II SA/Rz 1204/17

Dnia 4 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. i P. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. W. i P. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Opisaną w sentencji decyzją, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej w skrócie: "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] o wymierzeniu M. W. i P. P. (w dalszej części: "skarżący") kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze na powyższą decyzję, skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Z wniosku tego nie wynikało, czy został on skierowany do organu II instancji, czy też do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; W pierwszej kolejności należy zauważyć, że art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej w skrócie: "Ppsa") rozróżnia wstrzymanie aktu lub czynności przez organ administracji i przez sąd. W zależności od wskazanej we wniosku podstawy prawnej, powinien on zostać rozpatrzony przez organ (art. 61 § 2 Ppsa) albo sąd (art. 61 § 3 Ppsa). W przypadku oparcia wniosku na błędnej podstawie lub wniesienia bez podstawy prawnej, uznać należy, że jego adresatem jest Sąd I instancji (tak w postanowieniu NSA z dnia 25 listopada 2011 r. II OZ 1132/11). Nie zmienia powyższego fakt, że w niniejszej sprawie organ II instancji postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. rozstrzygnął wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec niepowołania przez skarżących podstawy prawnej wskazującej na wyłączną kompetencję tego organu do jego rozpoznania, Sąd zobligowany jest do dokonania ponownej oceny zasadności tego wniosku na podstawie art. 61 § 3 Ppsa (tak również w postanowieniu NSA z dnia 24 lipca 2014 r. I OZ 581/14). Stosownie do treści art. 61 § 3 Ppsa, przesłanką wstrzymania wykonania aktu jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały powyższe przesłanki. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku strony skarżącej. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku, ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to nie obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (tak NSA m. in. w postanowieniach z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt I FZ 419/16, z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt II FZ 895/16, z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09). Rzeczą sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (tak NSA m. in. w postanowieniach z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt I OZ 1075/11, z dnia 4 marca 2008 r. sygn. akt II OZ 173/08). Odnosząc powyższe rozważania na stan niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżący w żaden sposób nie uzasadnili wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, w szczególności nie przedstawili żadnych argumentów celem uprawdopodobnienia, dlaczego wykonanie decyzji przed rozstrzygnięciem skargi mogłoby doprowadzić do wyrządzenia im znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, w sprawie nie występuje też żadna szczególna sytuacja umożliwiająca uwzględnienie wniosku o ochronę tymczasową niezawierającego żadnej argumentacji na jego poparcie. Dlatego też na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.