I SA/Rz 495/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Grzegorz Panek /spr./ Protokolant ref.st. Joanna Migacz po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2011 r., w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi "A" - Spółka z o.o. w K. na uchwałę Zarządu Województwa z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia protestu w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia pozostawić skargę bez rozpatrzenia W ramach naboru wniosków w trybie konkursowym o dofinansowanie ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego T. B. S. - Przedsiębiorstwo Mieszkaniowe sp. z o.o. w K. złożyło projekt pn. "Odnowa architektoniczna zabudowy osiedla Tysiąclecia w K.". Projekt otrzymał łącznie 85,01 punktów i nie został zakwalifikowany do otrzymania dofinansowania lecz został umieszczony na liście rezerwowej, o czym Spółka została poinformowana pismem z dnia 9 maja 2011 r. Od powyższego rozstrzygnięcia Towarzystwo złożyło protest. W proteście zarzucono nieprawidłową ocenę strategiczną projektu, brak zróżnicowania uczestników z drugiej grupy i przyznanie im takiej samej ilości punktów podczas gdy wielkości projektów oraz ich zakres był różny, pomniejszenie wielkości środków przyznanych uprzednio na projekty wspólnot mieszkaniowych, przy równoczesnym podwyższeniu środków na projekty spółdzielni mieszkaniowych oraz projekty innych podmiotów, dyskryminacje wspólnot mieszkaniowych w stosunku do spółdzielni mieszkaniowych oraz promowanie wspólnot mieszkaniowych funkcjonujących w P. Uchwałą z dnia [...] lipca 2011 r. Zarząd Województwa P. w R. oddalił protest. W uzasadnieniu wskazał, że projekt został oceniony zgodnie z zapisami zawartymi w uchwale Komitetu Monitorującego oraz w uchwale Zarządu Województwa P. [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu konkursu na dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2007-2013. Działał przy tym w ramach przyznanych uprawnień kierując się zasadami równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem T. B. S. Przedsiębiorstwo Mieszkaniowe w K. sp. z o.o. złożyło skargę do tutejszego Sądu zarzucając: - naruszenie prawa materialnego-strategii rozwoju województwa podkarpackiego na lata 2007-2020 oraz załącznika do uchwały nr [...] Komitetu Monitorującego RPO WP na lata 2007-2013 poprzez ocenę projektu na 15 punktów i zrównanie go w tym zakresie z pozostałymi projektami, oraz przepisu art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz. U. 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.) po przez nie zachowanie zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz nie zapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu, a to poprzez wprowadzenie podziału wnioskodawców na grupy, który spowodował zwiększenie środków tylko dla niektórych grup wnioskodawców oraz poprzez brak kryteriów oceny strategicznej, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwana: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność określone w art. 3 § 2 ww. ustawy. Stosownie do art. 3 § 3 tej ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Na takiej właśnie zasadzie, kontroli sądów administracyjnych poddany został tryb dokonywania przez Instytucję Zarządzającą programami operacyjnymi oceny projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej zwana u.z.p.p.r.). W przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji o wynikach oceny jego projektu może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych (art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r.). Właściwa Instytucja informuje wnioskodawcę na piśmie o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c (art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r.). Skargę należy wnieść w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, wydanej w wyniku procedury odwoławczej, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 (art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r.). Zgodnie z art. 30c ust. 3 u.z.p.p.r. w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe. Natomiast wniesienie skargi po terminie, o którym mowa w ust. 2, niekompletnej bądź bez uiszczenia opłaty sądowej w terminie, o którym mowa w ust. 2 powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia (art. 30 c ust. 5 u.z.p.p.r.). Rozpoznając przedmiotową sprawę w pierwszej kolejności Sąd dokonał zbadania warunków formalnych dopuszczalności skargi, zgodnie ze wskazanymi wyżej wymogami i stwierdził, że skarga została wniesiona w ustawowo określonym terminie, po wyczerpaniu środka odwoławczego przysługującego zgodnie z systemem realizacji przedmiotowego programu operacyjnego, jednakże jest niekompletna. Wystąpiła zatem przesłanka do pozostawienia jej bez rozpatrzenia stosownie do art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. Ponadto Sąd stwierdził, iż od skargi została uiszczona kwota 200 zł tytułem wpisu. Została ona jednak uiszczona na rachunek bankowy który nie jest rachunkiem Sądu. Jeżeli chodzi o pojęcie skargi kompletnej to ono zostało zdefiniowane w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., stąd a contrario należy wywieść, że skarga niekompletna w rozumieniu przepisu art. 30c ust. 2 pkt 5 ustawy oznacza braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zdanie 1 u.z.p.p.r. Innymi słowy kompletność skargi odnosi się do kompletności dokumentacji w sprawie, która to dokumentacja szczegółowo została przez ustawodawcę określona w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. (por. postanowienie NSA z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt II GSK 454/10, postanowienie NSA z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 969/09). Wynikający z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. obowiązek wniesienia skargi wraz z kompletną dokumentacją sprawy, ma na celu umożliwienie sądowi administracyjnemu kontrolę negatywnego wyniku procedury odwoławczej. Wprowadzając tak restrykcyjne wymogi ustawodawca nałożył na właściwą instytucję obowiązek pouczenia w informacji o wynikach procedury odwoławczej o zasadach, trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie instytucja zarządzająca dopełniła ustawowego obowiązku, o którym mowa w art. 30b ust. 4 ustawy zamieszczając w informacji z dnia 17 lipca 2011 r. stosowne pouczenie w zakresie konieczności dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji. Sąd zauważa, że strona skarżąca, pomimo prawidłowego pouczenia, wniosła skargę niekompletną, albowiem dołączony do niej wniosek nie zawiera obligatoryjnych załączników, stanowiących jego integralną część. Wynika to jednoznacznie z zakreślonego pola "Tak" lub "Nie" przy konkretnej nazwie załącznika na stronie 53 i 54 wniosku. Należy także podkreślić, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym zainicjowanym skargą, o której mowa w art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. wyłączone jest stosowanie art. 52-55 p.p.s.a. W związku z tym na właściwej instytucji zarządzającej nie ciąży obowiązek przedstawienia sądowi odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy (art. 54 § 2). Sąd przy rozpoznaniu skargi dysponuje zatem tylko dokumentacją złożoną przez skarżącego. W tej sytuacji, Sąd, by mógł prawidłowo ocenić legalność zaskarżonego aktu musi dysponować kompletną dokumentacją, która podlegała ocenie w toku procedury odwoławczej, co oznacza, że wniosek dołączony do skargi powinien odpowiadać wnioskowi złożonemu w ramach konkursu. W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że wniosek poddany procedurze oceny jest innym wnioskiem niż ten, o którym mowa w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., co czyni zasadnym stwierdzenie, że złożenie jedynie formularza wniosku bez załączników nie może być traktowane jako złożenie kompletnej dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. (por. postanowienie NSA z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 345/10, postanowienie NSA z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II GSK 507/10). Należy w tym miejscu zauważyć, że z uregulowań ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, które stanowią lex specialis do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wynika, aby dopuszczalne było wezwanie przez Sąd skarżącej Spółki do usunięcia braków skargi w tym zakresie. Wymóg złożenia kompletnej skargi wraz z dokumentacją ciążył wyłącznie na skarżącej Spółce, gdyż to ona zobligowana została do dostarczenia takiego materiału dowodowego, który umożliwi Sądowi merytoryczne rozpoznanie skargi w zakreślonym 30-dniowym terminie, bez potrzeby jego uzupełniania przez Sąd. Ustawodawca poprzez modyfikację sądowego postępowania (m.in. skrócenie terminu do złożenia skargi, wyeliminowanie pośrednictwa organu przy jej wniesieniu, wprowadzenie terminu do rozpoznania skargi) miał na względzie uzyskanie efektu szybkości postępowania. W związku z tym, przepis art. 30c ust. 5 ustawy, przewidujący, że w razie wystąpienia braków skargi w nim wymienionych, skargę pozostawia się bez rozpatrzenia, należy stosować bez potrzeby uzupełniania braków pisma zgodnie z art. 49 p.p.s.a. Sąd w składzie orzekającym w sprawie w pełni podziela stanowisko zawarte w postanowieniu z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 568/09, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepis art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r. znosi stosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a. w stosunku do skargi niekompletnej. Zatem wezwanie do uzupełnienia braków skargi wniesionej na podstawie art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. dotyczyć może np. uzupełnienia braku odpisu skargi. Podobne stanowisko zostało wyrażone w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt II GSK 269/11. W uzasadnieniu tym wskazano ponadto, iż złożenie jedynie formularza wniosku bez załączników nie może być traktowane jako złożenie kompletnej dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Wobec przyjęcia, że załączniki stanowią niezbędny element wniosku o dofinansowanie, którego brak prowadzi do odrzucenia wniosku należy stwierdzić, że kompletna dokumentacja, to wniosek o dofinansowanie (formularz wniosku) oraz załączniki wymagane przy jego złożeniu. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarżąca Spółka wniosła skargę niekompletną, co skutkuje pozostawieniem jej bez rozpatrzenia na podstawie art. 30 c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Sąd nie orzekał o zwrocie wpisu na podstawie przepisu art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na podnoszoną już wyżej okoliczność, iż kwota 200 zł do dnia rozpoznania sprawy nie została uiszczona na rachunek sądu.