II SA/Rz 1040/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Kozik po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Wojewody Podkarpackiego na uchwałę Rady Gminy Miejsce Piastowe z dnia 28 października 2009 r. nr XXXIII/333/09 w przedmiocie określenia rodzaju świadczeń przyznawanych w ramach pomocy zdrowotnej dla nauczycieli I. stwierdza nieważność § 4 ust. 2, § 5 ust. 2-7 oraz § 6 ust. 5 zaskarżonej uchwały; II. w pozostałym zakresie skargę oddala. II SA/Rz 1040/10 UZASADNIENIE W dniu 28 października 2009 r. Rada Gminy Miejsce Piastowe, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 ze zm.) oraz art. 72 ust. 1 i 4 oraz art. 91 d pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.), podjęła uchwałę nr XXXIII/333/09 w sprawie określenia rodzaju świadczeń przyznawanych w ramach pomocy zdrowotnej dla nauczycieli korzystających z opieki zdrowotnej, zatrudnionych w szkołach prowadzonych przez Gminę Miejsce Piastowe oraz warunków i sposobu ich przyznawania. Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego z dnia 11 stycznia 2010 r. nr 4, poz. 87. 25 stycznia 2010 r. Wojewoda Podkarpacki zaskarżył tę uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o stwierdzenie nieważności jej § 3, § 4 ust. 2, § 5 ust. 2 - 7, § 6 ust. 5 oraz wstrzymanie jej wykonania. Wojewoda zarzucił, że Rada Gminy wprowadzając powyższe przepisy do uchwały, przekroczyła zakres swego umocowania prawnego. I tak wbrew swoim kompetencjom w § 3 w/w uchwały określiła krąg podmiotów oraz wskazała okoliczności, w których nauczyciele i nauczyciele-emeryci mają uprawnienie do korzystania z pomocy zdrowotnej. Niedozwolone jest także wskazanie w § 4 ust. 2 uchwały kręgu podmiotów, które mogą wystąpić o przyznanie pomocy zdrowotnej w imieniu nauczyciela. Takiego uprawnienia nie można bowiem przypisać dyrektorowi i radzie pedagogicznej. Kompetencje wymienione w art. 39, art. 41 i art. 42 ustawy o systemie oświaty, nie wymieniają ich uprawnienia do złożenia w imieniu nauczyciela wniosku o przyznanie pomocy zdrowotnej. Zapis w uchwale stanowi zatem nieuprawnione rozszerzenie kompetencji wymienionych podmiotów. Wbrew swoim uprawnieniom wynikającym z przepisu delegacyjnego dla wydania aktu prawa miejscowego, Rada przewidziała także tryb rozpoznawania wniosków o przyznanie świadczeń, w którym działać ma zespół opiniujący wnioski nauczycieli i określiła jego kompetencje. Nadto ustalenie górnej granicy świadczenia pieniężnego w § 6 ust. 5 uchwały, przekracza upoważnienie zawarte w art. 72 ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela. W ocenie Wojewody Podkarpackiego powoduje to, że powyżej tej kwoty świadczenie nie zostanie przyznane. W dalszej części skarżący wskazał na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego w tym zakresie, zgodnie z którym akt wykonawczy do ustawy może być wydany tylko na podstawie wyraźnego, precyzyjnego upoważnienia ustawowego i tylko w granicach tego upoważnienia. Na poparcie zasadności zarzutów strona skarżąca powołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Miejsce Piastowe wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że w przedmiotowej sprawie upłynął termin na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego i zarzuciła Wojewodzie opieszałość w zakresie publikacji zaskarżonej uchwały. Uchwała ta w praktyce do momentu publikacji nie obowiązywała i nie stanowiła podstawy prawnej do przyznania nauczycielom świadczeń w ramach pomocy zdrowotnej. Rada gminy podniosła, że podejmując przedmiotową uchwałę i nadając jej określoną treść, opierała się na istniejącej praktyce i wzorowała się na innych uchwałach w tym zakresie, które organ nadzoru publikował w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego i które to nadal funkcjonują w obrocie prawnym. Na potwierdzenie tego faktu Rada Gminy wymieniła te uchwały załączając ich kserokopie do odpowiedzi na skargę. Podała, że wójt nigdy nie podjął jakichkolwiek działań na gruncie zaskarżonej uchwały, zarówno przed jej ogłoszeniem, jak również po jej opublikowaniu i wejściu w życie. Postanowieniem z dnia 11 marca 2010 r., II SA/Rz 203/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, rozpoznając wniosek Wojewody Podkarpackiego, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. W dniu 22 kwietnia 2010 r. Rada Gminy Miejsce Piastowe złożyła do Sądu wniosek o umorzenie postępowania sądowego, dołączając wydaną w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchwałę z dnia 15 kwietnia 2010 r., nr XXXVII/377/10 w sprawie określenia rodzaju świadczeń przyznawanych w ramach pomocy zdrowotnej dla nauczycieli korzystających z opieki zdrowotnej, zatrudnionych w szkołach prowadzonych przez Gminę Miejsce Piastowe oraz warunków i sposobu ich przyznawania. Rada Gminy wyjaśniła, że w ww. uchwale z dnia 15 kwietnia 2010 r. uwzględniła w całości skargę Wojewody Podkarpackiego w tej sprawie, eliminując z obrotu prawnego objętą nią uchwałę. Wskazała, iż do dnia 15 kwietnia 2010 r. nie wpłynął żaden wniosek o przyznanie pomocy zdrowotnej, jak również Wójta nie podjął na gruncie uchwały z dnia 28 października 2009 r. jakichkolwiek działań i nie przyznał żadnych świadczeń w ramach pomocy zdrowotnej dla nauczycieli. Zatem uchwała z 28 października 2009 r. nie wywołała żadnych skutków prawnych. Wojewoda Podkarpacki pismem z dnia 16 czerwca 2010 r. wskazał, że brak jest podstaw do umorzenia postępowania. Okoliczność, że zaskarżona uchwała została uchylona przez radę gminy w całości nie uniemożliwia sądowi orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Uchylenie uchwały przez radę gminy wywarło skutki prawne z mocą jedynie ex nunc, podczas gdy orzeczenie o stwierdzeniu nieważności uchwały działa z mocą wsteczną (ex tunc), eliminując wstecz wszelkie skutki prawne, jakie wywołała zakwestionowana uchwała. Nie ma przy tym znaczenia, że w okresie jej obowiązywania nie wpłynął żaden wniosek o pomoc oraz Wójt nie podejmował żadnych czynności, gdyż nie można twierdzić, że uchwała ta nie wywołała żadnych skutków prawnych. W tym kontekście umorzenie postępowania kontrolnego w niniejszej sprawie spowodowałoby w ocenie Wojewody uniknięcie sądowej kontroli w przypadku, gdy wprawdzie sam zaskarżony akt prawny został już wyeliminowany z porządku prawnego, ale z mocy ex nunc, nie zostały usunięte wszystkie skutki prawne, które on wywołał. Wydanie wyroku nie jest zatem zbędne, na co wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz uchwała Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 września 1994 r., W 5/94 (OTK 1994, nr 2, poz. 44). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. II SA/Rz 203/10 umorzył postępowanie sądowe. Sąd wskazał, że skoro zaskarżona uchwała została w całości uchylona, a organ skorzystał z kompetencji do autokontroli w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a., a nadto zaskarżona uchwała nie wywołała żadnych skutków, dla odwrócenia których ewentualnie zasadne byłoby wyrokowanie, to uznać należy, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Rada Gminy Miejsce Piastowe wywodziła, że uchwała mimo, iż weszła w życie, to jednak nie była stosowana. Wojewoda Podkarpacki skutecznie tego oświadczenia nie zanegował, a jego argumentacja odwołująca się do hipotetycznych zdarzeń nie zasługiwała na uwzględnienie. Na skutek skargi kasacyjnej Wojewody Podkarpackiego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1765/10 uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd II instancji wskazał, iż w odniesieniu do skargi na uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, która po jej zaskarżeniu do sądu administracyjnego została zmieniona lub uchylona, wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 14.09.1994 r. sygn. akt W 5/94 (OTK ZU 1994, cz. II, poz. 44) i ustalił m. in., że "zmiana lub uchylenie uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej dokonana po zaskarżeniu tej uchwały do sądu administracyjnego nie czyni zbędnym wydania przez sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę". Powyższy pogląd został podzielony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z dnia 22 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 1776/06; wyrok NSA z 27 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1046/07). Reasumując NSA uznał, iż Sąd I instancji w wydanym postanowieniu dopuścił się naruszenia art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. – obejmuje również akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W niniejszej sprawie skargę na uchwałę Rady Gminy Miejsce Piastowe z dnia 28 października 2009 r. Nr XXXIII/333/09, skierował Wojewoda Podkarpacki w oparciu o art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.) Analizując warunki formalne skargi stwierdzić należy, że termin do jej wniesienia przez wojewodę, który nie wykonał własnych kompetencji nadzorczych – a taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie – nie został określony ani w ustawie o samorządzie gminnym ani w przepisach P.p.s.a. W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się jedynie, że organ nadzoru nie może wnieść skargi przed upływem terminu z art. 91 ust. 1 tej ustawy, w czasie którego ma uprawnienia do stwierdzenia we własnym zakresie nieważności uchwały lub zarządzenia w drodze rozstrzygnięcia nadzorczego (A. Kabat (w:) "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.01.2005 r., OSK 1575/04, OwSS 2005/3/70 oraz z dnia 15.07.2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006/1/7). W niniejszej sprawie uchwała przekazana została Wojewodzie Podkarpackiemu w dniu 5.11.2009 r., a skarga została skierowana 25.01.2010 r., już po publikowaniu uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego – jest zatem dopuszczalna. Z akt sprawy wynika, że będąca przedmiotem skargi uchwała Rady Gminy Miejsce Piastowe została uchylona uchwałą tejże Rady z dnia 15 kwietnia 2010 r. Nr XXXVII/378/10, która weszła w życie z dniem podjęcia, w wyniku uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. W tych okolicznościach wyłoniła się zasadnicza kwestia, czy uchwała ta może podlegać kontroli Sądu, skoro została wyeliminowana z obrotu prawnego. Kwestia ta była przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który postanowieniem z dnia 14 lipca 2010 r., II SA/Rz 203/10, umorzył postępowanie sądowe, przyjmując, iż zaskarżona uchwała nie wywołała żadnych skutków prawnych, a zatem zbędna jest jej kontrola sądowa. Orzeczenie to zostało jednak uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2010 r. , sygn. akt I OSK 1765/10, który przyjął stanowisko wyrażone w uchwale Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14.09.1994 r., W 5/94, OTK 1994/2/44. Trybunał uznał, że skarga na uchwałę organu gminy jest dopuszczalna również wtedy, gdy uchwała ta została wprawdzie uchylona lub zmieniona, lecz może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę. Konsekwentnie przyjął też, że zmiana lub uchylenie uchwały dokonana po jej zaskarżeniu do sądu nie czyni zbędnym wydania przez sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę. Orzekając w niniejszej sprawie Sąd z mocy art. 190 zd. pierwsze P.p.s.a związany był wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, co oznacza, iż zobowiązany był poddać kontroli zaskarżoną uchwałę. Podstawę jej wydania stanowił art. 72 ust. 1 i 4 oraz art. 91 d pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.). Pierwszy z wymienionych przepisów zobowiązuje organy prowadzące szkołę do przeznaczenia corocznie w budżetach odpowiednich środków finansowych na pomoc zdrowotną dla nauczycieli korzystających z opieki zdrowotnej oraz do określenia rodzajów świadczeń przyznawanych w ramach tej pomocy oraz warunków i sposobów ich przyznawania. Ust. 4 stanowi o zachowaniu uprawnień wskazanych w ust. 1 po przejściu na emeryturę, rentę lub nauczycielskie świadczenie kompensacyjne. W art. 91 d pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela określono zaś organy wykonujące kompetencje organu prowadzącego szkołę w przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego – są to: rada gminy, rada powiatu, sejmik województwa. Stosownie do powołanych regulacji właściwość Rady Gminy Miejsce Piastowe do podjęcia zaskarżonej uchwały nie budzi wątpliwości. Niesporne jest również, że wydany w oparciu o art. 72 ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela akt ma charakter przepisów prawa miejscowego, które zgodnie z art. 94 Konstytucji RP stanowione być mogą na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Naruszenie delegacji ustawowej ma miejsce wówczas, gdy postanowienia aktu niższego rzędu wprowadzają do systemu prawnego nowe normy, bądź regulują zagadnienie pozostające poza prawną reglamentacją, bądź też regulują określone zagadnienie w sposób odmienny od regulacji ustawowej. Dokonując oceny zaskarżonej uchwały w tym kontekście stwierdzić wypadnie, że skarga zasługuje w części na uwzględnienie. Kwestionowany w niej § 4 ust. 2 uchwały wskazuje podmioty, które mogą złożyć wniosek o przyznanie pomocy zdrowotnej na rzecz osoby ubiegającej się o taką pomoc, wymieniając w pkt 1 -5 dyrektora, radę pedagogiczną szkoły, w której jest lub był zatrudniony nauczyciel, organizację związkową, pracownika ośrodka pomocy społecznej, opiekuna prawnego. Sąd podziela pogląd organu nadzorczego, że jedyną osobą uprawnioną do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy zdrowotnej jest sam zainteresowany nauczyciel, ewentualnie nauczyciel – emeryt (rencista). W imieniu nauczyciela może oczywiście działać inna osoba ustanowiona jego pełnomocnikiem albo posiadająca legitymację wynikającą z innych przepisów (np. z kodeksu cywilnego w przypadku osoby ubezwłasnowolnionej), ale wówczas podstawą takiego działania będą stosowne przepisy innych ustaw. Rozszerzenie kręgu osób uprawnionych do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy zdrowotnej na inne, poza beneficjentem pomocy osoby, wykracza poza upoważnienie zawarte w art. 72 ust. 1 i ust. 4 ustawy Karta Nauczyciela (podobny pogląd wyraził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 12.10.2009 r., I SA/Wa 1225/09, System orzecznictwa LEX Nr 576161 oraz WSA w Łodzi w wyroku z dnia 18.03.2008 r., III SA/Łd 94/08, LEX Nr 490095). Takich uprawnień nie można w szczególności przypisać radzie pedagogicznej szkoły, bowiem jej kompetencje określają art. 41-42 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572, ze zm.), a w wymienionym tam katalogu brak jest wskazania uprawnienia do złożenia w imieniu nauczyciela wniosku o przyznanie pomocy zdrowotnej. Za zasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia prawa w zapisie § 5 ust. 2-7 zaskarżonej uchwały, ustanawiającym "zespół opiniujący" i określającym jego kompetencje i tryb jego pracy. Z treści tych przepisów wynika, że do zadań zespołu należy analizowanie i opiniowanie wniosków o przyznanie pomocy zdrowotnej. Ust. 7 stanowi, że "o przyznaniu lub odmowie przyznania pomocy zdrowotnej decyduje Wójt biorąc pod uwagę sytuację osoby ubiegającej się o pomoc zdrowotną oraz opinię zespołu opiniującego, o czym informuje pisemnie wnioskodawcę. Z powyższego wynika, że opinia zespołu ma wiążący charakter przy wydawaniu decyzji o przyznaniu pomocy zdrowotnej. W ocenie Sądu powoływanie tego rodzaju zespołu wykracza poza delegację zawartą w art. 72 ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela, uprawniającą jedynie do określenia warunków i zasad przyznawania pomocy. Jak podkreślił WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 4.07.2007 r., IV SA/Wr 265/07, Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego 2007/286/3583 oraz WSA w Warszawie w powoływanym już wyroku z dnia 12.10.2009 r., ustawowe upoważnienie organu prowadzanego szkołę do ustalania kryteriów i trybu przyznawania świadczenia obejmuje kompetencje do wyznaczenia mierników służących za podstawę oceny oraz ustalenie porządku ich przyznawania rozumianego jako system działań uwzględniających ustaloną kolejność i hierarchię uzależnionych wzajemnie zdarzeń. W zakresie pojęciowym "kryteriów i trybu" nie mieści się natomiast kompetencja organu do powoływania zespołu uczestniczącego w sformalizowany sposób w procedurze przyznawania tych świadczeń. Podobnie poza upoważnienie ustawowe wykracza określenie górnej granicy wysokości udzielonej pomocy zdrowotnej (§ 6 ust. 5 uchwały). W tym zakresie także wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne, a Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela ugruntowane w orzecznictwie poglądy, że ustalenie wysokości środków przeznaczonych na pomoc zdrowotną dla nauczycieli powinna określać uchwała budżetowa. Pozostaje ono natomiast poza zakresem kompetencji organu prowadzącego szkołę, wynikających z art. 72 ust. 1 Karty Nauczyciela, który obliguje jedynie wymieniony organ do przeznaczania odpowiednich środków finansowych na ten cel w budżecie (wyrok NSA z dnia 25.09.2000 r., SA/Rz 420/00, OwSS 2001/2/59, powoływany wyrok WSA w Warszawie z dnia 12.10.2009 r., wyrok WSA w Kielcach z dnia 18.07.2008 r., II SA/Ke 270/08). Sąd nie podziela natomiast argumentacji Wojewody co do istotnego naruszenia prawa w § 3 zaskarżonej uchwały. Przepis ten stanowi, że osobami uprawnionymi do korzystania ze środków finansowych przeznaczonych na pomoc zdrowotną są: 1) nauczyciele korzystający z opieki zdrowotnej, zatrudnieniu w szkołach, dla których organem prowadzącym jest Gmina, 2) nauczyciele po przejściu na emeryturę lub rentę, korzystający z opieki zdrowotnej, którzy byli zatrudnieni w szkołach, dla których organem prowadzącym jest Gmina. Przypomnieć należy, że do istotnych naruszeń prawa, skutkujących uwzględnieniem skargi na uchwałę, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów do ich podejmowania, naruszenie podstawy prawnej aktu, naruszenie przepisów prawa materialnego i ustrojowego poprzez ich nieprawidłową interpretację, naruszenie przepisów normujących procedurę podejmowania aktów (por. wyrok NSA z dni 18.09.1990 r., SA/Wr 849/96, ONSA 1990/4/2). Powołany § 3 uchwały nie jest sprzeczny z art. 72 ust. 1 i 4 ustawy Karta Nauczyciela, który wskazuje podmioty uprawnione do korzystania z opieki zdrowotnej. Nie wykracza też poza kompetencje rady gminy, nawet jeśli w pewnym zakresie powtarza regulację ustawową, uściślając ją jednocześnie do nauczycieli zatrudnionych w szkołach, dla których organem prowadzącym jest Gmina Miejsce Piastowe. Tego rodzaju wada nie stanowi jednak naruszenia prawa o charakterze istotnym, co skutkować by mogło stwierdzeniem nieważności tego przepisu. Biorąc powyższe pod uwagę i uznając, że § 4 ust. 2, § 5 ust. 2-7 oraz § 6 ust. 5 zaskarżonej uchwały naruszają prawo w sposób istotny, Sąd stwierdził ich nieważność w oparciu o art. 147 § 1 P.p.s.a., mając na względzie fakt, iż do aktów prawa miejscowego nie stosuje się art. 94 ust. 1 ustawy samorządzie gminnym. W pozostałym zakresie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. Z uwagi na uchylenie zaskarżonej uchwały przed wydaniem wyroku, Sąd odstąpił od stosowania art. 152 .P.p.s.a. i określenia czy i w jakim zakresie uchwała ta nie może być wykonana.