II SA/Rz 709/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Magdalena Józefczyk /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. sp. k. w [...] na postanowienie Wojewody z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania -skargę oddala- Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Wojewoda po rozpoznaniu zażalenia Z. K. uchylił postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] orzekające o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2016 r. nr 590/2016 wydaną dla A.sp. z o.o. S.K. o pozwoleniu na budowę dla inwestycji pn.: "Rozbiórka budynku gospodarczego na działce nr 489/1 obr. [....] oraz rozbudowa i przebudowa budynku hotelowego ( Hotel [...]), na działkach nr 489/1, 489/4, 489/5 obr. [...] w przy ul. G." i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wnioskiem z dnia 18 listopada 2016 r. Z.K. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a.") zwróciła się do Prezydenta Miasta między innymi o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2016 r., [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wskazała, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Informację o zakończonym postępowaniu podjął jej pełnomocnik w dniu 15 listopada 2016 r. w wyniku spotkania z pozostałymi współwłaścicielami. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r. Prezydent Miasta odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że został zachowany termin do wniesienia wniosku, o którym mowa w art. 148 §1 K.p.a., jednak nie ma podstaw do wznowienia postępowania ponieważ nie jest prawdą, że Z.K.nie brała udziału w postępowaniu na prawach strony. Adres został ustalony na podstawie wypisów z ewidencji gruntów prowadzonej przez Grodzki Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz.U. z 2016 r., poz. 1629), dołączonych przez inwestora do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Wydając postanowienie kasacyjne organ odwoławczy zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 24 § 1 K.p.a., poprzez wydanie decyzji przez pracownika, który wydał decyzję w trybie zwykłym, nieprawidłowe wskazanie w podstawie prawnej postanowienia art. 148 § 1 K.p.a., który dotyczy trybu i terminu wniesienia podania na podstawie art. 148 § 1 pkt -3 i 5-8 oraz art. 145 a i 145 b K.p.a., podczas gdy strona wniosła podanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., oraz naruszenie art. 145 § 1 K.p.a. poprzez niedopuszczalną na tym etapie postępowania, ocenę przesłanek a także nieprawidłowe doręczenie postanowienia pełnomocnikowi inwestora, który nie był umocowany do działania w jego imieniu w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania administracyjnego. W skardze na powyższe postanowienie A. Sp. z o.o. sp. komandytowa zarzuciła naruszenie art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 33 §1 i §3 K.p.a., art. 148 § 2 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i na tych podstawach wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że wnioskodawczyni nie wykazała, że posiada przymiot strony w postępowaniu ani też, że zachowała miesięczny termin do złożenia wniosku, a organy nie ustaliły daty uzyskania informacji o wydanej w spawie decyzji. Ponadto zarzuciła, że Z.K. udzieliła pisemnego pełnomocnictwa swojemu synowi P. K., z prawem do udzielania dalszych pełnomocnictw. Jednakże w aktach sprawy brak jest dalszych pełnomocnictw. Ne może być uznane za pełnomocnictwo, pełnomocnictwo udzielne przez P. K. radcy prawnemu ponieważ nie jest on stroną postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. W aktach administracyjnych znajduje się wydane przez Prezydenta Miasta z wniosku Z. K., K. W. i S. K. postanowienie z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] o wznowieniu postępowania oraz zawieszeniu tego postępowania a także postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji do czasu ustalenia przez Sąd kuratora spadku po W. K.. W uzasadnieniu tego postanowienia organ wskazał, że S. K. w złożonym przez siebie wniosku o wznowienie postępowania wskazała, że nie jest jedynym spadkobiercą po uczestniku postępowania W. K.. Celem zapewnienia udziału w postępowaniu wszystkim stronom organ wznowił postępowanie jednocześnie zawieszając je do czasu ustanowienia kuratora spadku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz.1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia we wskazanych granicach, Sąd nie znalazł podstaw do jego uchylenia. Postanowieniem tym Wojewoda działając m.in. na podstawie art 138 § 2 K.p.a. uchylił postanowienie Prezydenta Miasta o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...] zatwierdzającą projekt budowany i udzielającą pozwolenia na budowę dla A. Sp. z o.o. S.K. inwestycji pn.: "rozbiórka budynku gospodarczego na działce nr 489/1 obr. [....] oraz rozbudowa i przebudowa budynku hotelowego ( Hotel F.)..." Przepis art. 138 § 2 K.p.a. pozwala organowi odwoławczemu uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie do zażaleń, o czym stanowi art 144 K.p.a. Zdaniem Sądu prawie wszystkie stwierdzone przez organ odwoławczy uchybienia stanowiły podstawę do wydania postanowienia w oparciu o cytowany przepis. I tak: prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że podstawą do wydania tego rozstrzygnięcia jest wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania przez pracownika, który podpisał decyzję wydaną w trybie zwykłym, a poddaną weryfikacji w trybie nadzwyczajnym. Wyłączenie pracownika, który brał udział w wydaniu zaskarżanej decyzji - art 24 1 pkt 5 K.p.a. stanowi procesową gwarancję bezstronnej i obiektywnej kontroli instancyjnej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Obarczonego taką wadą postanowienia nie da się konwalidować w inny sposób aniżeli przez jego uchylenie. Wydanie bowiem postanowienia/decyzji przez pracownika, który podlegał wyłączeniu oznacza, że przeprowadzone w tym zakresie postępowania już od samego początku obarczone jest wadą, która stanowi podstawę do wznowienia postępowania, tj. ponownego jego rozpoznania. Bez znaczenia pozostaje przy tym, czy wada ta dotyczy postępowania uruchomionego w trybie zwykłym, czy jak w niniejszej sprawie, nadzwyczajnym. Sąd zwraca uwagę na to, że do dnia 11 kwietnia 2011 r., omawiany przepis stanowił, że wyłączenie dotyczy pracownika, który brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Od dnia 11 kwietnia 2011 r., ustawodawca pominął w tym przepisie sformułowanie: "w niższej instancji". Dokonana zmiana art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. stanowiła konsekwencję wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt P 57/07, w którym wskazano na niezgodność art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 K.p.a. - w zakresie, w jakim nie wyłącza członka SKO z postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy członek ten brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, z art. 2 w zw. z art. 78 Konstytucji RP ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1286/14 to i pozostałe powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach www.orzeczenia.nsa.gov.pl) . Jak podkreśla w przywołanym wyroku NSA, a ocenę tę skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, rozumienia określenia: "branie udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji" nie należy ograniczać tylko do dwóch sytuacji, tj. kiedy pracownik organu brał udział w wydaniu decyzji w niższej instancji oraz kiedy brał udział w wydaniu decyzji, która jest objęta wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wykreślenie przez ustawodawcę sformułowania: "w niższej instancji", daje o wiele szersze możliwości rozumienia sytuacji, w których pracownik organu podlega wyłączeniu, tak aby zapewnić jak najpełniejszą realizację zasady prawdy obiektywnej przez stworzenie warunków do rozpoznania i rozstrzygania sprawy przez pracownika organu administracji lub sam organ. W konsekwencji powyższego, posiłkując się dodatkowo wykładnią celowościową i systemową, należy przyjąć, w ślad za ww. wyrokiem, że określone w art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., pojęcie brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji, odnosi się również do przypadków, kiedy zaskarżenie decyzji realizowane jest w trybach nadzwyczajnych weryfikacji ostatecznej decyzji. Ustawodawca nie ogranicza się tu bowiem wyłącznie do środka zaskarżenia w postaci odwołania, ale używa sformułowania o charakterze ogólnym, co należy zdaniem Sądu interpretować w ten sposób, że pracownik, który brał udział w wydaniu decyzji ostatecznej nie może brać udziału w wydaniu decyzji w postępowaniu związanym z jej weryfikacją. Istotą tego unormowania, podobnie zresztą jak odpowiadających mu przesłanek wyłączenia sędziego w procedurze cywilnej (art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c.) i karnej (art. 40 § 1 pkt 6 k.p.k.), jest bowiem, co podkreślił NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 22 lipca 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, wyeliminowanie wszelkich zastrzeżeń co do bezstronności i obiektywizmu przy rozpoznawaniu określonej sprawy. Zwracał na to również uwagę Trybunał Konstytucyjny (np. wyroki z dnia 20 lipca 2004 r. SK 19/02 – OTK ZU Nr 7/A/2004, poz. 67 i z dnia 13 grudnia 2005 r. SK 53/04 – OTK-A 2005/11/137). Orzekając o zgodności art. 24 w związku z art. 141 § 1 K.p.a. z art. 2 i 45 ust. 1 Konstytucji, w wyroku z dnia 7 marca 2005 r. P 8/03 (OTK-A-2005/3/20) Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że instytucja wyłączenia pracownika ma charakter procesowy, gwarantuje stronie obiektywne rozstrzygnięcie sprawy przez jej poddanie instancyjnej kontroli w postępowaniu administracyjnym, a następnie – kontroli sądowej. Z wyjątkiem podejmowania czynności niecierpiących zwłoki z uwagi na interes społeczny lub ważny interes strony (art. 25 § 4 K.p.a.) podlegający wyłączeniu pracownik nie może dokonywać innych czynności niezbędnych do załatwienia sprawy w formie decyzji ani w nich uczestniczyć, a tym bardziej wydawać decyzji w imieniu organu administracji publicznej lub za ten organ." Biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia stronie obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy, należy, w ocenie Sądu, przyjąć, że określenie "brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" zawarte w art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. dotyczy również pracownika orzekającego w postępowaniu w trybach nadzwyczajnych, takich jak wznowienie postępowania, który wcześniej brał udział w wydaniu decyzji będącej przedmiotem kontroli w trybie nadzwyczajnym ( tak WSA w w wyroku z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1523/16). W niniejszej sprawie postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zostało wydane przez tego samego pracownika co decyzja poddana weryfikacji w tym trybie. Oba rozstrzygnięcia podpisał działający z upoważnienia Prezydenta Miasta A.S., co uzasadnia zastosowanie przez Wojewodę art. 138 § 2 K.p.a. Odnosząc się do drugiego stwierdzonego przez organ odwoławczy uchybienia- wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego na etapie badania istnienia przesłanek wznowienia postępowania z art 145 pkt 4 K.p.a. w kontekście art 138 § 2 K.p.a. Sąd również zgadza się z organem odwoławczym, że uchybienie to daje organowi II instancji podstawę do wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie panuje jednolite stanowisko, że w postępowaniu w sprawie wznowienia można wyróżnić trzy stadia: 1) stadium wszczęcia postępowania, 2) stadium rozpoznania, 3) stadium rozstrzygnięcia. W stadium wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania organ bada dopuszczalność tego nadzwyczajnego trybu postępowania oraz spełnienie wymagań formalnych. Niedopuszczalność postępowania w sprawie wznowienia postępowania może wynikać zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i podmiotowych. W stadium wstępnym niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych jest wyprowadzana w przypadku, gdy jednostka wnosząca żądanie nie powołuje się na własny interes prawny, a na obiektywne naruszenie porządku prawnego. W tym początkowym stadium rolą organu jest wyłącznie zbadanie, czy zostały spełnione wymogi formalne podania, przy zastosowaniu przepisów o podaniach i konsekwencjach braków oraz czy został zachowany termin do złożenia żądania wszczęcia postępowania (art. 148 § 1 i 2 k.p.a.). Dokonanie ustaleń pozytywnych w stadium wszczęcia daje podstawę do wydania: 1) postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do podstaw wznowienia, a następnie w razie ustalenia wystąpienia jednej z takich podstaw, do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną; 2) postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania w przypadku ustalenia niedopuszczalności wznowienia postępowania lub uchybienia terminu do złożenia żądania wszczęcia postępowania (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, A. Skoczylas, System prawa administracyjnego. Prawo procesowe administracyjne, t. 9, Warszawa 2010, s. 258-259). (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 7 stycznia 2016 r. II SA/Wr 605/15). Z powyższych rozważań wynika, że wniesienie podania nie wszczyna automatycznie postępowania wznowieniowego, tylko uruchamia fazę wstępną postępowania, której celem jest - jak wskazano wyżej - ustalenie czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości złożenia wniosku. Natomiast to, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły jest dokonaniem oceny merytorycznej, a nie formalnej poprawności wniosku i taką kwestię organ administracji może rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu (wyrok WSA w Olsztynie z 13 lutego 2014 r., II SA/Ol 1143/13; wyrok WSA we Wrocławiu z 7 stycznia 2016 r. II SA/Wr 605/15 ). W niniejszej sprawie Z.K. domagając się wznowienia postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę powoływała się na okoliczność, że bez swojej winy została pozbawiona udziału w postępowaniu. W uzasadnieniu wskazała, że decyzja, jak i poprzedzające jej wydanie czynności procesowe były kierowane do niej na niewłaściwy adres. Odmawiając wznowienia postępowania, Prezydent Miasta na podstawie analizy akt sprawy i zalegających w nich odpisów z ewidencji gruntów, stwierdził że korespondencja kierowana była na adres wynikający z wypisów z ewidencji gruntów. Na stronie spoczywał obowiązek jej aktualizacji, niedopełnienie tego obowiązku przeczy twierdzeniu, że nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy. Należy zgodzić się z Wojewodą m, że Prezydent Miasta wydając postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wyszedł poza granice wstępnego badania wniosku o wznowienie, de facto pomijając go i przechodząc do stadium rozpoznania. Wnioskodawczyni powoływała się na własny interes prawny, a ocena tego interesu dopuszczalna była dopiero w stadium rozpoznania. Na tym etapie nie jest możliwe odniesienie się do postawionych w skardze zarzutów naruszenia art 28 K.p.a. w zw. z art 28 ust. 2 Prawa budowlanego i art 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczących stron postępowania, ponieważ przepisy te nie podlegają analizie we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego i ich ocena pozostaje bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. Za prawidłowe należy również uznać uwagi organu odwoławczego dotyczące nieprawidłowego wskazania podstawy prawnej liczenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania - art 148 § 1 K.p.a., który jak słusznie zauważył organ odwoławczy odnosi się wyłącznie do przypadków określonych w art 148 § 1 pkt 1-3 i 5-8 oraz art 145a i 145b K.p.a., podczas gdy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art 145 § 1 pkt 4 K.p.a. należy liczyć zgodnie z art 148 § 2 K.p.a. Sąd zauważa jednak, iż organ I instancji pomimo nieprawidłowego wskazania tej podstawy prawnej przy obliczaniu terminu prawidłowo zastosował art 148 § 2 K.p.a. Inną kwestią jest zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, co podważa strona skarżąca, podnosząc, że wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła jego dochowania. Zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest oceniane w fazie wstępnej postępowania wznowieniowego. Zadaniem wnioskodawcy jest nie tylko wskazać datę, w której dowiedział się o decyzji ale również ją udowodnić. Ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2017 r. II OSK 2449/15). Wobec uchylenia przez organ odwoławczy postanowienia o odmowie wznowienia postępowania i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, kwestia ta podlegać będzie ponownemu badania. Sąd nie zgadza się natomiast ze stwierdzeniem przez organ odwoławczy nieprawidłowości w postępowaniu organu I instancji polegających na doręczeniu postanowienie o odmowie wznowienia postępowania pełnomocnikowi uczestnika tj. A. Sp. z o.o. S.K – U. O. Organ odwoławczy zarzuca, że organ I instancji prowadził postępowanie wznowieniowe z jego udziałem, podczas gdy z zakresu tego pełnomocnictwa nie wynika, aby dotyczyło ono również postępowania wznowieniowego. W aktach znajduje się pełnomocnictwo Spółki udzielone w/w pełnomocnikowi. Wynika z niego, że zostało udzielone do: "reprezentowania przed urzędami i organami administracji państwowej terenowej oraz innymi instytucjami w celu pozwolenia na budowę" Zgodnie z art 32 K.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Do pełnomocnictwa w sprawach nieuregulowanych w K.p.a. stosuje się posiłkowo przepisy Kodeksu cywilnego o pełnomocnictwie: art. 95 i n. ( wyrok NSA z 18 czerwca 1999 r., I SA 1535/98, wyrok WA w Warszawie z 20 lipca 2006 r., VII SA/Wa 636/06, wyrok NSA z dnia 22 listopada 2013 r. I OSK 2542/12), a także Kodeksu postępowania cywilnego ( A. Matan, w: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, LEX 2010, teza 3 do art. 33). Pełnomocnictwo nienazwane wyraźnie procesowym, z którego treści wynika umocowanie pełnomocnika do działania w konkretnej sprawie lub ogólnie przed sądami, uważa się za procesowe (do prowadzenia danej sprawy lub ogólne). (Jakubecki Andrzej (red) Kodeks postępowania cywilnego Komentarz aktualizowany Tom I art. 1-729 – e. komentarz). Z kolei zakres pełnomocnictwa procesowego określa art. 91 Kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którym obejmuje ono z samego prawa umocowanie do:1) wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych, nie wyłączając powództwa wzajemnego, skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego ich wniesieniem, jako też wniesieniem interwencji głównej przeciwko mocodawcy;2) wszelkich czynności dotyczących zabezpieczenia i egzekucji;3) udzielenia dalszego pełnomocnictwa procesowego adwokatowi lub radcy prawnemu;4) zawarcia ugody, zrzeczenia się roszczenia albo uznania powództwa, jeżeli czynności te nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie;5) odbioru kosztów procesu od strony przeciwnej. Udzielone przez A. Sp. z o.o. S.K. pełnomocnictwo miało charakter procesowy. Zostało bowiem udzielone do postępowania przed wszystkimi organami w celu uzyskania pozwolenia na budowę, a więc zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art. 91 Kodeksu postępowania cywilnego, również w postępowaniu o wznowienie postępowania w sprawie. Stanowisko to potwierdza również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 271/11, zgodnie z którym: "uprawnienie pełnomocnika do reprezentowania mocodawcy dotyczy całej sprawy, w tym także na etapie nadzwyczajnym- wznowieniowym". Wobec powyższego przyjąć należy, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, że prawidłowo organ I instancji uznał, że pełnomocnictwo udzielone przez A. Sp. z o.o. S.K – U. O., obejmowało również postępowanie z wniosku o wznowienie postępowania w tej sprawie. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia ponieważ pozostałe stwierdzone przez organ odwoławczy naruszenia przepisów w postępowaniu przed organem I instancji uzasadniały podjęcie rozstrzygnięcia w trybie art 138 § 2 K.p.a. Mając to wszystko na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art 151 P.p.s.a.