IV SA/Po 521/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Jacek Rejman Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2025 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego i przekazania sprawy sądowi oddala skargę w całości. Decyzją z 2 kwietnia 2025 r. nr [...] (dalej "decyzja z 2 kwietnia 2025 r.") Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej "SKO", "Kolegium"), po rozpoznaniu odwołania E. S. (skarżąca) i R. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 29 marca 2024 r. (znak: [...], dalej "decyzja z 29 marca 2024r.") w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego i przekazania sprawy z urzędu do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w [...] w trybie postępowania nieprocesowego. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z 2 grudnia 2020 r. właściciel działek nr [...], [...], [...] i [...] (wszystkie w obr. [...]) - M. Sp. z o.o. w P. (dalej również: wnioskodawca), zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego między jego nieruchomościami, a sąsiednimi działkami nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Wnioskodawca zwrócił uwagę na rozbieżności między danymi znajdującymi się w zasobie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] (PODGiK), a sytuacją w terenie. Organ przeprowadził w tej sprawie cztery postępowania w odniesieniu do każdej z działek wnioskodawcy, gdyż stanowiły one odrębne nieruchomości zapisane w różnych księgach wieczystych. Postanowieniem z 21 grudnia 2020 r. wszczął postępowania rozgraniczeniowe między działką nr [...] i działkami sąsiednimi nr [...], [...], [...], [...] i [...] zawiadamiając strony o przysługującym im prawie uczestniczenia w postępowaniu, przeglądania akt sprawy i wnoszenia uwag i zastrzeżeń. W związku ze zbyciem w dniu 22 grudnia 2021 r. przez wnioskodawcę działki nr [...] na rzecz P. M., Prezydent Miasta [...] pismem z 7 marca 2022 r. poinformował nabywcę o dotychczasowych czynnościach w sprawie postępowania rozgraniczeniowego. W odpowiedzi, P. M., pismem z dnia 14 marca 2022 r. oświadczył, że nadal zamierza prowadzić postępowanie rozgraniczeniowe. Decyzją z dnia 29 marca 2024 r. Prezydent Miasta [...] orzekł o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego między nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...], a przyległymi do niej działkami nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] i o przekazaniu sprawy z urzędu do Sądu Rejonowego w [...] w trybie postępowania nieprocesowego. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ stwierdził, że decyzję na podstawie art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. z 2021 r. poz. 1990 ze zm., dalej: p.g.k.) wydał z uwagi na zaistniały spór graniczny oraz wobec braku możliwości jego zakończenia w wyniku ugody granicznej, jak również braku przesłanek do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości. Decyzją z 29 maja 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (znak: [...], dalej "decyzja z 29 maja 2024r.") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie budzi wątpliwości, a nawet wprost wynika z zawartości akt administracyjnych, że między skarżącymi, a osobą wnioskującą o rozgraniczenie, nie doszło do zawarcia ugody. Zgodnie zaś z art. 34 ust. 1 p.g.k. jeżeli w razie sporu co do przebiegu linii granicznych nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1, upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na szkicu granicznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje właściwemu wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta). Natomiast w myśl art. 34 ust. 2 p.g.k. organ o którym mowa w ust. 1, umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi. Skarżący, nie zgadzając się z powyższą decyzją SKO, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając naruszenie: art. 30, art. 34 ust. 1 i 2 w zw. z art. 30 ust 1 p.g.k. oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 16, art. 24 § 1 pkt 6 § 3, art. 61 § 4, art. 104 i art. 105 § 1, art. 123, art. 138 § 1 pkt 1, art. 264 § 1, 262 § 1 pkt 2 i art. 263 § 1 k.p.a. Wyrokiem z dnia 26 września 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 547/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję SKO w [...] z dnia 29 maja 2024r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z 2 kwietnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 29 marca 2024 r. w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego i przekazania sprawy z urzędu do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w [...]. W uzasadnieniu wskazano, że omówione w uzasadnieniu wadliwości działań geodety i błędy w przygotowanej przez niego dokumentacji miały jedynie pośredni wpływ na ocenę jaką końcowo sformułował Prezydent Miasta [...]. Uchybienia biegłego dotyczyły w przeważającej mierze kwestii ściśle technicznych, które w powiązaniu z brakiem przyjęcia pracy geodety do państwowego zasobu, nie stanowiły przeszkody do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie rozgraniczenia. Kolegium podkreśliło, że postępowanie zakończone decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 marca 2024 r. nie doprowadziło do skutecznego ustalenia przebiegu granic, a jedynie uwidoczniło istnienie problemy braku rzetelnego wytyczania w poprzednich latach granic nieruchomości i praktykę powielania błędów oraz niedokładności geodezyjnych w kolejnych czynnościach na gruncie. Nowy etap tego postępowania - tym razem rozgraniczenia prowadzonego przed sądem powszechnym - może zlikwidować zastały, niekorzystny dla stron stan faktyczny. Skargę na powyższą decyzję złożyła skarżąca E. S. oraz K. S.. Skarga K. S. została odrzucona prawomocnym postanowieniem z 11 lipca 2025 r. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości, zarzucając: 1) rażącym naruszeniem przepisów prawa tj. art. 153 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 z późn. zm., dalej "k.c."). 2) naruszeniem przepisów prawa tj. rozdziału 6 p.g.k. 3) naruszenie art. 12 b, art. 29 ust. 1 , art. 33ust. 1 i 2, art. 34 ust. 1 i 2 p.g.k. 4) brak spełnienia przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania 5) naruszeniem art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej "k.p.a." ), art. 77 k.p.a, art. 80 k.p.a oraz 107 § 3 k.p.a. 6) naruszeniem interesu prawnego skarżącej 7) nieuwzględnienia wytycznych WSA z wyroku z dnia 26 września 2024r sygn. akt. IV SA/Po 547/24, 8) rażącym naruszeniem § 1 - § 24 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji Oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453), w szczególności w zakresie rodzaju dokumentów stanowiących podstawę ustalenia przebiegu granic i sporządzenia dokumentacji przy rozgraniczeniu nieruchomości. 9) niepełne postępowanie dowodowe Kolegium skutkujące nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc jednocześnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 259 dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, i obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja z 2 kwietnia 2025 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 29 marca 2024 r. w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego i przekazania sprawy sądowi powszechnemu. Skarga okazała się niezasadna. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że zaskarżona decyzja zapadła po wyroku WSA z dnia 26 września 2024r syg akt. IV SA/Po 547/24. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie oceną prawną oznacza, że sąd rozpoznający ponownie sprawę, która dotyczy tego samego skarżącego musi przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak określono ją w prawomocnym, wcześniejszym orzeczeniu. Moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest bowiem z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy, a jej oddziaływaniem objęte jest przede wszystkim przyszłe postępowanie w danej sprawie. Związanie dotyczy oceny prawnej, czyli wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w konkretnej sprawie, co może odnosić się zarówno do stanu faktycznego, jak i wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego (por. wyrok NSA z 12 września 2025 r., III OSK 178/24; wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się temu w pełnym zakresie (por. wyrok WSA w Krakowie z 29 lipca 2025 r., III SA/Kr 164/25). Oznacza to, że w ponownym postępowaniu dotyczącym tej samej strony nie jest możliwe dokonywanie odmiennych ocen prawnych w odniesieniu do kwestii przesądzonych we wcześniejszym uzasadnieniu. W wyroku z dnia 26 września 2024r sygn. akt. IV SA/Po 547/24, WSA w Poznaniu przesądził, że między stronami istnieje spór co do przebiegu granicy, a w konsekwencji nie może być mowy o braku podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania. W uzasadnieniu wyroku opowiedziano się również za poglądem, że sam brak włączenia pracy geodezyjnej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nie jest przeszkodą do wydania decyzji w trybie art. 34 ust. 2 p.g.k. o umorzenia postępowania i przekazania sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi powszechnemu. Wskazano jednocześnie, że powyższy pogląd nie zwalniał organów administracji od pełnej i szczegółowej analizy operatu geodezyjnego. Zadaniem organu odwoławczego było uzupełnienie materiału dowodowego poprzez zwrócenie się do Starosty [...] o nadesłanie dokumentacji związanej z oceną biegłego geodety, ustalenie, jakie błędy zostały przez Starostę [...] (Powiatowego Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej) dostrzeżone, a następnie dokonanie oceny, czy charakter tychże nieprawidłowości jest na tyle poważny, że nie pozwala wydać decyzji w trybie art. 34 § 2 p.g.k., lecz konieczne jest sporządzenie nowej opinii. W ocenie Sądu organ odwoławczy wbrew zarzutom skarżącej wykonał wytyczne zawarte w wyroku z dnia 26 września 2024r sygn. akt. IV SA/Po 547/24, a dokonana ocena materiału dowodowego nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów. Kolegium uzupełniło materiał dowodowy zwracając się do Starosty [...] (Powiatowego Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej) o nadesłanie kopii dokumentacji geodezyjnej potwierdzającej wykonanie przez J. K. pracy geodezyjnej o identyfikatorze [...], a w szczególności protokołów weryfikacji wyników tej pracy, uwidaczniających dostrzeżone nieprawidłowości. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy szczegółowo ocenił popełnione przez biegłego J. K. operat geodezyjny i stwierdził, że uchybienia biegłego dotyczyły w przeważającej mierze kwestii ściśle technicznych, które w powiązaniu z brakiem przyjęcia pracy geodety do państwowego zasobu, nie stanowiły przeszkody do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie rozgraniczenia. Dokonana ocena pracy geodezyjnej jest rzetelna, organ odwoławczy szczegółowo omawia poszczególne uchybienia biegłego, a następnie wyciąga wnioski – starając się dokonać oceny tej pracy pod kątem poprawności rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 29 ust. 1 p.g.k. rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. W świetle uregulowań rozdziału 6 postępowanie rozgraniczeniowe przed organem administracji może być zakończone w trojaki sposób. Po pierwsze, strony – właściciele (władający) sąsiednich nieruchomości mogą w drodze ugody ustalić przebieg linii granicznych. Po drugie, w przypadku, gdy w postępowaniu rozgraniczeniowym nie dojdzie do zawarcia ugody, wydana może być albo decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości na podstawie art. 33 ust. 1 p.g.k., albo decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego o rozgraniczenie i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi oparta na przepisie art. 34 ust. 2 p.g.k. Zgodnie z art. 34 ust. 1 w zw. z ust. 2 p.g.k., decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego i przekazaniu sprawy sądowi z urzędu do rozpatrzenia, wydaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) wówczas, gdy nie tylko nie doszło do zawarcia ugody, ale także wówczas, gdy nie ma podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu, a zatem gdy organ ustali, że nie można ustalić przebiegu granicy na podstawie zebranych dowodów lub na podstawie zgodnego (w rozumieniu art. 31 ust. 3 p.g.k.) oświadczenia stron. Wzajemna relacja przepisów art. 33 ust. 1 i 2 względem art. 34 ust. 2 wskazuje, że umorzenie postępowania rozgraniczeniowego i przekazanie sprawy sądowi nie jest poddane swobodnemu uznaniu organu, lecz wymaga wykazania, że zebrany materiał nie daje podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu. Należy zauważyć, że w przypadku gdy operat geodezyjny ma być podstawą do wydania decyzji o rozgraniczeniu w trybie art. 33 ust. 1 p.g.k. , musi zostać włączony do zasobu geodezyjnego. Inaczej ma się jednak sprawa w przypadku, gdy podjęta została decyzja zgodnie z art. 34 ust. 2 pgk. Jak zostało już wskazane w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 września 2024r sygn. akt. IV SA/Po 547/24 sam brak włączenia pracy geodezyjnej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nie jest przeszkodą do wydania decyzji w trybie art. 34 ust. 2 p.g.k. o umorzenia postępowania i przekazania sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi powszechnemu (por. wyrok WSA w Warszawie z 19.05.2010 r., IV SA/Wa 432/10, LEX nr 675337, wyrok WSA w Warszawie z 26.01.2011 r., IV SA/Wa 2087/10, LEX nr 954035, wyrok WSA w Warszawie z 1.06.2011 r., IV SA/Wa 619/11, LEX nr 995665.). Biorąc pod uwagę cel postępowania, który wyznaczają wskazane wyżej normy zawarte w przepisach p.g,k. stanowisko to jest zrozumiale, nie ma bowiem sensu dalsze usuwanie wad operatu geodezyjnego, jeśli wynika z niego stanowcza i w tym zakresie uzasadniona konkluzja, że nie da się w świetle istniejącego materiału dowodowego wydać decyzji o rozgraniczeniu w trybie art. 33 ust. 1 p.g.k., a jedyna możliwa decyzja to umorzenie postępowania i przekazania sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi powszechnemu zgodnie art. 34 ust. 2 p.g.k. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że nie jest możliwe ustalenie przebiegu granicy między nieruchomościami na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Wykonane na gruncie przez kolejnych geodetów, w tym J. K., czynności potwierdziły ewidentną sprzeczność co do położenia punktu granicznego nr [...] w odniesieniu do współrzędnych geodezyjnych. Archiwalna dokumentacja geodezyjna z lat 1982, 2009 i 2016 także nie pozwalała na jednoznaczne stwierdzenie lokalizacji tego punktu i na tej podstawie wytyczenie granicy między nieruchomościami. Trafnie organ odwoławczy doszedł do wniosku, że pomimo iż dokumentacja techniczna została negatywnie oceniona przez służbę geodezyjno - kartograficzną i nie została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a prace biegłego uznano za zaniechane, to jednak sporządzone dokumenty były dla Prezydenta Miasta [...] wystarczające dla podjęcia decyzji administracyjnej w trybie art. 34 ust. 1 i 2 ustawy. Kolegium szczegółowo omówiło błędy i omyłki w pracy geodezyjnej trafnie wskazując, że nie mają one wpływu na ostateczną konkluzję tej pracy, która w zasadniczym z punktu widzenia podjętej decyzji kwestii – możności ustalenia granic na podstawie istniejącej dokumentacji geodezyjnej – nie budzi wątpliwości. Z uwagi na powyższe zasadnie Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W orzecznictwie sądowadministracyjnym słusznie podkreśla się, że decyzja wydana na podstawie art. 34 ust. 2 p.g.k. nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, a jedynie kończy bieg postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Treścią decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego i przekazania sprawy sądowi nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie dotyczące przebiegu granic, lecz jedynie wymienione proceduralne powody uniemożliwiające zakończenie sprawy w postępowaniu administracyjnym, od których zaistnienia ustawodawca uzależnił możliwość umorzenia postępowania. Jeżeli nie ma właściwych dokumentów pozwalających na jednoznaczne określenie granicy, a stanowiska stron co do przebiegu granicy są sprzeczne, to organ nie ma kompetencji do dokonania rozgraniczenia (por. wyrok NSA z 30.11.2009 r., I OSK 233/09, LEX nr 588773, wyrok WSA w Warszawie z 17.10.2024 r., VIII SA/Wa 483/24, LEX nr 3793547, WSA w Krakowie w wyroku z 19 kwietnia 2021 r., III SA/Kr 1039/20, LEX nr 3185042). Inaczej rzecz ujmując, administracyjne rozgraniczenie nieruchomości może mieć miejsce wtedy, gdy znane są i niekwestionowane znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej, ale w przypadku, gdy brakuje tych danych lub są one niewystarczające bądź sprzeczne, a przebiegu granicy nie ustala się na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy, wówczas konieczne jest umorzenie postępowania rozgraniczeniowego i przekazanie sprawy do rozpatrzenia sądowi powszechnemu (por. wyrok WSA w Białymstoku z 19 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 846/12 oraz z dnia 29 stycznia 2019 r. II SA/Bk 727/18; wyrok WSA w Opolu z 9 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Op 195/19; wyrok WSA w Krakowie z 6 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 578/17 - CBOSA). W przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 34 ust. 1 i 2 p.g.k. , ani też innych przepisów tej ustawy. Niezasadne są także zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia postępowania dowodowego. Kolegium uzupełniło zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 26 września 2024r sygn. akt. IV SA/Po 547/24, materiał dowodowy, dokonało jego prawidłowej, swobodnej, ale nie dowolnej oceny, a ustalony stan faktyczny jest wystarczający do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Zaskarżona decyzja nie narusza art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. , a uzasadnienie spełnia kryteria wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja nie narusza również art. 153 k.c., gdyż nie doszło do administracyjnego rozgraniczenia nieruchomości. Nie ulega natomiast wątpliwości, że granice nieruchomości będące własności stron postępowania administracyjnego są sporne. Kwestia istnienia sporu co do granic była przy tym przesądzona w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 26 września 2024r sygn. akt. IV SA/Po 547/24. Wskazano w nim: "Bez wątpienia między stronami istnieje spór co do przebiegu granic ich nieruchomości. Rozgraniczenie nieruchomości, czyli ustalenie przebiegu ich granic, następuje wtedy, gdy nie zostały one ustalone, chociażby były niesporne, albo gdy były już ustalone, ale stały się sporne. Dokonane rozgraniczenie tworzy nowy stan prawny granicy dzielącej sąsiednie nieruchomości, który stanowi pierwsze w kolejności ustawowe kryterium rozgraniczenia" Z uwagi na powyższe skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.