I SA/Rz 354/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie WSA Piotr Popek / spr./ WSA Jarosław Szaro Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. D. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. J.D. (dalej: Wnioskodawczyni /Skarżąca) w dniu 8 grudnia 2015 r. zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego. Wnioskodawczyni przedstawiła następujący stan faktyczny: W dniu 27 listopada 2013 r. pracodawca Wnioskodawczyni zawarł z organizacjami związkowymi Porozumienie w sprawie restrukturyzacji zatrudnienia, zgodnie z którym pracownicy mogli złożyć deklaracje rozwiązania ich umów o prace. Tytułem rekompensaty za rozwiązanie umowy o pracę, pracodawca zobowiązał się m. in do wypłaty odpraw i rekompensat pieniężnych, których wysokość uzależniona była od stażu pracy u pracodawcy - § 15 ust. 1 Porozumienia. W dniu 31 marca 2014 r. Wnioskodawczyni rozwiązała umowę o pracę oraz otrzymała stosowną dodatkową odprawę w wysokości 25.500 zł. Płatnik składek dokonał potrącenia zaliczki na podatek dochodowy. Wysokość odprawy dodatkowej wynikała wprost z treści Porozumienia dobrowolnych odejść, stanowiącego źródło prawa pracy. Jej charakter jednoznacznie wskazuje, że odprawa ta spełniła funkcję odszkodowawczą za pozbawienie podatnika możliwości uzyskania wynagrodzenia ze stosunku pracy do czasu przejścia na emeryturę, co nastąpiło 1 marca 2015 r. Wnioskodawczym wskazała, że biorąc pod uwagę uwarunkowania rynku pracy, dla stron Porozumienia było jasne, że na kilka miesięcy przed nabyciem uprawnień emerytalnych nie ma ona żadnych szans na zdobycie zatrudnienia. W związku z tym kwota rekompensaty stanowiąca rodzaj odszkodowania i zadośćuczynienia za przedwczesne rozwiązanie umowy o pracę nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Gdyby nie wcześniejsze rozwiązanie umowy o pracę, podatnik osiągnąłby dochody ze stosunku pracy. W przedstawionym w stanie faktycznym, de facto przeplecionym stanowiskiem własnym wnioskodawczyni, zadała ona następujące pytania: 1. Czy dodatkowa odprawa otrzymana przez Wnioskodawczynię na podstawie § 15 ust. 1 lit. b w związku z § 15 ust. 2 Porozumienia korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? 2. Czy zwolnienie dotyczy całej kwoty określonej w § 15 ust. 1 lit. b? 3. Czy fakt, że wypłata dodatkowej odprawy zwolniła pracodawcę z wypłaty odprawy emerytalnej ma wpływ na ewentualne skorzystanie ze zwolnienia podatkowego? Zdaniem Wnioskodawczyni, nowelizacja art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych spowodowała, iż dodatkowe odprawy wypłacone na podstawie Porozumienia w Spółkach Grupy Kapitałowej są zwolnione z podatku. Wypłacone kwoty mają charakter odszkodowania i zadośćuczynienia w sytuacji nagłej utraty źródła dochodu z pracy zawodowej, umożliwiając pracownikowi zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Zdaniem Wnioskodawczym użycie w Porozumieniu zwrotu "dodatkowa odprawa" nie niweczy możliwości zakwalifikowania uzyskanej przez Nią od pracodawcy kwoty jako zadośćuczynienie, czy odszkodowanie za wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy. Wnioskodawczym wskazuje, że zna treść interpretacji podatkowych Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach znak IBPB-2-1/4511-47/15/BD i Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi znak IPTPB2/4511-167/15-4/PK uznających stanowisko w identycznych stanach faktycznych za prawidłowe. Zdaniem Wnioskodawczym ze zwolnienia podatkowego korzysta cała kwota dodatkowej odprawy. Z brzmienia Porozumienia nie wynika bowiem, że Wnioskodawczym otrzymała jakąkolwiek odprawę emerytalną, a jedynie, że roszczenie o jej wypłatę wygasło wraz z wypłatą dodatkowej odprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w B. upoważniony w tym zakresie przez Ministra Finansów interpretacją indywidualną z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] uznał stanowisko J.D. za nieprawidłowe. Interpretator przedstawiając treść art. 21 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm., dalej: u.p.d.o.f.) wywiódł, że zwolnieniem określonym w tym przepisie objęte są tylko te odszkodowania, których wysokość lub zasady wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, bądź postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeks pracy, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w lit. a)-g) tego artykułu. Wskazał przy tym, że odszkodowanie (zadośćuczynienie) jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającym na naprawieniu szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego rodzaju dobrach chronionych przez prawo. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. Organ interpretacyjny podkreślił, że odprawa nie jest świadczeniem, którego istotą jest odszkodowanie (zadośćuczynienie) czyli naprawienie szkody lub straty, jaką pracownik poniósł w związku z pozbawieniem go zatrudnienia. De facto jest ona świadczeniem pracodawcy w razie zaistnienia zdarzeń, które zgodnie z odpowiednimi przepisami powodują niemożliwość, niecelowość lub zbędność kontynuacji stosunku pracy. Podkreślając dyrektywę ścisłego interpretowania przepisów przewidujących ulgi czy zwolnienia podatkowe stanowiących odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania stwierdził organ, że przedmiotowym zwolnieniem nie są zatem objęte odprawy pieniężne, i to zarówno te, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw, przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, jak i odprawy pieniężne, których wysokość lub zasady ustalania wynikają z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy. W świetle powyższego stwierdził organ interpretacyjny, że wypłacona Wnioskodawczyni cała kwota dodatkowej odprawy na podstawie Porozumienia dobrowolnych odejść, nie korzysta ze zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Na korzystanie z przedmiotowego zwolnienia nie ma wpływu także fakt, że wypłata dodatkowej odprawy zwolniła pracodawcę z wypłaty odprawy emerytalnej. Wejście w życie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1328 i 1478) nie zmieniło dotychczasowej zasady, zgodnie z którą przepis art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. ma zastosowanie wyłącznie do odszkodowań i zadośćuczynień. Odnosząc się natomiast do powołanych przez Wnioskodawczynię interpretacji indywidualnych stwierdził organ, że interpretacje te zapadły w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa interpretator w wyniku ponownej analizy sprawy stwierdził brak podstaw do zmiany przedmiotowej interpretacji. Skargę na opisaną wyżej interpretację indywidualną z dnia 8 lutego 2016 r. za pośrednictwem swojego pełnomocnika radcy prawnego wywiodła Skarżąca J.D. W skardze zarzuciła naruszenie prawa materialnego to jest błędnej wykładni art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. polegającej na błędnym przyjęciu przez organ, że wypłacona Skarżącej przez pracodawcę odprawa w związku z dobrowolnym odejściem z pracy nie ma charakteru odszkodowania lub zadośćuczynienia za utracone wynagrodzenie, a w związku z tym nie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych. W związku z podniesionym zarzutem wniosła Skarżąca o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że uzasadnienie zaskarżonej interpretacji nie zawiera w istocie szczegółowego ustosunkowania się do stanu faktycznego wskazanego przez podatnika. Organ nie uzasadnił dlaczego odmawia rekompensacie którą otrzymała, charakteru świadczenia odszkodowawczego. Krzywdzące jest to z uwagi na odmienność tej interpretacji od dotychczasowej linii orzeczniczej organu. Skarżąca we wniosku wskazała dwie interpretacje znak: IBPB-2-1/4511-47/15/BD i znak: IPBZ/4511-167/15/PK uznające stanowisko w identycznych jak jej stanach faktycznych za prawidłowe, a w okresie pomiędzy złożeniem wniosku, a otrzymaniem interpretacji, Dyrektor Izby Skarbowej w B. wydawał również interpretacje indywidualne korzystne dla wnioskodawców np. interpretacja znak: ITPB2/4511-999/15/IL. Zdaniem Skarżącej organ podatkowy błędnie zakwalifikował otrzymane przez nią świadczenie jako zbliżone do odprawy należnej na podstawie przepisów ustawy "o zwolnieniach grupowych". Według Skarżącej zajmując takie stanowisko organ sugerował się jedynie nazwą użytą zarówno przez ustawodawcę, jak i strony porozumienia- umowy społecznej na podstawie której skarżąca otrzymała prawo do odprawy. Pomimo, że w obu przypadkach mamy do czynienia ze sformułowaniem "odprawa" , czy "dodatkowa odprawa" charakter tych świadczeń powinien być oceniony przez pryzmat aktów prawa pracy w których zostały sformułowane. Zdaniem Skarżącej nie jest istotne, że w porozumieniu nie użyto sformułowania odszkodowanie lub zadośćuczynienie, decydującą rolę odgrywa bowiem funkcja tego świadczenia tj. zapewnienie dodatkowych środków finansowych byłemu pracownikowi w okresie przed uzyskaniem prawa do emerytury. Skarżąca tak samo jak inni zwalniani na podstawie porozumień (regulaminów) stanowiących akty prawa pracy pracownicy, doznała uszczerbku z powodu braku możliwości kontynuowania zatrudnienia i otrzymywania za ten czas wynagrodzenia. Wypłacona jej odprawa miała ten uszczerbek zrekompensować - taka była intencja porozumienia zawartego przez pracodawcę ze związkami zawodowymi reprezentującymi pracowników. Tymczasem zaskarżona interpretacja nie odnosi się zupełnie do powyższych kwestii, nie odpowiada na pytanie dlaczego organ zmienił swoją interpretację przepisu (czym różnią się stany faktyczne zawarte we wnioskach) na które celowo powołała się Skarżąca składając wniosek o interpretację indywidualną. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko, że zapis dotyczący opisu trasy i celu wyjazdu powinien być na tyle szczegółowy by zapewnić rzetelność prowadzonej ewidencji, czego nie spełnia sposób zaprezentowany przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w granicach określonych w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.), Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani jej uchylenie na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. statuującym zasadę powszechności opodatkowania opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W związku z tym wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe są wyjątkiem, istotnym odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej - powszechności i równości opodatkowania, a ich zastosowanie nie może odbywać się na podstawie wykładni rozszerzającej, co oznacza, że muszą być interpretowane ściśle. Przechodząc nad tą uwagą do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że kwestią sporną jest to, czy otrzymane przez Skarżącą świadczenie, określone jako dodatkowa odprawa, wypłacona przez pracodawcę na mocy porozumienia o rozwiązaniu umowy o pracę jest zwolnione od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Przypomnieć wypada, że na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.), z wyjątkiem: a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym, d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c, g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugod innych niż ugody sądowe. Zaznaczyć należy, że art. 21 w ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., na podstawie art. 2 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r., poz.1328 ), otrzymał brzmienie uwzględniające wskazania Trybunału Konstytucyjnego, zawarte w postanowieniu z dnia 29 marca 2013 r., sygn. akt S 2/13, sygnalizujące podjęcie inicjatywy ustawodawczej w kwestii uzupełnienia tego przepisu o inne – obok wymienionych w nim ustaw oraz przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw – normatywne źródła prawa pracy, na podstawie których możliwe jest zasądzenie odszkodowania. Wprowadzona zmiana jest o tyle istotna w niniejszej sprawie, że jej skutkiem było rozszerzenie zakresu zwolnienia o odszkodowania lub zadośćuczynienia, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy. Na podstawie art. 14 ustawy zmieniającej, przepis art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu nadanym tą ustawą, ma zastosowanie do dochodów uzyskanych od dnia 1 stycznia 2014 r., a więc ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Z treści wniosku inicjującego postępowanie wynika, że Skarżąca otrzymała od pracodawcy m. in. dodatkową odprawę na podstawie § 15 ust 1 Porozumienia restrukturyzacyjnego zawartego przez pracodawcę z zakładowymi organizacjami związkowymi, którego treść jak też porozumienia o rozwiązaniu umowy o pracę została dołączona do wniosku., stanowiąc zatem jego immanentną część co pozwala sądowi doń odnosić się. Warto w tym miejscu zauważyć, że w stanie faktycznym Skarżąca wskazała, że pracodawca zobowiązał się do wypłaty odpraw i rekompensat pieniężnych, których wysokość uzależniona był od stażu pracy, niemniej jednak zadane pytanie oraz przedstawione stanowisko własne, które wyznaczają zakres wydania interpretacji dotyczyły wyłącznie dodatkowej odprawy. Tym samym zarzut skargi, że organ nie uzasadnił dlaczego odmawia rekompensacie którą Wnioskodawczyni otrzymała, charakteru świadczenia odszkodowawczego, jest niezrozumiały. Z zapisu § 15 załączonego Porozumienia restrukturyzacyjnego zatytułowanego "wysokość dodatkowych odpraw dla osób, które nabyły uprawnienia emerytalne lub nabędą je do dnia 31 grudnia 2014 r." wynika, że pracownikom, którzy łącznie spełnią kryteria wieku i stażu uprawniające do świadczeń emerytalnych , oraz złożą oświadczenie o skorzystaniu z tych uprawnień a jednocześnie rozwiążą umowę o pracę za porozumieniem stron przysługuje prawo do: a) odprawy na podstawie przepisów ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników oraz b) jednorazowej odprawy dodatkowej. Z kolei z treści Porozumienia o rozwiązaniu umowy o pracę z dnia 20 marca 2014 r. zawartego na mocy porozumienia stron w pkt 1 wynika, że Wnioskodawczyni otrzymała od pracodawcy wypłatę: a) odprawy pieniężnej, b) dodatkowej jednorazowej odprawy, c) rekompensaty oraz d) jednorazowej odpłaty. Co znamienne, w pkt 3 pracownik oświadczył, że nie czuje się pokrzywdzony w związku z zawartym porozumieniem oraz potwierdza, że porozumienie nie narusza przepisów prawa pracy, prawa karnego oraz nie stanowi czynu zabronionego. Powyższe zapisy mają znaczenie przy ocenie, czy świadczenie wskazane we wniosku – dodatkowa jednorazowa odprawa otrzymana przez Skarżącą od pracodawcy spełnia przesłanki przedmiotowego zwolnienia, a więc czy ma charakter odszkodowania bądź też zadośćuczynienia, co jest konieczne do skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 21 ust 3 u.p.d.o.f. Odszkodowanie jest świadczeniem, którego zasadniczym celem jest naprawienie wyrządzonej szkody, która nastąpiła wbrew woli uprawnionego, natomiast zadośćuczynienie jest świadczeniem z tytułu wyrządzonej szkody niematerialnej (krzywdy). Tymczasem odprawa jak z kolei wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 stycznia 2009 r. o sygn. akt II PK 117/08 ma charakter nie odszkodowawczy, lecz socjalny, alimentacyjny, jej celem i funkcją jest złagodzenie ekonomicznych i społecznych skutków utraty zatrudnienia, ułatwienie pracownikowi dostosowania się do nowej sytuacji życiowej - pozostawania bez pracy po ustaniu zatrudnienia. Zatem przewidziane w art. 21 ust.1 pkt 3 u.p.d.o.f. zwolnienie dotyczy tylko takiego odszkodowania, które na gruncie Kodeksu pracy ma charakter odszkodowawczy (kompensacyjny) za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy, z wyjątkiem świadczeń majątkowych z zakresu prawa pracy określanych w pkt a-e. (tak np. WSA w Szczecinie wyroku z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 172/16). Nie można więc przyjąć, że otrzymane przez Skarżącą świadczenie spełnia cechy tak rozumianego odszkodowania lub zadośćuczynienia. W przedmiotowej sprawie Skarżąca niejako z własnej inicjatywy zgłosiła chęć rozwiązania stosunku pracy, oświadczając zarazem, że nie narusza ono przepisów prawa. Świadczenie to miało więc na celu zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które nie noszą cechy czynu niedozwolonego, a związane było ze zgodnym z prawem rozwiązaniem stosunku pracy. Stanowiło zatem swoistą "zachętę" motywującą uprawnionych pracowników do skorzystania z tego programu. Argument Skarżącej przemawiający jej zdaniem o odszkodowawczym charakterze otrzymanego świadczenia, wskazujący, że w razie kontynuowania zatrudnienia otrzymywałaby dalej wynagrodzenia jest chybiony, gdyż taki dochód podlegałby opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Niezależnie od powyższego nie można pominąć także i tego, że Porozumienie rozwiązujące umowę o pracę jak wynika z jego preambuły nastąpiło z przyczyn niedotyczących pracownika, w związku z likwidacją stanowiska pracy Starszy specjalista ds. organizacji – radca prawny, zgodnie z Ustawą z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiazywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz.U. z 2003 r., nr 90, poz. 844 ze zm.). Tymczasem ustawodawca wprost wyłączył ze zwolnienia odprawy pieniężne wypłacone na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Skoro więc akty w oparciu o które nastąpiło rozwiązanie umowy o pracę zostały wydane na podstawie ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, to uprawnione jest twierdzenie, że ustalone tam świadczenie ma charakter odprawy w rozumieniu tej ustawy z 13 marca 2003 r., a nie odszkodowania, czy zadośćuczynienia w znaczeniu art. 21 ust. 1 u.p.d.o.f. Zdaniem sądu słusznie więc uznano w zaskarżonej interpretacji, pomimo lakonicznego uzasadnienia, że wypłacona Skarżącej cała kwota dodatkowej odprawy na podstawie Porozumienia, nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Co do zarzutu skargi funkcjonowania w obrocie prawnym odmiennych interpretacji indywidualnych zapadłych w analogicznych stanach faktycznych, godzi się zauważyć, że jakkolwiek nie jest to zjawisko pożądane z perspektywy budowania zaufania obywateli do organów państwowych, lecz zapadły one w innych, odrębnych postępowaniach indywidualnych i nie były dla organu wiążące. Funkcjonowanie takich, błędnych zdaniem sądu interpretacji, nie może też determinować kierunku rozstrzygania wbrew zasadzie legalizmu z art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.). Reasumując, wobec stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego jest prawidłowa i nie narusza prawa, skargę należało oddalić, o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.