I SA/Sz 336/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. Ć. na negatywny wynik procedury odwoławczej dotyczącej oceny projektu, zgłoszonego do konkursu Nr RPOWZ/1.1.1/SchematA/2010/1, zawartej w informacji Zarządu Województwa z dnia [...] Nr [...] p o s t a n a w i a: pozostawić skargę bez rozpatrzenia Pismem z dnia 28 marca 2011 r. M.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na negatywny wynik procedury odwoławczej dotyczącej wniosku skarżącego o dofinansowanie projektu w ramach konkursu nr [...] ogłoszonego w dniu [...] przez Zarząd Województwa [...], działającego jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013 (RPO WZ). Do skargi dołączone zostały następujące dokumenty: kserokopia potwierdzenia złożenia wniosku o dofinansowanie w dniu 24 maja 2010 r., wniosek o dofinansowanie, biznes plan (jako załącznik do wniosku), kserokopia pisma Wydziału Wdrażania RPO z dnia 4 października 2010 r. informującego o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie złożonego przesz skarżącego, kserokopia protestu z dnia 22 października 2010 r., kserokopia pisma Wydziału Zarządzania RPO z dnia 7 grudnia 2010 r. o uwzględnieniu protestu i skierowaniu wniosku do ponownej oceny ekonomiczno-finansowej oraz kserokopia pisma Wydziału Wdrażania RPO z dnia 2 marca 2011 r. informującego o negatywnej ocenie projektu i jego odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwana: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność określone w art. 3 § 2 ww. ustawy. Stosownie do art. 3 § 3 tej ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej zwana u.z.p.p.r.), kontroli sądów administracyjnych poddany został tryb dokonywania przez Instytucję Zarządzającą programami operacyjnymi oceny projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych. W przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji o wynikach oceny jego projektu może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych (art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r.). Właściwa Instytucja informuje wnioskodawcę na piśmie o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c (art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r.). Skargę należy wnieść w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, wydanej w wyniku procedury odwoławczej, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 (art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r.). Stosownie do treści art. 30c ust. 3 u.z.p.p.r. w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe. Natomiast wniesienie skargi po terminie, o którym mowa w ust. 2, niekompletnej bądź bez uiszczenia opłaty sądowej w terminie, o którym mowa w ust. 2 powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia (art. 30 c ust. 5 u.z.p.p.r.). Rozpoznając przedmiotową sprawę w pierwszej kolejności Sąd dokonał zbadania warunków formalnych dopuszczalności skargi, zgodnie ze wskazanymi wyżej wymogami i stwierdził, że skarga została wniesiona w ustawowo określonym terminie, po wyczerpaniu środka odwoławczego przysługującego zgodnie z systemem realizacji przedmiotowego programu operacyjnego i należycie opłacona, jednak jest niekompletna. Skarga niekompletna w rozumieniu przepisu art. 30c ust. 2 pkt 5 ustawy oznacza braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zdanie 1 u.z.p.p.r. Kompletność skargi odnosi się do kompletności dokumentacji w sprawie, która to dokumentacja szczegółowo została przez ustawodawcę określona w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. (por. postanowienie NSA z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt II GSK 454/10, postanowienie NSA z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 969/09). Wynikający z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. obowiązek wniesienia skargi wraz z kompletną dokumentacją sprawy, ma na celu umożliwienie sądowi administracyjnemu kontrolę negatywnego wyniku procedury odwoławczej. Wprowadzając tak restrykcyjne wymogi ustawodawca nałożył na właściwą instytucję obowiązek pouczenia w informacji o wynikach procedury odwoławczej o zasadach, trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie instytucja zarządzająca dopełniła ustawowego obowiązku, o którym mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. zamieszczając w piśmie z dnia 2 marca 2011r., informującym o negatywnej ocenie projektu i jego odrzuceniu, stosowne pouczenie w zakresie konieczności dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji. Skarga M.C. na dzień jej wniesienia, tj. 29 marca 2011 r. była niekompletna, ponieważ oprócz jednego załącznika w postaci biznes planu nie dołączono do niej pozostałych załączników. Skarżący bowiem składając wniosek do Instytucji Zarządzającej złożył go wraz z 11 załącznikami tj. biznes planem, wypisem z dokumentu rejestrowego, dokumentami potwierdzającymi sytuację finansową wnioskodawcy, formularzem informacji o pomocy publicznej dla podmiotów ubiegających się o pomoc inną niż de minimis, oświadczeniem o nieotrzymaniu pomocy publicznej, dokumentami związanymi z wpływem projektu na środowisko naturalne, formularzem do wniosku o dofinansowanie w zakresie OOŚ, zaświadczeniem organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000, decyzją o umorzeniu postępowania w sprawie decyzji środowiskowej, harmonogramem rzeczowo-finansowym realizacji projektu oraz innymi załącznikami. W postępowaniu sądowoadministracyjnym zainicjowanym skargą, o której mowa w art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. wyłączone jest stosowanie art. 52-55 p.p.s.a. W związku z tym na właściwej instytucji zarządzającej nie ciąży obowiązek przedstawienia sądowi odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy (art. 54 § 2). Sąd przy rozpoznaniu skargi dysponuje zatem tylko dokumentacją złożoną przez skarżącego. Ponadto z uregulowań ustawy, które stanowią lex specialis do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wynika, aby dopuszczalne było wezwanie przez sąd skarżącego do usunięcia braków skargi w tym zakresie. Wymóg złożenia kompletnej skargi wraz z dokumentacją ciąży wyłącznie na skarżącym, ponieważ to on zobligowany został do dostarczenia takiego materiału dowodowego, który umożliwi sądowi merytoryczne rozpoznanie skargi w zakreślonym 30-dniowym terminie, bez potrzeby jego uzupełniania przez sąd. Ustawodawca poprzez modyfikację sądowego postępowania (m.in. skrócenie terminu do złożenia skargi, wyeliminowanie pośrednictwa organu przy jej wniesieniu, wprowadzenie terminu do rozpoznania skargi) miał na względzie uzyskanie efektu szybkości postępowania. W związku z tym, przepis art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r., przewidujący, że w razie wystąpienia braków skargi w nim wymienionych, skargę pozostawia się bez rozpatrzenia, należy stosować bez potrzeby uzupełniania braków pisma zgodnie z art. 49 p.p.s.a. Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte w postanowieniu z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 568/09, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepis art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r. znosi stosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a. w stosunku do skargi niekompletnej. Wezwanie do uzupełnienia może dotyczyć wyłącznie innych braków skargi niż jej kompletność. Stanowisko to potwierdza również postanowienie NSA z dnia 27 lipca 2010r., sygn. akt II GSK 785/10, a także postanowienie z dnia 21 kwietnia 2010r., sygn. akt II GSK 345/10. Ponadto podkreślić trzeba, w przedmiocie kompletności skargi, że nie ma znaczenia to, czy brakujące załączniki mają wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Kompletność skargi oznacza przedłożenie wszystkich załączników (por. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II GSK 1042/10, postanowienie z dnia 27 lipca 2010 r. sygn. akt II GSK 785/10, postanowienie z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 345/10). Wskazać również należy, że w wyroku z dnia 21 kwietnia 2010r., sygn. akt II GSK 370/10 Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że procedury konkursowe mają na celu wyłonienie do dofinansowania projektów istotnych z punktu widzenia realizowania polityki rozwoju i pochodzących od wnioskodawców sprawnych, dokładnych i dobrze zorganizowanych. Wnioskodawcy, którzy z powodzeniem przejdą trudne procedury konkursowe dają lepszą gwarancję, że przyznane dofinansowanie zostanie należycie wykorzystane. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarżący wniósł skargę niekompletną, co skutkuje pozostawieniem jej bez rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r.