I SA/Rz 315/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie SO del. Piotr Popek / spr./ WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015r. sprawy ze skargi Gminy Z. na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] października 2014r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu Gminy Z. od negatywnej oceny formalnej wniosku pn. "Uzbrojenie terenów inwestycyjnych w miejscowości Z." nr [...] w ramach Działania 1.4 Promocja gospodarcza i aktywizacja inwestycyjna regionu, Schemat A Projekty inwestycyjne Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 - oddala skargę - Przedmiotem skargi jest uchwała z dnia 31 października 2014 r. nr 414/9754/14 Zarządu Województwa Podkarpackiego nie uwzględniająca protestu Gminy Zagórz (dalej: gmina lub skarżąca) od negatywnej oceny formalnej wniosku pod nazwą: "Uzbrojenie terenów inwestycyjnych w miejscowości Zagórz", w ramach działania 1.4 Promocja gospodarcza i aktywizacja inwestycyjna regionu, Schemat A Projekty inwestycyjne Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2007-2013. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 596 ze zm.), art. 25 pkt 1, art. 30 b ust. 1, ust. 4, ust. 9 oraz ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: z.p.p.r.). Jak wynika z akt sprawy, w dniu 28 lutego 2014 r. gmina złożyła do Instytucji Zarządzającej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego (dalej określana także jako - IZ) wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Uzbrojenie terenów inwestycyjnych w miejscowości Zagórz". Wniosek został zarejestrowany pod nr WND-RPPK.01.04.00-18-002/13, a następnie poddany ocenie formalnej. W piśmie z dnia 19 lipca 2014 r. skarżąca została poinformowana o odrzuceniu wniosku na etapie oceny formalnej. W uzasadnieniu IZ podała, że przyczyną odrzucenia wniosku jest naruszenie zakazu podwójnego finansowania tych samych wydatków w dwóch projektach. IZ wskazała, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 9 kwietnia 2014 r., w jej ocenie zakres rzeczowy ocenianego projektu pokrywa się w znacznej części z zakresem rzeczowym projektu o tej samej nazwie o nr: UDA-RPPK.01.04.00-18-004/12-00, także złożonym przez Gminę Zagórz w odpowiedzi na konkurs ogłoszony w 2012 r. (III edycja). Projekt ten był objęty umową z dnia 16 sierpnia 2013 r. o dofinansowanie projektu pn. "Uzbrojenie terenów inwestycyjnych w miejscowości Zagórz" nr: UDA-RPPK.01.04.00-18-004/12-00. Umowa ta została rozwiązana przez IZ oświadczeniem z dnia 18 kwietnia 2014 r., doręczonym skarżącej w dniu 23 kwietnia 2014 r. Oświadczenie to zostało złożone na podstawie uchwały Zarządu Województwa Podkarpackiego nr 335/8062/14 z dnia 9 kwietnia 2014 r. W odpowiedzi na wniosek skarżącej o realizację płatności z dnia 15 maja 2014 r., IZ oświadczyła, że projekt został skreślony z listy wniosków do dofinansowania. W dniu 25 czerwca 2014 r. (kiedy to została zatwierdzona lista sprawdzająca) Instytucja Zarządzająca dokonała negatywnej oceny wniosku, a o negatywnej ocenie skarżąca została poinformowana pismem z dnia 19 lipca 2014 r. W dniu 1 sierpnia 2014 r. gmina złożyła protest, w którym przedstawiła swoją argumentację przemawiającą w jej ocenie za uznaniem, że nie było przeszkód do pozytywnej oceny formalnej ocenianego wniosku. Instytucja Zarządzająca w zaskarżonej następnie uchwale stwierdziła, że protest nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia podniesiono, że z wniosku o dofinansowanie, zgodnie z danymi na dzień złożenia wniosku, musi wynikać, że podmiot spełnia kryteria udziału w konkursie i może ubiegać się o dofinansowanie. Skoro zatem w momencie złożenia obecnie ocenianego wniosku o dofinansowanie występowała przeszkoda w postaci potencjalnego podwójnego finansowania tych samych wydatków w obu projektach zasadnym było dokonanie takiej a nie innej oceny projektu. Podkreślono przy tym, że przy ocenie wniosku decydujące znaczenie ma stan jaki miał miejsce na dzień złożenia wniosku. Jeżeli więc na ten moment obowiązywała umowa o dofinansowanie projektu, o tym samym zakresie rzeczowym, to występowała przesłanka potencjalnego podwójnego finansowania. Instytucja Zarządzająca wskazała, że zgodnie z art. 54 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE z 2006 r., Nr 210, s. 25 ze zm., dalej: Rozporządzenie 1083/2006) wydatki współfinansowane z funduszy nie mogą otrzymywać pomocy z innego wspólnotowego instrumentu finansowego (zasada zakazu podwójnego finansowania tych samych wydatków). Oczywistym jest, że powyższa zasada mogłaby zostać naruszona wprost dopiero po zawarciu umowy na dofinansowanie ocenianego projektu i zapłaceniu przez Instytucję Zarządzającą środków unijnych drugi raz za te same wydatki poniesione przez beneficjenta w ramach obu projektów. Niemniej jednak z istoty kontroli krzyżowej dokonywanej przez Instytucję Zarządzającą w ramach oceny formalnej projektu wynika obowiązek weryfikacji czy te same wydatki potencjalnie nie zostaną dwa razy zrefundowane ze środków wspólnotowych (czyli czy nie występuje potencjalne zagrożenie podwójnym finansowaniem wydatków). Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w postanowieniach załącznika nr 9.16 do instrukcji Wykonawczej IZ RPO WP na lata 2007-2013. Z dokumentu tego wynika, że elementem oceny formalnej wniosków o dofinansowanie jest weryfikacja ewentualnego wystąpienia podwójnego dofinansowania. Owo potencjalne zagrożenie podwójnym finansowaniem wszystkich wydatków w analizowanym projekcie prowadzi do negatywnej oceny wniosku, Ponadto zgodnie z art. 60 lit. a) wyżej wskazanego rozporządzenia nr 1083/2006, IZ RPO WP odpowiada za zapewnienie, że operacje są wybierane do dofinansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu oraz że spełniają one mające zastosowania zasady wspólnotowe i krajowe przez cały okres ich realizacji. Ponadto zgodnie z art. 60 lit. b) rozporządzenia nr 1083/2006 IZ RPO WP jest odpowiedzialna za weryfikację, że współfinansowane towary i usługi są dostarczone oraz że wydatki zadeklarowane przez beneficjentów na operacje zostały rzeczywiście poniesione i są zgodne z zasadami wspólnotowymi i krajowymi. Skoro zatem IZ RPO WP ma obowiązek przestrzegać reguły, aby wybierane projekty nie naruszały zasad wspólnotowych, w tym w szczególności zasady zakazu podwójnego dofinansowania, zaś kontrola krzyżowa ze swej istoty weryfikuje potencjalność jej występowania i jest mechanizmem, który ma zapobiegać pojawieniu się podwójnego dofinansowania w projekcie, to negatywny wynik kontroli krzyżowej projektu powinien tak jak w tym przypadku, skutkować negatywną oceną projektu. Gmina, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła powyższą uchwałę skargą do sądu administracyjnego, zarzucając Instytucji Zarządzającej naruszenie: - przepisów prawa materialnego tj. a) art. 26 ust. 2 z.p.p.r. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że pozytywna ocena formalna wniosku, dokonana po uchyleniu ryzyka podwójnego finansowania (co nastąpiło po dniu złożenia przez skarżącą wniosku o dofinansowanie, tj. po dniu 28 lutego 2014 r.), naruszałby zasady przejrzystości oraz równego traktowania beneficjentów, b) art. 34 ust. 1 oraz art. 54 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że w wyniku pozytywnej oceny formalnej wniosku, dokonanej po uchyleniu ryzyka podwójnego finansowania (co nastąpiło po dniu złożenia przez skarżącą wniosku o dofinansowanie, tj. po dniu 28 lutego 2014r.), doszłoby do naruszenia zakazu; podwójnego finansowania, - przepisów postępowania tj. a) rozdziału 5.4 podrozdział 4 pkt 1 oraz 2 Krajowych wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007-2013, poprzez przyjęcie, że w wyniku dokonania pozytywnej oceny formalnej doszłoby do naruszenia zakazu podwójnego finansowania tych samych wydatków dwa razy ze środków publicznych, b) pkt 5.1 Ocena formalna ppkt 1 w związku z ppkt 11 Regulaminu Konkursu na dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2007-2013 w ramach osi priorytetowej I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka Działanie 1.4 Promocja gospodarcza i aktywizacja inwestycyjna regionu, Schemat A Projekty inwestycyjne, poprzez przyjęcie, że wniosek skarżącej nie spełnia warunków uzasadniających dokonanie pozytywnej oceny formalnej, pomimo tego, że wniosek był kompletny i wypełniony zgodnie z wytycznymi oraz odpowiednimi przepisami prawa, nie zawierał poważnych braków ani błędów formalnych bez możliwości ich poprawy, a w konsekwencji poprzez odrzucenie wniosku. W uzasadnieniu skargi wskazano, że IZ uzasadniając swoje stanowisko błędnie powołała się na wyroki sądów administracyjnych wydane w sprawach o sygn. I SA/Kr 1687/09, I SA/Rz 611/14. Wyroki te dotyczą innych stanów faktycznych i nie mogą uzasadniać prawidłowości prezentowanego przez organ stanowiska w sprawie. W stanie faktycznym, w którym orzekał WSA w Krakowie obowiązywało postanowienie regulaminu konkursu, według którego warunkiem uczestnictwa w konkursie było złożenie pełnej dokumentacji w określonym terminie przez podmiot wymieniony w § 14 Regulaminu konkursu. Tym samym, z samego postanowienia regulaminu wynikało, że wniosek może złożyć podmiot będący Instytucją Otoczenia Biznesu i musi spełniać to kryterium podmiotowe według stanu na dzień złożenia wniosku. To właśnie zapis regulaminu przesądził o takim, a nie innym rozstrzygnięciu sądu. W przypadku wyroku WSA w Rzeszowie chodziło o wynikający z powszechnie obowiązujących (oraz zawartych w regulaminie konkursu) przepisów zakaz udzielania pomocy przekraczającej kwotę stanowiącą równowartość 200.000 euro w okresie bieżącego roku kalendarzowego i dwóch poprzednich lat kalendarzowych. Warunek ten musiał zostać spełniony (a nie był) nie tylko na dzień złożenia wniosku, ale także na dzień oceny formalnej oraz przede wszystkim na dzień podpisania umowy o dofinansowanie. Ponadto w ocenie skarżącej gminy zarówno w przepisów krajowych jak i unijnych mających zastosowanie w sprawie nie wynika zakaz występowania ryzyka podwójnego finansowania na etapie oceny formalnej wniosku. Gmina w tej mierze powołała się między innymi na przepisy art. 34 oraz art. 54 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. W jej ocenie w przepisach tych chodzi o wydatki które już są "współfinansowane". Jej zdaniem nie może być wątpliwości, że przepisy rozporządzenia Rady nr 1083/2006 winny być interpretowane w sposób prowadzący do spełnienia jego celów które zostały określone w art. 9 tego rozporządzenia. Gmina podkreśliła także, że z Krajowych wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007-2013 wprost wynika, że zasada podwójnego finansowania dotyczy "zrefundowania tych samych wydatków". Literalny zapis dotyczący "zrefundowania" wydatków zostały użyty w formie dokonanej, odnosi się zatem wprost do sytuacji, kiedy wydatki zostały sfinansowane dwukrotnie (tzn. zostały już raz sfinansowane i miałyby zostać ponownie sfinansowane). Również z kolejnych punktów opisujących przypadki podwójnego finansowania wynika, że dotyczą one sytuacji, kiedy po raz drugi refundacja została już dokonana, np. pkt 4 podaje przykład "sfinansowania" wydatku z pożyczki, a następnie "otrzymania" refundacji. W ocenie gminy wbrew stanowisku IZ ryzyko podwójnego finansowania nie musi zostać wykryte i unicestwione na etapie oceny formalnej wniosku o dofinansowanie. Nie ma bowiem przeszkód, by zostało to dokonane na etapie weryfikacji wniosku o płatność. Dopiero wówczas istnieje najbardziej obiektywna możliwość potwierdzenia, czy przelane środki będą drugi raz finansowały ten sam wydatek, który już został sfinansowany (już zostały przelane środki). Ponadto IZ posiadała wiedzę o okolicznościach faktycznych stanowiących następnie podstawę do odstąpienia od umowy i o zmianie zakresu rzeczowego inwestycji w ramach umowy o dofinansowanie z dnia 16 sierpnia 2013 r. jeszcze przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie w ramach IV edycji projektu tj. przed dniem 28 lutego 2014 r. Tym samym, nawet gdyby przyjąć, że warunek podwójnego finansowania należy badać według stanu na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie, to i tak IZ nie może zasadnie twierdzić, jakoby w tym dniu istniało ryzyko podwójnego finansowania tych samych wydatków - skoro IZ miała już wówczas wiedzę o ciążącym na niej obowiązku odstąpienia od umowy, który to obowiązek został następnie wykonany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zawiera szczególne uregulowania dotyczące sposobu rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny (art. 30c ust. 3 i ust. 5 z.p.p.r.), a także wskazuje (w art. 30e z.p.p.r.), że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przez sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny jest obowiązany dokonać kontroli legalności zaskarżonej formy działania organu administracji z uwzględnieniem źródeł prawa, w rozumieniu art. 87 ust. 1 Konstytucji tj. Konstytucji RP, ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego - na obszarach działania organów, które je ustanowiły. Sądowa kontrola obejmuje również zgodność z normami prawa wspólnotowego. Ponadto skoro z art. 184 Konstytucji nie wynika, aby kontrola sprawowana przez sądy administracyjne dotyczyła jedynie zgodności działań administracji publicznej z normami prawa powszechnie obowiązującego i skoro w ustawie o zasadach polityki rozwoju ustawodawca tak postanowił, sąd administracyjny kontroluje też ocenę projektów podlegających dofinansowaniu ze środków publicznych na podstawie kryteriów zawartych w systemie realizacji programów operacyjnych, dokonywaną przez instytucję zarządzającą. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w sprawach określonych w art. 30c z.p.p.r. kontroli podlega naruszenie prawa w postaci wszelkich przepisów regulujących prowadzenie oceny projektu, zarówno przepisów wymienionej ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej zawartych w systemie realizacji programów operacyjnych (patrz: wyrok NSA z dnia 30 marca 2010 r. II GSK 315/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Regulacje zawarte w systemie realizacji programu operacyjnego, nie stanowią prawa miejscowego, skoro są uchwalane przez Zarząd województwa, który jest organem wykonawczym województwa, a nie przez Sejmik województwa, nie mniej jednak spełniają kryteria źródeł prawa w szerszym znaczeniu. Znajdują bowiem umocowanie w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, mają charakter generalny, są skierowane do nieokreślonego indywidualnie kręgu adresatów, określają ich prawa i obowiązki w postępowaniu o dofinansowanie projektu i są dla nich wiążące. Na podstawie art. 30c ust. 1 z.p.p.r., po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 30c ust. 3 z.p.p.r. w wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe. Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie według powyższych kryteriów należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż ocena projektu nie narusza prawa, co skutkuje jej oddaleniem. Przypomnieć należy, że przedmiotowa skarga była już rozpoznawana przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Rz 1039/14 stwierdził, że zaskarżona ocena została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Podkarpackiego w Rzeszowie, a także zasądził od Zarządu Województwa Podkarpackiego w Rzeszowie na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd uzasadniając wówczas swoje rozstrzygnięcie wskazał, że spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy prawidłowo IZ uznała na etapie oceny formalnej spornego wniosku, że zachodzi ryzyko potencjalnego podwójnego finansowania tych samych wydatków, przychylając się do stanowiska, że w realiach rozpoznawanej sprawy ryzyko takie nie występowało. Wywiódł bowiem, że już z uzasadnienia uchwały Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 9 kwietnia 2014 r. nr 335/8062/14 Sąd wynika, że IZ posiadała informację o podstawie do odstąpienia od umowy z dnia 16 sierpnia 2013 r. już w dacie składania przez gminę drugiego wniosku o dofinansowanie projektu o takim samym zakresie rzeczowym. W uzasadnieniu uchwały wskazano bowiem pismo beneficjenta z dnia 21 sierpnia 2013 r., w którym informował on o sprzedaży działek i wystąpił z prośbą o dokonanie ponownej oceny merytorycznej spowodowanej zagrożeniem w realizacji wskaźników, zwracając się jednocześnie o zmianę zakresu rzeczowego - wyłączenie z finansowanego zakresu części inwestycji Ponadto IZ pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. wezwała gminę do złożenia dodatkowych wyjaśnień w kwestii planowanej sprzedaży terenów objętych projektem jeszcze przed złożeniem w dniu 30 sierpnia 2012 r. wniosku, o czym świadczy ogłoszenie z dnia 16 lipca 2012 r. ARP Oddział w Mielcu o zaproszeniu do przetargu na nabycie prawa własności nieruchomości nr 1066/7 i 351/14, oraz nieujawnienia faktu sprzedaży wskazanych powyżej działek w okresie trwania oceny formalnej wniosku tj. od dnia 30 sierpnia 2012 r. do 31 stycznia 2013 r. Ostatecznie okoliczności wskazane przez gminę w piśmie z dnia 21 sierpnia 2013 r. dotyczące zmiany zakresu rzeczowego projektu, który miał być realizowany na podstawie umowy z dnia 16 sierpnia 2013 r. stały się podstawą do rozwiązania tej umowy. Z powyższego WSA wywiódł, że IZ posiadała wiedzę o okolicznościach faktycznych stanowiących następnie podstawę do odstąpienia od umowy i o zmianie zakresu rzeczowego inwestycji w ramach umowy o dofinansowanie z dnia 16 sierpnia 2013 r. jeszcze przed złożeniem wniosku o dofinansowanie w ramach kolejnej edycji projektu, tj. przed dniem 28 lutego 2014 r., co zdaniem tego Sądu oznaczało, że w dniu składania drugiego wniosku o dofinansowanie wiadomym było, iż umowa z dnia 16 sierpnia 2013 r. nie będzie realizowania, co z kolei wykluczało ryzyko finansowania tych samych wydatków. Ostatecznie Sąd I instancji uznał, że organ w niedostateczny sposób uwzględnił wynikającą z art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. zasadę równego dostępu do pomocy i przejrzystości, przez co naruszone zostało prawo i w oparciu o art. 30c ust. 3 pkt 1 tej ustawy, stwierdził że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Podkarpackiego. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego został jednak uchylony wskutek skargi kasacyjnej wywiedzionej przez zarząd Województwa Podkarpackiego, mocą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2015 r. sygn. akt II GSK 113/15 a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA analizując dokumenty składające się na system realizacji przedmiotowego projektu, w tym przede wszystkim Regulamin Konkursu na dofinansowanie projektów ze środków RPO WP na lata 2007-2013 w ramach osi priorytetowej I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka Działanie 1.4 Promocja gospodarcza i aktywizacja inwestycyjna regionu Schemat A Projekty inwestycyjne, Podręcznik kwalifikowania wydatków w ramach RPO WP 2007-2013 oraz Krajowe Wytyczne dotyczących kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007-2013, doszedł do wniosku, że ocena pod kątem czy wnioskowany projekt nie niesie za sobą ryzyka podwójnego finansowania dokonywana jest na każdym etapie procedowania przewidzianym Regulaminem, to jest na etapie oceny formalnej, merytorycznej, strategicznej, wyboru projektu oraz podpisania umowy o dofinansowanie. Na każdym tym etapie bada się m.in. kwalifikowalność wydatków do objęcia dofinansowaniem, przy czym przestrzega się zakazu podwójnego finansowania, rozumianego jako zakaz refundowania (całkowitego lub częściowego) tego samego wydatku w ramach dwóch różnych systemów. Zwrócił ten Sąd uwagę, że na etapie oceny formalnej, a więc tej pierwszej po złożeniu wniosku o dofinansowanie projektu, według postanowień Regulaminu ocena ta polega na potwierdzeniu, że złożony wniosek wraz z załącznikami jest kompletny i wypełniony zgodnie z wytycznymi oraz odpowiednimi załącznikami. Jednakże zgodnie z pkt 5.1.11 (powołanym w podstawie prawnej odrzucenia projektu) wniosek zostaje odrzucony, gdy posiada poważne braki lub błędy formalne, których nie ma możliwości uzupełnienia lub poprawy. W świetle tych uwag Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ubieganie się o dofinansowanie wydatków w ramach dwóch różnych projektów stanowi uchybienie zasadzie podwójnego finansowania i tak jak niespełnienie warunków, takich jak dotyczące podmiotu mogącego ubiegać się o wsparcie czy rodzaju projektów podlegających dofinansowaniu, wskazuje na braki wniosku, które nie podlegają uzupełnieniu i uzasadniają odrzucenie wniosku. Zdaniem NSA dopuszczenie do sanowania pierwotnej wadliwości wniosku prowadziłaby bowiem do możliwości "warunkowego" uczestniczenia w konkursie i w istocie naruszałoby zasadę równego traktowania beneficjentów. Na wstępie dalszych rozważań godzi się poczynić uwagę, że sąd rozpoznając sprawę ponownie jest związany treścią art. 190 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powyższe unormowanie oznacza, że sąd, który rozpoznaje sprawę ponownie, nie ma prawnej możliwości dokonania interpretacji przepisów prawa sprzecznej z wykładnią, jaka została zawarta w wyroku NSA, uchylającym poprzednie orzeczenie sądu I instancji. Z tego też względu stanowisko i wywody Sądu, dotyczące prawidłowego rozumienia przepisów prawa, mających zastosowanie w konkretnej sprawie, powinny być w sposób ścisły zgodne z poglądami, jakie wyraził w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd I instancji nie ma więc w takiej sytuacji procesowej pełnej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Po nakreśleniu ram związania określić należy jej zakres in concreto. Zdaniem tut, Sądu NSA przy wykładni przepisów składających się na system realizacji programu operacyjnego przesadził w praktyce 2 kwestie. Po pierwsze, na każdym etapie postępowania konkursowego, w tym także na etapie oceny formalnej Instytucja Zarządzającą bada czy objęcie wnioskowanego projektu dofinansowaniem nie naruszy warunków uczestnictwa w konkursie i zasad naboru wniosków określonych w dokumentach systemu realizacji. Jednym z warunków jest to, żeby realizacja projektu nie niosła za sobą ryzyka podwójnego finansowania rozumianego jako refundowanie, choćby w części, tego samego wydatku. Przez pryzmat tej oceny, projekt zgłoszony przez Skarżącą wnioskiem z dnia 28 lutego 2014 r., pokrywający się w znacznej mierze zakresem rzeczowym z innym projektem tego samego podmiotu, realizowanym na podstawie obowiązującej umowy o dofinansowanie z dnia 16 sierpnia 2013 r. wymagań stawianych przez system realizacji nie spełnia. Po drugie, wskazany brak, to jest ubieganie się o dofinansowanie wydatku w ramach dwóch różnych projektów, według Sądu Naczelnego, stanowi brak, co do którego nie ma możliwości uzupełnienia czy poprawy. Skoro tak, to taki wniosek zgodnie z pkt 5.1.11 Regulaminu, prawidłowo powołanym w podstawie prawnej odrzucenia projektu, powinien zostać odrzucony. Odmienne podejście do zasad oceny wniosku o dofinansowanie prowadziłoby do naruszenia określonych w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. zasad krajowego prawa polityki rozwoju, to jest zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zasady przejrzystości reguł oceny projektów, na które to zasady skądinąd powołuje się skarżąca. Dopuszczenie do dalszej fazy konkursu takiego wniosku o dofinansowanie projektu jaki złożyła Gmina Zagórz, zbieżnego z zakresem rzeczowym innego wcześniejszego projektu objętego umową o dofinansowanie, oznaczałoby "warunkowe" uczestnictwo w konkursie i w istocie naruszałoby zasadę równego traktowania beneficjentów. W świetle powyższych uwag nie ma znaczenia, czy Instytucja Zarządzająca miała wiedzę już na etapie złożenia wniosku, o okolicznościach świadczących, że umowa o dofinansowanie poprzedniego projektu, w związku z którym pojawia się ryzyko podwójnego finasowania, ulegnie rozwiązaniu, bowiem wniosek o dofinansowanie projektu na każdym etapie oceny powinien odpowiadać zasadom określonym w dokumentach systemu realizacji programu operacyjnego. Jak podkreślił NSA w cytowanym wyżej wyroku, nie powinno bowiem budzić wątpliwości, że istota przeprowadzenia konkursu polega na wyłonieniu projektów wnioskodawców, z którymi umowy takie mogą być zawarte w zgodzie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi, krajowymi i regulacjami danego programu., dodać trzeb, na każdym jego etapie. Gmina należycie dbając o swoje interesy winna wstrzymać się ze zgłaszaniem nowego projektu dopóty, dopóki ostatecznie nie upadnie realizacja poprzedniego projektu, jeżeli w jakimkolwiek elemencie zakres rzeczowy pokrywa się. W związku z tym, twierdzenia skarżącej nakierowane właśnie na wykazywanie, że na którymś dopiero etapie konkursu takie ryzyko podwójnego finansowania odpadłoby, nie są zasadne, i nie mogą prowadzić do odmiennej oceny niespornych przecież okoliczności sprawy. Zaskarżone rozstrzygnięcie wbrew zarzutom odpowiada prawu z zwłaszcza nie narusza przepisów prawa materialnego art. 54 ust. 5 rozporządzenia Rady (UE) Nr 1083/2006 i art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.