I SA/Sz 1006/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi I. R. i S. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2012-2014, po wznowieniu postępowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] nr [...], uchylającą, po wznowieniu postępowania, decyzje ostateczne w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2012-2014 wydane wobec S.R. i określającą w to miejsce S.R. oraz I.R. łączne zobowiązania pieniężne za lata 2012-2014. Z akt sprawy oraz z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że 27 marca 2015 r. S.R. złożył organowi podatkowemu korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości na lata 2012-2014, w których wykazał powierzchnię użytkową budynku mieszkalnego - [...] oraz część budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej [...] zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ I instancji mając na uwadze, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, wznowił postępowanie w zakresie łącznego zobowiązania pieniężnego, tj. podatku od nieruchomości i podatku rolnego za lata 2012 - 2014. W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że podatnicy w okresie objętym postępowaniem pozostawali i nadal pozostają współwłaścicielami niezabudowanych działek gruntu nr [...] oraz zabudowanej działki gruntu nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha położonych w obrębie ewidencyjnym [...], przy czym działka nr [...] ma powierzchnię [...] ha i zabudowana jest budynkiem mieszkalnym oraz budynkami gospodarczymi. Nadto, ustalono, że w okresie objętym postępowaniem I.R. pod adresem zamieszkania prowadziła działalność gospodarczą w zakresie pozaszkolnych form edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych pod firmą L. którą reklamowała na stronach internetowych. Z ustaleń organu podatkowego, wynika że dwa pomieszczenia w budynku gospodarczym o powierzchni użytkowej [...] m2 wykorzystywane były na prowadzenie ww. działalności gospodarczej; podatniczka wpisała do ewidencji środków trwałych ww. budynki gospodarcze i przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej, co miesiąc, dokonywała odpisów amortyzacyjnych. Inwestowała w te pomieszczenia poprzez zakup blachy wykorzystanej na remont pomieszczeń pod warsztaty dla dzieci, a wydatek ten zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów. Jednocześnie, organ ustalił, że w pozostałych pomieszczeniach oraz w stodole, z uwagi na sposób ich wykorzystywania, była prowadzona jedynie działalność rolnicza. Ponadto, do powierzchni użytkowej budynków wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej przyjęto również część budynku mieszkalnego o pow. użytkowej [...] m2 wykazanej przez podatnika w skorygowanej informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Podatnicy zaskarżyli decyzję organu I instancji w części dotyczącej przyjęcia do wyliczenia podatku od nieruchomości powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ponad [...] m2, wnosząc o uchylenie i umorzenie postępowania organu I instancji w zaskarżonej części, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania bądź orzeczenie co do istoty sprawy w zaskarżonej części przez organ I instancji. Decyzji organu I instancji podatnicy zarzucili naruszenie: - art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2010.95.613 ze zm.), dalej: "u.p.o.l", - art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.2010.220.1447 ze zm.), dalej: "u.s.d.g.", - art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2000.98.1071 ze zm.), dalej: "k.p.a.". W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że powierzchnia budynków gospodarczych o numerach: [...], opisana w zaskarżonej decyzji jako zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, w rzeczywistości jest wykorzystywana na potrzeby S., prowadzącego działalność w zakresie oświaty ekologicznej i ochrony przyrody wśród dzieci i młodzieży oraz na potrzeby osób korzystających z gospodarstwa agroturystycznego prowadzonego przez podatniczkę oraz, że nie jest ona właścicielem ani też posiadaczem samoistnym, ani zależnym budynków gospodarczych. Jedynym właścicielem budynków jest podatnik, który prowadzi w nich działalność rolniczą i nie udostępniał ich w celu prowadzenia w nich działalności gospodarczej przez podatniczkę. Nadto, w ocenie podatników, organ I instancji naruszył przepisy postępowania, w szczególności w zakresie zbierania i oceny materiału dowodowego, a także uzasadnienia decyzji, poprzez liczne braki w uzasadnieniu faktycznym decyzji, a przez to naruszył zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Uzasadniając wydanie zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, iż w sprawie spełniona została przesłanka wznowienia postępowania, bowiem przeprowadzone postępowanie podatkowe potwierdziło, że budynki gospodarcze posadowione na działce nr [...] były wykorzystywane do działalności gospodarczej, co nie zostało zgłoszone przez podatników w deklaracji na podatek od nieruchomości. Organ odwoławczy wskazał, że podatniczka prowadziła pod adresem [...] działalność gospodarczą w zakresie pozaszkolnych form edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych, pozaszkolnych form edukacji artystycznej i gdzie indziej niesklasyfikowanych obiektów noclegowych turystycznych i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, restauracji i pozostałych placówek gastronomicznych, a także działalność wesołych miasteczek i parków rozrywki. Swoje usługi reklamowała w Internecie. Z jej oferty wynika, że na terenie nieruchomości prowadziła różnego rodzaju warsztaty tematyczne dla dzieci i młodzieży oraz dorosłych (np. dla artystów organizowane były plenery malarskie), a tematyka była dostosowana do pór roku (zajęcia wiosenne, letnie, bożonarodzeniowe). Każdorazowo warsztaty obejmowały zajęcia na świeżym powietrzu (np. zabawy w labiryncie) jak też robienie prac plastycznych na terenie gospodarstwa. Istniała też możliwość wyżywienia i noclegu na terenie gospodarstwa. Oferta adresowana była do grup kilkudziesięciu osób, przy czym wyżywienie i nocleg adresowany był do grup 30-osobowych. Natomiast, z oględzin nieruchomości wynika, że budynki gospodarcze ([...]m2) zostały zaadoptowane do przebywania w nich ludzi i organizowania w nich zajęć, o których mowa na stronach internetowych; przechowywane są tam sprzęty do tej działalności. Pomieszczenia mają całe zaplecze sanitarne (toalety, umywalka, prysznic). W ocenie organu odwoławczego, oczywiste i racjonalne są więc oceny organu I instancji, iż sporne powierzchnie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej przez podatniczkę, gdyż z okoliczności sprawy wynika, że były to jedyne pomieszczenia na terenie gospodarstwa, gdzie można było pomieścić kilkudziesięcioosobowe grupy uczestników warsztatów. Nadto, osoby przyjeżdżały na zajęcia również zimą, a więc z okresie, gdy większość czasu przebywa się w pomieszczeniach. Ponadto, według organu, istotne w sprawie jest również to, że budynki były wpisane do ewidencji środków trwałych i podatniczka co miesiąc dokonywała z tego tytułu odpisów amortyzacyjnych przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej, a wydatki na remont wskazanych pomieszczeń zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. W tych okolicznościach sprawy, w ocenie organu odwoławczego, nie budzi wątpliwości, że budynki te należy uznać za związane z prowadzoną w latach 2012-2014 działalnością gospodarczą podatniczki. Jednocześnie, organ odwoławczy zauważył, że prowadzenie działalności gospodarczej przez jednego współwłaściciela nieruchomości przesądza o związaniu całej nieruchomości z działalnością gospodarczą. W konsekwencji, organ I instancji prawidłowo w odniesieniu do łącznie [...] m2 powierzchni budynku mieszkalnego ([...] m2) i budynków gospodarczych ([...]m2) opodatkował je stawką podatku od nieruchomości jako związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Odnosząc się do kwestii zwolnienia podatkowego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., organ odwoławczy stwierdził, że przepis ten w sprawie nie znajduje zastosowania, bowiem działalność stowarzyszenia wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, o której mowa w przepisie, powinna być prowadzona nieodpłatnie, natomiast jej odpłatność powoduje uznanie jej za działalność gospodarczą. Jeżeli dana nieruchomość jest wykorzystywana i do prowadzenia działalności statutowej stowarzyszenia i jednocześnie do prowadzenia działalności gospodarczej, wówczas nie można uznać jej za zwolnioną od podatku. Z okoliczności sprawy wynika, że budynki nieodpłatnie są udostępniane jedynie na cele stowarzyszenia, którego podatnicy są członkami, a co do zasady wykorzystywane do prowadzenia warsztatów krajo- i kulturoznawczych za odpłatnością dla wszystkich zainteresowanych. Tym samym, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nadto, organ odwoławczy wyjaśnił, że z dniem 16 kwietnia 2012 r. podatniczka, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, przestała prowadzić działalność agroturystyczną i tożsamy rodzaj usług wskazała jako wykonywane w ramach działalności gospodarczej (obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania), co wynika z wpisu w CEIDG czy zgromadzonych wydruków stron internetowych. Ponadto, spór dotyczy budynków gospodarczych zaś działalność agroturystyczna - zgodnie z art. 1a ust. 2 pkt. 2 u.p.o.l. - dotyczy wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5. Odnosząc się do kwestii właścicielskich działki nr [...], organ odwoławczy wyjaśnił, że z akt księgi wieczystej oraz z ewidencji gruntów i budynków nie wynika, aby działka była w jakikolwiek sposób podzielona, lecz wynika jedynie, że własność działki przysługuje dwóm podmiotom (osobie fizycznej w ½ [S.R.] oraz małżonkom na zasadzie wspólności ustawowej w ½ [S. i I.R.]). Podatnicy nie przedstawili żadnego dowodu na swoje twierdzenia co do wyłącznego posiadania tylko przez jednego z małżonków konkretnej części działki nr [...]. Nadto, podatniczka amortyzowała budynki, oraz zaliczała w koszty uzyskania przychodu wydatki na ich remont, zatem nie można uznać, że nie była w ich współposiadaniu. W ocenie organu, przywoływane w odwołaniu okoliczności pozostają bez wpływu na wynik sprawy, bowiem do chwili zniesienia współwłasności obowiązuje zasada solidarnego obciążenia obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości, a stosunki wewnętrzne między współwłaścicielami, sposób korzystania z nieruchomości oraz wielkość przypadających współwłaścicielom udziałów może być jedynie podstawą do wzajemnych rozliczeń pomiędzy współwłaścicielami, które pozostają poza zakresem zainteresowania prawa podatkowego. W skardze na ww. decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podatnicy reprezentowani przez adwokata, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucili naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 107 § 3 k.p.a. (art. 210 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz.U.2015.613 ze zm., dalej: "o.p.") poprzez brak ustosunkowania się przez organ odwoławczy do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, b) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. (art. 122, art. 180 § 1 i 191 o.p.) oraz art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych i materiału dowodowego przedstawionego przez skarżących w odwołaniu, a wcześniej w piśmie stanowiącym zastrzeżenia i wyjaśnienia do protokołu kontroli, a nadto dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego poprzez uznanie, że dwa pomieszczenia w budynku gospodarczym o powierzchni użytkowej [...] m2 wykorzystywane były na prowadzenie działalności gospodarczej przez skarżącą, gdy z okoliczności sprawy nie wynika taki wniosek, c) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. (art. 121 § 1 i 2 oraz art. 210 § 1 i § 4 o.p.) poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zastrzeżeń decyzji w szczególności niewyjaśnienie jakie cechy faktyczne dwóch pomieszczeń w budynku gospodarczym o powierzchni użytkowej [...] m2 potwierdzone dokumentacją fotograficzną pozwoliły na ustalenie, że skarżąca prowadziła w nich w latach 2012 - 2014 działalność gospodarczą oraz niewyjaśnienie dlaczego organ I instancji uznał, na podstawie treści podatkowej księgi przychodów i rozchodów, że skarżąca faktycznie posiada i wykorzystuje budynki gospodarcze, w sytuacji gdy dokumentacja ta jest prowadzona dla celów fiskalnych i nie może przesądzać o tym czy przedsiębiorca jest posiadaczem danych pomieszczeń, zarówno w sensie faktycznym jak i prawnym. Nadto, skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisu prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy: a) art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. poprzez uznanie, iż sam fakt posiadania przez skarżącą dwóch pomieszczeń w budynku gospodarczym o pow. użytkowej [...] m2 i teoretycznej możliwości wykorzystania tejże powierzchni do prowadzenia działalności gospodarczej, a także wprowadzenie powierzchni tych budynków do ewidencji środków trwałych, jest wystarczający dla przejęcia stawki podatku przewidzianej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, podczas gdy z wykładni systemowej i funkcjonalnej powołanych przepisów wynika, że stawki podatku w powołanym przepisie zostały uzależnione od zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, podkreślając konieczność wykorzystywania danej nieruchomości, choćby w sposób pośredni, dla celów przedsiębiorstwa, a z materiału dowodowego sprawy nie wynika, jakoby skarżąca wykorzystywała powołaną powierzchnię budynków w jakikolwiek sposób, b) art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. poprzez ustalenie wysokości podatku od nieruchomości za lata 2012-2014 przy uwzględnieniu powierzchni użytkowej budynków położonych na działce nr [...] związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ponad wartość [...] m2 (tj. [...] m2), w sytuacji gdy z materiału dowodowego sprawy wynika, iż powierzchnia budynków gospodarczych nr: [...] jest wykorzystywana na potrzeby prowadzenia przez S. statutowej działalności m.in. w zakresie oświaty ekologicznej i ochrony przyrody, c) art. 3 pkt 2 u.s.d.g. poprzez ustalenie wysokości podatku od nieruchomości za lata 2012-2014 przy uwzględnieniu powierzchni użytkowej budynków położonych na działce nr [...] związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ponad wartość [...] m2, w sytuacji gdy z materiału dowodowego sprawy wynika, iż budynki gospodarcze nr [...] i nr [...] i są wykorzystywane także na potrzeby osób korzystających z oferty agroturystycznej skarżącej, a nie na potrzeby prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, której przedmiotem nie jest i nie może być świadczenie usług agroturystycznych. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego sprostował zarzuty skargi, wskazując, że zarzuty podniesione w skardze, dla których wskazano jako podstawę prawną przepisy k.p.a., odnoszą się do odpowiednich przepisów o.p. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, nie podzielając zasadności podniesionych w niej zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. W sprawie sporne jest określenie łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2012-2014, po wznowieniu postępowania, które wynika z ustalenia przez organy podatkowe, że dwa pomieszczenia w budynkach gospodarczych, posadowionych na działce będącej współwłasnością skarżących, były wykorzystywane w działalności gospodarczej skarżącej, oraz oceny konsekwencji prawnopodatkowych dokonanych ustaleń. Zdaniem organu, pomieszczenia te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, gdyż materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdza, iż jedynie ww. pomieszczenia spełniały warunki do prowadzenia zajęć sportowych, rekreacyjnych i artystycznych, które w ramach prowadzonej działalności gospodarczej organizowała skarżąca. Budynki zostały zaadoptowane do przebywania w nich ludzi. Pomieszczenia te mają całe zaplecze sanitarne (toalety, umywalka, prysznic), a także są tam przechowywane sprzęty do tej działalności. Nadto, skarżąca wykazywała sporne budynki jako związane z działalnością gospodarczą poprzez wpisy w ewidencji środków trwałych oraz zaliczała wydatki związane z ich remontem w koszty uzyskania przychodu. Natomiast, zdaniem strony skarżącej, ww. pomieszczenia nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, bowiem były wykorzystywane na potrzeby stowarzyszenia, którego skarżący są członkami, działającego na rzecz dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, a nadto były wykorzystywane na potrzeby działalności agroturystycznej prowadzonej przez skarżącą. Także, wpis budynków do ewidencji środków trwałych oraz zaliczenie wydatków na remont budynków w koszty uzyskania przychodu z działalności gospodarczej nie świadczy o posiadaniu przez przedsiębiorcę budynku i wykorzystywaniu go na cele działalności gospodarczej. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zasadności wznowienia postępowania w sprawie przez organ podatkowy. Zgodnie z przepisem art. 240 § 1 pkt 5 o.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z brzmienia tego przepisu wynika, że postępowanie może zostać wznowione, gdy zostaną łącznie spełnione trzy przesłanki: (1) wyszły na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody, (2) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji oraz (3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zwrot "wyjdą na jaw", oznacza, że decydujący jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli okazania i udostępnienia go organowi, zaś przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy mogą one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2003 r. sygn. akt III SA 2923/01). Natomiast "nowe okoliczności lub dowody", to takie dowody lub okoliczności, które wprawdzie istniały w dniu wydania rozstrzygnięcia w zwykłym postępowaniu, ale które zostały wykryte po wydaniu decyzji. Istotne jest więc, aby te dowody lub okoliczności nie były znane organowi. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Natomiast, stosownie do treści przepisu art. 6 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Obowiązek składania informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz deklaracji na podatek od nieruchomości, o którym mowa w ust. 6 i w ust. 9 pkt 1, dotyczy również podatników korzystających ze zwolnień na mocy przepisów niniejszej ustawy (art. 6 ust. 6 i ust. 10 u.p.o.l.). Z brzmienia przywołanych przepisów, wynika, że podstawą ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na dany rok jest informacja o nieruchomościach złożona przez podatnika. Nadto, zgodnie z art. 6 ust. 3 u.p.o.l., to na podatniku ciąży obowiązek poinformowania właściwego organu gminy o zaistnieniu zmian w sposobie wykorzystania nieruchomości w terminie 14 dni od ich zaistnienia. W przeciwnym razie, ustalając zobowiązanie na kolejny okres rozliczeniowy, organ bierze pod uwagę informacje przekazane przez podatnika w poprzednich latach podatkowych a w konsekwencji nie popełnia on błędu w ustaleniach faktycznych w sytuacji, gdy podatnik nie złożył informacji o zmianach, które miałyby wpływ na wysokość wymiaru podatku. Jak wynika z akt sprawy, pierwotne łączne zobowiązania pieniężne za lata 2012-2014 z tytułu podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości organ I instancji ustalał wobec skarżącego na podstawie informacji, o której mowa w art. 6 ust. 6 u.p.o.l., złożonej przez skarżącego. Następnie, 27 marca 2015 r. skarżący złożył organowi korektę ww. informacji na lata 2012-2014, w których wykazał powierzchnię użytkową budynku mieszkalnego - [...] m2 oraz część budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej [...] m2 zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej. Nadto, na podstawie ustaleń poczynionych w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej w terminie od 22 lipca 2015 r. do 29 lipca 2015 r., ustalono, że w latach 2012-2014 podatnik zaniżył podstawę opodatkowania od powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego o [...] m2 oraz od powierzchni użytkowej budynków zajętych na działalność gospodarczą o [...] m2, w tym [...] m2 w budynku mieszkalnym. W tych okolicznościach sprawy zostały spełnione przesłanki wznowienia postępowania, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., bowiem do chwili złożenia korekty organ nie miał wiedzy o prawidłowej powierzchni budynków oraz faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości. Przechodząc do meritum sprawy, wskazać należy, że w sprawie znajdują zastosowanie niżej przywołane przepisy prawa. Stosownie do brzmienia przepisów art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Nadto, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., zwalnia się od podatku od nieruchomości położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l., przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Natomiast, za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy nie uważa się działalności rolniczej lub leśnej oraz wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5 (art. 1a ust. 2 u.o.p.l.). Na podstawie natomiast art. 3 ust. 1 i 2 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 oraz posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych. Zgodnie także z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej: [...] zł w 2012 r.; [...] zł w 2013 r. i [...] zł w 2014 r. zł od [...] m2 powierzchni użytkowej. Z przywołanych przepisów wynika, że związek nieruchomości z działalnością gospodarczą, co do zasady przesądza o opodatkowaniu tych nieruchomości według stawek określonych dla gruntów, budynków czy budowli związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa lub można ją uznać za związaną z tym przedsiębiorstwem, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub - biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej - może być wykorzystana wprost na ten cel (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 381/16). Według składu orzekającego w sprawie, uwzględniając powyżej przedstawione regulacje i prawidłowo je stosując w sprawie, organy podatkowe obu instancji, poprawnie ustaliły i następnie oceniły, że wyżej wymienione dwa pomieszczenia w budynkach gospodarczych o łącznej powierzchni [...] m2 były wykorzystywane przez skarżącą w prowadzonej działalności gospodarczej. Wskazać przy tym należy, że poza sporem w sprawie pozostaje fakt, że skarżąca w latach 2012-2014 prowadziła działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, m.in. w zakresie pozaszkolnych form edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych, a także edukacji artystycznej i edukacji gdzie indziej niesklasyfikowanych, obiektów noclegowych turystycznych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania, restauracji i pozostałych placówek gastronomicznych, a także działalność wesołych miasteczek i parków rozrywki. Skarżąca była wpisana do Centralnego Rejestru Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej (CEIDG), o którym mowa w art. 23 u.s.d.g., pod firmą L. Nadto, poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżącą ww. okresie na potrzeby działalności gospodarczej wykorzystywała część budynku mieszkalnego o powierzchni [...] m2. Z ustaleń organów podatkowych wynika także, że skarżąca swoje usługi reklamowała w Internecie. Z oferty tej wynika, że przez cały rok, również zimą, skarżąca prowadziła różnorodne warsztaty tematyczne dla dzieci i młodzieży oraz dorosłych. Każdorazowo warsztaty obejmowały zajęcia na świeżym powietrzu, a także prace plastyczne na terenie nieruchomości będącej współwłasnością skarżących. Skarżąca oferowała również wyżywienie i nocleg na terenie nieruchomości. Oferta adresowana była do grup kilkudziesięciu osób, przy czym wyżywienie i nocleg adresowany był do grup 30 osób. Natomiast, z przeprowadzonych oględzin nieruchomości wynika, iż budynki gospodarcze ([...] m2) zostały zaadoptowane do przebywania w nich ludzi i organizowania w nich zajęć, o których mowa na stronach internetowych. Pomieszczenia te mają całe zaplecze sanitarne (toalety, umywalka, prysznic) oraz przechowywane są tam sprzęty do tej działalności. Są to też jedyne pomieszczenia na terenie gospodarstwa, gdzie można było pomieścić kilkudziesięcioosobowe grupy uczestników warsztatów organizowanych przez skarżącą. Ponadto, budynki te zostały wpisane do ewidencji środków trwałych i skarżąca, przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej, co miesiąc, dokonywała z tego tytułu odpisów amortyzacyjnych oraz zaliczała wydatki na remont wskazanych pomieszczeń do kosztów uzyskania przychodów. Te ustalenia faktyczne prawidłowo poczynione w sprawie przez organy podatkowe, za podstawę orzeczenia przyjmuje także skład orzekający w sprawie. Stan faktyczny został ustalony w sprawie przez organy podatkowe - zgodnie z przepisami art. 122 i art. 187 § 1 o.p. - w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki, bez przekroczenia granic ustawowej swobody oceny dowodów, poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Ustalenia organów podatkowych wynikają z analizy całego zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, na który składają się, ponad złożone przez skarżących informacje w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 za lata 2012-2014 oraz ich korekty, inne dokumenty, a w szczególności informacje z CEIDG, informacje z bazy danych ewidencji gruntów i budynków, protokoły oględzin nieruchomości wraz z dokumentacją fotograficzną, dokumentacja księgowa skarżącej pozyskana w toku przeprowadzonej kontroli podatkowej wobec skarżących, prawidłowo włączone do akt postępowania w sprawie. Organy podatkowe skonfrontowały deklaracje i oświadczenia składane przez skarżących z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie, prawidłowo uznając, że twierdzenia skarżących o braku związku pomieszczeń w budynkach gospodarczych z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materialne dowodowym. Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie zachodziła konieczność czynienia dodatkowych ustaleń w zakresie korzystania bądź jego braku ze spornych pomieszczeń w budynkach gospodarczym w działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą, ponad ustalenia poczynione przez organy podatkowe, a obejmujące ustalenie przystosowania pomieszczeń do prowadzenia tej działalności i wykazywania ich przez skarżącą w ewidencjach i rozliczeniach podatkowych jako budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a zatem w pełni wystarczały na przyjęcie ustalenia, że sporne pomieszczenia były wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej. Jednocześnie, za nieuprawniony należało uznać zarzut skargi, że wprowadzenie powierzchni tych budynków do ewidencji środków trwałych oraz ich amortyzacja, a także zaliczenie wydatków na remont do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej, nie jest wystarczające dla uznania, iż budynek ma związek z działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2012.361 ze zm.), dalej: "u.p.d.o.f.", kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Natomiast, zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt u.p.d.o.f., amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi. Z brzmienia przywołanych przepisów wynika wprost, że wprowadzenie przez podatnika nieruchomości, w tym przypadku budynku, do ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych oraz zaliczanie wydatków związanych z ich eksploatacją, remontem do kosztów uzyskania przychodów, przesądza o wykorzystywaniu nieruchomości na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalności gospodarczej. Z bogatego orzecznictwa sądowoadministracyjnego w zakresie podatku od nieruchomości wynika również, że powyższe okoliczności stanowią jedną z podstawowych przesłanek ustalenia, iż nieruchomość ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą (por.: wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 1796/14; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 478/14, lub wyrok WSA w Szczecinie z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 1002/16). Wskazać bowiem należy, że w braku, chociażby pośredniego związku z działalnością gospodarczą (niewykorzystywania ich w działalności gospodarczej) amortyzacja budynków oraz wydatki na ich remont nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej, tym samym skoro skarżąca wprowadziła ww. budynki do ewidencji środków trwałych, jednocześnie potwierdziła że były one wykorzystywane, chociażby w sposób pośredni, w prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji, według składu orzekającego w sprawie, organy podatkowe dokonały prawidłowej oceny prawnej przeznaczenia pomieszczeń gospodarczych na cele związane z działalnością gospodarczą, Skoro bowiem organy ustaliły niewątpliwy związek pomieszczeń gospodarczych z działalnością gospodarczą skarżącej, to - zgodnie z art. 2 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. - budynki te w części przeznaczonej na działalność gospodarczą ([...] m2) podlegały opodatkowaniu według stawki określonej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, którą organy prawidłowo zastosowały odwołując się do uchwalonych przez radę gminy stawek na poszczególne lata, które nie przekroczyły górnych stawek wskazanych w u.o.p.l. Wbrew twierdzeniom skargi, w sprawie nie zachodzi żaden z wyjątków określonych w u.p.o.l., wyłączający od opodatkowania ww. budynki. Po pierwsze, budynki nie korzystają z wyłączenia o którym mowa w art. 1a ust. 2 u.p.o.l., bowiem jak wynika z okoliczności sprawy działalność agroturystyczna skarżącej jest odrębną działalnością od prowadzonej przez nią działalności gospodarczej w zakresie zajęć sportowych, rekreacyjnych oraz artystycznych. Ze znajdujących się w aktach sprawy ofert usług proponowanych przez skarżącą wynika, że prowadzenie zajęć sportowych, rekreacyjnych oraz artystycznych było oferowane co do zasady odrębnie od usług zakwaterowania. Możliwość noclegu i wyżywienia miała charakter poboczny, dodatkowy. Nadto, wyłączenie działalności agroturystycznej spod definicji działalności gospodarczej dotyczy jedynie wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5, a nie organizowania dodatkowych, odrębnych zorganizowanych zajęć dla różnych grup, również niekorzystających z usług noclegu w budynkach mieszkalnych, lecz w innych budynkach na terenie gospodarstwa wiejskiego. Także, wbrew argumentacji strony skarżącej, definicja działalności gospodarczej zamieszczona w u.s.d.g. nie znajduje zastosowania w sprawie, gdyż dla potrzeb podatku od nieruchomości w u.p.o.l. zamieszczono w art. 1a ust. 2 własną definicję legalną działalności gospodarczej i tylko ta definicja może być brana pod uwagę przy interpretowaniu tego terminu. Ponadto, również nie znajduje uzasadnienia zarzut niezastosowania art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Z wykładni językowej przepisu jednoznacznie wynika, że aby podatnik mógł korzystać ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., z okoliczności sprawy powinno wynikać, że dana nieruchomość lub jej część jest wykorzystywana przez stowarzyszenie na potrzeby prowadzenia działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu. Jednocześnie, nieruchomość ta w omawianym zakresie nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, a opisana ww. kwalifikowana działalność na niej prowadzona musi odbywać się w ramach statutowej działalności stowarzyszenia. Wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej wyklucza możliwość zastosowania zwolnienia (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 1511/13; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1048/07). Powyższy pogląd sąd w składzie orzekającym w sprawie w całości podziela. Mając zatem na uwadze fakt, że skarżąca wykorzystywała budynki w działalności gospodarczej, w sprawie nie znajduje zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Ponadto, wskazać, należy że pomimo wykorzystywania - jak twierdzą skarżący - nieruchomości na cele statutowe stowarzyszenia, nie dochowali oni obowiązku aktualizacji informacji o której mowa w art. 6 u.p.o.l.. Zgodnie z art. 6 ust. 10 u.p.o.l., obowiązek składania informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz deklaracji na podatek od nieruchomości, o którym mowa w ust. 6 i w ust. 9 pkt 1, dotyczy również podatników korzystających ze zwolnień na mocy przepisów niniejszej ustawy. Tym samym, fakt zmiany wykorzystywania budynku gospodarczego związany z przeznaczeniem go na siedzibę stowarzyszenia podlega obowiązkowi zgłoszenia aktualizacyjnego w podatku od nieruchomości. Ponadto, w sprawie nie budzi wątpliwości solidarny charakter zobowiązania podatkowego ciążącego na skarżących. Obowiązujące przepisy prawa nie pozwalają na opodatkowanie części nieruchomości, stanowiącej współwłasność, stosownie do udziałów w tej nieruchomości lub zgodnie z faktycznym jej wykorzystywaniem przez poszczególnych współwłaścicieli. Bez wpływu na wynik sprawy pozostają również twierdzenia skarżących o ich subiektywnym przekonaniu co do posiadania tytułu własności do spornych budynków jedynie przez skarżącego. Wskazać bowiem należy, że informacja o współwłasności nieruchomości wpisana jest do księgi wieczystej nieruchomości. Natomiast, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U.2001.124.1361 ze zm.), księgi wieczyste są jawne. Nie można zasłaniać się nieznajomością wpisów w księdze wieczystej ani wniosków, o których uczyniono w niej wzmiankę. Mając powyższe okoliczności na uwadze, wskazać także należy, że w pierwotnych decyzjach (nakazach płatniczych) ustalających łączne zobowiązanie pieniężne z tytułu podatku rolnego, leśnego i nieruchomości zostało ustalone jedynie wobec skarżącego. Tym samym, organ podatkowy I instancji, dokonując rozliczenia podatku po wznowieniu postępowania, prawidłowo rozdzielił działki objęte współwłasnością skarżących od działek będących własnością jedynie skarżącego, a następnie odpowiednio w dwóch odrębnych decyzjach określił łączne zobowiązanie pieniężne wobec tych podmiotów. Podsumowując powyższe rozważania, również jako nieuprawnione należało ocenić zarzuty skargi wobec poprawnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organy podatkowe rzetelnie zgromadziły materiał dowodowy, umożliwiający dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a następnie dokonały, przedstawionej w uzasadnieniu decyzji, jego całościowej i spójnej oceny, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, rozpatrując wszystkie zebrane w sprawie dowody, każdy z nich z osobna i we wzajemnych ich związku. Stąd też, ustalony w sprawie stan faktyczny a następnie wyciągnięte na jego podstawie wnioski, w ocenie sądu, uznać należało za prawidłowe. Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Mając na uwadze powyższe okoliczności, sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i - na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm.) - orzekł o oddaleniu skargi.