II SA/Rz 503/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka SO (del.) Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( dalej SKO ) z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego p.n. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] zlokalizowanej przy ul. S. w B., działka nr 1047/5 obręb B.". W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej w skrócie k.p.a.) w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 6, art. 2 pkt 1, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 pkt 2 a oraz art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm., zwana dalej w skrócie upizp). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 10 marca 2008 r. A. Sp. z o.o. wystąpiła do Burmistrza [...] o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] zlokalizowanej przy ul. S. w B., działka nr 1047/5 obręb B.". Pismem z dnia 13 sierpnia 2008 r., skierowanym do Burmistrza [...] - działająca w imieniu spółki M. J. sprostowała granice terenu określone we wniosku źródłowym, wskazując, że prawidłową lokalizacją inwestycji winna być działka nr 1047/5 obręb B. przy ul. S. w B. W sprawie orzekało już SKO, które decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] uchyliło w całości wydaną przez Burmistrza decyzję z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji wyżej opisanej i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jako przyczynę takiego rozstrzygnięcia SKO wskazało, że Burmistrz nie zapewnił wszystkim stronom udziału w sprawie. Nadto wskazało na nieprawidłowości dotyczące upoważnienia M. J. do reprezentowania spółki. Ponownie rozpatrując sprawę Burmistrz decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., opisaną na wstępie odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji opisanej we wniosku. W uzasadnieniu wyjaśnił, że usunął stwierdzone przez SKO nieprawidłowości. Wskazując na art. 53 ust. 3 upizp podał, że dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Po ponownej analizie ustalił, że na przedmiotowym terenie nie obowiązuje żaden plan zagospodarowania przestrzennego, który ustalałby przeznaczenie terenu i sposób zagospodarowania oraz warunki zabudowy. W wyniku dokonanych oględzin przedmiotowego terenu organ stwierdził, że lokalizacja inwestycji objętej wnioskiem znajduje się w miejscu, gdzie zabudowę kubaturową stanowią obszary wolnostojącej zabudowy jednorodzinnej o wysokości nieprzekraczającej 2 kondygnacji, tj. około 10 m i położone są w odległości około 30 m od terenu planowanej inwestycji. W ocenie organu teren objęty wnioskiem, a przede wszystkim maszt o wysokości 30 metrów zaburzy istniejący ład przestrzenny i stanowić będzie dysonans przestrzenny oraz wprowadzi element obcy do istniejącej struktury. W związku z tym w ocenie organu przedmiotowe przedsięwzięcie jest niezgodne z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 9 upizp. Wskazał również na treść art. 56 upizp, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ ocenił, że "przepisy odrębne" to także przepisy samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowo wskazał na przepisy art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), stwierdzając, że lokalizacja inwestycji celu publicznego polegająca na budowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej w niniejszej sprawie, stanowiłaby naruszenie przepisów w.w ustawy, jak również ustawy o samorządzie gminnym, nakładającym na organ obowiązek zapewnienia ładu przestrzennego poprzez zachowanie wysokich walorów estetycznych i architektonicznych projektowanych inwestycji nawiązujących do istniejącego stanu zabudowy i zagospodarowania. Konkludując organ wskazał na interes publiczny mieszkańców w tej sprawie, podając że cel inwestycji nie znajduje akceptacji społecznej i narusza interes publiczny oraz nie stanowi potrzeby lokalnej społeczności. Odwołanie od tej decyzji wniosła A. Sp. z o.o. reprezentowana przez radcę prawnego M. M., wnosząc o jej zmianę w całości przez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając odwołanie zaskarżonej decyzji zarzucono niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazując, że nosi ona znamiona dowolności. W ocenie odwołującej się inwestycja jest zgodna zarówno z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym brak w przepisach innych ustaw normy, która uniemożliwiałaby jej realizację. Organ wydając decyzję odmowną winien wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa, a na poparcie takiego stanowiska odwołująca się Spółka wskazała na wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 441/06, LEX nr 232973. Jako niezasadne oceniono stwierdzenie organu, że cel inwestycji narusza interes publiczny i nie stanowi potrzeby lokalnej społeczności. W dalszej części odwołania wskazano także na wyrok NSA z dnia 10 listopada 1998 r., sygn. akt II SA/Gd 375/97, LEX nr 44227. W ocenie odwołującej się Spółki planowana inwestycja nie stanowi zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego i nie wpłynie niekorzystnie na środowisko oraz zdrowie mieszkańców. Nadto zarzucono naruszenie przepisu art. 77 § 1 k.p.a przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. SKO decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., opisaną na wstępie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powołano przepisy dotyczące wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Wskazując na treść art. 54 upizp wskazało, że organ wydając decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego winien w sposób niebudzący wątpliwości wykazać niezgodność zamierzeń wnioskodawcy z przepisami odrębnymi bądź wyjaśnić okoliczności przewidziane w upizp uniemożliwiające pozytywne załatwienie sprawy. SKO zajęło identyczne stanowisko, jak wyrażone przez organ I instancji odnośnie naruszenia przez wnioskowane zamierzenie inwestycyjne przepisów art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 upizp. Wytknęło organowi I instancji naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a., przez brak odniesienia się do przepisu art. 56 upizp, przyjmując jednak, że ta nieprawidłowość nie uzasadnia uchylenia decyzji Burmistrza, co wynika m.in. z wyroku NSA z dnia 15 lipca 2003 r., sygn. akt I SA 371/03, LEX nr 149553 oraz wyrok NSA OZ w Gdańsku z dnia 6 maja 1999 r., sygn. akt II SA/Gd 134/97, LEX nr 44166. SKO oceniło, że wydanie decyzji odmownej było uzasadnione biorąc pod uwagę obowiązek organu polegający na kształtowaniu i ochronie ładu przestrzennego w procesie lokalizowania inwestycji celu publicznego. Skargę na tę decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. Sp. z o.o. reprezentowana przez radcę prawnego M. M., wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca Spółka zarzuciła decyzji objętej skargą naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności niewłaściwe zastosowanie art. 56 upizp przez uznanie, że zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z przepisami odrębnymi, w konsekwencji nieprawidłowej wykładni art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 upizp przez ogólne odniesienie się do wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, a także walorów architektonicznych i krajobrazowych. Nadto zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 9 k.p.a., poprzez nienależytą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i dowolne uznanie, ze zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z przepisami odrębnymi, a nadto art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W uzasadnieniu skarżąca w zasadzie powtórzyła argumentację, jak w odwołaniu. Nie zgodziła się z uznaniem Kolegium, że pod pojęciem przepisów odrębnych, o których mowa w art. 56 upizp, mieszczą się przede wszystkim przepisy tejże ustawy. Wskazała, że w nauce prawa administracyjnego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego, co oznacza, że w przypadku zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji. Skarżąca powołała się na stanowisko WSA w Lublinie zawarte w wyroku z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 618/07. W końcowej części uzasadnienia wskazała, że Prezydent Miasta [...] winien ocenić zgodność inwestycji z przepisami odrębnymi mając na uwadze treść art. 53 i art. 56 upizp, a w szczególności związany charakter decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji oraz uwzględniając fakt, że nie mogą stanowić materialnoprawnej podstawy do wydawania decyzji administracyjnych, w tym decyzji odmownych, klauzule generalne, zawierające pojęcia niedookreślone. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i również powołało się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sądowa kontrola decyzji administracyjnych, zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy, sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. W myśl art. 145 powyższej ustawy Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Sąd, w ramach sprawowanej kontroli legalności, stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując kontroli w omówionym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest pozbawiona podstaw prawnych do jej uwzględnienia, w tym też z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu i dlatego należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego p.n. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] zlokalizowanej przy ul. S. w B., działka nr 1047/5 obręb B.". Wydanie wspomnianych wyżej decyzji nastąpiło na podstawie regulacji zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 4 tej ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku zaś braku takiego planu wydaje się dwa rodzaje rozstrzygnięć – lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast w drodze decyzji o warunkach zabudowy ustala się sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji. Zgodnie z art. 2 pkt 5 omawianej ustawy przez inwestycję celu publicznego rozumie się działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Trzeba też zaznaczyć, że w doktrynie i orzecznictwie trwał spór odnośnie możliwości zakwalifikowania budowy stacji bazowej telefonii komórkowej do inwestycji celu publicznego. Według jednego z poglądów realizuje ona cel publiczny, jakim jest budowa i utrzymanie obiektów i urządzeń łączności publicznej, wymieniony w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W pojęciu obiektów i urządzeń łączności publicznej mieszczą się również obiekty i urządzenia telekomunikacji publicznej, o których mowa w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.). Wprawdzie ustawa ta nie definiuje pojęcia "telekomunikacji publicznej", to wielokrotnie posługuje się zwrotem "publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna". Wypada w tym miejscu zauważyć, że w wyroku z dnia 4 października 2005 r., II OSK 495/05 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż zniesienie monopolu państwa w dziedzinie telekomunikacji i dopuszczenie różnych podmiotów do wykonywania usług telekomunikacyjnych wymaga nowego podejścia do ustalania treści pojęcia łączności publicznej. Przemiany w regulacji telekomunikacji, cele ustawy, publiczny charakter sieci i usług telekomunikacyjnych i wielość podmiotów, które mogą prowadzić działalność gospodarczą w tej sferze sprawiają, że treść pojęcia łączności publicznej nie może być odnoszona tylko do działalności podmiotów publicznych. Zwolennicy tego rodzaju poglądu podkreślają, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej służy powstaniu infrastruktury służącej zapewnieniu ogółowi użytkowników sieci telekomunikacyjnej usług telekomunikacyjnych i nie ma przy tym znaczenia, ze budowa tych urządzeń stanowi inwestycję prywatną o charakterze zarobkowym, skoro są to działania stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dostępność ogółowi użytkowników oznacza, że usługi telekomunikacyjne są dostępne nieograniczonej i z góry nieustalonej grupie osób, które spełniając konieczne warunki staną się użytkownikami sieci telekomunikacyjnej, a także użytkownikami sieci innych operatorów, łączących się z siecią tego operatora (zob. wyrok NSA z dnia 25.08.2009 r., OSK 1276/08). Reprezentujący pogląd przeciwny zaliczeniu budowy stacji bazowej telefonii komórkowej do inwestycji celu publicznego podkreślali, że operatorzy telefonii komórkowej nie realizują celu publicznego, jakim jest łączność publiczna; cel taki mogą realizować wyłącznie podmioty, których ustawowym zadaniem jest prowadzenie działań o charakterze lokalnym (gminnym), ponadlokalnym (powiatowym i wojewódzkim) oraz krajowym (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 20.09.2007 r., II SA/Rz 466/07). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zwraca jednakże uwagę na zmiany, jakie zostały wprowadzone do ustawy o gospodarce nieruchomościami nowelą z dnia 24 sierpnia 2007 r. (Dz.U. Nr 173, poz. 1218) – w art. 4 dodano pkt 18 definiujący łączność publiczną, rozumianą jako infrastruktura telekomunikacyjna służąca zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Jednocześnie w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami dodano pkt 6 a, który stanowi, że celem publicznym w rozumieniu tej ustawy jest też budowa i utrzymanie obiektów oraz pomieszczeń niezbędnych do realizacji obowiązków w zakresie świadczenia przez operatora publicznego powszechnych usług pocztowych, a także innych obiektów i pomieszczeń związanych ze świadczeniem tych usług. W ocenie Sądu, zmiany te, a więc wyodrębnienie spośród celów publicznych świadczenia powszechnych usług pocztowych przez operatora publicznego i wprowadzenie definicji łączności publicznej, wskazują jednoznacznie na intencje ustawodawcy, by za cel publiczny uważać łączność publiczną realizowaną w zakresie telekomunikacji również przez operatorów sieci telefonii komórkowej, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że w przypadku inwestycji stanowiącej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wydawana jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji powyższych rozważań przedmiotem oceny pozostaje możliwość oparcia decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji takiej inwestycji na klauzuli generalnej określonej przepisem art. 1 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż na tej podstawie – z uwagi na naruszenie zasad ładu przestrzennego, zdeterminowanego zasadą dobrego sąsiedztwa – odmówiono skarżącej ustalenia lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela aktualnie dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 powyższej ustawy, w tym przepis nakazujący uwzględnienie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, nie mogą samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (zob. wyrok NSA z dnia 10.02.2010 r., II OSK 1737/08, z dnia 16.02.2010 r., II OSK 1862/08, wyrok WSA w Krakowie z dnia 11.06.2010 r., II SA/Kr 370/10 i z dnia 16.06.2010 r., II SA/Kr 1108/09, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12.05.2010 r., IV SA/Po 103/10 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA). Przede wszystkim należy wyeksponować charakter decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Określa ona, jak wynika z art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie: - warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, - ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, - obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, - wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, - ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. W nauce prawa administracyjnego podkreśla się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego (zob. Z. Niewiadomski: "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne", Komentarz, C.H. Beck, W-wa 2009 r.), co wynika wyraźnie z art. 56 ustawy cyt. wyżej, a stanowiącego, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego uzależnione jest od regulacji dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym ma ono być realizowane, a organ w wydawanej decyzji dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych. Sąd akceptuje pogląd, zgodnie z którym przez "przepisy odrębne" rozumieć należy zarówno przepisy innych ustaw, jak też przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o ile nakładają one w sposób wyraźny jakieś ograniczenia (zob. wyrok NSA z dnia 16.02.2010 r., II OSK 1862/08). Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi więc opierać się na wyraźnej sprzeczności z takim przepisem, nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie. Nie może to być, jak przyjęły organy orzekające w niniejszej sprawie, niezgodność z normą zawartą w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy też ustawową definicją zawartą w art. 2 pkt 1 tej ustawy. Decyzja lokalizacyjna jest tylko aktem stosowania prawa i dlatego organ nie może w niej wprowadzać – według własnego uznania – samoistnych ograniczeń dla inwestora, wyprowadzonych z norm ogólnych zawartych w art. 1 ust. 2 ustawy. W orzecznictwie wyżej powołanym podkreśla się, że oparcie decyzji negatywnej na klauzuli generalnej, jaką jest ład przestrzenny, jego kształtowanie i ochrona czyniłoby z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego orzeczenie o charakterze zbliżonym do uznaniowego. Oczywistym jest, że nie znaczy to, iż przy wydawaniu takiej decyzji pomija się kwestie kształtowania i ochrony ładu przestrzennego, ale należy je uwzględniać w takim zakresie, jak to nakazują przepisy o charakterze szczególnym regulujące lokalizację inwestycji celu publicznego. Należy też podkreślić, w nawiązaniu do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w przypadku wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma zastosowania wyprowadzona z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy cyt. wyżej tzw. reguła dobrego sąsiedztwa (zobowiązująca do dostosowania nowej zabudowy do cech zabudowy już istniejącej na danym terenie, przy uwzględnieniu funkcji tej zabudowy), co słusznie podniesiono w skardze. Podsumowując należy stwierdzić, że odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oparta na klauzuli generalnej z art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bez wskazania przepisów szczególnych, które uniemożliwiałyby na danym terenie lokalizację tego rodzaju inwestycji, narusza prawo materialne, tj. art. 1 ust. 2 oraz art. 56 powyższej ustawy, co prowadzić musi do uwzględnienia skargi. Z urzędu natomiast Sąd stwierdza, że z dołączonej do akt dokumentacji sprawy nie wynika, czy planowana budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr 1047/5 w B. jest inwestycją o znaczeniu lokalnym czy ponadlokalnym w rozumieniu art. 51 ust. 1 cyt. ustawy. Organy obu instancji w prowadzonym postępowaniu kwestię tę pominęły, w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wymieniono wprawdzie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, ale brak w tym zakresie ustaleń (rozważań), a ma ona istotne znaczenie proceduralne. W przypadku bowiem inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim konieczne jest uzgodnienie decyzji z marszałkiem województwa (art. 51 ust. 1 pkt 1). Zdaniem Sądu, wadą skarżonej decyzji jest bez wątpienia brak oceny planowanej inwestycji pod kątem ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Rodzaje przedsięwzięć wymagających takiej oceny określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poza ogólnikowym stwierdzeniem, że dla inwestycji nie jest wymagane sporządzenie raportu i uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, nie ma żadnych informacji nawiązujących do parametrów technicznych planowanego zamierzenia i pozwalających na weryfikację zajętego stanowiska. Wyjaśnienie tej kwestii jest szczególnie istotne w warunkach rozpoznawanej sprawy, gdyż stacja bazowa telefonii komórkowej ma być zlokalizowana na działce znajdującej się w pobliżu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, zaś przepisy w/w rozporządzenia określają precyzyjnie odległość miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Dlatego ustalenia w tym zakresie winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Wskazania wyżej przedstawione winien mieć na uwadze organ ponownie rozpoznający przedmiotową sprawę. W związku z powyższym, mając na względzie naruszenie wymienionych wcześniej przepisów prawa materialnego, o wpływie na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia istotnych kwestii ewentualnego uzgodnienia decyzji oraz oddziaływania zamierzenia na środowisko, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 oraz w zakresie kosztów postępowania na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 135, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.