IV SA/Po 647/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz - Frymus Sędziowie WSA Maciej Dybowski (spr.) WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania oddala skargę /-/ M. Dybowski /-/ E. Makosz-Frymus /-/ E. Kręcichwost-Durchowska JH Sygn. akt IV SA/Po 64709 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] lutego 2009 r.) Prezydent Miasta [...] (dalej Prezydent Miasta) na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (j. t. Dz. U. 139/06/993 ze zm., dalej uel bądź ustawa o ewidencji ludności) orzekł o wymeldowaniu E. P. z pobytu stałego przy ul. [...]. W uzasadnieniu wskazano, że z podaniem o wymeldowanie E. P. z pobytu stałego wystąpił J. P. podając, że wymieniony od sierpnia 2007 r. nie przebywa pod adresem wskazanym w osnowie decyzji. W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, ze I. P. dnia [...] marca 1990 r. oświadczyła, że zrzeka się praw członkowskich w Polskim Związku Działkowców i praw użytkowania działki [...] (dalej ROD) [...]. Uchwałą [...] Zarząd ROD przyjął w poczet członków Polskiego Związku Działkowców J. P. i przydzielił Mu na terenie ROD działkę nr [...]. Budynek na działce nr [...] składa się z dwu odrębnych lokali. Jeden zajmuje J. P. z rodziną, a drugi należy do stryja E. P., który do sierpnia 2007 r., w nim przebywał. J. P. nie ma dostępu do tego lokalu, nie wie co stryj w nim pozostawił, a co zabrał. Nie zna obecnego miejsca pobytu, ani nie zna nikogo, kto mógłby wskazać jego obecne miejsce pobytu. Jedyny brat E. P. nie żyje, a innych członków rodziny nie zna. Matka natomiast przebywa w Domu Pomocy Rodzinie [...] i nie ma kontaktu z synem E. P. Lokal, który zajmował stryj niszczeje i nie jest opłacany czynsz. Nie udało się ustalić miejsca aktualnego pobytu E. P. za pośrednictwem matki, ponieważ nie miała z nim kontaktu od półtora roku. Organ Policji również nie ustalił obecnego pobytu E. P. informując, że podczas służbowych czynności ustalono, że wymieniony od lipca 2007 r. nie przebywa pod owym adresem i nie odbiera korespondencji kierowanej pod ten adres. Z danych Ośrodka Informatyki Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu wynika, że E. P. nie dokonał zameldowania na pobyt czasowy ponad trzy miesiące w innym miejscu na terenie kraju – informacja z dnia [...] grudnia 2008 r. oraz kontrolne sprawdzenie danych Lokalnej Bazy Danych [...]– notatka służbowa z dnia [...] października 2008 r. i z dnia [...] lutego 2009 r. Z informacji Punktu Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego przy Sądzie Okręgowym w [...] wynika, że E. P. nie przebywa w areszcie śledczym lub w zakładzie karnym – informacja z dnia [...] lutego 2009 r. Do dnia wydania przedmiotowej decyzji E. P. nie zgłosił się ani też nie wymeldował się z pobytu stałego przy [...]. W toku postępowania nie odebrał żadnej korespondencji skierowanej do Niego na adres stałego zameldowania. W sposób nie budzący wątpliwości ustalono, że E. P. opuścił bez wymeldowania miejsce stałego pobytu. Fakt ten potwierdza J. P., który zeznał, że E. P. nie mieszka pod spornym adresem od sierpnia 2007 r. Komisariat Policji [...] powiadomił, że wymieniony od sierpnia 2007 r. nie przebywa i nie mieszka pod spornym adresem (k. 28-30 akt administracyjnych). W odwołaniu E. P. podniósł, że działka została przepisana za pomocą czynu przestępczego, mimo że na niej zamieszkiwał. Nie otrzymał pisma z dnia [...] października 2008 r. i niemożliwym jest, by nie odebrał żadnego awiza. Na sporny adres otrzymuje od około 7 lat faktury za telefon i inną korespondencję. Podejrzewa J. P. i Jego rodzinę o niszczenie niewygodnej dlań korespondencji, adresowanej do Niego. W owym lokalu przebywa co najmniej przez 3 dni w tygodniu i często nocuje, gdy wraca ze zbierania puszek. Matka Skarżącego kłamie mówiąc, że nie wie gdzie można Go zastać. Wskazał, że ma dwie córki, starsza mieszka w [...], czasami ją odwiedza, a młodsza jest w rodzinie zastępczej u [...] i odwiedza ją codziennie. Matka wiedziała, że Odwołujący przyjaźni się z [...] i przebywa na [...]. Podał również, że J. P. włamał się do Jego mieszkania, okradł Go, a mieszkanie zdemolował. Świadkami zdarzenia był patrol Policji, który wezwał dnia [...] kwietnia 2009 r. Nie mógł przebywać pod spornym adresem, ponieważ nie miał dostępu do toalety, którą odłączył mu J. P. Zaskarżoną decyzją pozbawiono Go praw wyborczych (k. 35-37 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] czerwca 2009 r.) Wojewoda Wielkopolski (dalej Wojewoda) na podstawie art. 138 § 2 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności uchylił decyzję z [...] lutego 2009 r. w całości i przekazał przedmiotową sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ponieważ rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzednio przeprowadzenia postępowania administracyjnego w znacznej części. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji nie udowodnił w sposób nie budzący wątpliwości, że Odwołujący opuścił dobrowolnie miejsce pobytu stałego z zamiarem przebywania w innym miejscu, co narusza przepisy prawa materialnego (art. 15 ust. 2 uel). Postępowania dowodowego nie przeprowadzono w sposób prawidłowy, gdyż Zainteresowany jako strona niniejszego postępowania nie brał udziału w toczącym się postępowaniu. Organ I instancji nie uzyskał istotnych informacji, a mianowicie kiedy zainteresowany opuścił sporny lokal i czy było to dobrowolne opuszczenie (k. 12-12b akt odwoławczych). W skardze na decyzję Wojewody z 15 czerwca 2009 r. J. P., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym (dalej Pełnomocnik) zarzucił decyzji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 15 ust. 1 i 2 uel przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowane poprzez przyjęcie, że wymeldowanie z pobytu stałego E. P. nie spełniało ustawowych przesłanek; 2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, w szczególności art. 28 i art. 44 kpa poprzez stwierdzenie, że E. P. nie ze swej winy nie brał udziału w postępowaniu o wymeldowanie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem Skarżącego Prezydent prawidłowo ustalił stan faktyczny. E. P. w piśmie z dnia [...] października 2008 r. skierowanym na adres zameldowania został zawiadomiony o toczącym się postępowaniu oraz wezwano Go do złożenia wyjaśnień. Pismo nie zostało odebrane przez Zainteresowanego. Podjęto próbę kontaktu z zainteresowanym za pośrednictwem matki i Policji. Zasięgnięto również informację w Ośrodku Informacji WUW, w lokalnej bazie danych [...] oraz w punkcie informacyjnym Krajowego Rejestru Karnego przy Sądzie Okręgowym w [...]. Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r., skierowanym na adres stałego zameldowania, zawiadomiono ponownie E. P. o wszczęciu postępowania administracyjnego, wezwano Go do złożenia osobistych zeznań i poinformowano Go o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. E. P. nie odebrał korespondencji. Dowody zebrane przez organ I instancji są spójne, logiczne i układają się w konsekwentną całość potwierdzającą tezę, że E. P. w sierpniu 2007 r. dobrowolnie i bez przymusu opuścił ów lokal. Informacje podawane w odwołaniu przez E. P. są nieprawdziwe i tendencyjne. Nie jest prawdą, że działka została przepisana przez I. P. za pomocą czynu przestępczego na J. P. z pominięciem E. P. Okoliczność ta stanowiła przedmiot rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w [...]. Sąd jednoznacznie w wyroku z dnia [...] marca 2009 r. przesądził, że przekazanie ogrodu działkowego na rzecz J. P. odbyło się legalnie i zgodnie z przepisami prawa oraz statutu ROD, i w konsekwencji oddalił powództwo. Dlatego niewłaściwym, sprzecznym z zebranym w sprawie materiałem a nadto sprzecznym z zasadą wszechstronnej oceny materiału dowodowego, było danie wiary E. P. i, że często przebywa i nocuje w spornym lokalu. Nie branie udziału w sprawie o wymeldowanie przez E. P. było Jego wyborem i ryzyko tego faktu może obciążać tylko Jego samego. Doręczenie korespondencji nastąpiło zgodnie z art. 44 kpa (k. 3-7 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji (k. 14- 16 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270 ze zm., dalej ppsa) - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że skarga winna zostać uwzględniona, jeśli Sąd, niezależnie od zarzutów w niej podniesionych i wniosków w niej sformułowanych, stwierdzi istnienie naruszenie prawa materialnego lub procesowego, skutkujące koniecznością wzruszenia zaskarżonego aktu. Bezspornym w sprawie jest, że w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego E. P. zameldowany był pod adresem przy ul. [...] na pobyt stały (k. 20 akt administracyjnych). Podstawę materialnoprawną wymeldowania E. P. przez organ I instancji z pobytu stałego z lokalu [...] stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. 139/06/993 ze zm.), zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego – w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy - i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego – w szczególności art. 15 ust. 1 i 2 uel, w postaci podniesionej w skardze. Przy dekodowaniu normy prawnej istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, nie sposób ograniczać się jedynie do językowej wykładni art. 15 ust. 1 i 2 uel. Skoro bowiem ustawodawca wiąże obowiązek wymeldowania się z opuszczeniem miejsca pobytu stałego, a pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 uel), to dla przyjęcia, że na danej osobie ciąży obowiązek wymeldowania, konieczne jest ustalenie, że opuściła ona dotychczasowe miejsce pobytu stałego z zamiarem, że stale przebywać będzie po innym niż dotychczasowy, adresem. Skarżący upatruje naruszenia prawa materialnego w naruszeniu normy dekodowanej z art. 15 ust. 1 i 2 uel w brzmieniu po nowelizacji dokonanej art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. 93/04/887- dalej ustawa nowelizująca). Tak sformułowany zarzut nie jest trafny – ani Prezydent Miasta, ani Wojewoda w zaskarżonej decyzji, nie przywoływali art. 15 ust. 2 uel w brzmieniu sprzed nowelizacji i nie dokonywali aktu subsumcji w oparciu o dawną normę. "Niemożność ustalenia miejsca pobytu" nie została wskazana przez Wojewodę jako okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia sprawy. Przywołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19.02.2002 r.- V SA 1917/01, mimo że zapadł pod rządem ustawy o ewidencji ludności sprzed nowelizacji i sprzed wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27.5.2002- K 20/01 (OTK-A 3/02/34- dalej wyrok TK K 20/01), w zakresie, w jaki przywołany został przez Wojewodę, pozostaje użyteczny jako przykład subsumcji dla rozstrzygania w sprawie. Wojewoda powołał ów pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego jedynie dla zilustrowania rozumienia przesłanki faktycznego opuszczenia miejsca pobytu stałego bez wymeldowania (a ta przesłanka istnieje w art. 15 ust. 1 i 2 uel także po nowelizacji; k. 12b akt Wojewody – s. 3 uzasadnienia decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r.). Pogląd, że rozumienie przesłanki faktycznego opuszczenia miejsca pobytu stałego jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem pobytu stałego i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania, pozostaje w pełni aktualne (przykładowo – wyrok NSA z: 1.7.2008 r. – II OSK 739/07; 21.11.2008 r. - II OSK 1426/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w: Gdańsku z 29.1.2009 r. – III SA/Gd 449/08; Bydgoszczy z 24.6.2008 r. – II SA/Bd 968/07; 25.6.2008 r. – II SA/Sz 6/08; w Poznaniu z 20.5.2008 r. – III SA/Po 168/08). Odnośnie art. 15 ust. 2 uel należy podnieść, że ewidencja ludności służy rejestracji danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego a nie stanu prawnego (uzasadnienie wyroku TK K 20/01). Zmiana dokonana art. 1 pkt 6 ustawy nowelizującej służyła wykonaniu wyroku TK K 20/01 także w tej części, w której pominięto w art. 15 ust. uel przesłankę "utraty uprawnienia wymienionego w art. 9 ust. 2 uel" w dawnym brzmieniu. Zameldowanie pod określonym adresem potwierdza jedynie miejsce zamieszkania osoby a nie legalność jej pobytu w określonym lokalu. Niespornym wydaje się, że uprawnienie do pobytu w lokalu, które przysługiwało Zainteresowanemu, nie miało charakteru samoistnego, lecz pochodny. Skarżącego łączy ze stryjem E. P. (k. 9 akt administracyjnych) stosunek zbliżony do użyczenia. W orzecznictwie SN i w doktrynie tak bowiem kwalifikuje się zamieszkanie z najemcą (odpowiednio- właścicielem, użytkownikiem) krewnych bądź powinowatych, względem których najemca (właściciel, użytkownik) nie ma obowiązku alimentacyjnego, jak i mieszkanie z najemcą (właścicielem, użytkownikiem) małżonka pełnoletniego, utrzymującego się własnymi siłami dziecka najemcy (właściciela, użytkownika- odpowiednio- uzasadnienie uchwały 7 SSN z 6.4.1970- III CZP 61/69- OSNC 7-8/71/118; uchwała SN z 18.7.1984-III CZP 42/84- OSNC 2-3/85/25 z glosami K. Zagrobelnego- NP 2/86/92, M. Nazara i K. Stefaniuka - OSP 5/86/106; wyrok SW dla m.st. Warszawy z 12.5.1958- Cr 480/58 z gl. F. Błahuty- OSP 11/58/281; akceptowane przez J. Gudowskiego w: "Komentarz do kc- zobowiązania" W.Pr. 2002 t.2 uw.7 do art. 710). Użyczenie, z uwagi na osobisty charakter wygodzenia, silniejszą niż w innych stosunkach obligacyjnych, opartą na wzajemnym zaufaniu, dobrej wierze, więź między kontrahentami, czyni możliwym żądanie użyczającego natychmiastowego zwrotu rzeczy, bez konieczności uprzedniego wypowiadania umowy użyczenia, na podstawie art. 715 kc, gdy upłynął czas, w którym biorący mógł ten użytek uczynić (na czas trwania stosunku rodzinnego); w każdym zaś czasie użyczający może żądać zwrotu rzeczy, gdy domownik użyczającego zerwał wspólne gospodarstwo domowe (J. Gudowski- op.cit. uw.1 do art. 715, uw.2 do art. 718 i uw. 2 c do art. 716). Ustawodawca w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności nie wprowadził ustawowej definicji opuszczenia miejsca pobytu stałego. Użyteczne w tej materii może okazać się stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu uchwały 7 SSN z 9.3.1959 r. - CO 1/59- OSN 4/59/95= OSPiKA 2/60/35 (na tle stosunku najmu). Pogląd ten pozostaje aktualny mimo zmiany stanu prawnego (uzasadnienie uchwały SN z 27.7.1989 - OSNC 9/90/107 s. 3; Z. Bidziński "Status prawny lokali i ich dysponentów" W. Pr. 1998 s. 77). Trafnie Skarżący podnosi, że opuszczenie lokalu przez krewnego użytkownika nie wymaga wypowiedzenia umowy (k. 6 akt sądowych). Dla rozstrzygnięcia sprawy konieczne jest ustalenie, czy i kiedy E. P. opuścił ów lokal, czy uczynił to z zamiarem przebywania na stałe w innym miejscu i czy ewentualne opuszczenie było dobrowolne, na co słusznie wskazał Wojewoda (k. 12b akt administracyjnych). Przesłanką wydania przez organ administracji publicznej decyzji o wymeldowaniu jest nie tylko samo fizyczne opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu, ale również powzięty dobrowolnie zamiar takiego zachowania. Trwały i dobrowolny zamiar opuszczenia lokalu winien dać się wyinterpretować z okoliczności obiektywnych (wyroki NSA z: 18.12.2002 r. - V SA 935/02; 23.4.2001 r. - V SA 3169/00; 13.2.2002 r. - II SA/Wr 15/2000; wyrok WSA w Białymstoku - II SA/Bk 563/06). Instytucja zameldowania służy wyłącznie do rejestracji danych o miejscu pobytu osób i ma charakter porządkowy. Dla zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym a zapisami ewidencji ludności niezbędne jest, by organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelach czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez rozstrzygnięcia własne (decyzja o zameldowaniu i wymeldowaniu) zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności między ewidencją a istniejącym stanem rzeczy. Charakter porządkowy zarówno aktu zameldowania jak i wymeldowania oznacza, że akt taki nie stanowi źródła powstania jakichkolwiek praw majątkowych, zwłaszcza do domu, czy mieszkania. Akty te nie rodzą żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądzają o ich utracie. Są to zatem wyłącznie akty, których istota sprowadza się do administracyjnej rejestracji danych o rzeczywistym miejscu pobytu oznaczonej osoby. W orzecznictwie Sądów Administracyjnych przyjęto, że pobytem stałym w danym lokalu warunkującym zameldowanie w nim na pobyt stały jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swych spraw życiowych - art. 6 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 uel w zw. art. 25 kodeksu cywilnego. Miejsce stałego pobytu to takie miejsce, w którym osoba stale realizuje swe podstawowe funkcje życiowe, w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy codziennego użytku (odzież, żywność, meble) przyjmuje wizyty innych osób, nadaje i przyjmuje korespondencję. Mieszkanie jest tylko wówczas stałym miejscem pobytu przebywających w nim osób, gdy stanowi dla nich wyłączne centrum życiowe, a więc lokal, w którym koncentrują się ich codzienne sprawy, gdzie osoby te przebywają, wypoczywają, prowadzą gospodarstwo domowe. W niniejszej sprawie organ I instancji ustalił na podstawie zeznań świadka J. P. (k. 9, 22 akt administracyjnych), że E. P. od sierpnia 2007 r. nie mieszka w spornym lokalu i nie znane jest miejsce Jego aktualnego pobytu. Organ podjął rzetelne starania ustalenia miejsca pobytu E. P. W szczególności: pracownik Urzędu dnia [...] listopada 2008 r. przeprowadził rozmowę telefoniczną z I. P. (matką Zainteresowanego), która stwierdziła, że od półtora roku nie ma kontaktu z synem i nie zna jego miejsca pobytu (k. 14 akt administracyjnych); pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. Komisariat Policji [...] poinformował, że Zainteresowany nie zamieszkuje od lipca 2007 r. pod wskazanym adresem, nie jest tam widywany i nie odbiera korespondencji wysyłanej pod ten adres (k. 15 akt administracyjnych). Miejsca aktualnego pobytu wymienionego nie udało się ustalić na podstawie danych Ośrodka [...], ani na podstawie danych widniejących w Lokalnej Bazie Danych [...] (k. 25, 26 akt administracyjnych). Zwrócono się także z zapytaniem do Punktu Informacji Krajowego Rejestru Karnego przy Sądzie Okręgowym w [...] czy wymieniony nie przebywa w areszcie śledczym bądź w zakładzie karnym. Otrzymano informację, że wymieniony nie figuruje w kartotece osób pozbawionych wolności oraz poszukiwanych listem gończym Krajowego Rejestru Karnego (k. 24 akt administracyjnych). Jednakże, mimo że Prezydent Miasta wiedział, że E. P. jest rencistą (k. 14 akt administracyjnych), nie podjął starań ustalenia w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, na jaki adres ZUS przesyła uprawnionemu rentę i korespondencję. Organ I instancji pismem z dnia 02 października 2008 r. skierowanym na adres zameldowania stałego powiadomił E. P. o wszczętym postępowaniu administracyjnym w sprawie Jego wymeldowania oraz wezwał Go do złożenia zeznań (k. 18 akt administracyjnych). Pismo zostało dwukrotnie awizowane (k. 10 akt administracyjnych). Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. po raz kolejny zawiadomiono E. P. o trwającym postępowaniu administracyjnym w sprawie Jego wymeldowania i na podstawie art. 10 kpa zawiadomiono o możliwości zapoznania się całością akt sprawy (k. 18 akt administracyjnych). Pismo to również dwukrotnie awizowano (k. 10, 18, 21 akt administracyjnych). Na podstawie tak zebranego materiału dowodowego, bez aktywnego udziału Zainteresowanego, mimo starań o Jego powiadomienie o wszczętym postępowaniu i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, nie sposób było jednoznacznie ustalić istnienie zamiaru trwałego i dobrowolnego opuszczenia miejsca stałego pobytu. W związku z tym cały ciężar postępowania przesunął się na postępowanie odwoławcze, bowiem E. P. dopiero w odwołaniu podjął obronę, podniósł twierdzenia o faktach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (wskazał m. in. że przebywa u młodszej córki, która mieszka w rodzinie zastępczej u [...], że przynajmniej trzy dni w tygodniu przebywa w spornym lokalu i czasami tam nocuje oraz że istnieje konflikt miedzy Nim a J. P.) i zgłosił wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań 4 świadków (k. 35-37 akt administracyjnych). Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego – w szczególności gdy postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe. W takich przypadkach organ odwoławczy, by dokonać oceny prawidłowości ustalania stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony, nie mieści się to w jego kompetencji (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydanie 8. CH. Beck. Warszawa 2006 s. 612-613 nb 8). Wojewoda, rozpatrując odwołanie E. P., słusznie uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozparzenia przez organ I instancji. Wojewoda trafie wskazał na uchybienia merytoryczne decyzji I instancji. Rozstrzygniecie sprawy wymaga bowiem uprzedniego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w znaczniej części w rozumieniu art. 138 § 2 kpa. W szczególności organ nie może kontentować się notatką urzędową w innym zakresie, niż uzyskanie informacji o aktualnym miejscu pobytu Zainteresowanego. W materii ustaleń służących ustaleniu przesłanek z art. 15 ust. 1 i 2 uel, konieczne jest przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka I. P., utrwalonych w protokole (art. (art. 67 § 2 pkt 2, art. 72 kpa; J. Borkowski – op. cit. s. 381 nb 3). Organ I instancji winien przeprowadzić dowód z zeznań zawnioskowanych w odwołaniu świadków (k. 35 akt administracyjny). Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Pominięcie ustalenia faktu mającego znaczenie dla sprawy stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa. Ustalając fakty mające znaczenie dla sprawy, organ obowiązany jest rozważyć wnioski stron (B. Adamiak op. cit. s. 404 uw. 5) Obowiązkiem organu I instancji jest wyjaśnienie w sposób nie budzący wątpliwości wszystkich okoliczności sprawy tak aby można było ustalić istnienie bądź nie zamiaru trwałego i dobrowolnego opuszczenia miejsca stałego pobytu. W aktach sprawy znajdują się nowe dowody, uzyskane już po decyzji kasacyjnej z dnia [...] czerwca 2009 r. - m. in. pismo Komisariatu Policji [...] (k. 66 akt administracyjnych), pismo Komisariatu Policji [...] (k. 59 akt administracyjnych), pismo E. P. z [...] lipca 2009 r. (k. 57 akt administracyjnych), protokół przesłuchania świadka J. P. z dnia [...] lipca 2009 r. (k. 55 akt administracyjnych), protokół przesłuchania E. P. z dnia [...] lipca 2009 r. (k. 54 akt administracyjnych), pozew o przywrócenie utraconego posiadania (k. 58, 67 akt administracyjnych), korespondencja [...] (faktury VAT; k. 2-3, 5, 6 akt Wojewody) i [...] Bank (k. 4 akt Wojewody), kierowana do E. P. na sporny adres, które wymagają oceny zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 kpa, po przeprowadzeniu wszystkich koniecznych dowodów (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Ocena ta musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Ustalenia faktyczne, ocena dowodów i akt subsumcji winny być przedstawione w uzasadnieniu, spełniającym wymogi art. 107 § 1 i 3 kpa. W dalszym postępowaniu organy administracji publicznej winny wziąć pod uwagę, że E. P. dnia 9 lipca 2009 r. skutecznie ustanowił [...] swym pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym (art. 32, art. 33 § 1 i 2, art. 40 § 2 kpa). Czy J. P. będzie korzystał w postępowaniu administracyjnym z pełnomocnika nie wiadomo – dotychczasowe pełnomocnictwo z dnia 29 czerwca 2009 r. obejmuje jedynie postępowanie sądowoadministracyjne (art. 39 ppsa; k. 8 akt IV SA/Po 647/09). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, nie znajdując tym samym podstaw do uwzględnienia rozpatrywanej skargi i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa. /-/M. Dybowski /-/ E. Makosz-Frymus /-/E. Kręcichwost-Durchowska JH