I SA/Rz 128/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na czynność Burmistrza Miasta J. w przedmiocie opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania - postanawia - odrzucić skargę. T. B. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę z której wynika, że dotyczy ona okoliczności wezwania skarżącego do uiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania przy ul. [...] w J. w dniu 4 maja 2016 r. Jak wynika z akt sprawy w dniu 4 maja 2016 r. funkcjonariusze Straży Miejskiej w J. stwierdzili brak wniesienia opłaty za miejsce postoju w strefie płatnego parkowania przy ulicy [...] w J. samochodu marki Opel Astra o numerze rejestracyjnym [...]. W związku z powyższym, po wykonaniu zdjęcia pojazdu, wystawione zostało wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej w wysokości 30 zł z terminem zapłaty 7 dni od dnia parkowania. Jednocześnie w wezwaniu podano, że w przypadku nieuiszczenia należności w wyznaczonym terminie opłata wyniesie 50 zł. W związku z nieuregulowaniem należności w dniu 29 czerwca 2016 r. Burmistrz Miasta J. wystosował upomnienie do właściciela pojazdu – T. B., wzywając go do uregulowania należności. Jednocześnie Burmistrz poinformował, że nieuregulowanie należności w terminie 7 dni spowoduje wszczęcie postępowania egzekucyjnego w celu przymusowego ściągnięcia tejże należności. Powyższe upomnienie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 7 lipca 2016 r. W piśmie z dnia 12 lipca 2016 r. skierowanym do Burmistrza Miasta J. skarżący oświadczył, że w dniu nałożenia opłaty dodatkowej nie był w J., co może wykazać. Ponadto zażądał on udowodnienia faktu braku opłacenia parkingu a także faktu, że kierującym, który nie opłacił parkowania jest osoba do której wysłano upomnienie oraz wskazania podstawy prawnej wymierzenia opłaty w trybie administracyjnym. W dniu 26 lipca 2016 r. Burmistrz Miasta J. udzielił T. B. wyczerpującej odpowiedzi na powyższe zarzuty. W dniu 12 sierpnia 2016 r. skarżący zwrócił się do Burmistrza Miasta J. o zamianę kary pieniężnej na inną karę, w związku z trudną sytuacją materialną. W odpowiedzi na prośbę Burmistrz wyjaśnił, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej jest zobowiązaniem pieniężnym i nie ma możliwości jego zamiany na inną formę zadośćuczynienia. W związku z nieuregulowaniem należności przez zobowiązanego w dniu 11 października 2016 r. Burmistrz Miasta J. wystawił tytuł wykonawczy z tytułu nieuregulowania dodatkowej opłaty parkingowej i przesłał do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. celem przeprowadzenia egzekucji administracyjnej. Powyższa należność została wyegzekwowana przez organ egzekucyjny i w dniu 19 grudnia 2016 r. została przelana na konto Miasta J. Pismem z dnia 27 stycznia 2017 r. (data wpływu do Urzędu Miasta w J. 30 stycznia 2017 r) T. B. wniósł skargę, w której zarzucił, że niesłusznie nałożona została na niego opłata dodatkowa w kwocie 50 zł. Skarżący podał, że w dniu 4 maja 2016 r. nie był w J., gdyż pożyczył on samochód zaufanej osobie. Osoba, która wówczas kierowała samochodem skarżącego uiściła należną opłatę za parkowanie, wobec powyższego obciążenie go opłatą dodatkową było niezasadne. Skarżący podniósł, że jako "ofiara postępowania egzekucyjnego" nie może pogodzić się z takim działaniem prawa administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.). Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga nie dotyczy jednak żadnego z aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Nie dotyczy też sprawy poddanej kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. Z treści wniesionej do Sądu skargi jednoznacznie wynika, że jej przedmiotem jest wystawione przez Burmistrza Miasta J. wezwanie skierowane do skarżącego – T. B. do uiszczenia opłaty za parkowanie w dniu 4 maja 2016 r., w strefie płatnego parkowania przy ul. [...] w J. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 460, ze zm.), zwanej dalej w skrócie "u.d.p.", korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Jak stanowi art. 13b ust. 1 u.d.p., opłatę powyższą pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo, przy czym w myśl art. 13f ust. 1 u.d.p. za nieuiszczenie powyższych opłat pobiera się opłatę dodatkową. Jej wysokość oraz sposób pobierania określa rada gminy. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50 zł (art. 13f ust. 2 u.d.p.). Opłatę dodatkową pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (art. 13f ust. 3 u.d.p.). Opłata dodatkowa wraz z odsetkami za zwłokę podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 40d ust. 2 u.d.p.). Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że obowiązek uiszczania zarówno opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, jak i obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie tych opłat wynika bezpośrednio z przepisu prawa. Obowiązujące przepisy u.d.p. nie przewidują postępowania, w wyniku którego dokonywano by wymiaru opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania, w trybie specjalnego i indywidualnego postępowania. Brak jest podstaw prawnych zawierających procedury, które powodowały nadanie obowiązkowi zapłaty opłaty dodatkowej indywidualnego charakteru w drodze wydania decyzji lub postanowienia przez właściwe organy władzy publicznej. Organy te mają obowiązek działać wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Uznanie, że obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej wynika wprost z przepisów prawa, a w razie jej nieuiszczenia podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, prowadzi do wniosku, że wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakich stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skoro bowiem niewykonanie obowiązku prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku, to w tym wypadku swoista konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, zaś ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. postanowień, wydanych w tym postępowaniu (por.: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 61). Tym bardziej, że obowiązek nie musi zostać zindywidualizowany w drodze decyzji, czy postanowienia, aby podlegał egzekucji. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 1 w związku z art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) egzekucję administracyjną stosuje się również do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one, w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego, bezpośrednio z przepisu prawa (por. postanowienia: z dnia 30 października 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 789/15, z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 193/07; z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 333/08; z dnia 9 października 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 439/09; z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 413/09; z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1012/08 i z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 3008/13; dostępne na stronie internetowej; www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Wobec powyższego, skoro kwestia zasadności nałożenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu nie stanowi żadnego z aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. i brak jest przepisu szczególnego, który by przewidywał ich sądową kontrolę, to uznać należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy sprawy nieobjętej właściwością sądu administracyjnego. Z tego też względu, wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o czym orzeczono w sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 222 p.p.s.a. nie wzywano skarżącego do uiszczenia od niej wpisu.