IV SA/Po 775/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant sekr. sąd. Agata Żebrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skarg C.S., Z.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy W. na podstawie art. 104 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 23; zwanej dalej "k.p.a.") art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt. 2, art. 53 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2016r. poz. 778 j.t.; zwanej dalej "u.p.z.p.") oraz art. 6 pkt. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.; zwanej dalej "u.g.n.") ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla przebudowy napowietrznej linii elektroenergetycznej [...], na terenie działki o nr ewid.[...] obręb N. . gmina W.. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zwróciła się Spółka A. Teren planowanej został objęty projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN [...] oraz jednotorowej linii elektroenergetycznej [...] (uchwała Rady Miasta i Gminy W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]). W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. zawieszono postępowanie z urzędu. Po ustaleniu, że ww. projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego swoim zakresem nie obejmuje działki o nr ewid.[...], obręb N. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. podjęto postępowanie z urzędu. Organ stwierdził więc, że teren działki o nr ewid.[...] obręb N. nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto inwestycja zalicza się do grupy przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ powołując się na treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie podlega ocenie pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Odwołania od ww. decyzji złożyli Z. S. oraz C. S.. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez C. S.. Natomiast decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] czerwca 2016 r. Wyrokiem z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 400/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił ww. postanowienie z dnia [...] stycznia 2017 r. Z kolei wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 399/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpatrzeniu skargi Z. S., uchylił decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] stycznia 2017 r. uznając, że w dalszym ciągu nierozpoznane pozostaje odwołanie złożone przez C. S.. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] czerwca 2016 r. Kolegium wyjaśniło, że wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości, na których będzie zrealizowana. Sama bowiem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie wkracza w sferę wykonywania praw przysługujących do nieruchomości. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa jedynie warunki, na jakich wnioskodawca może przystąpić do realizacji inwestycji. Decyzja ta, ani po stronie inwestora, ani po stronie właściciela nieruchomości, nie skutkuje rozszerzeniem, czy też ograniczeniem praw i obowiązków związanych z prawem własności nieruchomości. Kolegium wyjaśniło również, że organ administracji nie możne odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że w sytuacji gdy wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną. W decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ stwierdza jedynie czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Zdaniem Kolegium inwestycja polegająca na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej [...] stanowi inwestycję celu publicznego zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. Żaden przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wskazuje, iż inwestycja celu publicznego musi służyć ogółowi zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym, w znaczeniu bycia zawsze i koniecznie wykorzystywaną przez ten ogół społeczności. Nadto żaden przepis nie wymaga aby inwestycja celu publicznego była realizowana wyłącznie na gruntach stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego czy też Skarbu Państwa. Kolegium dostrzegło, że wprawdzie organ I instancji błędnie dokonał oceny spełnienia przez wnioskowaną inwestycję także warunków określonych art. 61 ust. 1 u.p.z.p. , które mają zastosowanie wyłącznie do ustalania warunków zabudowy nie zaś inwestycji celu publicznego, jednak uchybienie to nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Decyzja organu I instancji zawiera mapę zasadniczą w skali 1:1000 z wymaganymi przez ustawodawcę liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Żaden przepis prawa nie wymaga ustalenia w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej stref ochronnych czy też stref oddziaływania takiej inwestycji. Decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy wynikające z art. 54 u.p.z.p. Kolegium zaznaczyło również, że podjęcie przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu obejmującego m.in. teren w stosunku, do którego prowadzone jest postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie oznacza niemożliwości prowadzenia tego postępowania. Podjęcie takiej uchwały nie stanowi przeszkody do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uchwałą taka mogłaby jedynie stanowić podstawę ewentualnego zawieszenia postępowania, lecz na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i - zdaniem organu - tylko wówczas, gdyby ustalenia projektu planu wykluczały możliwość realizacji tej inwestycji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Z. S. zarzuciła decyzji Kolegium naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków wnoszącego odwołanie od decyzji. Podniosła, że planowane przedsięwzięcie nie będzie stanowić przebudowy lecz inwestor chce wybudować linie energetyczną o zupełnie innych parametrach niż istniejąca linia energetyczna. Jej zdaniem stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji SKO, że realizacja inwestycji celu publicznego nie wymaga zgody właścicieli gruntu jest sprzeczne np. z art. 140 k.c. Wydana decyzja pomija także ustalenia zawarte w decyzji RDOŚ nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 . Błędnym jest również stwierdzenie, że żaden przepis prawa nie wymaga ustanowienia stref ochronnych czy też stref odziaływania inwestycji na środowisko. Ponadto w ocenie Skarżącej naruszono art. 10 k.p.a. Wyznaczenie tak krótkiego terminu nie jest zgodne z należnym traktowaniem uczestników postępowania. W przypadku Skarżącej należy wziąć pod uwagę fakt odnoszący się do odległości związanej z miejscem zamieszkania oraz wieku i z tym związanym stanem zdrowia. Skarżąca podniosła, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego narusza nasz interes prawny właścicieli nieruchomości i bezpośrednio ingeruje w prawo własności. Poza tym zostały naruszone przepisy prawa wynikające z art. 6 i 7 k.p.a. przez niezbadanie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, a także naruszenie przepisów art. 52 ust. 2, art.53 art. 54 u.p.z.p. poprzez uznanie, że zostały spełnione wszelkie warunki unormowane w tych przepisach. Podkreśliła, że warunki lokalizacji celu publicznego powinny być sformułowane tak precyzyjnie, aby nie było wątpliwości co do ustaleń tej decyzji. Sprawa ze skargi Z. S. została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Po 776/18. Skargę na ww. decyzje Kolegium złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu również C. S.. W skardze powtórzono argumentację przedstawioną w skardze złożonej przez Z. S.. Skargę zarejestrowano pod sygn. akt IV SA/Po 775/18. W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt IV SA/Po 775/18 i IV SA/Po 776/18 i prowadzić je dalej pod sygn. akt IV SA/Po 775/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlega decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], którą ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego dla przebudowy napowietrznej linii elektroenergetycznej [...], na terenie działki o nr ewid.[...] obręb N. . gmina W.. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaskarżona decyzja dotyczy tylko części większego przedsięwzięcia polegającego na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej [...]. Inwestycja przebiega przez gminy W., O., L. i C. leżące w powiatach [...] i [...] w województwie wielkopolskim. Długość linii elektroenergetycznej wynosi około [...] km. Inwestycja ta obejmuje także przebudowę odcinka napowietrznej elektroenergetycznej linii [...] o długości około [...] m, przebiegającej przez będącą własnością Skarżących działkę o numerze ewidencyjnym [...] Planowana inwestycja polegać będzie na przebudowie istniejącej linii elektroenergetycznej [...], w uzasadnieniu decyzji wskazując, że planowane przedsięwzięcie polega na rozbiórce istniejącej linii elektroenergetycznej [...] i budowie po trasie linii zdemontowanej nowej linii napowietrznej [...] kV. Jak prawidłowo uznały organy rozpoznające niniejszą sprawę przedmiotowa inwestycja zalicza się do inwestycji celu publicznego przewidzianych w art. 6 pkt 2 u.g.n. Zgodnie z przywołanym przepisem celami publicznymi w rozumieniu ustawy są budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wskazać trzeba, że organ rozstrzygający w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest związany wnioskiem inwestora co do charakteru i parametrów planowanego zamierzenia i dlatego opisane w nim zamierzenie powinien poddać ocenie z punktu widzenia właściwych przepisów prawa. Stosownie bowiem do przepisu art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wykładnia przepisów art. 28 w zw. z art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2018r., poz. 1202) prowadzi do wniosku, że zgłoszona przez inwestora rozbiórka istniejącej linii i budowa po trasie linii zdemontowanej nowej linii napowietrznej o napięciu znamionowym 110 kV wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a tym samym w świetle art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. podlegała obowiązkowi uzyskania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Bez znaczenia pozostaje podnoszona w skargach okoliczność nazewnictwa planowanej inwestycji. Dywagacje dotyczące definiowania pojęcia przebudowy, jak i oceny czy dana inwestycja stanowi rozbudowę, a nie przebudowę, nie mają żadnego znaczenia dla sprawy. Wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczył bowiem zmiany zasady zagospodarowania terenu poprzez rozbiórkę istniejącej linii napowietrznej i budowę nowej linii po trasie linii zdemontowanej - tak też zostało to ustalone w zaskarżonej decyzji. Nie jest więc konieczne rozstrzyganie czy inwestycja stanowi rozbudowę, czy przebudowę linii. Dalej wskazać trzeba, że Kolegium trafnie uznało, że organ związany jest treścią wniosku inwestora i w takim zakresie, zgodnie z art. 54 u.p.z.p., w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy; oraz 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Prawidłowa była ocena Kolegium, że powyższym wymogom decyzja organu I instancji czyni zadość. Nadto wskazać należy że w niniejszej sprawie inwestor uzyskał decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z [...] stycznia 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na budowie po trasie linii zdemontowanej nowej linii zapowietrzeni [...]. Przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane jako wymienione w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573), dla którego przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane. Ostatecznie raport o oddziaływaniu na środowisko został sporządzony. Skoro planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, to tym samym wymagane było ubieganie się o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Dalej wskazać trzeba, że w zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 (pkt 1), charakterystykę inwestycji obejmującą m.in. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej (pkt 2b), określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (pkt 2c). Wszystkie te elementy zostały, tak we wniosku, jak i w decyzji oznaczone. Nadto z charakterystyki planowanej inwestycji dołączonej do wniosku wynika wyraźnie, że w związku z przebudową linii nie ulegną zmianie jej istotne parametry w postaci długości, napięcia znamionowego oraz ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości. Dokumentacja zgromadzona w sprawie pozwala na kompletną charakterystykę zgłoszonej inwestycji, w świetle której trudno nie dostrzec przewidywanych robót budowlanych oraz wielkości obszaru, który w związku z tymi pracami, będzie podlegał zajęciu. Nie ma zatem wątpliwości co do związanego z inwestycją sposobu zagospodarowania terenu działki nr [...] oraz jej wykorzystania. Nie budzi również zastrzeżeń Sądu kwestionowany w skardze, teren planowanej inwestycji oznaczony na załączniku graficznym decyzji organu I instancji. Planowana inwestycja realizowana będzie bowiem tylko na części działki nr [...]. Nie są zasadne zarzuty dotyczące braku zgodny właścicieli nieruchomości na realizację planowanej inwestycji. Żaden przepis nie uzależnia bowiem ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1654/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wkracza bowiem w sferę wykonywania praw przysługujących do nieruchomości, poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Decyzja ta ani po stronie inwestora ani po stronie właściciela nieruchomości nie skutkuje rozszerzeniem, czy też ograniczeniem praw i obowiązków związanych z prawem własności nieruchomości. Nie ma również możliwości analizowania różnych wariantów przebiegu danej inwestycji, skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Organ jest bowiem związany wnioskiem inwestora i nie może samodzielnie dokonać zmiany lokalizacji (przebiegu) wnioskowanej inwestycji. Nie może również oceniać celowości i zasadności projektowanej inwestycji. W ocenie Sądu postępowanie przeprowadzone zostało przez organy administracji publicznej w zgodzie z przepisami k.p.a. Organy w sposób kompleksowy zgromadziły materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy i dokonały jego wszechstronnej oceny z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy stał się podstawą do prawidłowego zastosowania przepisów u.p.z.p. i podjęcia decyzji na podstawie art. 50 ust. 1 i następnych u.p.z.p., której uzasadnienie spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Kolegium, jako organ ponownie merytorycznie rozpoznający sprawę w jej całokształcie, prawidłowo wyjaśniło Skarżącym przesłanki, którymi kierowało się przy załatwieniu sprawy, a okoliczność, że nie spotkały się one z aprobatą Skarżących, nie świadczy o zasadności ich zarzutów w tym zakresie. Jako niezasadny Sąd ocenił zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez wyznaczenie przez organ I instancji 2-dniowego terminu do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sadów administracyjnych, że tego rodzaju uchybienie może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2018 r. sygn. akt I OSK 779/18 oraz dnia 24 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 1691/18; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też ewentualne naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. oceniać należy z perspektywy uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2124/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego, w sytuacji postawienia organom administracji publicznej takiego zarzutu konieczne jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero taki stan sprawy daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa. Takich okoliczności w skargach nie wykazano. Nie jest również zasadny zarzut związany z § 55 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 237 Kodeksu pracy, a więc należy do gałęzi prawa, która nie pozostaje w sferze zainteresowania organów wydających decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z kolei trafnie dostrzeżone przez Skarżących uchybienie dotyczące błędnego pouczenia o prawie złożenia sprzeciwu pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz..U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), oddalił skargi.