II SA/Rz 1140/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Robert Sawuła NSA Maria Piórkowska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje -skargę oddala- Sygn. II SA/Rz 1140/12 Uzasadnienie Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm./, po rozparzeniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji orzekł o skierowaniu M. G., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi wg kat. A, B, C, BE, CE nr prawa jazdy [...] wydane dnia 3 lutego 2012 r., na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie kat. A, B, C, BE, CE. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że M. G. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, czego wynikiem jest przekroczenie 24 punktów karnych (pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 28 marca 2012 r., znak: [...]). W dalszej części podniesiono, że na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym sprawdzeniu kwalifikacji podlegają osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji. Systematyczne, powtarzające się wykroczenia, mające wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, mogą rodzić uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji. Takim zastrzeżeniem, zdaniem organu jest przekroczony limit 24 punktów karnych, a w takiej sytuacji organ ma obowiązek skierować w drodze decyzji osobę posiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, na wniosek komendanta wojewódzkiego policji. Organ wskazał nadto, że pismem z dnia 23 lipca 2012 r. zwrócono się do Komendanta Wojewódzkiego Policji, czy w związku z przedłożeniem przez M. G. zaświadczenia w sprawie redukcji punktów, zostanie ono uznane. W odpowiedzi Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał stanowisko co do sprawdzenia kwalifikacji. W odwołaniu od powyższej decyzji M. G. – zastępowany przez pełnomocnika radcę prawnego M. G. wniósł o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 9 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz naruszenie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędne zastosowanie. Wskazał na niezastosowanie przez organ art. 130 ust. 3 cyt. ustawy oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Odwołujący zarzucił błędną wykładnię art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. (Dz.U. z 2002 r. Nr 236, poz. 1998 ze zm.). Odwołujący podał, że nie neguje faktu przekroczenia przepisów ruchu drogowego oraz otrzymania 26 punktów karnych, lecz wskazał, że w dniu 18 maja 2012 r. odbył szkolenie przewidziane w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym i z tego tytułu uzyskał odjęcie 6 punktów karnych. O odbytym szkoleniu poinformował organ administracji. W dniu wydania decyzji liczba punktów karnych nie przekraczała 24. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO podało, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 cyt. ustawy. Kolegium podało, że w aktach sprawy zalega wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 28 marca 2012 r. ([...]) o sprawdzenie kwalifikacji M. G. za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 17 lipca 2011 r. do 16 marca 2012 r., za co otrzymał łącznie 26 punktów karnych. Organ zaznaczył, że dane z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wiążą organ właściwy w sprawie skierowania kierowcy na kontrolny egzamin sprawdzający i organ w tym zakresie nie może prowadzić samodzielnych ustaleń. Nadto decyzje wydawane w trybie ww. przepisu mają charakter związany. Odnosząc się zaś do zarzutów o niekonstytucyjności przepisów stanowiących podstawę wydanej przez organ I instancji decyzji Kolegium podało, że sfera ta nie podlega badaniu przez organ administracji publicznej. M. G. – zastępowany przez pełnomocnika radcę prawnego M. G. zaskarżył decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...], wstrzymanie jej wykonania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zawnioskował również o zwrócenie się w trybie art. 4 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z ustawą Prawo o ruchu drogowym, a konkretnie z jej art. 130 ust. 4. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 9 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, naruszenie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędne zastosowanie, naruszenie art. 130 ust. 3 cyt. ustawy poprzez jego niezastosowanie. Zarzucił również błędną wykładnię art. 130 ust. 4 cyt. ustawy w zw. z § 8 powołanego wyżej rozporządzenia oraz wskazał na niezastosowanie art. 92 ust. 1 Konstytucji. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał argumentację odwołania, raz jeszcze podkreślił, że w dniu 18 maja 2012 r. odbył szkolenie przewidziane w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym i z tego tytułu uzyskał odjęcie 6 punktów karnych. O odbytym szkoleniu poinformował organ administracji. W dniu wydania decyzji liczba punktów karnych nie przekraczała 24. Podkreślił, że jedynym ustawowym wyłączeniem możliwości odbycia kursu przez osobę posiadającą prawo jazdy jest to, że przedmiotowy kurs nie może być odbyty w okresie 1 roku od dnia wydania prawa jazdy po raz pierwszy. Wyłączenie to nie dotyczy skarżącego, gdyż pierwszy raz uzyskał prawo jazdy w dniu 12 maja 1989 r. Mógł zatem uczestniczyć w kursie, a skutkiem było zmniejszenie posiadanych punktów z 26 do 20. Powyższe okoliczności uzasadniają uchylenie zaskarżonych decyzji. Zdaniem skarżącego § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego zawartego w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowymi i jako taki musi być uznany za niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie. Zdaniem organu mając na uwadze treść § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 488) skarżący nie mógł skutecznie zredukować liczby punktów karnych otrzymanych za naruszanie przepisów ruchu drogowego na podstawie odbytego kursu, bowiem owe punkty otrzymał jeszcze przed rozpoczęciem kursu. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 1140/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz.270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie skierowania M. G. na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie posiadanych kategorii A, B, C, BE, CE nr prawa jazdy: [...] wydanego w dniu 3 lutego 2012 r. przez Starostę [...]. Decyzja ta, jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia powołuje art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym /tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137/. Stosownie do treści tego przepisu kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art 130 ust 1 . Przepis art. 130 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy stanowi zaś, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do ewidencji. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne między stronami, że skarżący, w dniu 17 lipca 2011 r otrzymał za przekroczenie prędkości 10 punktów, oraz w dniu 9 grudnia 2011 r. za przekroczenie prędkości otrzymał 6 punktów, a także w dniu 16 marca 2012 r. za przekroczenie prędkości otrzymał 10 punktów. Oznacza to, że w dniu 16 marca 2012 r. skarżący przekroczył liczbę punktów karnych za naruszenie przepisów drogowych, a więc starosta był zobowiązany skierować go na kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 28 marca 2012 r. /tak wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2012 r., I OSK 225/12 D. prawna 2012/107/12/. Jednoznaczne bowiem i kategoryczne sformułowanie przepisów art. 130 ust. 1 oraz 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, a zwłaszcza użycie w przepisie sformułowania "podlega", nie nasuwa żadnych wątpliwości, co do obligatoryjnego charakteru poddania kierowcy w takim przypadku sprawdzeniu posiadanych kwalifikacji /tak wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 stycznia 2012 r., III SA/Wr 498/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2012 r., II SA/GI 58/12 publ. Http://orzeczenia.nsa.qov.pl/. W tym stanie sprawy, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutu skarżącego w przedmiocie zmniejszenia liczby punktów przez odbycie w dniu 18 maja 2012 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zakończonego wydaniem przez Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego stosownego zaświadczenia podnieść przede wszystkim należy, że szkolenie to miało miejsce po uzyskaniu przez skarżącego 24 punktów. Stanowiący podstawę prawną tego szkolenia, na co wskazuje treść zalegającego w aktach sprawy zaświadczenia, przepis art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że kierowca wpisany do ewidencji /.../ może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, z tym, że nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Analiza tego przepisu oraz uregulowanie zawarte w art. 130 ust. 2 tej ustawy wskazuje, że odbycie przez kierowcę szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jeżeli kierowca odbył ten kurs po przekroczeniu 24 punktów wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Takie stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10, z dnia 13 października 2011 r., I OSK 1721/10, z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11 /publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ przyjmujących tezę, że nie jest dopuszczalne zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, na skutek uczestniczenia w szkoleniu, w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło już po przekroczeniu 24 punktów, wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Odnosząc się do podnoszonego zarzutu skargi w zakresie niekonstytucyjności § 8 ust 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego /Dz. U. z 2002 r., Nr 236, poz. 1998 ze zm./ zauważyć należy, że przepisy tego rozporządzenia nie były stosowane w rozpoznawanej sprawie. W dniu 9 czerwca 2012 r. bowiem weszło w życie Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowań z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego /Dz. U. z 2012 r., poz. 488/ . Stosownie zaś do uregulowania zawartego w § 14 tego rozporządzenia - rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego /Dz. U. nr 236, poz. 1998, z 2003 r., Nr 35, poz. 311, z 2009 r. Nr 117, poz. 987 oraz z 2010 r. Nr 259, poz. 1773/ utraciło moc. Sąd nie podziela również zarzutów skarżącego w przedmiocie niezastosowania przepisów art. 6, 7 i 9 k.p.a. albowiem mając na uwadze kognicję sądu administracyjnego, zaskarżona decyzja badana jest jedynie pod kątem zgodności z prawem, a na czym naruszenie niezastosowania tych przepisów miałoby polegać - skarżący nie wskazał. W tym stanie sprawy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ skargę , jako niezasadną - oddalił.