II SA/Rz 1238/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie SO del. Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. sp. z o.o. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A. sp. z o.o. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej zwane SKO lub Kolegium) z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu. Organy obu instancji kierowały się następującymi okolicznościami prawnymi i faktycznymi: po rozpatrzeniu wniosku W. K. z dnia 6 maja 2013 r. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] - ustalił warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "budowa myjni samochodowej bezdotykowej czterostanowiskowej z odkurzaczem dwustrefowym, budowa budynku handlowo-usługowego branży spożywczo-przemysłowej dwukondygnacyjnego o powierzchni zabudowy do 120 m², budowa zjazdu publicznego z ulicy P.", na terenie nieruchomości obejmującej działkę o nr ewid. 1352/129 i część działki o nr ewid. 1352/174 położone w S. w obrębie [...] – C. W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Teren inwestycji położony jest poza zasięgiem obszarów objętych ochroną konserwatora zabytków, nie jest narażony na zalewanie wodami powodziowymi oraz zagrożony osuwaniem się mas ziemnych, nie jest położony w terenie górniczym ani w terenie zamkniętym. Projekt decyzji o warunkach zabudowy został uzgodniony z Zarządem Dróg Powiatowych w [...]. Ustalone warunki nie naruszają obowiązujących przepisów w zakresie wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną, wpisaną na listę członków Okręgowej Izby Architektów. W odwołaniu od opisanej decyzji A. (zwana dalej jako Spółka) wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że teren inwestycji położony jest w obszarze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej związanej z ul. P. w S. i nie jest on zabudowany. W granicach obszaru analizowanego istnieje zabudowa usługowa tj. sklep [...] oraz pawilon handlowi [...].. Objęta projektowaną inwestycją funkcja jest więc zgodna z funkcją w obszarze analizowanym, a realizacja wnioskowanej inwestycji nie naruszy warunku dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolegium oceniając zgodność zaskarżonej decyzji z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012, poz. 647, zwanej dalej u.p.z.p.), uznało, że spełnione zostały w rozpoznawanej sprawie pozostałe warunki dopuszczalności zaskarżonej decyzji, tzn. teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy ma dostęp do drogi publicznej, istnieje możliwość zapewnienia wystarczającej infrastruktury technicznej, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. SKO podniosło, że analiza urbanistyczna jednoznacznie wskazuje, że w obszarze analizowanym znajdują się obiekty odpowiadające zarówno wysokości zamierzenia objętego winsokiem, jak też przewidywanej funkcji inwestycji. Zachowany jest więc wymóg kontynuacji zabudowy i jej funkcji, prowadzący do utrzymania na przedmiotowym terenie ładu przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika Spółki odnośnie braku formalnego decyzji w postaci braku załączników - Kolegium wskazało, że niedoręczenie załączników może być uznane jedynie za naruszenie przepisów postępowania, które nie mogło mieć wpływu na poprawność rozstrzygnięcia, gdyż można było się z nimi zapoznać na etapie postępowania administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej zwane rozporządzeniem) – przez nieprawidłowe i nieprecyzyjne ustalenie parametrów zabudowy, polegające na wskazaniu jedynie wartości maksymalnych, które nie pozawalają na określenie przewidywanych kształtów wielkości inwestycji, a przez to nie gwarantują zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, 2) § 5 ust. 1 rozporządzenia przez ustalenie dwóch wskaźników wielkości powierzchni nowej zabudowy dla wiaty oraz budynku usługowo-handlowego, w tym określenie maksymalnej powierzchni wiaty (do 140 m²) zamiast ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, dla której ustala się warunki zabudowy, co w istocie określa wyłącznie powierzchnia wiaty, a nie wskaźnik wielkości powierzchni, 3) § 5 ust. 2 rozporządzenia przez ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy na zasadzie odstępstwa od średniego wskaźnika, mimo dopuszczalności takiego odstępstwa nie wynika z analizy urbanistycznej, 4) § 6 ust. 1, § 7 ust. 1, § 8 rozporządzenia przez zaniechanie ustalenia dla planowej wiaty parametrów szerokości, wysokości i geometrii dachu, 5) § 8 rozporządzenia przez zaniechanie ustalenia kierunku nowej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki dla budynku usługowo-handlowego. W uzasadnieniu Spółka rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie rozważań wskazać należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r, poz. 270 ze zm., - dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z tym, sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów. W zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga jest zasadna. Wskazać należy, że zgodnie z art. 54 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz. U. z 2012r, poz. 647) decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1, przy czym z mocy art. 64 ust. 1 powołanej ustawy przepisy m. in. art. 54 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast w myśl art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z kolei w myśl § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1), natomiast granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. (§ 3 ust. 2). Stosownie do przepisu § 9 ust. 1 - 4 powołanego rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy. Jak zatem wynika z przytoczonych regulacji prawnych, częściami składowymi decyzji o warunkach zabudowy są: część tekstowa decyzji, część graficzna decyzji oraz załącznik do decyzji w postaci wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zawierający część tekstową i graficzną. Podnieść przy tym należy, że załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, określone w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, stanowią integralną część tej decyzji, co oznacza , że załączniki te, obok dokładnego oznaczenia decyzji, której dotyczą, muszą być opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania tej decyzji. Obowiązek ten dotyczy zarówno części tekstowej i graficznej decyzji, jak również załączników w postaci wyników analizy, zawierających także część tekstową i graficzną (por. wyrok NSA z 19 stycznia.2007 r., II OSK 200/06, LEX nr 327707). W przypadku braku tych załączników lub wadliwego ich sporządzenia, decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych i nie nasuwa wątpliwości ( por. wyroki WSA w Olsztynie z dnia 25 września 2008r., sygn. akt II SA/Ol 537/08, WSA w Kielcach z dnia 20 maja 2010r., sygn. akt II SA/Ke 192/10, WSA w Łodzi z dnia 6 lipca 2010r., sygn. akt II SA/Łd 375/10 i z dnia 14 grudnia 2010r., sygn. akt II SA/Łd 1198/10.) Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynika, że nie zostały spełnione przedstawione wyżej warunki formalne decyzji o warunkach zabudowy. Załącznik graficzny do decyzji (załącznik nr 1) oraz załącznik nr 2 w części graficznej zostały sporządzone na niepotwierdzonej kopii mapy zasadniczej – zawierają one adnotacje o ich zgodności z oryginałem przyjętym do zasobu geodezyjnego ale w formie kserokopii, z naruszeniem § 9 ust. 2 Rozporządzenia. Takie niepotwierdzone mapy nie dają gwarancji rzetelności danych zawartych w ich treści. Opisane naruszenie w oczywisty sposób miało wpływ na treść wydanych w sprawie decyzji. Kwestia doręczenia stronom przez organ I instancji wyłącznie decyzji bez żadnych załączników stanowi o naruszeniu art. 109 § 1 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Poinformowanie stron przez organ w treści decyzji, że są one do wglądu w siedzibie Urzędu nie sanuje stwierdzonego uchybienia proceduralnego. Powołany przez SKO wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., II OSK 1368/09 dotyczył szczególnej sytuacji, która nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Z uwagi na wymiary dokumentu – załącznika graficznego do decyzji – brak jego doręczenia stronie, przy pozostawieniu go do wglądu w aktach – nie został uznany przez NSA za wadę decyzji. W niniejszej sprawie nie została doręczona stronom nie tylko analiza (w części tekstowej i graficznej) – stanowiąca zgodnie z § 9 ust. 2 załącznik do decyzji, ale także część graficzna decyzji o warunkach zabudowy (§9 ust. 3 rozporządzenia). W przypadku określania skutków oddziaływania art. 109 § 1 k.p.a. mówiąc o doręczeniu decyzji administracyjnej stronie, rozumieć przez to należy – w przypadku bardziej złożonych skutków decyzji administracyjnej – doręczenie całokształtu decyzji (wyrok NSA z 24.09.1998 r. IV SA 1727/96 LEX 45723, wyrok WSA w Krakowie z 5.12.2007 r., II SA/Kr 267/07, CBOSA; wyrok WSA w Krakowie z 28.05.2008 r., II SA/Kr 245/08, Legalis), czyli doręczenie decyzji wraz ze wszystkimi wymaganymi prawem załącznikami. Brak takiego doręczenia stronie musi być zakwalifikowany jako uchybienie mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (tak dr Mariusz Dyb w Kpa Komentarz po red. prof. Marka Wierzbowskiego i prof. Aleksandry Witkowskiej, Wyd. CH Beck Warszawa 2013 str. 640-641). Sąd co do zasady podziela powyższy pogląd. Odstępstwo od doręczenia stronie kompletnej decyzji, z poinformowaniem, że niedoręczona jej część jest do wglądu w aktach powinno wynikać z przepisu prawa. W rozważanej sprawie takiego przepisu brak. Jak wcześniej wspomniano prezentowany jest w orzecznictwie pogląd, że brak doręczenia stronie wszystkich załączników nie może być oceniany jednolicie, lecz ad casum, uwzględniwszy względy praktyczne i ekonomiczne (tak np. wyrok WSA w Białymstoku z 16.06.-9, II SA/Bk 45/09, Legalis). Przyjąwszy hipotetycznie to ostatnie stanowisko i oceniając stan faktyczny niniejszej sprawy nie można przyjąć istnienia jakichkolwiek względów praktycznych czy ekonomicznych dla odstąpienia od reguły – art. 109 § 1 k.p.a. Ani mapy dołączone do decyzji o warunkach zabudowy, ani część tekstowa analizy nie są dokumentami o formacie czy liczbie stron, które uzasadniałyby odstąpienie od reguły z art. 109 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że interpretacja art. 109 § 1 k.p.a. winna mieć zawsze na względzie jego gwarancyjny charakter. Strona ma prawo otrzymywać decyzję ze wszystkimi jej elementami, a tym bardziej – w realiach niniejszej sprawy – załącznikami, które w zasadniczy sposób wyjaśniają i uzasadniają jej treść. Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, iż na aprobatę zasługuje prezentowany w judykaturze pogląd, zgodnie z którym parametry zabudowy winny być określone w sposób jednoznaczny: Parametry te winny być określone w decyzji o warunkach zabudowy ściśle, w sposób stanowczy, jednoznaczny, niezależny od mogących się zmieniać warunków otoczenia, co winno nastąpić przy użyciu stosownych jednostek miar (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt: IV SA/Wa 1485/05; wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt: II SA/Kr 1322/08). Określanie parametrów przy użyciu sformułowań takich jak: "około", "do", "nie przekroczy", "maksymalnie" czy "minimalnie" stwarza inwestorowi znaczny margines swobody, co może prowadzić do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa. Tak ustalone parametry zabudowy nie pozwalają bowiem przewidzieć ostatecznego kształtu planowanej inwestycji, tj. pewnych ram dla nowej zabudowy, które stwarza wskazanie wartości minimalnych i maksymalnych. O ile na aprobatę zasługuje pogląd, iż ustalenie wskaźników i wymiarów planowanej zabudowy jest dopuszczalne w formie tzw. "widełek", czyli w określonych przedziałach wartości, o tyle za błędne uznać należy stanowisko organu odwoławczego, który uznał za dopuszczalne wskazanie jedynie maksymalnej wartości parametrów zabudowy "do", "nie więcej niż". W istocie takie określenie maksymalnych parametrów zabudowy oznacza dopuszczenie odstępstw od wartości średnich, przy jednoczesnym braku ich uzasadnienia w analizie urbanistycznej. Ustalenie w przedmiotowej sprawie wszystkich parametrów zabudowy przy użyciu sformułowań takich jak: "nie może stanowić więcej niż", "do", "nie może wynosić więcej niż", "nie więcej niż", "nie większa niż", powoduje, że w decyzji ustalona została wyłącznie maksymalna wielkość zabudowy. Stwarza to znaczną dowolność po stronie inwestora, który może wykonać w obszarze inwestycyjnym zabudowę znacznie poniżej ustalonych maksymalnych parametrów, co z kolei może naruszać ład przestrzenny i zasadę dobrego sąsiedztwa, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 uzpz. Zaskarżona decyzja zatwierdza rozstrzygnięcie, na podstawie którego dla Inwestycji zostały wyznaczone dwa wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy: (i) dla budynku handlowo-usługowego nie więcej niż 15% areału działki nr 1352/129 oraz (ii) dla wiaty myjni do 140 m2. Organ odwoławczy nie odniósł się do tego zarzutu odwołania, mimo, że wyznaczenie dwóch wskaźników zabudowy świadczy o naruszeniu przepisów § 5 Rozporządzenia. Przepisy te nie upoważniają organu do wyznaczenia dla jednej inwestycji dwóch wskaźników wielkości powierzchni nowej zabudowy. Wyznaczenie dwóch wskaźników, dodatkowo w różnych jednostkach miary, powoduje brak transparentności co do całkowitej wielkości wskaźnika powierzchni nowej zabudowy. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z § 5 ust. 1 Rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy wyraża stosunek wielkości powierzchni nowej zabudowy do wielkości powierzchni działki lub terenu. Wskaźnika tego nie określa się zatem w metrach kwadratowych, jak to uczyniły organy w odniesieniu do wiaty. Ustalenie przez organy, że powierzchnia zabudowy wiaty nie może przekraczać 140 m2, jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że: z części tekstowej analizy urbanistycznej wynika, że objęty wnioskiem teren stanowił będzie parcelę zabudowy usługowej, zatem funkcja i skala inwestycji będzie miała charakter indywidualny, przez co ustalenie powierzchni zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia w oparciu o średnią wartość tego parametru dla działek położonych w rozpatrywanym terenie nie znajduje uzasadnienia. Wobec takiego stwierdzenia, podać wypada, że każda inwestycja ma indywidualny charakter, a ogólnikowe odwołanie się do usługowego przeznaczenia terenu nie stanowi prawidłowego ani przekonującego uzasadnienia dla dopuszczenia odstępstwa od średniego parametru. Z tych przyczyn, decyzja narusza przepis § 5 ust. 2 Rozporządzenia, gdyż ustala wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy na zasadzie odstępstwa od wartości średniej, mimo że dopuszczalność takiego odstępstwa nie wynika z analizy urbanistycznej. W części testowej analizy brak jest jakiejkolwiek wzmianki odnośnie wyznaczenia powierzchni zabudowy osobno dla budynku handlowo-usługowego i osobno dla wiaty. Nie ma w niej ani słowa na temat projektowanej wiaty. W tym zakresie odwołanie się w treści decyzji do wyników analizy nie ma pokrycia w jej treści. Zaskarżona decyzja jest wadliwa również z tego powodu, że organ urbanistyczny nie ustalił w niej wszystkich wymaganych przepisami Rozporządzenia parametrów zabudowy. W stosunku do planowanej wiaty pominął parametry takie jak: szerokość, wysokość i geometrię dachu, naruszając w ten sposób przepisy § 6 ust. 1, § 7 ust. 1 i § 8 Rozporządzenia. Wiata jako obiekt budowlany stanowiący budowlę podlega dyspozycji przepisu art. 61 ust. i pkt i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który nakazuje ustalić dla nowych obiektów budowlanych funkcje, parametry, cechy i wskaźniki zabudowy, czego w przedmiotowej sprawie nie uczyniły organy obu instancji. Decyzja jest także sprzeczna z przepisem § 8 Rozporządzenia, który nakazuje ustalić dla inwestycji geometrię dachu, którą określają następujące parametry: kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki. W warunkach zabudowy zatwierdzonych decyzją, nie został określony kierunek głównej kalenicy dachu budynku handlowo-usługowego w stosunku do frontu działki, podczas gdy przywołany przepis nie przewiduje żadnego przypadku odstąpienia od wyznaczenia tego parametru. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt II wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.