IV SA/Po 663/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę w całości Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie tunelu na składowanie słomy, na dz. nr [...] i [...] w m. Z. , g. G. . Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem sporządzonym dnia [...] marca 2018 r. A. P. i J. P. dokonali zgłoszenia wykonania robót budowlanych obejmujących realizację tunelu na składowanie słomy o wymiarach 80,0mx10,0x4,76m. Wskazano, że obiekt budowlany będzie użytkowany przez cały rok. We wniosku podano, że planowana do realizacji konstrukcja opiera się na trzech elementach, łukach sklepień, na rozpórkach i krzyżulcach. Wskazano, że łuki sklepień i rozpórki są wykonane z okrągłych rur podwójnie ocynkowanych, połączonych ze sobą za pomocą obejm i złączek systemowych, co – jak wskazano – pozwala na wyeliminowanie elementów spawalnych. Wyjaśniono, że dostawcą i wykonawcą tunelu jest firma [...], która obiekt zrealizuje w terminie 14 dni. Do zgłoszenia załączono folder reklamowy tuneli użytkowych i hodowlanych wykonywanych przez [...] Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. wniósł sprzeciw wskazując, że planowana inwestycja nie została wymieniona w katalogu, określonym w art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017, poz. 1332), w którym ustawodawca wymienia obiekty, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Wyjaśniono, że z tej przyczyny Starosta odmawia przyjęcia zgłoszenia robót, które w jego ocenie, wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. W przewidzianym prawem terminie odwołanie od decyzji wnieśli A. P. i J. P., domagając się jej uchylenia. W treści odwołania, zarzucono wadliwość decyzji pierwszoinstancyjnej spowodowana jej lakonicznym uzasadnieniem, a w konsekwencji naruszeniem zasady budowania zaufania do organów władzy publicznej oraz brakiem zawiadomienia o zamiarze wydania decyzji (art. 10 kpa). W toku postępowania, swój udział zgłosił pełnomocnik zawodowy reprezentujący J. P., który zacytowano stanowisko NSA, wyrażone na gruncie sprawy o sygn. II OSK 1099/05, że tunel foliowy niepołączony trwale z gruntem i niemający jakichkolwiek instalacji, nie odpowiada pojęciu budowli, nie może być uznany za tymczasowy obiekt budowlany i nie wymaga ani zgłoszenia, ani pozwolenia na budowę. Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]. Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda wskazał, że podstawą zgłoszenia sprzeciwu w niniejszej sprawie jest art. 30 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, który nakłada na właściwy organ obowiązek wniesienia sprzeciwu, w przypadku zgłoszenia robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda zauważył, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów tymczasowych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Wojewoda wskazał jednak, że jakkolwiek odwołujący się wskazują, że planowana przez nich inwestycja nie jest trwale z gruntem związana, to z uwagi na swoją funkcję obiekt ten jako całoroczny nie jest przewidziany ani do rozbiórki, ani do przeniesienia na inne miejsce. Jest więc obiektem, który nie korzysta ze zwolnienia od uzyskania pozwolenia na budowę, o czym mowa w art. 29 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu decyzji, organ II instancji wskazał też, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że planowany obiekt może spowodować zagrożenie dla ludzi lub mienia. W przewidzianym prawem terminie J. P. wniósł skargę do sądu administracyjnego domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w całości. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że tunel foliowy wymaga pozwolenia na budowę. Wskazano też na naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 11 oraz art. 107 § 1 pkt 6 kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 – dalej jako: ppsa) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewody Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego - które miało wpływ na wynik sprawy - jak również przepisów postępowania, które - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dostrzegł też naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że uchylenie decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego doznaje ograniczenia, bowiem może ono nastąpić tylko wówczas, jeżeli uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie, w przypadku naruszenia przepisów postępowania, przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 458). Jednocześnie przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji gdy przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść decyzji byłaby taka sama (por. A. Kabat [w;] B. Dauter, A. Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 624). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd musi zatem mieć na uwadze, czy uchylenie zaskarżonego aktu z uwagi na stwierdzone uchybienia może doprowadzić do wydania decyzji o innej treści na skutek ponownego rozpoznania sprawy. Wobec powyższego, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę nie tylko czy miało miejsce naruszenie przepisów prawa, ale również rozważył czy ponowne rozpoznanie sprawy przez Wojewodę mogłoby doprowadzić do wydania decyzji o odmiennej treści na skutek ponownego rozpoznania sprawy przez ten organ. Podstawę prawną wydania zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017, poz. 1332 – dalej również jako: P.b.). Istota sporu w okolicznościach badanej sprawy sprowadza się do klasyfikacji wykonania obiektu o kształcie tunelu, który wg intencji inwestorów ma służyć całorocznemu składowaniu słomy - w kontekście - zastosowania w stosunku do niego przepisów prawa budowlanego oraz w kontekście wyjątku od zasady rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaznaczyć należy, że spór zaistniały w sprawie nie wynika z odmiennej interpretacji przepisu prawa, w którym jednej stronie można przyznać rację, a drugiej zarzucić błąd wykładni. Ma on swe źródło w takiej oto okoliczności, że stan faktyczny będący przedmiotem oceny nie wpisuje się - wprost - w brzmienie obowiązujących norm prawnych. Zważywszy na powyższe należy podkreślić, że dokonując wykładni przepisów prawa należy kierować się nie tylko literalnym brzmieniem przepisów, ale również uwzględniać dyrektywy celowościowe i systemowe. Dla zrozumienia intencji prawodawcy uzasadnione jest kierowanie się zasadą, omnia sunt interpretanda, przy czym dla ustalenia znaczenia tekstu prawnego konieczne jest przejście przez wszystkie fazy wykładni, w tym wykorzystanie wszystkich - wyróżnionych w nauce - reguł interpretacyjnych, tj. językowych, systemowych oraz funkcjonalnych. W przypadku tekstów prawnych nie chodzi bowiem o to, aby po prostu rozumieć tekst czy jakiś jego przepis (bez wysiłku czy z jakimś szczególnym wysiłkiem), ale o to by zrozumieć ten tekst (przepis) zgodnie z treścią nadaną mu przez prawodawcę (por. wyrok NSA z 12.10.2017 r. sygn. I OSK 829/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając przytoczone powyżej zasady na względnie należy podkreślić, że na gruncie prawa budowlanego - zasadą jest - że rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych jest dopuszczalne po uprzednim uzyskaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 P.b.). Prowadzenie określonych kategorii robót budowanych na podstawie zgłoszenia jest natomiast - wyjątkiem - od zasady prowadzenia robót budowlanych jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2016 r. sygn. II OSK 78/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ta też okoliczność miała w ocenie Sądu kluczowe znaczenie wobec stawianego w skardze zarzutu, że organy nie wyjaśniły dokładnie za jakiego rodzaju obiekt budowlany uznano obiekt, objęty zgłoszeniem A. P. i J. P.. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skoro zasadą jest rozpoczęcie robót budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę, to (w przypadku podległości inwestycji reżimowi prawa budowlanego) jedynie stwierdzenie, że w sprawie zachodzi – określony prawem wyjątek – uzasadniałoby odstąpienie od tej zasady. Jednocześnie, skoro uzyskanie pozwolenia na budowę stanowi regułę ogólną, to oznacza, że wyjątki od tej zasady muszą być interpretowane wąsko. Podkreślić też trzeba, że istotą prawa budowlanego jest wprowadzenie przez ustawodawcę ograniczeń wolności budowlanej przy wykonywaniu robót budowlanych. Są one ustanowione z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa, porządku, a także ochrony praw innych osób (por. art. 31 Konstytucji RP oraz m. in. art. 5 ust. 1 i 2 P.b.). Istotą przepisów Prawa budowlanego jest więc wprowadzenie przez ustawodawcę ograniczeń wolności budowlanej w interesie publicznym oraz zapewnienie ich przestrzegania. W tym drugim aspekcie można stwierdzić, że Prawo budowlane ma charakter policyjny. Ujawnia się on w dwóch zakresach: kontroli prewencyjnej i nadzoru (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26.04.2012 r. sygn. IV SA/Po 1171/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwzględnieniem tak rozumianych celów należało zatem ocenić zamierzenie inwestycyjne Skarżącego. 1. W okolicznościach badanej sprawy dokonano zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu tunelu przeznaczonego do składowania słomy. Nie ulega zatem wątpliwości, że sami wnioskodawcy nie mieli wątpliwości, co do tego że planowane przez nich roboty polegające na wykonaniu opisanego w zgłoszeniu tunelu do składowania słomy podlegają reżimowi prawa budowlanego. Okoliczność ta, tj. że planowana inwestycja podlega reżimowi prawa budowlanego została jednak w niniejszej sprawie przez pełnomocnika zawodowego reprezentującego Skarżącego zakwestionowana. Należy przy tym zaakcentować fakt, że jedynym argumentem podnoszonym na poparcie stanowiska, o braku zastosowania przepisów prawa budowlanego do planowanej przez J. P. inwestycji jest stanowisko NSA, wyrażone na gruncie sprawy o sygn. II OSK 1099/05, która dotyczyła – sezonowego - urządzenia rolniczego, które na gruncie rozpatrywanego wówczas stanu faktycznego było przyrównywane do "folii ułożonej na pojedynczej grządce w celu przyspieszenia wegetacji warzyw". Dlatego zawodne, w ocenie składu sprawę niniejszą rozpoznającego, bywa formułowanie kategorycznych stanowisk wyrażonych na gruncie odmiennych stanów faktycznych. Mając, bowiem na uwadze - konkretne okoliczności niniejszej sprawy - należy podkreślić, że analizowany przypadek nie dotyczy realizacji "cieplarni o konstrukcji stalowej z naciągnięta na nią folią" (co rozważał NSA w sprawie o sygn. II OSK 1566/12 – wyrok z 14.11.2013 r.). Nie jest to również tunel foliowy służący do - sezonowego - wykorzystania, będący zwykłym urządzeniem rolniczym, o jakim mowa w powoływanym przez Skarżącego wyroku NSA o sygn. II OSK 1099/05. Analiza przywoływanego w pismach procesowych orzeczenia, wskazuje że dotyczyło ono obiektu, służącego stworzeniu hodowanym roślinom optymalnych warunków wegetacji. Z tego też powodu logiczna i zrozumiała - w okolicznościach faktycznych rozpatrywanej przez NSA sprawy - była argumentacja o charakterze tunelu foliowego, jako urządzenia rolniczego. Sąd zauważa, że NSA konsekwentnie wskazuje, że urządzenie typowo rolnicze, stanowi tunel foliowy, służący przyspieszonej wegetacji roślin, stanowiący rodzaj cieplarni foliowej, będący sztucznym pomieszczeniem uprawy roślin, która pozostaje pod wpływem czynników naturalnych środowiska, gdyż nie posiada ani ogrzewania ani sztucznego światła, a rośliny sadzone są bezpośrednio do gruntu (por. wyrok NSA z 10 października 2018 r. sygn. II OSK 2513/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). 2. Okoliczności niniejszej sprawy są jednak diametralnie odmienne od przedstawionych powyżej. W okolicznościach badanej sprawy - kwestią bezsporną - pozostaje, że zgłoszenie dotyczy obiektu całorocznego. Inwestorzy dokonali zgłoszenia realizacji obiektu, którego istota odpowiada istocie budynku (co w dobitny sposób dokumentuje załączony folder). Analiza załączonego przez Skarżącego folderu wskazuje, że planowane przez niego przedsięwzięcie stanowi uniwersalną konstrukcję, która – jedynie w opisanym w zgłoszeniu przypadku – ma służyć przechowywaniu słomy. Ta sama konstrukcja jak wskazano w folderze [...] może być wykorzystywana zarówno do składowania słomy (zgodnie z intencjami Skarżącego), jak i przechowywania pojazdów i maszyn rolniczych (w tym traktorów i przyczep) oraz zwierząt gospodarskich. Jednocześnie, ta sama konstrukcja występuje zarówno bez drzwi, jak i z dwuskrzydłowymi rozsuwanymi drzwiami. Jak wynika z akt sprawy, planowany do realizacji obiekt, objęty zgłoszeniem w niniejszej sprawie jest olbrzymią budowlą rolniczą. Jest to obiekt na tyle duży, że będą w nim przemieszczali się ludzie, a nawet maszyny, czy pojazdy, którymi słoma, w celu jej przechowania i rozładowania będzie transportowana. Z tych też względów planowane przez Skarżącego zamierzenie inwestycyjne zbliżone jest w istocie nie do urządzenia rolniczego (jak przekonuje Skarżący w powołaniu na stan faktyczny wyroku o sygn. I OSK 1099/05), ale do obiektu, którego dotyczyła sprawa zakończona wyrokiem z 10 października 2018 r. sygn. II OSK 2513/16, którym NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę złożoną na decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego. Opisany w tej sprawie obiekt, przez inwestora również był uznawany za urządzenie rolnicze – tunel foliowy. Jak natomiast wynika z uzasadnienia wyroku obiekt ten był wykorzystywany jako kwiaciarnia, służył sprzedaży roślin, nasion, nawozów, akcesoriów ogrodniczych. Podobnie jak planowana przez J. P. inwestycja nie wpisywał się w więc definicję tunelu foliowego jako urządzenia rolniczego wywiedzioną z judykatury sądowoadministracyjnej. 3. Ustosunkowując się do stanowiska skargi o wyłączeniu stosowania przepisów prawa budowlanego w odniesieniu do objętej zgłoszeniem Skarżącego inwestycji, Sąd zauważa że niezasadność tego stanowiska nie może budzić żadnych wątpliwości, choćby z uwagi na fakt, że z literalnie wyrażonej woli ustawodawcy (por. art. 3 pkt 5 P.b.) przepisy prawa budowlanego regulują zasady realizacji choćby przekryć namiotowych, stanowiących - tymczasowe - obiekty budowlane. Tymczasem, Skarżący planuje realizację obiektu - całorocznego - co wprost wskazano w zgłoszeniu. Przyjęcie zasadności argumentacji skargi, co do wyłączenia stosowania przepisów prawa budowlanego w odniesieniu do spornej inwestycji, musiałoby prowadzić do wniosku, że sporny obiekt nie podlega reżimowi prawa budowlanego wyłącznie z tej przyczyny, że nie ma charakteru obiektu tymczasowego. Na ten element Sąd zwraca uwagę, pomimo, że sam Skarżący dokonał jednak zgłoszenia robót budowlanych, a więc miał świadomość konieczności uwzględnienia wymogów prawa budowlanego, przy realizacji planowanej inwestycji. 4. Badając niniejszą sprawę Sąd wziął pod uwagę to, że postęp technologiczny powoduje, że z elementów prefabrykowanych, można aktualnie zmontować obiekty, które w istocie - jak w analizowanym przypadku - mają cechy budowli, a nawet zbliżają się do obiektów kubaturowych. Zauważyć w tym miejscu trzeba również, że w P.b. zawarta została definicja budowli, która zbudowana została na podstawie dwóch zaprzeczeń oraz przykładowego, a więc otwartego, wyliczenia obiektów stanowiących budowle. Oznacza to, że obiekt, mimo że nie jest budynkiem ani obiektem małej architektury, może stanowić budowlę, a tym samym zostać zakwalifikowany jako obiekt budowlany, co przesądza o tym, że podlega prawu budowlanemu. Dlatego w przypadkach nastręczających trudności przy zakwalifikowaniu wytworu ludzkiej działalności oceny należy dokonać także na podstawie ustaleń, danej sprawy i cech charakteryzujących dany obiekt (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27.01.2010 r., II OSK 186/09, LEX nr 597412). Rozpatrując niniejszą sprawę należało uwzględnić, że na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 2 P.b. wydane zostało rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2014, poz. 81). W § 3 tego rozporządzenia wskazano, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budowlach rolniczych - rozumie się przez to budowle dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych, w szczególności takie jak: zamknięte zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonki, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego. W ocenie Sądu obiekt służący przechowywaniu słomy o parametrach i cechach opisanych w zgłoszeniu A. P. i J. P. - z przyczyn opisanych powyżej - stanowi właśnie rodzaj budowli rolniczej, których przykładowy jedynie, a więc otwarty katalog przedstawiono w rozporządzeniu. 5. Zważywszy jednak na fakt, że - pomimo argumentacji skargi - Skarżący dokonał jednak zgłoszenia planowanych robót, budowlanych. Powołanie się na wyjątek od zasady, jakim jest skorzystanie z uproszczonej procedury zgłoszenia, wymagałoby jednak przyporządkowania tunelu do składowania słomy o wymiarach 80m x 10m x 4,76m do jednego z elementów wymienionych w katalogu, zamieszczonym w art. 29 P.b. Znamiennym jest fakt, że w toku całego postępowania administracyjnego, ani w skardze do sądu administracyjnego, Skarżący pomimo, że zgłoszenia dokonał, to nie wskazał za który z wyjątków, wymienionych w katalogu zawartym w art. 29 P.b. planowaną przez niego inwestycję należałoby uznać. Tymczasem organy obydwu instancji zakwestionowały status robót polegających na wykonaniu - opisanego przez A. P. i J. P. - tunelu do składowania słomy o wymiarach 80m x 10m x 4,76m, jako wymienionych w katalogu zawartym w art. 29 P.b. Ponieważ sami inwestorzy nie wskazali, jak należy - w ich ocenie zakwalifikować - zgłoszone roboty, w kontekście brzmienia art. 30 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 P.b. należy wskazać, że ustawodawca sformułował katalog zamknięty takich robót i obiektów, co oznacza, że tylko wymienione w nim obiekty i roboty budowlane mogą być wybudowane bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Z tego powodu przeprowadzona analiza obiektów wymieniona w katalogu, a którym mowa w art. 29 P.b. prowadzi do jednoznacznego wniosku, że objęty zgłoszeniem J. P. tunel do przechowywania słomy, nie może być uznany za obiekt, który nie wymaga pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy nie stanowi on żadnego z wymienionych w katalogu zamkniętym wyjątków. Mając więc na uwadze nie tylko literalne brzmienie przepisów, ale również ich miejsce i cele którym służą w systemie prawa, Sąd wziął pod uwagę – konkretne uwarunkowania – badanej sprawy. Rozważając argumentację przedstawioną w skardze, Sąd wziął również pod rozwagę powołane w niej orzecznictwo oraz wyrażone w nim poglądy NSA. Należy jednak podkreślić, że zarówno organy, jak i Sąd, rozpatrując sprawę muszą każdorazowo wziąć pod uwagę - konkretne - okoliczności - badanej - sprawy. Nie ulega więc wątpliwości, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym, planowana przez Skarżącego inwestycja nie mieści, się w żadnej z kategorii obiektów zwolnionych od zasady uzyskania pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyżej przedstawiony katalog, należy zatem stwierdzić, że słusznie organy uznały, że wykonanie opisanego przez A. P. i J. P. obiektu, opisanego jako "tunel foliowy" nie mieści się w przedstawionym katalogu. Zgodzić należy się, że celowe jest sformułowanie postulatu de lege ferenda, aby takie podlegały realizacji na podstawie zgłoszenia. Jednak w dacie wydawania zaskarżonej decyzji objęte zgłoszeniem roboty budowlane nie były ujęte w katalogu zawartym w art. 29 P.b. Prawidłowo więc organy wskazały, że nie sposób wskazać przepisu, który zwalniałby wskazany w zgłoszeniu obiekt od obowiązku postąpienia zgodnie z obowiązującą zasadą, tj. wystąpienia o pozwolenie na budowę Z tych też przyczyn zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Organom nie można bowiem zarzucić naruszenia prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W sprawie, wbrew zarzutom skargi, nie doszło do naruszenia prawa materialnego. Sąd dostrzega natomiast, że z uwagi na niezwykle lakoniczne uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej, w sprawie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Nie ulega jednak wątpliwości Sądu, że wynika z niej jasno, że organ I instancji sprawę zbadał, a rozstrzygnięcie wydał z uwzględnieniem okoliczności tej sprawy. Rozpoznający sprawę powtórnie organ II instancji skorygował natomiast wady decyzji pierwszoinstancyjnej. Nie sposób przyjąć, aby w okolicznościach badanej sprawy doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy też zauważyć, że jakkolwiek zarzut naruszenia przepisów postępowania podniesiono w skardze, to nie wskazano jaki ewentualnie wpływ na wynik sprawy stwierdzone naruszenie mogło mieć. Sąd takiego wpływu również nie dostrzega, zważywszy na fakt, że w ocenie Sądu okoliczności sprawy nie pozostawiają wątpliwości, co do tego, że objęty zgłoszeniem obiekt podlega reżimowi prawa budowlanego, a jedynie postęp technologiczny dotyczący sposobu realizacji tego obiektu spowodował, że inwestor błędnie, za zasadne uznał dokonanie zgłoszenia zamiaru jego realizacji. Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji.