II SAB/Rz 101/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Sędzia NSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie uzupełnienia analizy wykonanej dla potrzeby zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę; J. K. pismem z dnia 19 października 2015 r. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie ze skargą na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia analizy z dnia [...] czerwca 2015 r. wykonanej dla potrzeby zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego D. poprzez wskazanie "na czym ma polegać usprawnienie komunikacji na terenie objętym planem D. pomimo braku realizacji ulicy dojazdowej 4KD". Jako podstawę prawą wskazała m. in. art. 101a ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm. – zwana dalej "u.s.g."). Z akt sprawy wynika, że w dniu 8 czerwca 2015 r. Burmistrz Miasta [...], działając na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm. – zwana dalej "u.p.z.p.") wykonał analizę dotyczącą zasadności przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej "D." w [...] oraz stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium. W dniu [...] czerwca 2015 r. Rada Miasta [...] podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej "D." w P. W dniu [...] sierpnia 2015 r. J. K. skierowała do Burmistrza Miasta [...], na podstawie art. 101a w zw. z art. 101 u.s.g. wezwanie do uzupełnienia analizy dotyczącej zasadności przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego D. w P. Wyjaśniła, że w analizie tej Burmistrz nie odniósł się do obowiązku "rozebrania fragmentu drogi niezgodnego z planem D.". Nie wyjaśnił na czym ma polegać "usprawnienie komunikacyjne bez wybudowania drogi 4KD". W odpowiedzi na to wezwanie – pismo z dnia [...] września 2015 r. – Burmistrz Miasta [...] odmówił jego uwzględnienia. Podkreślił, że opracowana analiza została dokonana przed podjęciem przez Radę Miasta [...] uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany mpzp, na podstawie art. 14 ust. 5 u.p.z.p. Zawiera wszystkie niezbędne elementy. Natomiast sprawa rozbiórki istniejącej na tym terenie drogi znalazła odzwierciedlenie w dokonanej analizie. Odnośnie zaś braku określenia na czym ma polegać usprawnienie komunikacyjne Burmistrz wyjaśnił, że uchwała rady o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego nie może przyjmować treści projektu planu, dlatego brak jest wskazań w sporządzonej analizie co do przeznaczenia terenu, rozwiązań komunikacyjnych czy parametrów technicznych dróg. Reasumując organ stwierdził, że sporządzona analiza nie narusza przepisów prawa i brak podstaw do jej zmiany. Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że w dniu [...] września 2015 r. J. K. odebrała ww. pismo organu stanowiące odpowiedź na wezwanie a w dniu [...] października 2015 r. (oświadczenie organu w odpowiedzi na skargę – k. 7 akt sądowych) wniosła opisaną na wstępie skargę. Zdaniem skarżącej Burmistrz Miasta [...] odmawiając uzupełnienia analizy o uzasadnienie na czym ma polegać usprawnienie komunikacyjne, pozostaje w bezczynności. Jak wyjaśniła "niechęć Burmistrza do budowy drogi 4KD a więc realizacji rozwiązań planu D., narusza jej prawo własności". W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania przedmiotowej skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności zobowiązany jest zbadać jej dopuszczalność, gdyż zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwana dalej "P.p.s.a."), w razie jej niedopuszczalności podlega ona odrzuceniu przez sąd bez merytorycznej oceny kwestii jej zasadności. Przez dopuszczalność skargi sensu stricto należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe tzn. określenie jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Jednym z warunków formalnych skutecznego złożenia skargi w tym rozumieniu jest więc złożenie skargi od aktu lub czynności (bezczynności) objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji określony został w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w ograniczonym zakresie obejmującym orzekanie jedynie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądowa kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Z przytoczonych wyżej przepisów prawnych wynika, że sądy administracyjne nie zastępują organów administracji, a wnoszenie skarg na bezczynność tych organów dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy nie wydają one rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym w sprawach szczegółowo wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Wskazać także należy, że postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje pewna specyfika polegająca na tym, że rozpoznając tego rodzaju skargę, Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydanego przez organ aktu, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić bezczynności. Zgodnie z przepisem art. 149 § 1 zd. 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postepowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wyrok uwzględniający skargę na bezczynność organu administracji publicznej, ze swej istoty, nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności. Stosownie natomiast do treści art. 101 ust. 1 u.s.g. (na który skarżąca powołała się w wezwaniu do uzupełnienia analizy z dnia 24 sierpnia 2015 r. oraz we wniesionej skardze) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 101a ust. 1 i 2 u.s.g. przepisy art. 101 u.s.g. stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy. Wskazany art. 101a u.s.g. przewiduje specyficzną skargę na bezczynność organu gminy, niezależną od skargi na bezczynność określonej w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. Zatem będzie on miał zastosowanie tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przepis prawa nakłada na organ gminy obowiązek podjęcia określonej uchwały z zakresu administracji publicznej. Bezczynność organu gminy może więc także przybrać postać niepodjęcia nakazanej prawem czynności w ogóle albo zaniechania jej wykonywania. Wykładnia powyższych przepisów prowadzi jednocześnie do stwierdzenia, że ustawodawca nie dopuścił możliwości wniesienia tak rozumianej skargi "na bezczynność" w przypadkach, w których właściwe organy jednostek samorządu terytorialnego (bądź organy administracji rządowej) wydają akty prawa miejscowego lub inne akty (uchwały, zarządzenia), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowało się stanowisko, a które tutejszy Sąd w pełni akceptuje, że uwzględnienie skargi na podstawie przepisu art. 101a u.s.g. wymaga ujawnienia unormowania, z którego wynika obowiązek uchwałodawczy organów samorządu i równoczesnego wykazania związku przyczynowego między bezczynnością organów gminy w wykonywaniu tych czynności, a naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia skarżącego. W związku z powyższym niedopuszczalna będzie skarga w sytuacji, gdy organ uchwałodawczy ma jedynie możliwość, a nie obowiązek podjęcia stosownej uchwały (patrz: postanowienie WSA w Łodzi z dnia 7 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Łd 100/13, baza orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl, postanowienia NSA z dnia 29 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 59/13 – Lex nr 1274433 oraz z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1501/11 – Lex nr 1151908). W świetle powyższych przepisów skargę na bezczynność organu gminy można wnieść więc wyłącznie wówczas, gdy organ ten – wbrew wyraźnemu obowiązkowi wynikającemu z przepisów prawa – uchyla się od podjęcia określonych działań. Przepisy art. 4 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. wprowadzają jako zasadę fakultatywność planowania miejscowego. Uchwalenie lub zmiana miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie są obowiązkowe, chyba że wymagają tego przepisy odrębne (art. 14 ust. 7 u.p.z.p.). Inicjatywa podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do tej rady lub wójta (burmistrza, prezydenta miasta) – art. 14 ust. 1 i 4 tej ustawy, zaś organem wyłącznie właściwym do podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w której to uchwale określa się granice obszaru objętego projektem planu, jest rada gminy. W związku z ustawowo ustanowioną zasadą fakultatywności planowania miejscowego wobec braku obowiązku sporządzania (lub zmiany) planów miejscowych na obszarach, na których z mocy przepisu szczególnego takiego obowiązku nie wprowadzono, nie można mówić o czynności nakazanej prawem w rozumieniu przepisu art. 101a w zw. z art. 101 u.s.g.. Skarga na bezczynność w sporządzeniu takiego planu lub zmianie planu istniejącego nie będzie mogła odnieść zamierzonego skutku i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (por. przykładowo: wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r. II OSK 1239/10, postanowienie NSA z dnia 24 września 2010 r. II OSK 1745/10, postanowienia WSA w Gdańsku z dnia II SAB/Gd 48/04, publ. ONSAiWSA 2005, nr 2, poz. 40, z dnia z dnia 8 lutego 2007 r., II SAB/Gd 59/06 z dnia 8 czerwca 2010 r., II SAB/Gd 17/10; T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2009, s. 87; Z. Niewiadomski [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz z odniesieniami do ustaw o samorządzie powiatowym i samorządzie województwa, pod red. R. Hausera i Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2011, s. 821). Ponadto co wymaga także zaznaczenia, z akt sprawy wynika, że Rada Miasta [...] podjęła uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany mpzp. Analiza charakteru prawnego takiej uchwały nie pozwala zakwalifikować jej do aktów prawa miejscowego. Żaden z zapisów tej uchwały nie ma bowiem charakteru abstrakcyjnego i generalnego. Uchwała ta skierowana jest do organu wykonawczego gminy. Nie można więc uznać, że kształtuje ona prawa i obowiązki innych podmiotów. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest uchwałą intencyjną - konsekwencją jej podjęcia jest wyłącznie wszczęcie procedury planistycznej (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 września 2008 r., IV SA/Wa 623/2008, LexisNexis nr 2321101). Podobnie w sytuacji zmiany planu - w myśl art. 27 u.p.z.p., do wszczęcia właściwej procedury związanej ze zmianą planu konieczne jest podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu. Rolą tej uchwały jest zakomunikowanie wszczęcia procesu planistycznego i wyznaczenie - w załączniku graficznym - granic obszaru, jakiego dotyczyć będą ustalenia przyszłego planu. Celem więc uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia (zmiany) planu jest przede wszystkim odpowiednie określenie granic obszaru objętego przyszłym planem. W judykaturze wskazuje się, że przedmiotowa uchwała nie może naruszyć interesu prawnego, jej zadaniem jest bowiem jedynie wyrażenie woli właściwego organu gminy w kreśleniu zamiaru uregulowania zasad zagospodarowania przestrzennego na terenie, w stosunku do którego uruchamiana zostaje procedura planistyczna związana z uchwaleniem lub zmianą planu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 19 grudnia 2012 r., II SA/Wr 730/2012, LexisNexis nr 8056937, baza cbois; wyrok WSA w Warszawie z 6 sierpnia 2008 r., IV SA/Wa 622/2008, LexisNexis nr 2321065). Uchwała ta nie przesądza o przeznaczeniu żadnej nieruchomości położonej w objętym nią obszarze, nie określa również sposobu jej zagospodarowania. Z formalnoprawnego punktu widzenia wiążące ustalenia w tej materii następują dopiero w dalszym stadium postępowania planistycznego, jakim jest uchwalenie planu miejscowego. Sąd zauważa, że J. K. przedmiotem skargi uczyniła bezczynność Burmistrza Miasta [...] w sprawie braku uzupełnienia sporządzonej analizy w zakresie przez nią wskazanym. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że w dniu [...] czerwca 2015 r. Rada Miasta [...] podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej "D." w P. Przed jej podjęciem Burmistrz Miasta [...], wypełniając obowiązek wynikający z art. 14 ust. 5 u.p.z.p., który stanowi, że przed podjęciem uchwały, wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowuje materiały geodezyjne do opracowania planu oraz ustala niezbędny zakres prac planistycznych, opracował w dniu [...] czerwca 2015 r. taką właśnie analizę w zakresie zasadności przystąpienia do sporządzenia zmiany mpzp. Uzupełnienia tej analizy domaga się skarżąca. Sąd wyjaśnia, a co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie, że zakres czynności o jakich mowa w art. 14 ust. 5 u.p.z.p., ich wyniki oraz prawidłowość ich przeprowadzenia pozostają poza kontrolą legalności postępowania w sprawie uchwalenia planu miejscowego, zarówno ze strony wojewody, jak i sądu administracyjnego. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest okoliczność, że sporządzenie przez organ wykonawczy analizy zgodności przystąpienia do sporządzenia planu (zmiany) i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium nie podlega żadnym wymogom ustawowym. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, przepis art. 14 ust. 5 nie określa formy, w jakiej analizy mają być dokonane. Oznacza to zdaniem Sądu, że nie muszą mieć one charakteru odrębnego dokumentu, mogą być np. złożone ustnie do protokołu na sesji rady, ale zawsze w sposób umożliwiający zapoznanie się z ich wynikami (por. wyrok WSA w Lublinie z 7 lipca 2009 r., II SA/Lu 274/2009, LexisNexis nr 2783892). Zawarte w analizie zapisy, są wyłącznie wyrażeniem intencji gminy co do treści przyszłych ustaleń planistycznych. Zapisy te nie są natomiast na etapie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu wiążące ani dla organów decyzyjnych, ani dla właścicieli nieruchomości położonych na obszarze objętym następnie uchwałą intencyjną. Zapisy takie nie oznaczają w sposób przesądzający, że działki konkretnych podmiotów w przyszłym planie zostaną w dany sposób zagospodarowane. Organ wykonawczy, dokonując analizy zasadności przystąpienia do sporządzenia planu, powinien mieć na względzie wystąpienie realnych i racjonalnych potrzeb uchwalenia planu. Za przekraczające władztwo planistyczne gminy w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się takie działania, które są całkowicie oderwane od stanu prawnego i faktycznego nieruchomości położonych w obszarze planu (por. wyrok NSA z 11 czerwca 2010 r., II OSK 588/2010, LexisNexis nr 8038857, patrz: J. Dziedzic-Bukowska, Komentarz do art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Lex 2014). Z powyższego wynika zatem, że zakres analizy, opracowanej na podstawie art. 14 ust. 5 u.p.z.p., pozostaje poza kontrolą sądu administracyjnego. Zatem wobec braku możliwości złożenia skargi na bezczynność w przedmiocie "braku uzupełnienia analizy wykonanej na potrzeby zmiany mpzp", uznać należało, że skarga J. K. jest niedopuszczalna, to zaś stanowi podstawę do jej odrzucenia – art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Wskazać jednocześnie należy, że gdy niedopuszczalna jest droga sądowoadministracyjna w sprawach wymienionych w przepisach art. 3 § 2 pkt 1 - 4 P.p.s.a., wyłączona jest również możliwość wniesienia skargi na bezczynność w tych sprawach do sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 2 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 958/2010). Skoro brak jest stosownej regulacji w sferze prawa publicznego dającej podstawę do działania organu w formie władczej, to nie można tym samym mówić o bezczynności organu objętej kontrolą Sądu. Sąd wyjaśnia także, że ustawodawca nie wyposażył skarżącej w instrumenty prawne pozwalające jej zobowiązać organy samorządu gminy do podjęcia czynności zmierzających do uzupełniania analizy dotyczącej zasadności przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Reasumując stwierdzić należy, że powyższe okoliczności, we wzajemnym powiązaniu uniemożliwiały nadanie przedmiotowej skardze właściwego biegu. Sama zaś skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a. Ponieważ skarga podlega odrzuceniu Sąd, mając na względzie treść art. 222 P.p.s.a., odstąpił od wzywania skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.