r. W tym zawiadomieniu mieszkańcy, przedsiębiorcy i inni zainteresowani otrzymali możliwość zapoznania się z dokumentacją sprawy, składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty ogłoszenia zawiadomienia - tj. do dnia [...] czerwca 2010 r. Od dnia 20 M. do dnia [...] czerwca [2010 r.] w powyższej sprawie do Urzędu nie wpłynęły żadne pisma oraz uwagi ze strony społeczeństwa. W toku toczącego się postępowania, Burmistrz Miasta L. na podstawie art. 77 uioś wystąpił do RDOŚ z pismem o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia i do Powiatowego Inspektora o opinię w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych dla zaplanowanego przedsięwzięcia. Opinią sanitarną [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Powiatowy Inspektor zaopiniował przedłożoną dokumentację w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych pozytywnie z zastrzeżeniem, że realizacja i eksploatacja inwestycji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny (k. 105-107 akt Burmistrza). RDOŚ postanowieniem z [...] lipca 2010 r. [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jej realizacji (k.109-113 akt Burmistrza), które uwzględnione zostały w dziale l niniejszej decyzji. RDOŚ nie stwierdził konieczności przeprowadzania powtórnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 uioś. Dnia [...] lipca [2010 r.] do Urzędu wpłynęło pismo do wiadomości od firmy G. M. K., ul. K. [...],[...] P. i Zakładu Doświadczalno-Produkcyjnego "S." SP. z o.o., ul. Ch. [...],[...] L. kierowane do RDOŚ, noszące znamiona środka zaskarżenia na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia "1 czerwca" [winno być "1 lipca’; k. 121-122, 113 akt Burmistrza] 2010 r. znak: [...]. RDOŚ pismem z [...] lipca [2010 r.] przesłał owo zaskarżenie do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, wnosząc o stwierdzenie niedopuszczenia zażalenia. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. (wpłynęło [...] września 2010 r.) stwierdził niedopuszczalność zażalenia, uzasadniając na podstawie art. 142 kpa, [że] postanowienie, na które nie służy zażalenie, można zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dnia [...] sierpnia 2010 r. do Urzędu wpłynęło stanowisko stron postępowania, tj. M. K. i S., wraz z wnioskiem o odmowę wydania zgody na realizację przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutów stron postępowania Burmistrz stwierdził, że: Teren, na którym zaplanowano inwestycję objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Miasta z dnia [...] października 2008 r., nr [...]. Obszar na którym zaplanowano inwestycję zakwalifikowano w Planie jako teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej (5P/U). Planowana inwestycja obejmuje posadowienie prasy stacjonarnej, budowę wiary stalowej i wagi samochodowej , a także budynku -pomieszczenia kontenerowego do obsługi prasy i wagi. Zabudowę tę należy traktować jako zabudowę usługową, która dopuszcza Plan. Burmistrz zaświadczeniem z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] dotyczącym zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaświadczył, że planowana inwestycja jest zgodna z zapisami Planu. Biorąc pod uwagę zapisy art. 80 ust. 2 uioś, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy stwierdzić, że owo przedsięwzięcie jest zgodne z zapisami Planu. Strony postępowania twierdziły, że owa inwestycja jest niezgodna z zapisami "Planu gospodarki odpadami dla Miasta L." (dalej Plan gospodarki odpadami). Plan gospodarki odpadami nie zakłada realizacji obiektów do odzysku odpadów. Owej inwestycji nie należy kwalifikować jako instalacji do unieszkodliwiania odpadów. Prasowanie odpadów przyczyni się do poprawy stanu środowiska przez zmniejszenie objętości odpadów kierowanych do odzysku lub na składowiska i ograniczenie ilości transportów niezagęszczonych odpadów. Jest to proces polegający na fizycznym przekształcaniu odpadów. Inwestycja nie obejmuje swym zasięgiem zbierania odpadów, a jedynie magazynowanie. Gospodarowanie odpadami będzie zgodne z zapisami gospodarki odpadami. Opiera się na tymczasowym magazynowaniu odpadów na terenie inwestycji, w szczelnie zamkniętych kontenerach, do czasu uzbierania partii transportowej, a następnie przekazania odpadów podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. Kwestią poruszaną przez Strony jest brak możliwości transportowej przedsięwzięcia w proponowanej lokalizacji. Autorzy pisma podnoszą, że miejsce planowanej inwestycji znajduje się w znacznej odległości od drogi publicznej. Ulica przyległa do terenu na którym zaplanowano inwestycję - ul. Ch. - nie jest drogą publiczną a w Planie przewidziano jej wywłaszczenie celem realizacji docelowo drogi publicznej. Dodatkowo strony podają że ul. Ch. ma bardzo mocno zużytą nawierzchnię, a dopuszczenie do ruchu obciążonych pojazdów spowoduje spotęgowanie negatywnego oddziaływania. Zgodnie z zapisami uchwalonego dla powyższego terenu Planu, ulica Ch. stanowi teren dojazdowej drogi publicznej (15KDd). Do organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie należy ocena możliwości komunikacyjnych dla inwestycji. Takie ustalenia należą do organu wydającego decyzje określone w art. 72 ust. 1 uioś. Strony wnioskujące o odmowną decyzję podniosły zarzuty co do oddziaływania przedsięwzięcia na zabytki. W sąsiedztwie planowanej inwestycji nie występują zabytki wpisane do rejestru zabytków. Most kolejowo-drogowy, oznaczony w Planie jako [...], znajduje się w gminnej ewidencji zabytków. Zapisy Planu wskazują, że jest to teren drogi publicznej lokalnej i komunikacji kolejowej. Biorąc pod uwagę nieznaczne zwiększenie obciążenia mostu o maksymalnie 0,5-1,5% (informacja z pisma z 1 września [2010 r.] - odpowiedź E. R. na stanowisko Stron) i funkcję jaką pełni most, należy przyjąć że wpływ poruszających się po nim pojazdów związanych z inwestycją będzie niewielki. Planowana inwestycja polegać będzie na posadowieniu stacjonarnej prasy do odpadów wraz z infrastrukturą towarzyszącą w postaci wagi samochodowej i kontenerowego pomieszczenia biurowego do obsługi stanowiska wagi. Inwestor zakłada, że miesięcznie będzie przyjmował od 1 500 Mg (około 65 Mg/dobę) do maksymalnie 2 000 Mg (około 85 Mg/ dobę) odpadów, co będzie skutkowało wywiezieniem dziennie średnio dwu, a maksymalnie czterech kontenerów odpadów sprasowanych. W związku z inwestycją powstające odpady niebezpieczne i inne niż niebezpieczne, wytwarzane będą na każdym jej etapie. Odpady te magazynowane będą selektywnie w specjalistycznych kontenerach pojemnikach do tego przeznaczonych, a następnie przekazane odbiorcom posiadającym stosowne zezwolenie w zakresie gospodarowania odpadami. Inwestor w niniejszej decyzji obowiązany został do prasowania wyłącznie odpadów o kodach [...] - inne odpady z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w [...] oraz niesegregowane odpady komunalne - [...]. W celu ochrony środowiska gruntowo - wodnego przed ewentualnymi przeciekami do gruntu, zobowiązano inwestora do umieszczenia prasy w szczelnej betonowej lub stalowej wannie. W celu uniknięcia przemieszczania się odpadów oraz ograniczenia ewentualnych uciążliwości odorowych, odpady kierowane będą bezpośrednio do prasy, bez ich wcześniejszego magazynowania. Sprasowane odpady tego samego dnia będą przewożone do miejsc odzysku lub utylizacji w szczelnych, zamkniętych kontenerach. Przedsięwzięcie realizowane w zgodzie z zapisami niniejszej decyzji oraz z wytycznymi zawartymi w Raporcie - nie będzie naruszać przepisów związanych z gospodarką odpadami. Źródłem emisji substancji w powietrzu będą zanieczyszczenia powstałe w wyniku spalania paliw w silnikach samochodowych i powstałe w wyniku procesu rozkładu substancji organicznych. Ze względu na niewielkie natężenie ruchu pojazdów, tj maksymalnie 12 pojazdów/dzień dowożących oraz maksymalnie 4 pojazdów/dzień wywożących oraz rozwiązania mające na celu ograniczenia w powstawaniu warunków beztlenowych odoru - przyjęto, że na terenie należącym do inwestora nie będą magazynowane odpady. Odpady przeznaczone do sprasowania dostarczane będą samochodami specjalistycznymi, które będą wjeżdżały na wagę, a następnie do prasy w celu bezpośredniego przesypania odpadów z pojazdów do leja zasypowego. Odpady z prasy będą kierowane do szczelnego kontenera, który po zapełnieniu będzie kierowany do odzysku lub na docelowe składowiska w celu unieszkodliwienia odpadów przez składowanie. Nie przewiduje się przekroczeń poza terenem dla którego inwestor posiada tytuł prawny dopuszczalnych poziomów odniesienia w powietrzu oraz dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. nr 16, poz. 87, dalej rozporządzenie z 2010 r.). Źródłem hałasu w wyniku realizacji i eksploatacji inwestycji będzie ruch ok. 16 pojazdów ciężarowych na dzień i pracująca prasa do odpadów. W związku z powyższym zobowiązano inwestora do prowadzenia prac na terenie inwestycji wyłącznie w godzinach dziennych, tj. 06oo-22oo. W związku z powyższym wyniki analizy akustycznej zawarte we wniosku obejmują wyłącznie porę dzienną. Zgodnie z informacjami zawartymi w raporcie nie przewiduje się by owa inwestycja powodowała przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach objętych ochroną akustyczną - zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. nr 120, poz. 826, dalej rozporządzenie z 2007 r.). Najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości około 270 m w kierunku południowo-zachodnim. W raporcie przeanalizowano wpływ inwestycji na środowisko gruntowo-wodne. W celu ograniczenia obszaru przed ewentualnymi zanieczyszczeniami zobowiązano inwestora do odprowadzania wód opadowych oraz roztopowych z terenów utwardzonych wraz z odciekami powstającymi w wyniku zgniatania odpadów oraz wodami pochodzącymi z mycia prasy, do szczelnego zbiornika bezodpływowego o pojemności nie mniejszej niż 20 m3. Jest to warunek zaistnienia inwestycji na danym terenie. Wody opadowe i roztopowe z terenów nieutwardzonych, kierowane będą bezpośrednio do gruntu. Ścieki bytowe odprowadzone zostaną do szczelnego zbiornika bezodpływowego znajdującego się na terenie obiektów należących do właściciela terenu. Inwestor zobowiązany został również do umieszczenia prasy w szczelnej wannie stalowej lub betonowej, a miejsce utwardzone, przewidziane pod zainstalowanie prasy inwestor zobowiązany został uszczelnić folią PE i umożliwić przez odpowiedni profil terenu - naturalny spływ ścieków deszczowych do studzienki bezpośrednio połączonej ze zbiornikiem bezodpływowym. Owa inwestycja zlokalizowana będzie na obszarze Głównych Zbiorników Wód Podziemnych, tj. GZWP nr 144. Użytkowymi piętrami wodonośnymi są piętra trzeciorzędowe i czwartorzędowe. Planowana inwestycja zlokalizowana będzie poza strefami ochronnymi ujęć wód podziemnych. Przedsięwzięcie nie będzie realizowane na obszarach cennych zbiorowisk roślinnych oraz siedlisk zwierząt. Inwestycja zlokalizowana jest ok. [...] m od obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty (specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 zatwierdzonego przez Komisję Europejską) [...] O. W. oraz terenu Wielkopolskiego Parku Narodowego. Ze względu na charakter inwestycji i biorąc pod uwagę stan obszaru wokół inwestycji tj. teren działalności gospodarczej, hale, magazyny, stwierdzono, że zaplanowana inwestycja nie pogorszy stanu siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszary Natura 2000, nie pogorszy stanu siedlisk przyrodniczych i nie wpłynie negatywnie na gatunki, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000, a także nie pogorszy integralności obszarów Natura 2000 oraz powiązań między tego typu obszarami. Inwestycja nie wpłynie negatywnie na pozostałe formy ochrony utworzone na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 o ochronie przyrody ([j.t.] Dz. U. z 2009 r. nr 151, poz. 1220 ze zm., dalej uop). W celu minimalizacji konfliktów społecznych inwestor nie przewiduje magazynowania odpadów luzem bądź wysypywania odpadów na plac. Magazynowanie na terenie placu kontenerów z odpadami będzie tylko tymczasowe (do momentu zapełnienia kontenera sprasowanymi odpadami). Kontener ze sprasowanymi odpadami będzie pozostawał na terenie przez okres zmiany roboczej (8 godzin), a logistyka przyjęć zostanie zorganizowana tak, by nie było możliwości pozostawienia kontenera wypełnionego odpadami na następny dzień. Kontener ze sprasowanymi odpadami niezależnie od stopnia jego wypełnienia będzie wywożony pod koniec drugiej zmiany roboczej. Biorąc pod uwagę zapisy zawarte w niniejszej decyzji i warunki określone w raporcie o oddziaływaniu na środowisko Burmistrz przyjął, że realizacja inwestycji nie spowoduje naruszeń wymagań ochrony środowiska. Przyjęte rozwiązania techniczne zapewnią minimalizację negatywnego wpływu inwestycji na środowisko. W wyniku przedstawionego dokładnego opisu inwestycji na etapie realizacji i eksploatacji, a także zastosowanych rozwiązań logistycznych oraz technologicznych - nie stwierdza się konieczności przeprowadzania ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ramach postępowania w sprawie decyzji określonych w art. 72 ust. 1 pkt 1 uioś. Nie stwierdzono konieczności przeprowadzania postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, ze względu na lokalizację inwestycji w znacznej odległości od granic państwa. Inwestycja nie należy do przedsięwzięć, dla których istnieje możliwość utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Wszelkie standardy dotyczące jakości środowiska nie będą przekraczane poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny (k. 162-170 akt Burmistrza). W odwołaniu od decyzji z dnia [...] września 2010 r. M. K. i S. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Odwołujący zarzucili, że zaskarżona decyzja narusza: * art. 80 ust. 2 uioś, przez ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, mimo, że inwestycja jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego uchwałą Rady Miasta L. nr "[...]8" [winno być "[...]"; k. 64 akt SKO; k. 54 akt sadowych] z dnia [...].10.2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L. "Fosfory" (Dz.Urz. Woj.Wlkp z 2008 r. nr 220, poz. 3650), * art. 7 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 23 ustawy o odpadach, przez wydanie zezwolenia na eksploatację urządzenia prasującego odpady w miejscu niezgodnym z obowiązującym planem gospodarki odpadami Miasta L. z perspektywą na lata 2008-2011 (uchwała Rady Miasta L. nr [...] z dnia [...].02.2005 r.), * art. 62 ust. 1, art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. 61 ust. 2 uioś, przez odmowę oceny przez organ stanu infrastruktury technicznej mającej obsługiwać przedsięwzięcie, * art. 61 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 2 uioś, przez przyjęcie założenia, że przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu na zabytki chronione ustawą o ochronie zabytków, - art. 7 i 77 kpa w zw. z art. 85 ust. 1 i nast. uioś, przez prowadzenie postępowania w sposób pobieżny; nie odniesienie się przez organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia do zasadniczych zarzutów stron postępowania, a w szczególności zarzutu jaskrawej niezgodności projektowanego przedsięwzięcia z obowiązującym Planem. Każdy z zarzutów Odwołujący szczegółowo wyjaśnili i uzasadnili. Organ I instancji nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska i przekazał sprawę do rozpatrzenia przez tutejsze Kolegium (k. 9-24, 26 akt administracyjnych SKO). Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] marca 2011 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO albo Kolegium), na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1, art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199 poz. 1227 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza z [...] września 2010 r. W uzasadnieniu Kolegium przedstawiło szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania. Rozpatrując odwołanie Skarżących Kolegium zbadało sprawę pod kątem podniesionych zarzutów jak i zgodności całego materiału zebranego w sprawie, z decyzją z [...] września 2010 r. Zgodnie z przyjętą interpretacją przepisów kpa przez Naczelny Sąd Administracyjny, za Stronę postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia uznać należy tylko te osoby, których nieruchomości bezpośrednio przylegają do terenu, na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie (wyrok NSA z: 24.6.2009 r., II OSK 771/08; 20.4.1998 r., IV SA 1106/97; 5.02.1998 r. I SA/Po 1242/97; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 13.01.2009 r., II SA/Bk 842/07), przy czym bezpośrednie sąsiedztwo należy rozumieć szeroko a więc - właścicieli wszystkich nieruchomości, na które może oddziaływać planowane przedsięwzięcie. Mimo wejścia w życie ustawy z 2008 r., pogląd ten wydaje się być słuszny również dla decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. SKO oceniło, że organ I instancji w sposób pełny uzasadnił swe stanowisko (wszystkie z elementów z art. 85 ust. 2 pkt 1 uioś). Zgoda na realizację tej inwestycji została oparta na wynikach postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a więc zastosowanie znajdzie przepis art. 85 ust. 2 pkt 1 uioś. Swe stanowisko w tej kwestii Burmistrz wyraził w uzasadnieniu swej decyzji, przy czym dokonał własnej analizy planowanego przedsięwzięcia. Wpływ inwestycji na środowisko, przy zachowaniu ograniczeń nałożonych zaskarżoną decyzją będzie niewielki. W szczególności należy mieć na względzie obszar inwestycji a tym samym jej wpływ na przyrodę i na życie ludzi. Kolegium, podobnie jak RDOŚ, stwierdziło, że inwestycja przy zachowaniu technologii wskazanej we wniosku, nie wpłynie negatywnie na środowisko a dzięki zastosowanym obostrzeniom, wpływ jej na środowisko będzie zminimalizowany. Kolegium oceniło, że planowana inwestycja jest zgodna z zapisami Planu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego a tym samym podlega interpretacji tak jak każdy akt prawny np. ustawa. Kolegium przeanalizowało zapisy Planu, w szczególności § 7 dotyczący zasad ochrony środowiska i § 21, i stwierdziło, że planowana inwestycja jest zgodna z Planem. Przy wydawaniu decyzji środowiskowej bierze się pod uwagę inne kryteria zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego niż przy wydawaniu np. decyzji o pozwoleniu na budowę lub zezwoleniu na odzysk odpadów. Planowana inwestycja, w zależności od oceny dokonanej przez właściwy organ budowlany, będzie oceniana pod kątem zgodności z prawem budowlanym i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod względem rodzaju budowli lub urządzenia technicznego a także konkretnej lokalizacji na terenie objętym inwestycją. Decyzja środowiskowa określa jedynie, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod względem ochrony środowiska - w tym postępowaniu nie bada się kwestii zgodności poszczególnych budynków/urządzeń z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod kątem kubatury, czy wyglądu poszczególnych elementów inwestycji. Decydujące znaczenie ma pod tym względem treść art. 80 ust. 1 uioś, który stwierdza, że jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia zostało oparte na konstrukcji uznania administracyjnego. Zadaniem organu odwoławczego było sprawdzenie, czy organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Przeprowadzenie przez organ I instancji własnej analizy wpływu planowanej inwestycji na środowisko skutkuje możliwością obiektywnej oceny planowanego przedsięwzięcia. W decyzji z [...] września 2010 r. zawarto zalecenia organów opiniujących a przede wszystkim dokonano ich analizy. Uzgodnienie przez RDOŚ i Powiatowego Inspektora przedmiotowej inwestycji ma charakter wiążący dla organów administracji a dokonanie własnej analizy przedsięwzięcia, uwzględniającego uzgodnienia, pozwala na wydanie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Burmistrz dopełnił wymogów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i zapewnił udział społeczeństwa w postępowaniu przez publikowanie informacji o dokonanych czynnościach w miejscach ogólno dostępnych i w BIP. Odnosząc się do zarzutu sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami ustawy o odpadach a tym samym naruszeniem zasady zrównoważonego rozwoju stwierdzić należy, że zarzut ten nie odnosi się do postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Słusznie Skarżący wywodzą, że organ winien zbadać wpływ inwestycji na zdrowie i życie ludzi. Jednak przepisy ustawy o odpadach nie mają bezpośredniego zastosowania przy wydawaniu decyzji środowiskowej. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jest wymagana przy składaniu wniosku o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 i 1a uioś. Tym samym to w postępowaniu dotyczącym wydania zezwolenia na zbieranie odpadów organ będzie analizował wpływ inwestycji na życie i zdrowie ludzi a także na środowisko (art. 29 ust. 1 ustawy o odpadach a contrario). Rozpatrując kwestię dojazdu samochodów do planowanej inwestycji stwierdzić należy, że organ przeanalizował w uzasadnieniu decyzji drogi dojazdowe (publiczne) pod kątem ich obciążenia dodatkowym ruchem pojazdów (s. 5 uzasadnienia). Rację ma Burmistrz - w decyzji środowiskowej określa się jedynie warunki, które ma spełniać inwestycja by nie była uciążliwa dla środowiska. Kwestia obsługi komunikacyjnej a konkretnie spełnienia wymagań technicznych przez drogi dojazdowe publiczne lub ewentualnie sposobu korzystania ze służebności nie podlegają ocenie w postępowaniu środowiskowym co wprost wynika z art. 80 ust. 1 uioś. Z treści raportu, jak również z uzgodnień wynika jednoznacznie, że inwestycja będzie oddziaływać tylko na terenie nieruchomości na której ma być położona. Wpływ inwestycji na sąsiednie nieruchomości nie będzie przekraczał norm a tym samym brak jest podstaw do odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Odnosząc się do wpływu inwestycji na zabytki wpisane do rejestru zabytków stwierdzić należy, że nie będzie on występował. Użytkowanie zabytkowego mostu przez samochody ciężarowe, jeśli ma zły wpływ na stan tego mostu, winno być zakazane w drodze przepisów o drogach publicznych. Dotyczy to nie tylko ruchu pojazdów związanych z planowana inwestycją ale ruchu pojazdów w ogóle – także już istniejących przedsiębiorstw. Powyższe nie jest jednak częścią postępowania o wydanie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia - organ nie może w tym względzie wykraczać poza swe kompetencje. Badając całe postępowanie, tutejsze Kolegium stwierdziło, że organ I instancji nie naruszył żadnych przepisów kpa - umożliwił stronom i społeczeństwu udział w postępowaniu, wypowiedział się co do zgłoszonych zarzutów, rozpatrzył zebrany w sprawie materiał dowodowy i dokonał własnej analizy planowanego przedsięwzięcia. Tym samym brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Poza meritum sprawy należy podkreślić, że inwestorem jest E. R. sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w L. a nie E. R. sp. z o.o. z siedzibą w L. Są to dwa różne podmioty a tym samym nie można uznać pism E. R. sp. z o.o., jako złożonych przez stronę postępowania (k. 61, 70-81 akt SKO). Skargę z dnia [...] kwietnia 2011 r. na decyzję SKO z [...] marca 2011 r. złożyli: Zakład Doświadczalno-Produkcyjny S. sp. z o.o. i M. K. zarzucając jej: 1. rażące naruszenie prawa materialnego – art. 80 ust. 2 uioś przez jego błędną i bezpodstawną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że organ ochrony środowiska określa jedynie, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod względem ochrony środowiska i zaakceptowanie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji, mimo, że jest ona w sposób jaskrawy niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta L. nr "[...]" [winno być "[...]"] z dnia [...] października 2008 r. "FOSFORY" (Dz.Urz. Woj. Wlkp. z 2008, nr 220, poz. 3650): projekt realizacji przedsięwzięcia przewiduje bowiem lokalizację budowli, gdy Plan jednoznacznie dopuszcza na danym terenie wyłącznie budynki gospodarcze, garaże, obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej (tj. uzbrojenie – art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami); inwestycja dopuszczona została pod warunkiem instalacji zbiornika bezodpływowego o minimalnej pojemności 20 m3, gdy z § 15 pkt 7 lit. c Planu na całym terenie objętym Planem dopuszcza się wyłącznie możliwość stosowania indywidualnych lub grupowych oczyszczalni ścieków, pod warunkiem, ich zgodności z przepisami odrębnymi (bliskość strefy ochronnej ujęcia wody Dębina); 2. naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2010 r., nr 185, poz. 1243 ze zm.) w tym art. 7 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 23 uoo, przez zaakceptowanie zezwolenia na eksploatację urządzenia prasującego odpady (konfekcjonującego) - co stanowi zbieranie odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 2 pkt 23 uoo, w miejscu niezgodnym z obowiązującym planem gospodarki odpadami Miasta L. z perspektywą na lata 2008-2011, w myśl którego transport odpadów z terenu miasta przewiduje się wprost do Zakładu Zagospodarowania Odpadów w P., jaki ma zostać wyposażony w urządzenia do konfekcjonowania odpadów(m.in prasowania). "Na terenie granic administracyjnych" Miasta L. nie dopuszcza się wprowadzenia dodatkowych punktów zbierania odpadów komunalnych; 3. naruszenie art. 62 ust. 1, art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. 61 ust. 2 uioś przez przyjęcie, że przepisy ustawy z 2008 r. nie dają podstawy do oceny przez organ ochrony środowiska stanu infrastruktury technicznej mającej obsługiwać przedsięwzięcie w proponowanej przez inwestora lokalizacji, gdy obowiązek badania tego czynnika jest elementem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, określonego w rozdziale IV ustawy i ewidentnie wynika z art. 62 ust. 1, art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. c (badanie wielkości i złożoności oddziaływani przedsięwzięcia z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, a więc dróg); nadto SKO całkowicie zbagatelizowało fakt, że działki inwestora znajdują się na obszarze o szczególnych uwarunkowaniach urbanistycznych, powodujących, że uruchomienie i eksploatacja przedsięwzięcia w proponowanej lokalizacji prowadzić będzie do nieuchronnego naruszenia obowiązujących norm w zakresie transportu drogowego, w tym parametrów połączenia z drogami publicznymi, i w konsekwencji spowoduje bezpośredni negatywny i wyniszczający wpływ na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi oraz dobra materialne; 4. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 2 uioś przez przyjęcie nie popartego żadną profesjonalną, merytoryczną refleksją i opartego jedynie na piśmie E. R. założenia, że przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wlewu na zabytki chronione ustawą o ochronie zabytków; dziwi stwierdzenie SKO, że negatywny wpływ inwestycji na zabytkowy most stanowiący jedyną drogę dojazdową do działki nie będzie występował – mimo, że w sprawie ocenie podlega właśnie ruch przedsiębiorstwa (przedsięwzięcia) wymagający regularnego, codziennego transportu pełnych ciężarówek kontenerowych przez jedyne połączenie komunikacyjne z drogą publiczną prowadzące przez wąski, jednojezdniowy, zabytkowy most kolejowo-drogowy, oznaczony na planie jako [...]. Ocena wpływu ruchu pojazdów winna zostać opracowana w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (na którym winna opierać się decyzja - art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. c uioś). Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie zawiera analizy, czy regularny ruch obciążonych samochodów ciężarowych jest dopuszczalny na tym moście, czy nie doprowadzi do jego uszkodzenia i czy nie będzie prowadził do powstania poważnego niebezpieczeństwa w ruchu drogowym; 5. naruszenie art. 7 i 77 kpa w zw. z art. 85 ust. 1 uioś przez: a) zaakceptowanie pobieżnie przeprowadzonego postępowania (brak analizy zgodności inwestycji z planem miejscowym, brak analizy możliwości obsługi inwestycji w ramach istniejącej infrastruktury łączącej przedsięwzięcie z drogą publiczną, wpływu regularnego ruchu załadowanych pojazdów ciężarowych na niespełniającej wymagań technicznych drodze wewnętrznej 13KD/KK na bezpieczeństwo ruchu, nieruchomości przyległe, poruszających się pieszych i na zabytkowy most, stanowiący jedyne połączenie z drogą publiczną; b) odrzucenie przez SKO zarzutów stron podniesionych w odwołaniu, w szczególności zarzutu jaskrawej niezgodności projektowanego przedsięwzięcia z obowiązującym planem miejscowym – mimo, że zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest warunkiem sine qua non wydania decyzji środowiskowej (art. 80 ust. 2 uioś). Powołanie się przez SKO, że badanie zgodności inwestycji z planem na etapie środowiskowych uwarunkowań jest jakimś innym badaniem, ograniczonym do względów ochrony środowiska, jest nie do zaakceptowania. Takie stanowisko nie ma żadnego uzasadnienia w świetle przepisów ustawy z 2008 r. Na poparcie zarzutów skargi przedstawiono pogłębione uzasadnienie (k. 3-10, 99 -100 akt sądowych). Pismem bez daty (prezentata dnia [...] czerwca 2011 r.; k. 37 akt sądowych) M. K. wyjaśniła, że pod nazwą G. M. K. występuje jako osoba fizyczna, prowadząca działalność gospodarczą; nie ma innych osób umocowanych do Jej reprezentowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] 2011 r. nr [...], Kolegium wniosło o jej oddalenie, ugruntowując swą dotychczasową argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2011 r. (k. 13-14v akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadną. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji, czyniąc je własnymi. Zostały one poczynione w sposób rzetelny oraz dokładny, natomiast kierowane przez Skarżących zarzuty naruszenia norm procesowych zmierzają w istocie rzeczy do zakwestionowania prawidłowych wniosków wyciągniętych przez organy administracji publicznej z uznanych za udowodnione faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Dopełnieniem regulacji ustawowej w zakresie obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko było rozporządzenie z 2004 r., obowiązujące w dacie wydania decyzji I instancji, które zgodnie z § 1 pkt 1 określa rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 74 rozporządzenia z 2004 r., sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może wymagać zamierzenie prowadzenia punktu do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu. Natomiast uwarunkowania, którymi winien kierować się organ wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wymieniono w § 5 rozporządzenia z 2004 r. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że jeżeli przedsięwzięcie powoduje zagrożenia trudne do przewidzenia, to zasada przezorności obliguje organy administracji do nałożenia obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Natomiast jeżeli ze wstępnej oceny informacji wynika, że oddziaływanie konkretnego przedsięwzięcia jest możliwe do przewidzenia bez konieczności sporządzania raportu oddziaływania na środowisko, to organ administracji może odstąpić od obowiązku jego opracowania (wyrok WSA z: 3.12.2008 r., II SA/Sz 707/08; 7.4.2009 r., II SA/Bd 116/09 - baza orzeczeń NSA). Z kolei elementy, które winna zawierać decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymienione zostały przez ustawodawcę w art. 82 ust. 1-3 uioś. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że ustalając stosowne wymagania w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, organy orzekające nie mają obowiązku określenia szczegółowych warunków technicznych realizacji środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Szczegółowe warunki techniczne realizacji uwarunkowań środowiskowych winny być bowiem ustalone dopiero na etapie przygotowywania projektu budowlanego (wyrok WSA w Warszawie z 3.9.2008 r., IV SA/Wa 937/08, Lex nr 517965, który zachował aktualność pod rządem ustawy z 2008 r.). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i nadal pełni wobec niego w istocie funkcję prejudycjalną. Określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia" nie mogą być na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane, a decyzja o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań i tym samym wyrażenia zgody na realizację przedsięwzięcia przesądza de facto o braku możliwości realizacji danego przedsięwzięcia w danym miejscu, czasie i na proponowanych warunkach (wyrok NSA z 22.01.2009 r., II OSK 821/08, ONSAiWSA 2009/6/116). Przedmiotowa decyzja, zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a uioś w swym uzasadnieniu, niezależnie od wymagań, jakie sformułował w tej materii ustawodawca w kpa, winna również zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa. Wymogi te decyzje obu instancji spełniają. Nietrafnym okazał się zarzut rażącego naruszenia art. 80 ust. 2 uioś. Ponieważ zdanie 2 ustępu 2 art. 80 uioś zawiera jedynie wyjątki od zasady, określonej w zdaniu 1, a żaden z tych wyjątków w sprawie nie zachodzi, zarzut ów należy rozumieć jako zarzut naruszenia normy wywiedzionej ze zdania 1 ustępu 2 art. 80 uioś. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że dla terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dnia [...] października 2008 r. został uchwalony uchwałą Rady Miasta L. nr [...] miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - "F.", opublikowany w Dzienniku Urzędowym Woj. Wlkp. z 2008 r. nr 220, poz. 3650). Obszar na którym zaplanowano inwestycję, zakwalifikowany został jako teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej (5P/U). W zaświadczeniu z dna [...] września 2010 r. nr [...] Burmistrz Miasta L. zaświadczył, że przedmiotowy teren znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...] - teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej, a planowana inwestycja jest zgodna z zapisami Planu (k. 156 akt Burmistrza). Błędnie SKO przyjęło, że decyzja środowiskowa określa jedynie, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod względem ochrony środowiska. W istocie właściwy organ ma obowiązek odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 zd. 1 uoiś; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 15.10.2009 r., II OSK 1581/08; 16.9.2008, II OSK 1036/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 30.9.2010 r., II SA/Lu 335/10). Jednakże mimo częściowo błędnego uzasadnienia, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP; art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 usg; art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upzp) i jako źródło powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania Rady Miasta L., podlega wykładni właściwej dla wykładni źródeł prawa. Normatywna treść art. 14 ust. 8 upzp odpowiada normatywnej treści art. 7 uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. 15/99/139 ze zm., dalej uzp), zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego był przepisem gminnym, przez ustrojodawcę zwanym aktem prawa miejscowego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Poglądy doktryny i orzecznictwa, ukształtowane pod rządem art. 7 uzp, pozostają aktualne pod rządem art. 14 ust. 8 upzp. W związku z tym plan miejscowy, jest częścią systemu prawnego państwa (R. Hauser, E. Mzyk, Z. Niewiadomski, M. Rzążewska "Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z komentarzem i przepisami wykonawczymi" W. Pr. 1995 – dalej "Uzp z komentarzem" - s. 28 uw. 4) i podlega wykładni (W. Brzeziński "Niektóre problemy systemu prawnego planowania przestrzennego" w: "Prawo, administracja, gospodarka. Księga pamiątkowa ku czci Prof. L. Bara" pod red. J. Łętowskiego i J.P. Pruszyńskiego Ossol.1983 r. s. 42-43, 54; który jednak nieustannie poszukiwał norm prawnych nowego typu "norm – wytycznych kierownictwa państwowego", "który z trudnością daje się podporządkować ustalonym kryteriom i pojęciom stworzonym w odmiennych warunkach społeczno-gospodarczych"). Ostatecznie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i w późniejszej doktrynie opowiedziano się za stosowaniem metod wykładni, wypracowanych w doktrynie i orzecznictwie, znamiennych dla wykładni prawa, w całym systemie prawa. W doktrynie trafnie wskazywano, że pod rządem uzp, nie każde ustalenie planu jest przepisem, nie mówiąc o rysunku planu i zapisach o charakterze wyjaśniającym. Rzeczą wykładni będzie wyjaśnianie, które ustalenia planu zawierają w sobie tego rodzaju ustalenia (które czynią je przepisem), które zawierają część normatywną, z wyeliminowaniem ustaleń będących wyjaśnieniami, opisem czy wreszcie rysunkiem. Co do rysunku ustawa wprost stanowiła, że rysunek planu obowiązuje w zakresie określonym uchwałą (art. 8 ust. 1 zd. 2 uzp). Pod rządem ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym utrwalił się pogląd, że przy tworzeniu planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego, stosowano różne typy treści planistycznych. W szczególności ustalenia to treści, z jakich składa się plan miejscowy. Stanowią one przepisy prawa lokalnego obowiązujące powszechnie. Ustalenia mogą przyjąć formę różnych typów: nakazu – przepisu określającego, jakie czynności należy podjąć lub jakie warunki należy spełnić; zakazu - przepisu określającego, jakie czynności lub zjawiska są niedopuszczalne. Odmianą zakazu jest dopuszczenie – to przepis określający, które czynności lub które zjawiska należące do zdefiniowanej kategorii są dopuszczalne, w przeciwieństwie do wszystkich pozostałych należących do tych kategorii, które są niedopuszczalne. Prócz treści normatywnych, w planie wystąpić mogą treści związane z planem w postaci: informacji, prognoz i założeń, kierunków polityki przestrzennej, postulatów, uzasadnienia, wyjaśnień (I. Mironowicz, T. Ossowicz "Technika zapisu planu miejscowego. Wybrane problemy ogólne" w: red. E. Bagiński "Zarys metod i technik badawczych w planowaniu przestrzennym" OW Politechniki Wrocławskiej 1996 s. 59-60). Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pogląd, że organ winien zarówno na podstawie tekstu uchwały jak i rysunku stanowiącego załącznik do uchwały ustalić, czy ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są faktycznie sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (wyrok NSA z 11.6.1999 r., IV SA 295/96, akceptowany przez P. Kwaśniaka "Plan miejscowy w systemie zagospodarowania przestrzennego" LexisNexis 2011 s. 219). Pogląd ów zachował aktualność pod rządem aktualnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W prokonstytucyjnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jeszcze pod rządem dawnej Konstytucji z dnia 22 lipca 1952 r. utrwalonym był pogląd, że w postępowaniu dotyczącym rozstrzygnięć, mogących wpłynąć na treść własności osobistej, organy administracji nie mogą pomijać konstytucyjnej zasady całkowitej ochrony tej własności (art. 18 ówcześnie obowiązującej Konstytucji PRL z dnia 22 lipca 1952 r. j.t. Dz.U. 7/76/36, zm. 22/80/81, 11/82/83, 39/83/175, 14/87/82; wyrok NSA z 25.11.1988 r., IV SA 540 /88, ONSA 2/88/90). Obowiązek prokonstytucyjnej wykładni prawa ciąży na organach administracji publicznej tym bardziej pod rządem Konstytucji RP, skoro ustrojodawca wśród zasad naczelnych Konstytucji wskazał, że Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia (art. 21 ust.1), a zasadę tę rozwinął następnie w art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP. Obowiązek bezpośredniego stosowania Konstytucji RP, jako najwyższego prawa Rzeczypospolitej, ciąży nie tylko na sądach, lecz i na organach administracji publicznej (art. 7 i art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). Sporna między stronami jest wykładnia prawa miejscowego (Planu) w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Organy obu instancji trafnie nie dopatrzyły się sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 zd. 1 uoiś). Zgodnie z § 4 Planu, ustalono podział obszaru planu, o którym mowa w § 1.1, na tereny określone na rysunku planu liniami rozgraniczającymi i oznaczone symbolami: 1P/U,[...], 4P/U, 5P/U, [...], 9P/U, 10P/U, [...], 13KD1/KK, [...]. Ustalono w § 5 przeznaczenie terenów, o których mowa w § 4, oznaczonych na rysunku planu symbolami: 1) P/U - teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej, [...], 6) KD1/KK – teren drogi publicznej lokalnej oraz komunikacji kolejowej; 7) KDd- teren drogi publicznej dojazdowej [...]. W § 6 określono zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: [...] 4) maksymalna wysokość zabudowy na terenach określonych w Rozdziale 2 obejmujących tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej (P/U), [...], nie dotyczy budowli, urządzeń i obiektów technologicznych; [...] 6) postuluje się przekształcenia funkcjonalne obszaru, w tym tworzenie parków przemysłowych, inkubatorów przedsiębiorczości, parków technologicznych; 7) na terenach obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej (P/U), nie przewiduje się lokalizacji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży przekraczającej powierzchnię o której mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w przepisach odrębnych. Z analizy tychże postanowień Planu nie sposób wyprowadzić wniosku, że Plan wprowadził zakaz budowy na terenie oznaczonym symbolem 5P/U budowli. Przeciwnie – skoro Plan określa maksymalną wysokość zabudowy na terenach określonych w Rozdziale 2 (zatem także na terenie 5P/U), to znaczy że dopuszcza zabudowę, a w przypadku budowli, urządzeń i obiektów technologicznych nie ogranicza nawet ich wysokości. Normatywny zakaz dotyczy nie budowli, a wyłącznie lokalizacji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży przekraczającej powierzchnię o której mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w przepisach odrębnych (§ 6 pkt 7 Planu). Przeciwko wykładni Planu, wskazywanej przez Skarżących, przemawia wprost zapis § 21 pkt 3 b), dopuszczający wysokość zabudowy kubaturowej – nie wyższa niż 35,0 m. Zapis ten dopuszcza zatem nie tylko budowle, ale także budynki nie wyższe niż 35 m. Zapis ten koresponduje z odpowiednimi zapisami w § 25 pkt 3 lit. b), dopuszczającym zabudowę kubaturową na terenie 9P/U do wysokości 13,0 m; i z zapisem § 26 pkt 3 lit. c), dopuszczającym na terenie 10P/U zabudowę kubaturową do 16,0 m (k.57-58 akt sądowych). Tym samym zawarty w § 21 pkt 3 lit. a Planu nie wyłącza innej zabudowy niż obiekty towarzyszące czy urządzenia infrastruktury technicznej, lecz dopuszcza, by obok budynków i budowli kubaturowych, na terenie 5P/U budować również obiekty towarzyszące. Zapis zawarty w § 6 pkt 6 Planu jest zatem postulatem, nie zaś normatywnym zakazem podejmowania innych działań, niż określone w tym postulacie. Skarżący w toku postępowania konsekwentnie wskazują na sprzeczność przedsięwzięcia z Planem, w szczególności w zakresie niedopuszczalności zbiornika bezodpływowego o minimalnej pojemności 20 m3 (k. 3-3v, 99 akt sądowych). Zagadnienia podobne były już przedmiotem refleksji orzecznictwa Sądów administracyjnych. Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela argumenty przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 03.10.2008 r.- II OSK 1115/07 (dostępny na stronie internetowej NSA). W zbliżonych okolicznościach sprawy NSA wskazał, że zgłoszenie inwestycji polegającej na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie przewidzianym pod zabudowę mieszkaniową z możliwością realizacji tymczasowych zbiorników bezodpływowych na ścieki, nie mogłoby w jakikolwiek sposób pozostawać w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem NSA okoliczność, że w planie przewidziano budownictwo mieszkaniowe a do czasu docelowego rozwiązania gospodarki ściekowej przez budowę kanalizacji, ustalono możliwość budowy zbiorników bezodpływowych, nie może przesądzić o tym, że inwestorzy nie mają prawa do budowy technicznie odpowiedniej i w korzystniejszy sposób zapewniającej wymogi ekologii inwestycji polegającej na budowie urządzeń stanowiących przydomowe oczyszczalnie ścieków. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd NSA co do tego, że stosując dynamiczną, funkcjonalną wykładnię postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (który i w niniejszej sprawie docelowo, w nieokreślonej przyszłości przewiduje zapewnienie wykonanie pełnego uzbrojenia w podstawową sieć infrastruktury technicznej powiązaną z istniejącym systemem oraz podłączenia do niej terenów objętych planem; § 15 pkt 1 Planu; k. 56 akt sądowych), należy dojść jedynie do takiego wniosku, że mimo że literalnie w Planie mowa jest o tym, że dopuszcza się możliwość stosowania indywidualnych lub grupowych oczyszczalni ścieków, pod warunkiem, że jest to zgodne z przepisami odrębnymi (§ 15 pkt 7 lit. c Planu), Plan nie wprowadza zakazu innych rozwiązań odprowadzania ścieków, zgodnych z przepisami odrębnymi. Jakkolwiek literalna wykładnia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – za którą optują Skarżący - prowadziłaby do wniosku, że rozwiązanie technicznie w postaci zbiornika bezodpływowego, nie zostało przez normodawcę gminnego w ogóle dopuszczone do stosowania, to tego rodzaju wnioskowanie jest jedynie zgodne z wykładnią językową, natomiast w żaden sposób nie da się pogodzić z racjonalnością stosowania prawa i jego funkcją (celem). Celem tym jest zaś niewątpliwie, jeśli chodzi o przepisy z dziedziny planowania przestrzennego, zapewnienie możliwości realizacji inwestycji z uwzględnieniem ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska, ochrony zdrowia, bezpieczeństwa ludzi i mienia, walorów ekonomicznych przestrzeni, prawa własności, potrzeb interesu publicznego (art. 1 ust. 2 upzp). W analizowanym wyroku NSA zaznaczył, że każdorazowo należy rozważyć, czy możliwe jest oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na gramatycznym (literalnym) brzmieniu przepisu, czy też konieczne jest zastosowanie innych rodzajów wykładni, jak np. wykładni funkcjonalnej (celowościowej). W ocenie Sądu ta druga metoda wykładni prowadzi do wniosku, że budowa zbiornika bezodpływowego o pojemności min. 20 m3 nie narusza ustaleń Planu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 upzp), w sposób wiążący określającym sposób przeznaczenia i zagospodarowania objętych nim terenów. Jednocześnie jest to akt, który, zgodnie z art. 6 ust. 1 upzp, określa wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Tym samym postanowienia miejscowego planu zagospodarowania, ingerujące w prawo własności nieruchomości objętych planem, nie mogą pozostawać w sprzeczności z przepisami ustaw. Brak owej sprzeczności umożliwia realizację określonej w Konstytucji zasady proporcjonalności, a więc ograniczeniu możliwości korzystania z prawa własności jedynie w zakresie, jaki jest do pogodzenia ze społecznym celem, uzasadniającym jego wprowadzenie. Ingerencja organu administracji publicznej w uprawnienia właściciela w oparciu o plan zagospodarowania przestrzennego nie może wprowadzać ograniczeń ponad jego zapisy. Za niedopuszczalną uznać należy jakąkolwiek wykładnię rozszerzającą zapisów planu, jeśli miałaby prowadzić do nałożenia ograniczeń w korzystaniu z prawa własności nieruchomości, ponad niezbędny zakres. Sformułowanie dopuszcza się, nie pozwala wyinterpretować ograniczenia przy wyborze innego, przepisami prawa dopuszczonego rozwiązania (art. 2 ust.1 pkt 5, art. 3 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 2, 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - j.t. Dz.U. z 2005, nr 236, poz. 2008 ze zm.). Takim zaś rozwiązaniem jest bezodpływowy zbiornik pojemności min. 20 m3. Plan nie zawiera ustaleń, które wprowadzałyby zakaz zbiorników bezodpływowych – w szczególności z uwagi na bliskość strefy ochronnej ujęcia wody Dębina. Plan nie obejmuje terenu tej strefy ochronnej. Nie sposób także pominąć, że w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia (od strony południowej i zachodniej) znajdują się tereny byłego składowiska odpadów niebezpiecznych zakładów chemicznych (k. 11 raportu), co przy prawidłowej eksploatacji zbiornika bezodpływowego o stosunkowo niewielkiej objętości, czyni zagrożenie dla środowiska, w tym dalej położonych ujęć wody, znikomym. Nie ma przeszkód, by w toku postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego (art. 72 ust. pkt 1 uioś), właściwy organ określił należyty sposób monitorowania takiego zbiornika. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 62 ust. 1, art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. 61 ust. 2 uioś - w szczególności w postaci opisanej w skardze. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Burmistrz stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia (k. 70-73 akt Burmistrza). Norma wywiedziona z tych przepisów nie nakazuje badania stanu infrastruktury technicznej mającej obsługiwać przedsięwzięcie w proponowanej przez inwestora lokalizacji. W szczególności art. 63 ust. 1 in princ. wskazuje jedynie, w oparciu o jakie uwarunkowania właściwy organ winien stwierdzić obowiązek – nie wynikający z mocy prawa, lecz nałożony w formie indywidualnego aktu administracyjnego – przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (K. Gruszecki – op. cit. s. 158-159 uw. 2; s. 166 uw. 1). Do tych uwarunkowań należą w szczególności – wśród 4 innych, wymienionych pod lit. c, także wielkość i złożoność oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury, lecz jedynie w odniesieniu do rodzaju i skali możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 (w którym wskazano w 5 jednostkach redakcyjnych oznaczonych literami) i pkt 2 (wskazując w 10 jednostkach redakcyjnych oznaczonych literami), szereg zróżnicowanych uwarunkowań, które należało uwzględnić, przy rozważaniu, czy nałożyć postanowieniem ów obowiązek, czy też nie. Jest przy tym oczywiste, że tak skonstruowany przepis nakazuje badać jedynie rzeczywiste uwarunkowania, a nie teoretyczne. Stąd, mimo że w art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. b) uioś mowa o rodzaju i skali możliwego oddziaływania [...], wynikającego z transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, organy obu instancji określiły, że brak było podstaw do określenia wymogów w zakresie ograniczania trans granicznego oddziaływania na środowisko. W podnoszonej przez Skarżących materii – obciążenia istniejących dróg, naruszenia obowiązujących norm w zakresie transportu drogowego (k.53-52 akt Burmistrza; k. 3v-4 akt sądowych) – organy obu instancji trafnie uznały, że skoro obsługa komunikacyjna odbywać się będzie ulicą Ch., mającą zgodnie z Planem (§ 5 pkt 7, § 21 pkt 4 lit. a) status dojazdowej drogi publicznej (15KDd; k. 53, 54v, 55v, 57 akt sądowych), to brak jest podstaw do przyjęcia, że drogą tą nie będą zdolne poruszać się samochody ciężarowe w ograniczonej ilości. Także z pisma Zastępcy Burmistrza z [...] września 2010 r. nr [...] wynika, że uchwałą Rady Miasta L. nr [...] z dnia 22 marca 2001 r. ulica Ch. została zaliczona do kategorii dróg publicznych jako droga gminna; właścicielem tej drogi – działki nr 66 jest Skarb Państwa (k. 48 akt SKO), zatem działka ta nie może być wywłaszczona w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (j.t. Dz.U. z 2008 r., nr 193, poz. 1194 ze zm.; k. 8 akt sądowych). Dojazd do nieruchomości, na której będzie prowadzona działalność gospodarcza, będzie odbywał się drogami publicznymi o określonej normatywnie w odrębnych przepisach masie całkowitej pojazdów, które mogą się po nich poruszać. Z tej przyczyny brak było normatywnych podstaw do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W szczególności podstawą do odmowy wydania takiej decyzji nie była norma wywiedziona z art. 62 ust. 1, art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. 61 ust. 2 uioś, tym bardziej, że przepis art. 61 ust. 2 uioś określa właściwość rzeczową organu (K. Gruszecki – op. cit. s. 162-163 uw. 3). Żaden z zebranych dowodów nie prowadzi do innych ustaleń, niźli dokonane przez organy obu instancji, a prowadzące do oceny, że przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu na zabytki chronione ustawą o ochronie zabytków. W szczególności teren objęty przedsięwzięciem znajduje się poza strefą ochrony konserwatorskiej; nie obejmuje nadto zewidencjonowanych stanowisk archeologicznych (k. 53, k. 54v akt sądowych). Zagadnienie dopuszczalności ruchu drogowego z udziałem obciążonych ciężarówek na wpisanym do gminnego rejestru zabytków mostu kolejowo-drogowego (13KD/KK) należy do zarządcy drogi i winno być rozstrzygane w innym postępowaniu, bowiem nie mieści się w materii określonej w art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. c uioś ([omyłkowo w punkcie 4 zarzutów skargi określonego jako "art. 61 ust. 1 pkt 1 lit. c"]; k. 4 akt sądowych). Z zebranych dowodów wynika, że przedsięwzięcie nie będzie wywierać bezpośredniego bądź pośredniego wpływu na zabytki – w szczególności na ów most kolejowo-drogowy. Właściwy organ ruchu drogowego nie wprowadził ograniczeń w zakresie użytkowania mostu przez pojazdy ciężarowe. Nie było zatem konieczne prowadzenie dalszych badań dla oceny ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 80 ust. 1 pkt 2 uioś). Do odmiennych wniosków nie prowadzi w szczególności załączony do skargi, nie uwierzytelniony odpis pisma Powiatowego Konserwatora Zabytków w P. z [...] października 2010 r. nr [...] (k. 11 akt sądowych). Zarzut naruszenia art. 7 i 77 kpa w zw. z art. 85 ust. i nast. uioś okazał się niezasadny. Ustaleń okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy nie mogła podważyć "Analiza uciążliwości zapachowych związana z uruchomieniem prasy A. do odpadów w L. przy ulicy Ch. [...]", datowana "P., kwiecień 2011" (dalej Analiza), opatrzona jedynie na stronie tytułowej pieczęcią płaską "Biuro Usługowo-Projektowe P. J. Z., [...] P., ul. R. [...]" i nieczytelną parafą, złożona dopiero na rozprawie dnia [...] października 2011 r. przez S. W. – członka zarządu S. (k. 32v, 82-99 akt sądowych). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalonym jest pogląd, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym, podlegającym ocenie właściwego organu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23.2.2007 r., II OSK 363/06, Nieruchomości 2007, nr 7, s. 15, akceptowany przez K. Gruszeckiego –op. cit. s. 179 uw. 2). Ocena dowodu z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko została dokonana prawidłowo, a Skarżący mogli wypowiedzieć się co do przeprowadzonego zeń dowodu (art. 80 i 81 kpa; k. 123, 132 akt Burmistrza). Niniejszy raport jest należycie uzasadniony i trafnie został przez organy obu instancji uznany. Nie ulega wątpliwości, że przedstawienie prywatnej opinii biegłego przez stronę jest w rzeczywistości przedstawieniem własnego poglądu strony przy zaakcentowaniu, że pogląd ten odpowiada stanowisku rzeczoznawcy (wyrok Sądu Najwyższego z 25.6.2010 r., I CSK 544/09). Prywatny biegły może, nawet bez złej woli, informowany tylko przez jedną ze stron, eksponować momenty korzystne dla swego zleceniodawcy i jednocześnie pomijać, nawet nieświadomie, okoliczności mniej korzystne (K. Muller "Der Sachversdtandige im gerichtlichen Verfahren" Frankfurt a. M. 1973 s. 42, 43; M. Lipczyńska "O tzw. "opinii prywatnej" biegłych w procesie karnym" Pal. 3/76/51-52; K. Knoppek "Dokument w procesie cywilnym" Poznań 1993 s. 107-108; T. Ereciński "Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz" LexisNexis 2009 t. 1 s. 712 uw. 15, s. 758-759 uw. 18). Tym samym dokument J. Zielnicy z kwietnia 2011 r. jest zatem tylko dokumentem prywatnym (Z. Janowicz –op. cit. s. 246 uw. 4, 5; k. 82-98 akt sądowych) i tylko w tym trybie może być oceniany. Dokument ten nie jest należycie uzasadniony i nie zawiera koniecznych odniesień do stosownej części raportu, wymykając się należytej kontroli Sądu. Nade wszystko został on przedstawiony z niczym nieusprawiedliwionym opóźnieniem. Istota postępowania administracyjnego wymaga, by istotny dla rozstrzygnięcia sprawy dowód był przedłożony w postępowaniu administracyjnym, bowiem Sąd administracyjny może przeprowadzić z urzędu lub na wniosek stron jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania (art. 106 § 3 ppsa). W niniejszej sprawie nie zaistniały istotne wątpliwości, przemawiające za dopuszczeniem dowodu z Analizy z kwietnia 2011 r. Nadto raport wpłynął do Burmistrza dnia 14 kwietnia 2010 r. (prezentata na piśmie przewodnim datowanym 13 kwietnia 2010 r., k. 81 akt Burmistrza). O wpłynięciu raportu (omyłkowo wskazując datę "11 kwietnia 2010 r.") Burmistrz zawiadomił zawiadomieniem z [...] 2010 r. wskazując, że w okresie od 20 M. [2010] do [...] czerwca [2010 r.], można zapoznać się z dokumentacją, zgłosić uwagi i wnioski (k. 92-96 akt Burmistrza). Pismem z [...] lipca 2010 r., "składając protest przeciwko" postanowieniu RDOŚ z [...] lipca 2010 r. nr [...], M. K. i S. wskazali, że ze względu na krótki czas na odwołanie i okres urlopowy, w najbliższym czasie (do końca m-ca lipca) przedstawią odrębną ocenę ww zamierzenia, sporządzoną przez biegłych rzeczoznawców z dziedziny organizacji, eksploatacji wysypisk i zakładów utylizacji odpadów (k. 121-122 akt Burmistrza). Mimo, że w okresie od [...] sierpnia 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. M. K. wypożyczyła raport oddziaływania na środowisko, a dnia 9 sierpnia 2010 r. M. K. i S. zaprezentowali swe stanowisko w sprawie (k. 132-143 akt Burmistrza), do dnia [...] września 2010 r. (wydania decyzji I instancji), ani do dnia [...] marca 2011 r. (wydania decyzji II instancji), ani do dnia 4 M. 2011 r. (nadania skargi datowanej 30 kwietnia 2011 r. (k. 162-170 akt Burmistrza; k. 61, 70-81 akt SKO; k. 3-12 akt sądowych), Skarżący nie złożyli obiecanej ekspertyzy rzeczoznawców. J. Z. nie wskazuje swego tytułu naukowego ani zawodowego, ani uprawnień formalnych do bycia rzeczoznawcą w zakresie odorów. Nie odnosi się także do stosownej części raportu, nie wskazuje przyczyn różnic w wynikach Analizy. Nie złożenie Analizy w toku postępowania administracyjnego, nie dołączenie jej do skargi a nadto nie złożenie w trakcie trwającego ponad sześć i pół miesiąca postępowania sądowo administracyjnego, a przedłożenie go Sądowi dopiero na rozprawie, uniemożliwiło pozostałym Stronom i Sądowi stosowne zapoznanie się z Analizą, a pozostałym Stronom odniesienie się doń. Prowadzenie instalacji służącej prasowaniu odpadów wpisuje się na analizowanym terenie w realizowane tam funkcje gospodarcze (teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej). W najbliższym otoczeniu prowadzona jest bowiem działalność gospodarcza (9 firm w bezpośrednim sąsiedztwie i 5 firm w odległości 100=200 m; k.51-53 akt Burmistrza) polegająca szczególności na dystrybucji nawozów (przy pomocy wagi wozowej firmy L.) (k. 55, 105, 110v, 120-122, 158 akt Burmistrza). Decyzja z [...] września 2009 r. zawiera szczegółowe wymagania odnośnie ilości dopuszczalnego dziennego przeładunku odpadów, sposobu ich składowania, segregowania i przekazywania odpadów upoważnionym odbiorcom do odzysku. W ten sposób organ I instancji wprowadzając powyższe wymagania, wziął w sposób wystarczający pod uwagę, że na sąsiednich nieruchomościach prowadzona jest innego typu działalność gospodarcza, wydatnie ograniczając z tego powodu oddziaływanie planowanej inwestycji poza obręb nieruchomości, na którym będzie ona realizowana. Plan gospodarki odpadami, stanowiący załącznik do uchwały Rady Miasta L. z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] (dalej uchwała z [...] lutego 2005 r.), nie jest aktem prawa miejscowego, mając jedynie charakter informacyjny i nie będąc opublikowanym w dzienniku urzędowym województwa wielkopolskiego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 oraz art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. Dz. U. 2010 r., nr 17, poz. 95 ze zm., jak i brzmieniu obowiązującym w dniu 24 lutego 2005 r.) ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe. W wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłaszane są akty prawa miejscowego organów gminy. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej usg) akty prawa miejscowego na szczeblu gminnym uchwala rada gminy w formie uchwały. Uchwała z [...] lutego 2005 r. weszła w życie z dniem podjęcia (§ 3 uchwały) i została opublikowana wyłącznie w BIP. Trafnie organy obu instancji przyjęły, że nie zachodzi sprzeczność między zaskarżoną decyzją a Planem gospodarki odpadami. Zaskarżona decyzja nie narusza także wskazanych przepisów ustawy o odpadach. Zagadnienie zgodności działań wnioskodawcy z przepisami tej ustawy może być przedmiotem odrębnego postępowania. Skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, a naruszenia prawa procesowego nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, przeto skargę należało oddalić (art. 151 ppsa).