IV SAB/Po 23/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Tomasz Grossmann (spr.) WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2016 r. sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Starosty G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Pismem z (...) r. R. P. (dalej też jako: "Wnioskodawczyni" lub "Skarżąca"), reprezentowana przez adw. T.Z., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Starosty G. (dalej też jako: "Starosta" lub "Organ") z żądaniem: 1) stwierdzenia, że Organ dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie, 2) zobowiązania Organu do rozpoznania wniosku Skarżącej w terminie przewidzianym ustawą (14 dni), 3) zasądzenia od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w wysokości 17 zł za opłatę od pełnomocnictwa, 100 zł za opłatę sądową oraz 2880 zł tytułem kosztów adwokackich zgodnie z oświadczeniem złożonym na podstawie § 16 zdanie pierwsze rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (dalej w skrócie: "rozp.opł.adw.") w zw. z pkt 3 załączonej do skargi umowy. W uzasadnieniu autor skargi wyjaśnił, że Skarżąca w dniu (...) r. wniosła do Starosty, mailem, o przesłanie w odpowiedzi na jej adres mailowy (ujawniony wraz z przedmiotowym wnioskiem) umów zawartych przez tut. Powiat z adwokatem lub radcą prawnym albo z kancelarią adwokatów, radców prawnych albo kancelarią adwokatów i radców prawnych dotyczących stałej obsługi prawnej w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W terminie przewidzianym ustawą Organ, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie udostępnił informacji we wnioskowanej formie, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia (ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania w przypadku zaistnienia okoliczności z art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), co skutkuje uznaniem, że jest on w stanie bezczynności w przedmiotowej sprawie. W zakresie kosztów pełnomocnik Skarżącej oświadczył, na podstawie § 16 zd. 1 rozp.opł.adw., że zgodnie z umową ze Skarżąca jest ona obciążona kosztami zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej za czynności adwokackie w przedmiotowej sprawie (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 16 zd. 1 w zw. z § 15 ust. 3 rozp.opł.adw.). W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o oddalenie skargi w całości wobec braku bezczynności ze strony Organu, bądź o umorzenie postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość oraz o zasądzenie od Skarżącej na rzecz Starosty kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko Starosta wyjaśnił, że w dniu (...) r. o godz. 7:24 Skarżąca zwróciła się do niego z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek został złożony w formie elektronicznej za pomocą adresu mail’owego [email protected]. W odpowiedzi Organ w dniu (...) r. o godz. 13:42 na ww. adres elektroniczny Wnioskodawczyni udzielił informacji publicznej, załączając do pisma skan umowy zawartej przez Powiat z Kancelarią Prawną. Odpowiedź została więc udzielona jedenastego dnia od dnia następnego po otrzymaniu wniosku, a więc w terminie. W tym stanie rzeczy, w ocenie Starosty, niezrozumiałym jest wniesienie skargi na bezczynność i żądanie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Powoływanie się na § 15 ust. 3 rozp.opł.adw. jest nieuzasadnione. Nakład pracy pełnomocnika w niniejszej sprawie jest znikomy, nie wykazał się on nawet wnikliwością w celu ustalenia, czy rzeczywiście Organ pozostał w bezczynności. Ponadto powoływanie się na umowę zlecenia na usługę prawną nie daje podstaw do domagania się tak dużych kosztów postępowania. Poza tym Starosta podniósł, że zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") Skarżąca przed wniesieniem skargi nie wezwała Organu do usunięcia naruszenia Prawa, co skutkować winno również oddaleniem skargi. W piśmie procesowym z (...) r. pełnomocnik Skarżącej przyznał, że Skarżąca otrzymała odpowiedź we wskazanej przez Starostę dacie, jednak zaproponowany przez Organ do otwarcia wiadomości program ("proCertum SmartSing") nie otwiera się, a Skarżąca wyraźnie wnioskowała o nadesłanie ww. umów w formie skanów. W związku z tym, że Organ do dnia sporządzenia pisma nie zrealizował wniosku w formie i treści, jak o to wnosiła Skarżąca, skarga musi być podtrzymana. Natomiast jeżeli Organ nie chciał przesłać wnioskowanej dokumentacji w żądanej formie, to mógł wnioskowi odmówić. Pełnomocnik Skarżącej podkreślił, że w przedmiotowym postępowaniu chodzi o osiągnięcie realnego celu – uzyskanie wnioskowanej informacji publicznej w myśl zawartych w ustawie regulacji. Ustosunkowując się, na wezwanie Sądu, do ww. pisma pełnomocnika Skarżącej, Starosta wyjaśnił, że na wniosek Skarżącej została udzielona odpowiedź odpowiadająca dokładnie w swej treści jej oczekiwaniom. Odpowiedź została udzielona w formie załączników do wiadomości e-mail, a załączniki zostały podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym przez osobę upoważnioną - Sekretarza Powiatu. Skarżąca otrzymała wskazówkę o sposobie otwierania plików, tzn. otrzymała nazwę programu, który załączone pliki otwiera, jest to program proCertum SmartSign. Jest to program ogólnie dostępny w sieci i darmowy, szeroko stosowany przez organy administracji rządowej i samorządowej. Fakt, że Wnioskodawczyni nie umiała odpowiedzi otworzyć, jest niezależny od Organu. Osoba wnioskująca o udzielenie informacji publicznej przy użyciu komputera i jego oprogramowania, i przy odrobinie dobrej woli nie będzie mieć żadnego problemu z otwarciem załączników. Brak powyższych umiejętności nie jest od Organu zależny i nie może skutkować odpowiedzialnością Organu w tym zakresie. Starosta zaznaczył, że dokonał ponownego otwarcia załączonych do odpowiedzi plików. Pliki otwierają się prawidłowo, zatem nie stwierdzono żadnych uchybień technicznych w udzielonej informacji. W związku z tym twierdzenie, że nie można było pliku otworzyć jest, w ocenie Organu, nieprawdziwe. Ponadto Starosta podkreślił, że Skarżąca nigdy nie wezwała Organu do usunięcia naruszeń, ani też nie zwróciła się o pomoc w otwarciu załączników, jeśli miała z tym problem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. – kontrola działalności administracji publicznej przez ww. sądy obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.; dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. (dodanym od 15 sierpnia 2015 r.) kontrola ta obejmuje także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. W myśl art. 21 in principio u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych – a wbrew stanowisku zaprezentowanemu w odpowiedzi na skargę – dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"). Ponadto do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por.: wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10; wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11 – CBOSA). Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. Przechodząc do merytorycznego jej rozpoznania należy stwierdzić, że przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Starosty Gostyńskiego w udostępnieniu Skarżącej informacji publicznej określonej we wniosku z 11 lutego 2016 r., który zawierał żądanie przesłania, na wskazany adres mail-owy, umów cywilnych – "w formie skanów" – zawartych przez tut. Powiat z adwokatem lub radcą prawnym albo z kancelarią adwokatów, radców prawnych albo kancelarią adwokatów i radców prawnych dotyczących stałej obsługi prawnej w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji. Wprawdzie kwestie te w niniejszej sprawie nie były pomiędzy stronami sporne, ale Sąd w granicach swej kognicji był zobligowany z urzędu przeprowadzić w tym zakresie własne rozważania. Zatem wychodząc od rozważenia aspektu podmiotowego sprawy należy wskazać, że adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p. W szczególności są nimi organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a więc m.in. organy administracji publicznej, do których bez wątpienia zaliczają się także starostowie (por. wyroki WSA: z 07.03.2013 r., IV SAB/Wr 13/13; z 07.08.2013 r., II SAB/Gd 65/13; z 17.07.2014 r., IV SA/Gl 546/14; z 12.02.2015 r., IV SAB/Wr 331/14; z 10.09.2015 r., IV SAB/Po 80/15 – CBOSA). Wobec tego należy stwierdzić, że Starosta G. jest bez wątpienia podmiotem obowiązanym do udzielania posiadanych informacji publicznych. Przechodząc do analizy aspektu przedmiotowego rozpoznawanej sprawy – tj. do oceny, czy informacje żądane przez Skarżącą stanowią informację publiczną, podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie ustawy o dostępie od informacji publicznej – należy wyjść od stwierdzenia, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej jako: "Konstytucja"), która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, określają ustawy (art. 61 ust. 4 ab initio Konstytucji). Rudymentarnym aktem prawnym regulującym tę problematykę jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która normuje podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej", przez którą, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Znalazły się w nim m.in. informacje o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). Na tym tle Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela pogląd ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, w myśl którego informację publiczną stanowią w szczególności materiały dokumentujące fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym treść i postać umów cywilnoprawnych dotyczących takiego majątku (por. np. wyroki NSA: z 11.09.2012 r., I OSK 903/12 i I OSK 916/12; z 13.05.2015 r., I OSK 634/15; z 30.09.2015 r., I OSK 2093/14; a także wyroki WSA: z 15.04.2008 r., II SAB/Ke 14/08; z 30.09.2010 r., II SAB/Op 12/10; z 26.02.2010 r., II SAB/Wa 192/09; z 11.10.2012 r., IV SAB/Po 65/12; z 11.03.2013 r. II SAB/Wa 503/12; z 17.04.2013 r., II SAB/Bd 25/13; z 15.11.2013 r., II SAB/Wa 409/13; z 15.10.2015 r., II SAB/Po 81/15 – CBOSA). W świetle powyższych uwag żądane przez Skarżącą informacje dotyczące treści i postaci ("skanów") umów w przedmiocie stałej obsługi prawnej jednostki samorządu terytorialnego (powiatu) należało uznać za informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 13.05.2015 r., I OSK 634/15, CBOSA). Wypada podkreślić, że takiej kwalifikacji wnioskowanych informacji nie kwestionował również Organ, który od początku uznawał żądaną informację za informację publiczną. Zasadnicze sposoby (tryby) udzielania informacji publicznej, a także ograniczenia w jej udostępnianiu, normują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na gruncie tej ustawy przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną – "zwykłym" pismem. Zastosowanie w takim przypadku formy decyzji byłoby równoznaczne z jej wydaniem bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. np. wyrok WSA z 10.07.2013 r., II SA/Gd 295/13, CBOSA). Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (zob. art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) – tj. gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Jest zasadą – wysłowioną w art. 14 ust. 1 u.d.i.p. – że udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Wówczas, jak stanowi art. 14 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ten ostatni przepis można w dalszych uwagach pominąć, gdyż dotyczy, niewystępującej w rozpoznawanej sprawie, sytuacji udostępniania informacji za opłatą). Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Jest poza sporem, że w rozpoznawanej sprawie Starosta w terminie zakreślonym przez ustawodawcę – bo w ciągu 11 dni – udzielił Wnioskodawczyni drogą mail-ową odpowiedzi na jej wniosek z (...) r. o udostępnienie informacji publicznej, oraz że wiadomość ta zawierała załącznik, którym, według oświadczenia Organu, był plik zawierający skan żądanej umowy. Sporną pozostaje jedynie kwestia, czy Organ przesyłając ów plik z wnioskowanym skanem wykonanym w formacie, którego Skarżąca, jak twierdzi, nie była w stanie otworzyć, uczynił zadość swym obowiązkom informacyjnym i tym samym nie popadł w bezczynność w załatwieniu przedmiotowego wniosku. W związku z tym należy zauważyć, że w swym wniosku z (...) r. Skarżąca zażądała ogólnie przesłania określonych umów "w formie skanów", bez precyzowania ich konkretnego formatu (np. PDF). Jest zaś faktem notoryjnym, że istnieje wiele różnych formatów plików, w jakich zapisuje się zeskanowane dokumenty – zarówno nieskompresowanych (np. TIFF, BMP), jak i skompresowanych (np. GIF, JPEG). W takiej sytuacji przesłanie Wnioskodawczyni przez Organ skanów żądanych dokumentów zapisanych w formacie powszechnie stosowanym w administracji i standardowo wykorzystywanym także przez ów organ, odczytywalnym przy użyciu ogólnodostępnego i bezpłatnego programu komputerowego, nie może być poczytywane za niedochowanie przez Organ określonej we wniosku formy udostępnienia żądanej informacji publicznej w rozumieniu art. 14 u.d.i.p. Poza tym rację ma Organ, gdy twierdzi, że problemy techniczne z odczytem wiadomości, o ile nie zostały zawinione przez jej nadawcę (np. poprzez dołączenie uszkodzonego pliku załącznika), co do zasady obciążają odbiorcę (adresata) tej wiadomości. Tym bardziej w sytuacji, gdy – tak jak w rozpoznawanej sprawie – Wnioskodawczyni po otrzymaniu inkryminowanej wiadomości nawet nie próbowała skontaktować się z Organem celem poinformowania go o problemie z odczytem nadesłanej wiadomości i/lub uzyskania ewentualnej pomocy w rozwiązaniu tego problemu. W ocenie Sądu zachowanie Skarżącej, wyrażające się w zakomunikowaniu Organowi po raz pierwszy jej problemów z odczytem otrzymanej wiadomości mail-owej dopiero w toku postępowania sądowego ze skargi na bezczynność (zob. pismo procesowe pełnomocnika Skarżącej z 29.03.2016 r.; k. 39–39 akt sądowych), nie może budzić aprobaty i nie zasługuje na ochronę prawną. Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał, że Starosta G. nie dopuścił się zarzucanej bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku Skarżącej. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił. Odnosząc się zaś do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku Starosty o zasądzenie od Skarżącej na rzecz Organu kosztów postępowania należy wyjaśnić, że w świetle art. 200 i nast. p.p.s.a. w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji organowi administracji nie przysługuje zwrot kosztów postępowania sądowego od strony skarżącej, bez względu na wynik sprawy.