IV SAB/Po 10/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 06 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. w [...] na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Pismem z [...] stycznia 2017 r. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] (dalej też jako: "Spółka" lub "Skarżąca") złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Prezydenta Miasta (dalej też jako: "Prezydent Miasta" lub "Organ") w zakresie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (w skrócie: "u.d.i.p.") przez nieudzielanie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem oraz wnosząc o: (1) zobowiązanie Prezydenta [...] do zgodnego z przepisami prawa rozpatrzenia wniosku Skarżącej o udostępnienie żądanej informacji publicznej; (2) stwierdzenie, że bezczynność Prezydenta [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; (3) zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z art. 200 p.p.s.a. W uzasadnieniu Skarżąca wyjaśniła, że pismem [...] z [...] czerwca 2016 r. zwróciła się do Prezydenta Miasta z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej – w postaci poświadczonych kopii, map z projektami oraz poświadczeniami dokonanymi przez Prezydenta [...] o wpisaniu map do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dotyczyło to trzech map wykonanych w związku z realizacją przedsięwzięcia [...]. Ponadto Spółka wniosła o udostępnienie protokółów, w postaci kopii, z [...]. W odpowiedzi otrzymała [...] pismo [...] z [...] czerwca 2016 r., do którego załączono kopie 3 opinii uzgodnienia dokumentacji projektowej. Natomiast w odniesieniu do wniosku o udostępnienie kopii map, w piśmie tym poinformowano Spółkę, że zasady i tryb dostępu do tych informacji są uregulowane w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, wskazując jednocześnie na art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Uznając, że otrzymane pismo nie stanowi pełnej odpowiedzi na wniosek z [...] czerwca 2016 r., Spółka pismem z [...] listopada 2016 r. skierowanym do Prezydenta [...] ponowiła swój wniosek. W piśmie [...] z [...] grudnia 2016 r. [...] podtrzymał swoje stanowisko. Skarżąca podkreśliła, że z przedstawionym stanowiskiem nie może się zgodzić. Uznała, że odsyłanie do znanych jej dobrze przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zamiast udzielenia odpowiedzi zgodnie z wnioskiem, stanowi rażące naruszenie prawa, którego nie może zaakceptować. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie dotyczącym żądania Spółki udostępnienia poświadczonych kopii map z projektami oraz poświadczeniami dokonanymi przez Prezydenta [...] o wpisaniu map do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, [...] wyjaśnił, że w odpowiedzi na wniosek, pismem z [...] czerwca 2016 r. poinformował Spółkę, iż zasady i tryb dostępu do żądanych informacji uregulowane są w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Spółka żądała bowiem udostępnienia poświadczonych kopii map. Poświadczenie kopii służy nadaniu tej kopii mocy dokumentu urzędowego. Tymczasem z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. wynika, że przedmiotem udostępnienia jest treść dokumentów urzędowych, nie zaś dokumenty urzędowe. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest więc wydawanie dokumentów urzędowych, ale umożliwienie udostępnienia informacji. Spółka wniosła o udostępnienie poświadczonych kopii map, jest to więc żądanie wydania dokumentu urzędowego, a nie wniosek o udostępnienie treści dokumentu. Wydawanie przedmiotowych dokumentów odbywa się w oparciu o przepisy ustawy z dnia [...] maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, o czym poinformowano Spółkę. W tym stanie faktycznym zastosowanie znajduje art. 1 ust. 2 u.d.i.p. stanowiący, iż przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Żądana informacja nie ma więc przymiotu informacji publicznej udostępnianej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przepisu art. 16 ust. 1 u.d.i.p., [...] wskazał, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wydanie odmownej decyzji administracyjnej jedynie w przypadku, o którym mowa w jej art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5. Natomiast Organ poinformował Spółkę o innym trybie udostępnienia wnioskowanej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Nie było więc przesłanek do odmowy udostępnienia informacji, co oznacza, że w tym przypadku forma decyzji administracyjnej nie miała zastosowania. Dlatego Organ odpowiedział na wniosek formułując zwykłe pismo informacyjne, które zostało przesłane Spółce z zachowaniem terminu 14 dni od złożenia wniosku. Nie naruszono zatem przepisów art. 13 u.d.i.p. Natomiast co do żądania wniosku o udostępnienie kopii protokołów z koordynacji usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu, to [...] wyjaśnił, że w odpowiedzi na wniosek, ww. pismem z [...] czerwca 2016 r. przekazał w załączniku kopie żądanych protokołów (opinii) z koordynacji usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu (3 sztuki). Informacja publiczna została udostępniona z zachowaniem terminu 14 dni od dnia złożenia wniosku. Nie naruszono zatem przepisów art. 13 u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") – w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi – kontrola działalności administracji publicznej przez ww. sądy obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia. Należy w tym miejscu od razu podkreślić, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także takiej, której organ nie posiada), podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (zob. wyrok NSA z 17.04.2013 r., I OSK 3109/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). W myśl art. 21 in principio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, CBOSA). Ponadto do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10; a także wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11 – CBOSA). Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. Przechodząc do merytorycznego jej rozpoznania należy stwierdzić, że przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Prezydenta Miasta w udzieleniu Spółce informacji określonych w jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] czerwca 2016 r. znak: [...] Dla prawidłowego załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej niezbędne jest wstępne przesądzenie, czy adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej, a także czy informacje żądane przez wnioskodawcę rzeczywiście stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej albo w ustawach szczególnych. Nie ulega wątpliwości, że można skutecznie żądać dostępu do informacji publicznej tylko od takiego podmiotu, na którym ciąży ustawowy obowiązek udostępniania takich informacji. W świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, wymienione w jej art. 4. W szczególności są nimi "organy władzy publicznej" (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a więc m.in. organy administracji publicznej, do których bez wątpienia zaliczają się także prezydenci miast (por. wyroki WSA: z 18.03.2014 r., II SAB/Wa 9/14; z 09.06.2014 r., IV SAB/Gl 56/14; z 03.09.2015 r., II SAB/Lu 96/15 – CBOSA). Wobec tego należy stwierdzić, że Prezydent Miasta jest podmiotem obowiązanym do udzielania posiadanych informacji publicznych. Kwestia ta nie jest pomiędzy stronami sporna. Co się zaś tyczy kwalifikacji danej (wnioskowanej) informacji jako informacji publicznej, to na wstępie należy podkreślić, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji, która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania "informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", a ponadto "informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa". Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, określają ustawy (art. 61 ust. 4 ab initio Konstytucji). Rudymentarnym aktem prawnym regulującym tę problematykę jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która normuje podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej", przez którą to informację należy rozumieć, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w którym znalazły się m.in. informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.). Należy podkreślić, że w doktrynie i orzecznictwie pojęcie "informacji publicznej" (a także związane z nią pojęcie "sprawy publicznej") jest rozumiane szeroko. Wskazuje się, że skoro prawo do informacji publicznej ma charakter konstytucyjny, to ustawy je dookreślające powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki powinny być rozumiane wąsko. W efekcie przyjmuje się, że informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź go dotyczących (por.: wyrok TK z 13.11.2013 r., P 25/12, OTK nr 8/A/2013, poz. 122; M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). W szczególności, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, informację publiczną stanowią określone dokumenty i informacje związane z wykonywaniem przez organ administracji publicznej zadań z zakresu geodezji i kartografii (por. wyroki NSA: z 01.10.2010 r., I OSK 1193/10; z 05.04.2013 r., I OSK 175/13; z 19.08.2014 r., I OSK 2844/13; a także wyroki WSA: z 13.01.2010 r., II SAB/Wa 159/09; z 23.05.2013 r., II SAB/Bk 12/13; z 13.09.2016 r., IV SAB/Wr 118/16 – dostępne w CBOSA). Zasadnicze sposoby (tryby) udzielania informacji publicznej, a także ograniczenia w jej udostępnianiu, normują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na gruncie tej ustawy przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną – "zwykłym" pismem. Zastosowanie w takim przypadku formy decyzji byłoby równoznaczne z jej wydaniem bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. wyrok WSA z 10.07.2013 r., II SA/Gd 295/13, CBOSA). Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia, bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (zob. art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) – tj. gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Informacja publiczna może podlegać udostępnianiu nie tylko na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej – która, jak to już wyżej wskazano, normuje podstawowe tryby dostępu – ale także na zasadach i w trybach szczególnych, unormowanych w odrębnych ustawach. Takie sytuacje przewiduje wyraźnie art. 1 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (pod warunkiem, że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1 u.d.i.p. – które to zastrzeżenie nie ma znaczenia w niniejszej sprawie). Cytowany art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyraża normę kolizyjną wyłączającą stosowanie unormowań u.d.i.p. w sytuacji, w której inna ustawa odmiennie reguluje ten sam zakres. Przepis ten uzasadnia więc de facto wyodrębnienie dwóch zbiorów informacji publicznych: (i) podlegających udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej oraz (ii) udostępnianych w oparciu o przepisy ustaw szczególnych. Jeżeli adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie może jej udostępnić na podstawie u.d.i.p. ze względu na konieczność zastosowania odrębnych zasad i trybu z ustawy szczególnej, to powinien o tym fakcie powiadomić wnioskodawcę "zwykłym" pismem, wskazując jednocześnie właściwe przepisy oraz, w niezbędnym zakresie, zasady i tryb dostępu do żądanych informacji wynikające z tych przepisów (por.: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, uw. 8 do art. 1, s. 45; M. Chmaj [w:] M. Bidziński i in., Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2015, art. 1 Nb 11; M. Jabłoński, Udostępnienie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 29; P. Sitniewski, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wrocław 2011, uw. 3 do art. 1 ust. 2). Niewątpliwie taką "inną ustawą" w powyższym rozumieniu jest ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629, z późn. zm.; w skrócie: "p.g.k."), co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym tryb przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie dotyczy dostępu do materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (por. wyroki NSA: z 01.10.2010 r., I OSK 1193/10; z 05.04.2013 r., I OSK 175/13; a także wyroki WSA: z 12.05.2011 r., II SAB/Wa 100/11; z 13.09.2016 r., IV SAB/Wr 118/16 – dostępne w CBOSA). W ocenie Sądu z taką sytuacja mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotowy wniosek Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z [...] czerwca 2016 r. obejmował żądania udostępnienia dwóch kategorii informacji: 1) poświadczonych kopii map z projektami oraz poświadczeniami dokonanymi przez Prezydenta [...] o wpisaniu map do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego; 2) kopii protokółów z koordynacji usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu wymienionych przedsięwzięć, przy czym jest poza sporem, że żądanie opisane wyżej w pkt 2 zostało załatwione pismem [...] z [...] czerwca 2016 r., do którego dołączono kopie żądanych protokołów (opinii) z koordynacji usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu. Zarazem w piśmie tym, w odniesieniu do opisanego wyżej w pkt 1 żądania udostępnienia informacji (map), poinformowano Spółkę, że zasady i tryb dostępu do tych informacji są uregulowane w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, w związku z czym, zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., do ich udostępnienia będą miały zastosowanie przepisy tej właśnie ustawy (p.g.k.). Ze stanowiskiem Organu należy się zasadniczo zgodzić. Rzeczywiście bowiem ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne jest "inną ustawą" w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., która wprowadza odmienny tryb dostępu do informacji publicznej w zakresie informacji pochodzących z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego – co oznacza, w świetle ww. przepisu, że w zakresie dostępu do informacji zawartych w tym zasobie wyłączone jest stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok WSA z 13.09.2016 r., IV SAB/Wr 118/16, CBOSA). Zgodnie z definicją legalną zamieszczoną w art. 2 pkt 10 p.g.k. przez "państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny" rozumie się "zbiory danych prowadzone na podstawie ustawy przez organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, utworzone na podstawie tych zbiorów danych opracowania kartograficzne, rejestry, wykazy i zestawienia, dokumentację zawierającą wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych lub dokumenty utworzone w wyniku tych prac, a także zobrazowania lotnicze i satelitarne". Częścią tak rozumianego państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego jest powiatowy zasób geodezyjny i kartograficzny, prowadzony przez starostów i prezydentów miast na prawach powiatu przy pomocy geodetów powiatowych (zob. art. 2 pkt 10c p.g.k.). W myśl art. 40a ust. 1 p.g.k. zasadą jest, że organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny udostępniają materiały zasobu odpłatnie. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 40a ust. 2 p.g.k. Szczegółową zawartość oraz sposób i tryb udostępniania materiałów z zasobu geodezyjno-kartograficznego regulują, wydane na podstawie upoważnień zawartych w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne (zwanej też niżej "ustawą"), odnośne rozporządzenia wykonawcze. I tak, zgodnie z § 5 wydanego na podstawie art. 40 ust. 8 p.g.k. rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 5 września 2013 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. poz. 1183) w powiatowej części zasobu są gromadzone m.in. mapy ewidencyjne oraz mapy zasadnicze, o których mowa w art. 4 ust. 1e pkt 1 i 2 ustawy (pkt 2), a także operaty techniczne powstałe w wyniku wykonania prac geodezyjnych lub kartograficznych, mających na celu (pkt 3): tworzenie, weryfikację lub aktualizację baz danych, o których mowa w pkt 1 (lit. a), opracowanie dokumentacji na potrzeby postępowań sądowych lub administracyjnych dotyczących nieruchomości (lit. b), opracowanie dokumentacji dotyczącej nieruchomości na potrzeby czynności cywilno-prawnych (lit. c), wznowienie znaków granicznych lub wyznaczenie punktów granicznych (lit. d), opracowanie dokumentacji zawierającej wyniki gleboznawczej klasyfikacji gruntów (lit. e) oraz wykonanie map i innych dokumentów, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (lit. f). W myśl § 18 ww. rozporządzenia udostępnianie materiałów zasobu odbywa się na wniosek lub w związku ze zgłoszeniem prac, o ile przepisy wydane na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 3, 6-10 i ust. 1a, art. 24b ust. 4 oraz art. 26 ust. 2 ustawy nie stanowią inaczej (ust. 1). Udostępnia się kopie materiałów zasobu (ust. 2). Oryginał materiału zasobu może zostać udostępniony w miejscu jego przechowywania tylko w obecności pracownika wyznaczonego przez organ prowadzący zasób, jeżeli zainteresowany uzasadni, że dostęp do tych materiałów jest mu niezbędny do zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (ust. 3). Oryginał materiału zasobu może być wydany poza miejsce jego przechowywania, jeżeli jest to niezbędne do wykonania zadań publicznych określonych przez ustawy (ust. 4). Niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o udostępnienie materiału zasobu organ prowadzący zasób sprawdza, czy wniosek może być zrealizowany, oraz ustala wysokość należnej opłaty (ust. 5). Udostępnienie materiałów zasobu na wniosek odbywa się niezwłocznie po przedstawieniu przez wnioskodawcę dowodu wniesienia opłaty (ust. 6). W § 21 ust. 2–4 cytowanego rozporządzenia unormowano sposób uwierzytelniania udostępnianych kopii materiałów zasobu, poprzez opatrzenie ich stosownymi klauzulami, według wzorów określonych w załącznikach do tego rozporządzenia. Z kolei w § 20 ust. 2 ww. rozporządzenia określona została wymagana treść wniosku o udostępnienie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego określa. Wzory takich wniosków (odrębne dla każdej z części państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego) określa zaś, wydane na podstawie art. 40g p.g.k., rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie udostępniania materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wydawania licencji oraz wzoru Dokumentu Obliczania Opłaty (Dz. U. poz. 917). Już przytoczone wyżej unormowania nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że zagadnienia dotyczące udostępniania informacji publicznych zawartych w zasobie geodezyjnym i kartograficznym, w tym w jego części powiatowej, zostały w sposób kompleksowy uregulowane w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz w wydanych na jej podstawie aktach wykonawczych. W związku z powyższym wniosek Skarżącej, w części dotyczącej żądania udostępnienia poświadczonych kopii określonych map, które zostały przyjęte (co expressis verbis wynika z treści wniosku) do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, bez wątpienia należy w całości rozpoznać w trybie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (oraz aktów wykonawczych do niej) – co zasadnie podniósł Prezydent Miasta. Skoro Skarżąca domaga się udostępnienia informacji publicznych, do których stosuje się odmienny niż określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej tryb dostępu, to stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z 01.10.2010 r., I OSK 1193/10, CBOSA). W sprawie niniejszej Prezydent Miasta, działając poprzez wyspecjalizowaną jednostkę organizacyjną ([...]), pismem z [...] czerwca 2016 r. prawidłowo i z zachowaniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poinformował Skarżącą, że kopie map, których żąda, są udostępniane w trybie określonym odrębną ustawą - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Należy uznać, że bardziej szczegółowe pouczenie co do owego trybu udostępnienia nie było w tym przypadku wymagane, skoro – jak deklaruje sama Skarżąca – przepisy ww. ustawy są jej dobrze znane. Organ zachował przy tym odpowiednią formę odpowiedzi na złożony wniosek – postać "zwykłego" pisma. Fakt, że tego rodzaju odpowiedź nie satysfakcjonuje Skarżącej, nie uzasadnia podnoszenia zarzutu bezczynności wobec Organu. Skoro więc zarzut bezczynności okazał się niezasadny, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji wyroku.