I SA/Sz 257/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędzia WSA Bolesław Stachura Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 maja 2018 r. sprawy ze skargi "B.-P.-T.-K.-P." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. S. z dnia [...] r., nr [...], którą określono "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej: "Strona", "Spółka" lub "Skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. w łącznej kwocie [...]zł. Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym sprawy. Strona jest - i pozostawała w 2017 r. - dzierżawcą nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym Kucharowo, składającej się z części niezabudowanej działki gruntu nr [...] o powierzchni [...] m2. Wskazana nieruchomość jest dzierżawiona na podstawie umowy dzierżawy zawartej ze Skarbem Państwa (reprezentowanym przez Nadleśnictwo S.) na czas oznaczony od 1 listopada 2002 r. do 31 marca 2020 r. W złożonej w dniu 31 stycznia 2017 r. deklaracji na podatek od nieruchomości DN-1 Strona wykazała do opodatkowania [...] m2 powierzchni gruntu ww. działki, jako część gruntu związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, zaś [...] m2 jej powierzchni jako grunty pozostałe. Powyższa klasyfikacja została dokonana przez Stronę na skutek uznania, że część gruntu – ze względów technicznych - nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia przez Stronę działalność gospodarczej. Po bezskutecznym wezwaniu Strony do korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2017 r. Burmistrz B. S. postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2017 r. wszczął postępowanie podatkowe w rozpoznawanej sprawie. W toku postępowania organ I instancji ustalił, że Strona jest przedsiębiorcą zaś na dzień 1 stycznia 2017 r. ww. grunt był sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków symbolem K (kopaliny). Organ, odnosząc się do kwestii względów technicznych gruntów oraz terminu rekultywacji gruntów - na który powoływała się Strona uzasadniając istnienie względów technicznych uniemożliwiających jej wykorzystywanie spornych gruntów w prowadzonej działalności gospodarczej - wskazał na zmianę z dniem 1 stycznia 2016 r. definicji gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawartą w art. 1a ust. 2 a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", a także, na poglądy z orzecznictwa sądów administracyjnych, że okres rekultywacji gruntów stanowi element działalności gospodarczej, a zatem sporne grunty, będące w posiadaniu Strony będącej przedsiębiorcą powinny zostać opodatkowane w całości stawką jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. W konsekwencji ww. decyzją z dnia [...] r. organ I instancji określił Stronie zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2017 r. w łącznej kwocie [...]zł. Strona zaskarżyła decyzję organu I instancji odwołaniem, zarzucając, że wydana została z naruszeniem art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 4, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 u.p.o.l., art. 210 § 1 oraz art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2017.201 t.j. ze zm.; dalej "O.p."). Strona zarzuciła, że organ dokonał nieprawidłowej wykładani przesłanki "związania (gruntu) z prowadzeniem działalności gospodarczej". Zdaniem Spółki w stosunku do części gruntu, która została wyeksploatowana z kopaliny (torfu) uniemożliwione było jej wykorzystywanie w działalności gospodarczej, polegającej na wydobywaniu kopalin (z uwagi na proces rekultywacji), w związku z tym, utracił on przymiot związania z prowadzeniem działalności gospodarczej. Strona podniosła również zarzut dotyczący uzasadnienia decyzji Burmistrza (wskazując, że jest ono niepełne, nieprzekonujące oraz nierzetelne). Zaskarżoną do tutejszego Sądu ww. decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznał, że w obecnym stanie prawnym, tj. od 1 stycznia 2016 r., względy techniczne nie mają wpływu na stawkę podatku od nieruchomości, w związku z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.p.o.l. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom Spółki, obowiązek rekultywacji gruntu jest wpisany w działalność gospodarczą przedsiębiorcy jako jeden z etapów związanych z wydobywaniem kopalin, co oznacza, że działalność Strony jeszcze się nie zakończyła. Wskazano także, że grunt kopalny będący w posiadaniu Spółki jest związany z działalnością gospodarczą z uwagi na klasyfikację w ewidencji gruntów i budynków pod symbolem "K". Kolegium nie stwierdziło, aby organ I instancji dopuścił się zarzucanych naruszeń przepisów materialnych i proceduralnych. Strona zaskarżyła decyzję organu II instancji skargą wniesioną do tutejszego Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz Strony od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 4, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 u.p.o.l. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i uznanie, że w stosunku do części dzierżawionego od Skarbu Państwa gruntu działki, będącego w posiadaniu Skarżącej, nie wystąpiły względy techniczne powodujące, że część przedmiotowego gruntu nie była i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: – art. 210 § 1 oraz art. 124 O.p. poprzez brak wymaganego uzasadnienia faktycznego i prawnego dla stanowiska organu podatkowego oraz zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi z argumentacją jak w rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w przedstawionym wyżej zakresie, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, brak bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza w rozpoznawanej sprawie przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na jej wynik. Spór w niniejszej sprawie dotyczy w istocie prawidłowości uznania przez organy, czy grunty Skarżącej, stanowiące dzierżawioną od Skarbu Państwa niezabudowaną działkę nr [...] o powierzchni [...] m2 położoną w obrębie ewidencyjnym [...], w spornej części [...] m2 objęte rekultywacją i oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem "K" (kopaliny) powinny zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości wg stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem Skarżącej, spornych gruntów, jako objętych rekultywacją, nie może ona wykorzystywać w prowadzanej działalności gospodarczej. Mając zaś na uwadze wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. związek ten powinien być faktyczny, a nie jedynie teoretyczny i odnosić się do działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącą, a nie do jakiejkolwiek innej działalności gospodarczej. Wbrew zarzutom i wywodom skargi brak jest podstaw do podzielenia argumentacji skargi, zmierzającej do wykazania, że zadeklarowane przez skarżącą nieruchomości w części powinny być opodatkowane stawką jak dla gruntów pozostałych. Zgodnie z treścią art. 2 ust.1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. z podatnikami tego podatku są m.in. właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia, 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Wedle natomiast, mającego kluczowe znaczenie w sprawie, art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.: grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wynika, że za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy nie uważa się: 1) działalności rolniczej lub leśnej; 2) wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5; 3) działalności, o której mowa w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej ( działalności rolników w zakresie sprzedaży, o której mowa w art. 20 ust. 1 c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.). Natomiast jak stanowi art. 1a ust. 2a u.p.o.l., do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa wart. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Zasadniczym przedmiotem sporu w sprawie jest wykładnia, czy w świetle przytoczonego art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., sam fakt posiadania przez osobę fizyczną o statusie przedsiębiorcy nieruchomości gruntowej stanowiącej użytek kopalny, rodzi w każdym przypadku po jej stronie obowiązek opłacania podatku od nieruchomości z uwzględnieniem najwyższych stawek podatkowych, przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, ustawodawca w przepisach u.p.o.l. zawarł zasadę, w myśl której wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), zaś jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest kryterium posiadania i to w znaczeniu, o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego, wobec braku definicji posiadania w ustawie podatkowej. Ustawa podatkowa nic nie mówi o funkcji czy sposobie wykorzystania nieruchomości. Określając przedmiot opodatkowania, ustawodawca użył dwóch zdań współrzędnych, połączonych spójnikiem rozłącznym "lub" ("w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą"). Każde z tych zdań tworzy odrębną całość. Z tego powodu, określenie "prowadzący działalność" odnosi się do "innych podmiotów", o których mowa w drugim ze zdań współrzędnych. W ocenie Sądu, innego rozumienia formalnej definicji nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą, określonej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie sposób wywieść z żadnych przepisów ustawy, w szczególności z art. 5 u.p.o.l. Przepis ten przewiduje jedynie, że wysokość stawek podatku od nieruchomości określa rada gminy oraz określa sposób ustalenia ich wysokości. Z faktu, iż w art. 5 ust. 2 i ust. 4 u.p.o.l. ustawodawca przyznał radzie gminy uprawnienie do różnicowania stawek podatkowych w zależności od "rodzaju prowadzonej działalności", nie sposób wywodzić, że przedsiębiorca działalność faktycznie na posiadanej nieruchomości musi prowadzić. Z powyższego wynika, że w celu określenia prawidłowej stawki podatkowej organ jest uprawniony jedynie do ustalenia statusu podatnika i charakteru gruntu lub budynku, natomiast nie jest uprawniony do badania rodzaju związku łączącego nieruchomość z prowadzoną przez właściciela nieruchomości działalnością gospodarczą, czy sposobu wykorzystania nieruchomości. Tym samym przyjmuje się, że obiekt, nawet niewykorzystywany faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej, uznaje się za związany z działalnością, bowiem definicja ustawowa nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą. Sąd zauważa, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, iż pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szersze od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą (por. np. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2013 r., II FSK 2917/11; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r., II FSK 667/09, Lex nr 550099, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 sierpnia 2011 r., I SA/Bd 268/11, Lex nr 920025, czy wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 września 2010 r., I SA/Lu 297/10, Lex nr 749388). Sąd wskazuje, że w art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. dopuszcza się jedynie trzy odstępstwa od tej reguły. Zgodnie z tym przepisem: nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (a co za tym idzie nie są opodatkowane najwyższymi stawkami podatku): 1) budynki mieszkalne oraz grunty związane z tymi budynkami; 2) grunty, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynki, budowle lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa wart. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że przedmiotowa nieruchomość należy do przedsiębiorcy. Skarżąca przyznaje, że posiada ten status. Potwierdza to wpis do Krajowego Rejestru Sądowego. Dodatkowo zauważyć trzeba, że z treści umowy dzierżawy działki nr ˝ z dnia 31 lipca 2012 r. wynika, iż skarżąca dzierżawi grunt na cele prowadzonej działalności gospodarczej kopalnianej – eksploatacja torfowiska. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby w sprawie zaistniała którakolwiek z przesłanek określonych w treści art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. Przedmiotowy grunt w ewidencji gruntów oznaczony jest symbolem "K" - użytki kopalne. Nie jest to więc z całą pewnością gruntem związanym z tymi budynkami mieszkalnymi. Nie znajduje się pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych oraz nie jest on niezabudowany i objęty obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz.U. poz. 1777), i położony na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d u.p.o.l.). W świetle powyższego, za chybiony należy uznać zarzut skargi polegający na naruszeniu art. 1a ust. 1 pkt 3, w zw. z art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 4, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 u.p.o.l. poprzez ustalenie podatku od nieruchomości w wysokości należnej od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w sytuacji w której podatnik z przyczyn technicznych przedmiotowej nieruchomości nie wykorzystuje i obiektywnie nie mógł wykorzystywać do prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd wskazuje, że w związku ze zmianą brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., od dnia 1 stycznia 2016 r. nie można skutecznie powoływać się na okoliczność względów technicznych celem wyłączenia gruntów od opodatkowania według najwyższej stawki, zatem ustalenia w tym zakresie nie miałyby znaczenia dla wysokości podatku od nieruchomości. Powoływana zatem przez Stronę rekultywacja części gruntu, powodująca niemożność użytkowania posiadanych gruntów, a także wszelkie dowody dotyczące stanu technicznego dzierżawionego gruntu nie mogą odnieść oczekiwanego przez nią skutku. Okoliczności te pozostają bowiem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Podnosząc powyższe okoliczności Skarżąca pomija bowiem zmienioną od 1 stycznia 2016 r. treść ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie ulega zatem wątpliwości, że począwszy od 2016 r. kwestie stanu technicznego nieruchomości przestały mieć wpływ na opodatkowanie nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Niemniej jednak za aktualne na gruncie niniejszej sprawy, rozpoznawanej na podstawie zmienionych przepisów u.p.o.l. należy uznać stwierdzenie, że działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin obejmuje również rekultywację gruntów po wyczerpaniu złoża. Sąd podziela zatem stanowisko, że opodatkowanie wyższą stawką podlegają grunty związane z działalnością gospodarczą do czasu zakończenia rekultywacji terenów poeksploatacyjnych. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 1a pkt 4 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2017 roku), za działalność gospodarczą należy rozumieć działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej (wyjątek dotyczy działalności rolniczej lub leśnej i wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych). Zgodnie zaś z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013r., poz. 672 ze zm.; dalej: "u.s.d.g.") w zw. z art. 86 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808 ze zm.), działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Choć w art. 2 u.s.d.g. ustawodawca nie wymienia rekultywacji gruntów po wydobyciu złoża jako rodzaju działalności gospodarczej, to jednak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd (wyroki – poniżej), że stanowi ona część działalności w zakresie wydobywania kopalin. Pogląd ten i stawiane za nim argumenty podziela również Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekający w niniejszej sprawie. Jak wskazywano w orzecznictwie NSA nie jest możliwe wydobywanie kopalin bez jednoczesnego planowania i prowadzenia rekultywacji zdewastowanych w wyniku tego wydobycia gruntów. Warunek przeprowadzenia rekultywacji jest wprawdzie nałożony na przedsiębiorcę ustawą i nie podejmuje się on jego wykonania dobrowolnie, jednakże tylko z tego faktu nie można wyprowadzać wniosku, że rekultywacja nie stanowi jednej z faz (czynności) podejmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, wykonywanej w sposób ciągły. W ramach organizacji tej działalności niezbędne jest planowanie i stopniowe dokonywanie rekultywacji gruntów (zob. np. wyroki: z dnia 19 stycznia 2007 r., II FSK 75/06; z dnia 13 stycznia 2016 r., II FSK 2815/13; z dnia 16 czerwca 2016 r., II FSK 1320/14; z dnia 9 grudnia 2016 r., II FSK 3333/14, II FSK 2971/15 z dnia 6 grudnia 2017 r.). Podobny pogląd prezentowany jest też w piśmiennictwie (zob. L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Warszawa 2003, s. 49-54). Sąd podkreśla również, że zakończenie procesu rekultywacji gruntów stwierdzane jest decyzją starosty (art. 22 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 lutego 2005 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych Dz.U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm.). Do czasu zakończenia rekultywacji, stwierdzonej ostateczną decyzją właściwego organu administracyjnego, grunty te są faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W konsekwencji, organy podatkowe prawidłowo opodatkowały podatkiem od nieruchomości w najwyższej stawce, także część ww. działki, objętej procesem rekultywacji. Proces rekultywacji gruntów, jak wskazano powyżej, stanowi fazę wykorzystywania gruntów do celów prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto, jak wyżej wskazano oraz jak słusznie zauważyły organy orzekające w sprawie, objęte postępowaniem nieruchomości w 2017 r. były sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki kopalne oznaczone symbolem K. W dacie wydania zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji organy podatkowe, nie miały jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że sporna działka nie jest w jakiejkolwiek części użytkami kopalnymi i nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. nr 193 poz. 1287 ze zm.), organ podatkowy związany jest przy wymiarze podatku od nieruchomości danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Podsumowując, w ocenie Sądu, organ podatkowy prawidłowo uznał, że w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na posiadanie nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków symbolem K przez przedsiębiorcę, zastosowanie ma najwyższa stawka podatku od nieruchomości, tj. stawka od gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd podziela również stanowisko, że opodatkowanie wyższą stawką podlegają grunty związane z działalnością gospodarczą do czasu zakończenia rekultywacji terenów poeksploatacyjnych i przeprowadzeniu stosownego postępowania administracyjnego w zakresie klasyfikacji gruntów i zmian w ewidencji gruntów i budynków. Sąd stwierdza więc, że w sprawie nie doszło do błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jak również do niewłaściwego zastosowania tego przepisu. Zdaniem Sądu, wobec jednoznacznej treści ww. przepisu i braku możliwości w stanie prawnym sprawy rozpatrywania rekultywacji w kategorii względów technicznych wyłączających opodatkowanie w stawce wyższej, brak jest także podstaw do czynienia organom zarzutu wadliwości ustalenia stanu faktycznego, czy organowi odwoławczemu nie odniesienia się do istotnych argumentów odwołania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd podzielił zarzuty skargi, co do naruszenia art. 210 § 1 w zw. z art. 124 O.p. jednak w ocenie Sadu uchybienie to nie miało wpływu na wynik postępowania. Sporządzone przez organ II instancji uzasadnienie jest wyjątkowo lakoniczne i nie zawiera pełnego uzasadnienia w zakresie przyjętych podstaw prawnych podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu jednak zaskarżona decyzja została zatem wydana w oparciu o prawidłowe przepisy prawa materialnego. Argumentacja zawarta w jej uzasadnieniu choć bardzo lakoniczna pozwala Sądowi na dokonanie oceny prawidłowości ustalenia przez organ podatkowy stanu faktycznego w jego istotnych dla rozstrzygnięcia aspektach oraz prawidłową wykładnię przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem Sądu organy podatkowe nie naruszyły ustawowych reguł prowadzenia postępowania, prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy, pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się naruszenia reguł oceny dowodów. W ocenie Sądu organy podatkowe zgromadziły w sprawie wyczerpujący materiał dowodowy, który należycie oceniły, dokonując bez naruszenia przepisów postępowania prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego, dokonując ich prawidłowej wykładni. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, orzekając jak w sentencji wyroku.