IV SAB/Po 115/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi S. S. na bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. do załatwienia wniosku S. S. o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] kwietnia 2025 r.; 2. stwierdza, że Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. na rzecz skarżącego S. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 19 kwietnia 2025 r. Skarżący S. S. wniósł skargę na bezczynność Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w P w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w związku z jego wnioskiem z dnia 3 kwietnia 2025 r. Skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie, że Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w P dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 3 kwietnia 2025 roku o udostępnienie informacji publicznej, 2. stwierdzenie, że bezczynność, o której mowa w pkt 1, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zobowiązanie Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P do rozpoznania wniosku, o którym mowa w pkt 1, w terminie 7 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 4. zasądzenie od Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że w dniu 3 kwietnia 2025 zwrócił się do Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. o udostępnienie w trybie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: u.d.i.p.) zanonimizowanych skanów trzech najnowszych decyzji organu nakazujących właścicielowi urządzenia wodnego przywrócenie jego poprzedniej funkcji w trybie art. 191 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Skarżący nadmienił, że poza zakresem jego zainteresowania pozostają decyzje umarzające postępowanie oraz odmawiające nakazania przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnego. Dalej podano, że do dnia wniesienia skargi Skarżący nie otrzymał żądanej informacji, nie został poinformowany o przedłużeniu terminu do rozpoznania wniosku, ani też nie została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji. Skarżący argumentował, że zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą w sprawach o udostępnienie informacji publicznej przepisy k.p.a. stosuje się tylko w razie wydania decyzji odmownej. Postępowanie to nie ma charakteru jurysdykcyjnego i zasadniczo kończy się udostępnieniem informacji, co następuje w formie czynności materialno-technicznej, a nie w formie decyzji. Niniejsza sprawa należy do kognicji Sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Skarżącemu nie przysługuje prawo wniesienia ponaglenia z art. 37 § k.p.a., a zatem wymóg wyczerpania środków zaskarżenia ustanowiony w art. 52 § 1 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania. Stosownie natomiast do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od złożenia wniosku. Skarżący podał, że w niniejszej sprawie wniosek został doręczony na elektroniczną skrzynkę podawczą organu w dniu 3 kwietnia 2025 roku, a zatem termin na jego załatwienie upływał z dniem 17 kwietnia 2025 roku. Począwszy od dnia 18 kwietnia 2025 roku organowi można zatem zarzucić bezczynność, albowiem nie dopełnił obowiązku powiadomienia, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., ani nie załatwił sprawy w przewidziany prawem sposób. Bezczynność zdaniem Skarżącego jest stanem obiektywnym, do którego stwierdzenia wystarczy przekroczenie terminu załatwienia sprawy choćby o jeden dzień. Bez znaczenia pozostają takie okoliczności jak braki kadrowe, czy znaczna ilość innych spraw do załatwienia. Dlatego też nie ma potrzeby przedstawiania dalszej argumentacji w tym zakresie. Uprzedzając ewentualne kontrargumenty organu, skarżący zauważył, że decyzje, o których udostępnienie wnosi, to dokumenty niezbyt obszerne, a ponadto wnosi o udostępnienie zaledwie trzech takich aktów. Oczywistością jest, że żądane dokumenty stanowią informację publiczną w rozumieniu u.i.d.p. Brak jest zatem jakichkolwiek przyczyn usprawiedliwiających przedłużenie terminu realizacji wniosku. Na chwilę wniesienia niniejszej skargi opóźnienie w rozpoznaniu wniosku jest niewielkie, a zatem bezczynność ma miejsce bez rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. wniósł o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że z uwagi na szeroki zakres działań, leżących we właściwości organu, a także ich zwiększoną liczbę ostatnim czasie, wniosek błędnie zaszeregowano, uznając, że przekazana informacja odnosi się zakresem merytorycznym do zapisów ustawy z dnia 3 października 2008 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.). W myśl art. 14 ust. 1 tej ustawy, udostępnienie informacji następuje nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku. Dyrektor Zarządu Zlewni w P., udostępnił zakres wnioskowanych informacji w całości 8 kwietnia 2025 roku (tego samego dnia nastąpił odbiór przez wnioskodawcę). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., zwanej dalej – "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu administracyjnego, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 1b powyższego przepisu, Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jak wskazuje art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., I OSK 716/11; z 26 maja 2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., I FSK 249/10; a także wyrok WSA z 27 października 2011 r., II SAB/Po 60/11 – CBOSA). Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. W analizowanej sprawie Skarżący domagał się udzielenia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. Wniosek niewątpliwie wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, że w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością. Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa tryb jej udzielania, w tym obowiązki podmiotu, do którego został skierowany wniosek w przedmiotowym zakresie, wskazując w szczególności w jaki sposób zainicjowane takim wnioskiem postępowanie powinno zostać zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej w zakreślonym ustawą terminie (art. 10 w zw. z art. 14 i 13 u.d.i.p.) albo - w drodze decyzji - odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Naruszenie powyższych zasad skutkuje zarzutem bezczynności podmiotu zobowiązanego. Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce także wówczas gdy podmiot nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przyjmuję się bowiem, że stwierdzenie przez podmiot zobowiązany, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, a także nie znajduje się w dyspozycji podmiotu zobowiązanego, skutkuje zobowiązaniem podmiotu do poinformowania wnioskodawcy w zakreślonym terminie o powyższej okoliczności. Należy także wskazać, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, jak i nie jest to sporne, że Dyrektor Zarządu Zlewni w P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, jako organ administracji gospodarujący wodami (art. 14 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1087, dalej "p.w.") jest pomiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Dalej Sąd stwierdza, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej jako: "Konstytucja"), która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Jak już wskazywano, pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz uszczegółowił w art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W niniejszej sprawie nie był sporny charakter wnioskowanej informacji jako publicznej. Do Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. , w dniu 3 kwietnia 2025 r., na platformę do doręczeń elektronicznych wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Zakres informacji miał dotyczyć zanonimizowanych skanów trzech decyzji restytucyjnych, wydanych przez tutejszy organ na mocy art. 191 ust. 1 p.w. Wniosek nie obejmował decyzji odmawiających przywrócenia funkcji oraz umarzających postępowanie. Zdaniem Sądu, żądane przez Skarżącego zanonimizowane decyzje administracyjne wydane przez organ władzy publicznej stanowią informację publiczną w myśl ww. przepisu. Informację publiczną stanowi bowiem treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Jak wskazał NSA w wyroku z 21 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1/20 (CBOSA), decyzja administracyjna wydana w indywidualnej sprawie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. stanowi bowiem wprost, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, do których należy treść i postać dokumentów urzędowych takich jak akty administracyjne i inne rozstrzygnięcia. Decyzja administracyjna jest niewątpliwie dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., zawiera bowiem treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego. Stanowisko organu, że sprawami publicznymi nie są konkretne, indywidualne sprawy danej osoby lub podmiotu niebędącego władzą publiczną, a treść decyzji administracyjnej nie stanowi informacji o sprawach publicznych, jest więc błędne. Decyzja taka traci charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych. Tak spreparowana kopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć (por. wyroki NSA z 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt III OSK 83/10 oraz 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 609/12; CBOSA; I. Kamińska, I. M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 164). Dyrektor Zarządu Zlewni w P., po wpłynięciu skargi, udostępnił Skarżącemu wnioskowane informacje pismem z dnia 8 kwietnia 2025 roku. Skarżący nie kwestionował zakresu udzielonej informacji. W tym stanie rzeczy, w związku z udzieleniem informacji publicznej zgodnie z opisanymi powyżej zasadami wynikającymi z przepisów u.i.d.p., Sąd w składzie rozpoznającym sprawę uznał, że odpowiedź organu na wniosek Skarżącego z dnia 03 kwietnia 2025 r. została udzielona w pełni w takim zakresie, jak tego żądał Wnioskodawca. Wobec powyższego Sąd w pkt 1 wyroku umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. do załatwienia wniosku S. S. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 03 kwietnia 2025 r. na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 21 in principio u.d.i.p. Działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził jednak, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku, jak orzekł w punkcie 2 wyroku. Organ nie załatwił wniosku w ustawowym terminie 14-dni. Termin do udzielenia informacji na przedmiotowy wniosek zakończył się w dniu 17 kwietnia 2025 r. Organ przez okres 11 dni pozostawał zatem w bezczynności, co Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 21 in principio u.d.i.p., jak orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku. Natomiast usprawiedliwienie bezczynności ma znaczenie tylko dla oceny, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Określenie "Rażącego naruszenia prawa" o jakim mowa w treści art. 149 § 1a p.p.s.a. jest pojęciem nieostrym, wymagającym interpretacji z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. W orzecznictwie rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. odnosi się do wadliwości o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającym miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności przez organ administracyjny, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, bądź też ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Kwalifikacja naruszenia jako "rażącego" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie "zwykłe" (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13; CBOSA). Trzeba zaznaczyć, że orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie bezczynności (i przewlekłości) powinno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że rażące naruszenie prawa występuje w przypadkach, gdy przekroczenie przez organ ustawowych terminów wyznaczonych na załatwienie sprawy jest znaczne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki NSA z 6 sierpnia 2019 r. II OSK 1802/19; 18 lipca 2019 r. II OSK 533/19). Co więcej, w orzecznictwie akcentuje się ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (por. wyroki NSA z 17 września 2015 r., II OSK 652/15 i z 8 marca 2017 r., I OSK 1925/16, dostępne CBOSA). Okoliczności niniejszej sprawy nie dawały podstawy do stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a stwierdzenia tego nie żądał także Skarżący wskazując, że na dzień wniesienia skargi opóźnienie było niewielkie. Bezczynność organu trwała 11 dni, zatem ocenić ją należy jako nieznaczną. Dodatkowo organ pozostawał w błędnym przekonaniu, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.), która pozwala organowi na udzielenie informacji w terminie miesiąca. Podkreślić przy tym należy, że organ w najszybszym możliwym terminie po otrzymaniu skargi udzielił pełnej odpowiedzi na wniosek. Z uwagi na to Sąd orzekł, jak w punkcie 3 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz Skarżącego kwotę uiszczonego w sprawie wpisu od skargi w wysokości 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 535). Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. przez trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).