I SA/Rz 413/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia NSA Jacek Surmacz /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi M.F. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z zajęcia zabezpieczającego ruchomości oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w R. (dalej: DIAS), po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej M. F.(dalej: Skarżąca lub Zobowiązana) na postanowienie organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] stycznia 2021r. znak [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia ruchomości z zajęcia zabezpieczającego – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z treści zaskarżonego postanowienia oraz akt administracyjnych sprawy wynika, że organ egzekucyjny decyzjami o zabezpieczeniu z dnia [...] lipca 2017r. nr [...], [...], [...] i [...] określił Skarżącej przybliżoną wartość zobowiązań podatkowych: - w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012r. - 146.941 zł.; - w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. - 220.925 zł.; - w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012r. - 275.269 zł.; - w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. - 321.715 zł., zarządził ich zabezpieczenie, a następnie w dniach [...] lipca 2017 r. i [...] września 2017r. dokonał zajęcia zabezpieczającego powyższych należności m.in. na ruchomościach Zobowiązanej w postaci: ciągnika samochodowego marki Renault Magnum 480 DXI, rok produkcji 2006, ciągnika samochodowego marki Man TGX 18-440, rok produkcji 2009, samochodu ciężarowego marki BMW X6, rok produkcji 2012, samochodu osobowego marki Volkswagen Passat 2.0, rok produkcji 2009. Pismem z [...] listopada 2020 r. Zobowiązana zwróciła się do organu o zwolnienie z zabezpieczenia wszystkich powyższych ruchomości, a także środków pieniężnych w wysokości 35.000,00 zł. stanowiących kwoty uzyskane ze sprzedaży ruchomości zwolnionych przez organ egzekucyjny z zajęcia zabezpieczającego. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że od chwili zajęcia ruchomości, w związku z ich użytkowaniem oraz upływem czasu, wartość rzeczy systematycznie maleje, co wpływa na interes podatnika oraz interes wierzyciela. Zwolnienie z zabezpieczenia umożliwi natomiast Skarżącej sprzedaż pojazdów i pozyskanie środków na dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, pomimo znacznych utrudnień wywołanych pandemią SARS-CoV-2. Podkreśliła, że na nieruchomościach Skarżącej zostało ustanowione zabezpieczenie w formie hipoteki przymusowej, dzięki czemu interes wierzyciela pozostanie w dalszym ciągu zabezpieczony. Podniosła również, że brak sprzedaży ruchomości wskazanych we wniosku może spowodować dalszą utratę ich wartości, co w konsekwencji uniemożliwi zaspokojenie wierzyciela w przyszłości z przedmiotowych składników majątku, a także może spowodować konieczność zwolnienia pracowników, bądź też ogłoszenie przez podatnika upadłości, w przypadku braku możliwości pozyskania finansowania zewnętrznego - co jest sprzeczne z interesem zarówno zobowiązanego, jak i wierzyciela. Skarżąca powołała się na trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej, takie jak wahania cen materiałów, kłopoty z ich dowozem, konieczność zapewnienia wzrostu płac, opóźnienia w płatnościach, problemy z podwykonawcami, jak również wydłużające się terminy płatności i zatory płatnicze oraz inne utrudnienia wynikające z panującej epidemii wirusa SARS-CoV-2. Odwołała się również do prowadzonych postępowań podatkowych i zapadłych w ich wyniku rozstrzygnięć, wskazując, że aktywnie uczestniczy w prowadzonym postępowaniu podatkowym, składając wyjaśnienia oraz dostarczając w terminie organowi podatkowemu wymagane dokumenty. W odpowiedzi na wniosek organ egzekucyjny wezwał Zobowiązaną do złożenia pisemnych wyjaśnień w zakresie rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, wykazu majątku wraz z jego obciążeniami, wymagalnych zobowiązań wobec kontrahentów wraz z uwierzytelnionymi kopiami faktur, zestawienia poniesionych kosztów dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej oraz uzyskanych przychodów, oddzielnie za każdy miesiąc od stycznia 2020r. do listopada 2020r. wraz z uwierzytelnioną kopią księgi podatkowej lub rejestru sprzedaży i zakupu VAT oraz wyciągów z rachunków bankowych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Skarżąca przedłożyła żądane dokumenty. Na ich podstawie, organ egzekucyjny, opisanym na wstępie postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. odmówił zwolnienia z zajęcia zabezpieczającego wskazanych przez Skarżącą ruchomości oraz środków pieniężnych, stwierdzając że wynik finansowy działalności Skarżącej za 2020r. nie odbiega w sposób jaskrawy od wyników za poprzednie lata i nie dowodzi sytuacji ekonomicznej o takim stopniu trudności, który uzasadniałby uwzględnienie wniosku. Podkreślił, że pomimo okresu pandemii Skarżąca nie posiada ani nieuregulowanych zobowiązań wobec kontrahentów, ani wierzytelności, a pomimo okresu pandemii współpracuje gospodarczo z firmami osiągając przychody oraz korzysta z dotacji w ramach tarczy antykryzysowej. Odnosząc się do powołanych przez Skarżącą okoliczności świadczących o trudnościach w prowadzeniu działalności, organ podkreślił że nie są to problemy z płatnościami, ale utrudnienia charakterystyczne dla ryzyka prowadzenia działalności gospodarczej. Okolicznościom tym, ocenionym jako wywołujące jedynie subiektywne poczucie Skarżącej o istnieniu przesłanek ważnego interesu podatnika, organ egzekucyjny przeciwstawił ryzyko bezskuteczności egzekucji wynikające z ewentualnej próby dokonania egzekucji z nieruchomości Skarżącej obciążonej hipoteką na rzecz innego podmiotu oraz wskazał na wysoki koszt i dokuczliwość tego rodzaju egzekucji. W zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego Skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości, zarzuciła organowi naruszenie szeregu przepisów, stosowanego odpowiednio w postępowaniu zabezpieczającym, Kodeksu postępowania administracyjnego: art. 6 i 8, art. 80, art. 77, art. 124§1 i 2 w zw. z 107 §3 w zw. z art. 126, a także art. 13 §1 w zw. z art. 7 §2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). poprzez odmowę zwolnienia z zabezpieczenia ruchomości i środków pieniężnych. Opisanym na wstępie, zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2021r., organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu na fakt dokonania analizy sytuacji majątkowej Zobowiązanej, z której wynika że wynik finansowy uzyskany przez nią za 2020 r. nie odbiega w sposób jaskrawy od wyników za poprzednie lata i nie dowodzi takiej sytuacji ekonomicznej, która uzasadniałby uwzględnienie wniosku o zwolnienie z zajęcia zabezpieczającego. Podzielił ocenę organu I instancji wskazując, że Zobowiązana nie posiada nieuregulowanych zobowiązań wobec kontrahentów ani wierzytelności przysługujących od kontrahentów, a w okresie pandemii skorzystała z różnego rodzaju dotacji w ramach tarczy antykryzysowej. Pomimo epidemii Zobowiązana w dalszym ciągu współpracuje z firmami, o czym świadczą osiągane przychody oraz załączone do pisma z [...] stycznia 2021 r. rejestry. Odnosząc się do wskazanych przez Skarżącą trudności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, organ wskazał na ryzyko związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie dostrzegając w przedstawionych okolicznościach znamion ważnego interesu zobowiązanego, o którym mowa w art. 13 § 1 u.p.e.a. Podkreślił, że interes ten nie może wynikać jedynie z subiektywnego przekonania strony o jego istnieniu, lecz musi wynikać z konkretnych i zobiektywizowanych okoliczności faktycznych przemawiających za zastosowaniem zwolnienia z egzekucji określonego składnika majątkowego. Podkreślił przy tym, że zastosowanie instytucji zwolnienia z egzekucji określonych składników majątkowych zobowiązanego powinno być rozpatrywane w świetle wyrażonej w art. 7 § 2 u.p.e.a. zasady stosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego, która wymaga zastosowania środka o możliwie najmniejszym stopniu ingerencji w prawa i wolności zobowiązanego, a także zaznaczył, że ewentualne zwolnienie z egzekucji określonych składników majątkowych nie może wykluczać możliwości prowadzenia egzekucji administracyjnej wobec dłużnika. Zastosowanie zatem tej instytucji jest dopuszczalne jedynie w sytuacji ustalenia możliwości prowadzenia egzekucji administracyjnej z innego składnika majątku zobowiązanego, co implikuje treść wniosku o zwolnienie z egzekucji, w którym Zobowiązany powinien zawrzeć nie tylko argumenty przemawiające za pozytywnym rozpatrzeniem takiego wniosku, ale też wykazać, że prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności jest możliwe z innych składników majątkowych. Przepis art. 13 § 1 u.p.e.a. ma na celu ochronę interesów, zarówno zobowiązanego, jak i wierzyciela, dlatego też zwolnienie z egzekucji nie może prowadzić do sytuacji, w której egzekucja okaże się bezskuteczna. DIAS podkreślił, że w treści wniosku o zwolnienie spod zajęcia zabezpieczającego wskazano, że w przypadku pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia i sprzedaży przedmiotowych pojazdów, środki pieniężne uzyskane w ten sposób zostaną przeznaczone na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, nie zaś wpłacone na rachunek depozytowy organu egzekucyjnego. Uznał zatem, że w ten sposób nie dojdzie do należytego zabezpieczenia interesów wierzyciela. Zwrócił uwagę, że brak możliwości sprzedaży zajętych pojazdów samochodowych oraz spadek ich wartości w czasie, czy też występujące trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej nie mogą stanowić przesłanki do zwolnienia tych ruchomości z egzekucji, w sytuacji braku innego majątku, z którego można będzie wyegzekwować zaległe zobowiązania. Badając pozostały majątek Skarżącej - położoną w R. nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym - nie znalazł uzasadnienia dla skierowania egzekucji do wskazanego przez Zobowiązaną przedmiotu, zauważając że zajęcie nieruchomości stanowi najbardziej dotkliwy środek egzekucyjny, wiążący się z powstaniem wysokich opłat i wydatków egzekucyjnych, które co do zasady obciążają Zobowiązaną, a dodatkowo wskazując, że nieruchomość ta jest zabezpieczona, korzystającą z pierwszeństwa zaspokojenia, hipoteką umowną na kwotę 532.650,00 zł na rzecz innego podmiotu. Tym samym, przeprowadzenie egzekucji z tej nieruchomości nie gwarantuje zaspokojenia należności Skarbu Państwa. Organ wskazał też na wysokość określonej Zobowiązanej przybliżonej wysokości zobowiązań podatkowych, podkreślając że nie wykazała ona, że pomimo zwolnienia żądanych składników majątkowych spod egzekucji, możliwe będzie uzyskanie zabezpieczonych należności Skarbu Państwa z innych składników majątkowych należących do Skarżącej, co uniemożliwia uwzględnienie wniosku, gdyż instytucja zwolnienia składnika majątku z egzekucji służy wyłącznie zmniejszeniu uciążliwości prowadzonej egzekucji, a ochrona ważnego interesu zobowiązanego nie może doprowadzić do sytuacji, w której niemożliwe będzie przeprowadzenie skutecznej egzekucji administracyjnej. Mając na uwadze powyższe, DIAS przychylił się do stanowiska organu egzekucyjnego, że w rozpatrywanej sprawie przedstawiona przez Zobowiązaną przesłanka ważnego interesu ma charakter subiektywny i nie może stanowić uzasadnienia dla zwolnienia spod egzekucji zajętych ruchomości oraz środków pieniężnych. Zastosowanie tego zwolnienia skutkowałoby udaremnieniem egzekucji w przyszłości, a co za tym idzie, brakiem zaspokojenia wierzyciela - Skarbu Państwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji, Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu : I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 13 § 1 w związku z art. 7 § 2 u.p.e.a., polegające na odmowie zwolnienia spod zabezpieczenia ruchomości i środków pieniężnych, podczas gdy ważny interes zobowiązanej za tym przemawiał. II. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: K.p.a.), stosowanych odpowiednio w postępowaniu zabezpieczającym stosownie do treści art. 166b w zw. z art. 18 u.p.e.a.: - art. 6 i 8 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia na podstawie przepisów, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, a także przeprowadzenie postępowania w sprawie zwolnienia ruchomości i środków pieniężnych z zabezpieczenia w sposób niestaranny, a co za tym idzie niepoprawny merytorycznie, z naruszeniem zasady zaufania, która powinna się przejawiać nie tylko w bezstronności rozstrzygnięć i dbałości o wyjaśnienie wszelkich - głównie prawnych - aspektów sprawy, lecz także przeciwko naruszaniu interesów strony postępowania, - art. 80 w zw. z art. 77 K.p.a. polegające na naruszeniu zasady zebrania i rozpatrzenia całości dostępnego materiału dowodowego oraz rozstrzygania sprawy w oparciu o całokształt materiału dowodowego, poprzez bezpodstawne pominięcie faktu, że brak sprzedaży ruchomości wskazanych we wniosku może spowodować dalszą utratę ich wartości, a w konsekwencji brak możliwości jakiegokolwiek zaspokojenia wierzyciela w przyszłości z przedmiotowych składników majątku podatnika, - art. 124 § 1 i 2 w zw. z art 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez sporządzenie postanowienia ostatecznego w sposób naruszający przedmiotowe przepisy tj. bez przekonującego uzasadnienia, dlaczego uznano wniosek zobowiązanej za nieuzasadniony. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, na dzień wydania zaskarżonej decyzji, czy postanowienia, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Sąd, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną przez Skarżącego podstawą prawną, rozstrzyga jednak w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. Wyjątek przewidziany w ostatnio powołanym przepisie – z uwagi na przedmiot zaskarżenia w sprawie – nie ma zastosowania. W zakresie kontroli mieści się ocena, czy zaskarżony akt odpowiada prawu oraz czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., zaskarżone decyzje bądź postanowienia podlegają uchyleniu jedynie w sytuacji naruszenia tego prawa, mającego wpływ lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia prawidłowości wydania postanowienia w przedmiocie odmowy zwolnienia ruchomości z zajęcia zabezpieczającego. Zgodnie z art. 13 u.p.e.a. organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, może zwolnić, na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji w całości lub części określone składniki majątkowe zobowiązanego. Podstawową przesłanką upoważniającą organ egzekucyjny do zwolnienia danego składnika majątkowego z egzekucji jest istnienie przemawiającego za tym ważnego interesu zobowiązanego. W orzecznictwie funkcjonuje przy tym pogląd, że zobowiązany musi wykazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych jego składników majątkowych (por. wyroki: WSA w Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2010 r., I SA/Bd 442/10, Lex nr 673058; WSA w Łodzi z dnia 16 stycznia 2008 r., I SA/Łd 997/07, Lex nr 863819; WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r., III SA/Kr 395/12, Lex nr 1274767; WSA w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2013 r., I SA/Gd 189/13, Lex nr 1368407). Wynika to z charakteru prowadzonego postępowania egzekucyjnego, którego podstawowym celem jest doprowadzenie do efektywnego wyegzekwowania należności Skarbu Państwa. Powołany art. 13 § 1 u.p.e.a. ma na celu ochronę interesów, tak zobowiązanego, jak i wierzyciela, dlatego też uregulowana tam instytucja nie może prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna (wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 grudnia 2010 r., I SA/Lu 583/10, Lex nr 749474). Takie działanie organu stanowiłoby bowiem zaprzeczenie istocie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z ugruntowaną linią orzecznictwa ważnego interesu zobowiązanego nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem zobowiązanego o potrzebie zwolnienia określonych składników majątkowych z egzekucji (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2009 r., II FSK 789/08, Lex nr 863802). Wskazać także należy, że uregulowana w art. 13 § 1 u.p.e.a. instytucja działa na zasadzie rozstrzygania spraw w oparciu o uznanie administracyjne. Mając na względzie specyficzny charakter rozstrzygnięć o charakterze uznaniowym, podkreślenia wymaga, że w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowego, takie postanowienia podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych. Kontroli nie podlega uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy postanowienie zostało podjęte zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano je w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2001 r., I SA/Ka 498/00; wyrok NSA z dnia 13 października 2000 r., III SA 3416/99; wyrok NSA z dnia 14 maja 1997 r., I SA/Łd 344/96 – publikowane w CBOSA; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 maja 2013 r., I SA/Po 103/13, Lex nr 1323427). Powyższe oznacza, że nawet stwierdzenie przez organ wszystkich przesłanek do zastosowania art. 13 § 1 u.p.e.a. nie obliguje go do tego, lecz stwarza tylko dla organu taką możliwość i to poddaną kontroli sądowoadministracyjnej w ograniczonym zakresie. W realiach niniejszej sprawy Skarżąca nie wykazała, aby jej obiektywnie istniejący ważny interes przemawiał za zwolnieniem z egzekucji wskazanych ruchomości oraz środków pieniężnych. W treści wniosku powołała się na obiektywnie istniejące okoliczności stanowiące utrudnienia w prowadzeniu działalności z uwagi na istniejącą w kraju sytuację epidemiczną oraz różnorakie problemy z prowadzeniem działalności gospodarczej, takie jak wahania cen materiałów, kłopoty z ich dowozem, konieczność zapewnienia środków związanych ze wzrostem płac, opóźnienia w płatnościach, problemy z podwykonawcami, jak również wydłużające się terminy płatności – jednakże z przedstawionych dokumentów nie wynika, aby sytuacja ekonomiczna Skarżącej uległa pogorszeniu w stosunku do okresów poprzedzających albo też była na tyle zła aby wymagała natychmiastowego jej dofinansowania pod groźbą - jak twierdzi Skarżąca - ogłoszenia upadłości. Ta cześć argumentacji Skarżącej,jak trafnie wywiódł organ, jakkolwiek odnosi się do powszechnie znanych okoliczności gospodarczych spowodowanych pandemią SARS-CoV-2, to jednak nie dowodzi realnego zaistnienia po stronie Skarżącej okoliczności uzasadniających zastosowanie wnioskowanego zwolnienia spod egzekucji opisanych składników majątkowych. Skarżąca wskazała składniki swojego majątku (nieruchomości), z których organ mógłby przeprowadzić egzekucję, jednakże w ocenie organu nie dają one należytej gwarancji zaspokojenia zabezpieczonych należności, gdyż największa i najbardziej wartościowa nieruchomość Skarżącej obciążona jest hipoteką na rzecz innego podmiotu dając mu pierwszeństwo ewentualnego zaspokojenia się z tej nieruchomości, kolejna zaś nieruchomość stanowi własność Skarżącej jedynie w ½ części, co może zaważyć na efektywności ewentualnie prowadzonego postępowania egzekucyjnego z tej nieruchomości z uwagi na brak potencjalnych nabywców. W stosunku do wartości egzekucyjnej pozostałych nieruchomości i ich potencjalnej zdolności do zaspokojenia zabezpieczonych należności organ nie wypowiedział się szczegółowo, dając w treści uzasadnienia wyraz wątpliwościom co do faktu, czy potencjalna egzekucja z tychże nieruchomości może w sposób zadowalających zabezpieczyć wykonanie obciążających Skarżącą zobowiązań podatkowych. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie Skarżąca, powołując się w sposób ogólny na kryzys wywołany obecną sytuacją gospodarczą i epidemiologiczną w kraju nie wykazała, że okoliczności te przekładają się na realną sytuację ekonomiczną prowadzonej działalności, w tym na potrzebę jej dofinansowania pod groźbą utraty płynności finansowej, powołaną jako przesłankę uwzględnienia wniosku o zwolnienie z zabezpieczenia wskazanych ruchomości oraz środków pieniężnych. Zauważyć należy, że Skarżąca poza powołaniem się na ogólnie istniejące utrudnienia w prowadzeniu działalności wynikające z pandemii nie wykazała ani nie powoływała się na problemy z płatnościami – ze stanu faktycznego sprawy nie wynika, aby po stronie kontrahentów Skarżącej istniały zatory płatnicze, ani aby Skarżąca miała problemy z nieuregulowanymi zobowiązaniami wobec kontrahentów. Nie wykazała również, że możliwe jest uzyskanie egzekwowanych należności z innych składników majątku, gdyż mimo że dysponuje wieloma nieruchomościami, na których ustanowiono hipoteki, nie sposób ocenić potencjalną wartość tychże składników, z punktu widzenia efektywności potencjalnego postępowania egzekucyjnego. W tej sytuacji organ egzekucyjny oraz rozpatrujący sprawę ponownie DIAS - działając w ramach uznania administracyjnego – nie przekroczyli granic tego uznania stwierdzając, że z punktu widzenia efektywnej i skutecznej egzekucji wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przeciwstawienie subiektywnego przekonania Skarżącej o grożących jej konsekwencjach gospodarczych głównym celom postępowania egzekucyjnego, nie przemawia za uwzględnieniem wniosku. Sąd nie podzielił również zarzutów dotyczących naruszenia opisanych w treści skargi przepisów postępowania, w tym zasad prowadzenia postępowania dowodowego i logicznej argumentacji. Nie uchybia zasadzie przekonywania fakt, że adresat orzeczenia nie został przekonany do zaprezentowanych w uzasadnieniu racji organu - obowiązek organu ustanowiony opisywaną zasadą procesową odnosi się bowiem do obowiązku starannego działania organu i opierania swoich działań na logicznych i zrozumiałych argumentach, tak aby działanie w ramach uznania administracyjnego nie przeradzało się w dowolność organu. W ocenie Sądu granice uznania nie zostały w przedmiotowej sprawie przekroczone. Tym samym legalność zaskarżonego postanowienia nakazuje oddalić skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.