I SA/Sz 851/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 r., po wznowieniu postępowania oddala skargę. 1. Decyzją ostateczną z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy K. ustalił I. B.-B. (dalej powoływanej jako: "Podatniczka", "Skarżąca") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r., w kwocie [...] zł. 2. W dniu 2 grudnia 2013 r. Podatniczka złożyła w Urzędzie Gminy K. wniosek o wznowienie postępowania (z dnia 21 listopada 2013 r.) w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną Wójta Gminy K. z dnia 26 marca 2013 r. W uzasadnieniu Podatniczka wskazała, że Organ podatkowy w ww. decyzji nie uwzględnił wniosku o zastosowanie zmniejszonych stawek w wymiarze podatku za budynki i grunty ze względu na zły stan techniczny nieruchomości oraz ze względu na wykreślenie adresów z D. (ul. P. [...] ) z ewidencji działalności gospodarczej. Ponadto wskazała na przesłankę wznowieniową z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.– dalej powoływanej jako: "O.p."). Podatniczka podkreśliła, że Wójt Gminy K. jest w posiadaniu istotnych dokumentów uzasadniających przedmiotowy wniosek o wznowienie: opinii dotyczącej aktualnego stanu technicznego byłego ośrodka wczasowego "K." oraz protokołu pokontrolnego sporządzonego przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K. Zdaniem Podatniczki wniosek o wznowienia ma na celu usuniecie ciężkich wad, które ujawniły się po wydaniu decyzji ostatecznej poprzez ponowne rozpatrzenie sprawy podatkowej. 3. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Organ wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Po przeprowadzeniu postępowania Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2013. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Organ stwierdził, że w sprawie zaistniała wskazywana przez Podatniczkę przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Organ biorąc pod uwagę wniosek Podatniczki oraz fakt, że dokumenty, na które się powołuje, tj. opinia dotycząca aktualnego stanu technicznego byłego ośrodka wczasowego "K." oraz protokół pokontrolny sporządzony przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K., wpłynęły do Organu dopiero po wydaniu decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, wznowił przedmiotowe postępowanie. Jednakże uznał, że nie zaistniały w sprawie okoliczności uzasadniające uchylenie decyzji ostatecznej. Organ I instancji przytoczył również przepisy art. 1a ust. 1 pkt 3, pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1994 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. – dalej powoływanej jako: "u.p.o.l.") i po przeprowadzeniu ich interpretacji stwierdził, że wykreślenie miejsca prowadzenia działalności gospodarczej z ewidencji, nie pozwala na przyjęcie, że podmiot gospodarczy nie istnieje. Tym samym utrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji ostatecznej w kwestii wykreślenia adresów w D. z ewidencji działalności gospodarczej, jako nie mające wpływu na sposób opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Odnosząc się do argumentacji zamieszczonej we wniosku o wznowienie, dotyczącej złego stanu technicznego obiektu oraz uwzględniając powołane przez Podatniczkę dokumenty, Organ wskazał, że nie każda przyczyna złego stanu technicznego budynku uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej, lecz tylko taka, które prowadzi do oceny, że jest on w stanie katastrofalnym, grożącym jego zawaleniem. Na ww. okoliczność Organ powoła wyrok NSA z dnia 29 marca 2012 r., II FSK 1860/10. Zdaniem Organu stan budynków w D. nie daje w oparciu o zbadaną dokumentację podstaw do zastosowania stawki, jak za budynki pozostałe. Obiekty te są w prawdzie zdewastowane, ale nie są zrujnowane, wymagają wykonania remontu m.in. osuszenia ścian, wstawienia szyb, usunięcia pęknięć, ale nie ma konieczności odtwarzania budynków. 4. W odwołaniu od decyzji z dnia 5 lutego 2014 r. (błędnie opatrzonego datą 5 lutego 2013 r.) Podatniczka wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzuciła Organowi I instancji wydanie decyzji z naruszeniem: – art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez błędną interpretację treści tego przepisu w sytuacji, gdy przedmiotowa nieruchomość ze względów technicznych nie mogła oraz w dalszym ciągu nie może być wykorzystywana do prowadzenia przez Podatniczkę działalności gospodarczej, – art. 187 § 2 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie, poprzez zaniechanie oględzin przedmiotowej nieruchomości, – art. 180 i art. 187 1 w zw. z art. 122 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że ciężar dowodu na okoliczność, iż przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej "ze względów technicznych" obciąża podatnika, tj. Podatniczkę. W uzasadnieniu odwołania podniosła, że wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad, następuje w sytuacji, gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do przeprowadzenia tej działalności. Zdaniem Podatniczki w celu prawidłowego zbadania, czy zaistniały przesłanki do obniżenia stawki podatku dopuszczalne jest zgodnie z art. 180 § 1 O.p., jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Powołując się na orzecznictwo sądów Podatniczka wskazała, że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale i niezależnie od woli podatnika. W związku z tym chodzi o takie wady fizyczne budynków i budowli, które w sposób stały, a nie przejściowy, uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem. Podatniczka wskazała, że w związku z przeszkodami natury prawnej i faktycznej nie może w sposób stały i zorganizowany prowadzić działalności gospodarczej z wykorzystaniem tej nieruchomości. Znajduje więc potwierdzenie w niniejszej sprawie przedstawione powyżej stanowisko. W opinii Podatniczki, decyzja wymiarowa została wydana przez Organ bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, pomimo iż ustawodawca umożliwił mu skorzystanie z szerokiego wachlarza środków dowodowych, w tym oględzin. To na Organie spoczywa obowiązek wykazania wszelkimi środkami dowodowymi w oparciu o zasady postępowania wyrażone w art. 180 i art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p.), że nie zachodzi w sprawie przesłanka wyjątkowa względów technicznych. Tym czasem, jak wskazała Podatniczka w rozpoznawanej sprawie Organ przyjął z góry, bez żadnego pozytywnego dowodu, że przesłanki nie zostały wykazane. 5. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nr [...] . Uzasadniając rozstrzygnięcie Organ odwoławczy wyjaśnił przyczyny, które przesądziły o uznaniu odwołania Podatniczki za nieuzasadnione. Nie podzielił zarzutów odwołania wskazując w pierwszej kolejności, że nie zostały naruszone przepisy art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Ponadto Organ nie podzieli argumentacji dotyczącej zarzutów zawartych w pkt 2 i 3 odwołania Podatniczki. 6. Po rozpoznaniu skargi na decyzję Organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt 816/14 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Organ mimo zawartych w aktach sprawy informacji, co do osób współwłaścicieli, nie dokonał ustaleń w tym zakresie. W związku z tym naruszył ogólne zasady postępowania wynikających z art. 122 O.p. oraz art. 123 O.p. 7. W związku z zaleceniami Sądu zamieszczonymi we ww. wyroku, Organ odwoławczy decyzją z dnia [..] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji z dnia 21 stycznia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji, Organ odwoławczy wskazał, że stronami postępowania są wszyscy współwłaściciele przedmiotowych nieruchomości, tj. Podatniczka oraz B. H. i P. H. Niniejsze ustalenia potwierdzają także zapisy ksiąg wieczystych prowadzonych dla nieruchomości objętych postępowaniem wymiarowym. Odnosząc się do analizy odwołania wniesionego przez Podatniczkę, Organ odwoławczy zwrócił w pierwszej kolejności uwagę na wyjątkowy charakter postępowania o wznowienie postępowania podatkowego. Po przytoczeniu właściwych dla rozstrzygnięcia przepisów prawa wskazując, iż podstawą wniesienia postępowania w niniejszej sprawie była przesłanka wymieniona w art. 240 P 1 pkt 5 O.p. Organ odwoławczy ponownie badając akta sprawy (uwzględniając powołane przez Podatniczkę dokumenty – szerzej opisane wyżej) nie dostrzegł naruszenia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez błędną interpretację treści tego przepisu. Zdaniem Organu odwoławczego z treści niniejszej regulacji wynika, że jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej jest kryterium posiadania (w rozumieniu przepisów prawa cywilnego). Organ ustalił, że bez wątpienia podatniczka, jako współwłaściciel nieruchomości legitymuje się statusem przedsiębiorcy, a ponadto przedsiębiorcą jest także P. H. (wykonujący działalność gospodarczą pn. H. P. H.). Powyższe jest wystarczającą przesłanką do zastosowania dla przedmiotowych nieruchomości stawki podatkowej w podwyższonej wysokości, tak też prawidłowo uznał Organ I instancji. Bez znaczenia pozostaje natomiast fakt wykreślenia z rejestru adresów, pod którymi zlokalizowane są nieruchomości. Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska Podatniczki w zakresie naruszenia przepisów opisanych w pkt 2 i 3 odwołania. Z analizy akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na dowodach prawidłowo zgromadzonych i w sposób wystarczający wyjaśniających sprawę. Podatniczka przedłożyła opinię o stanie technicznym nieruchomości, która została przeanalizowana i oceniona. Na tej podstawie Organ doszedł do przekonania, że nieruchomość choć znajduje się w złym stanie technicznym, nie może zostać zakwalifikowana do nieruchomości, która nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. W związku z tym brak jest podstaw do uchylenia decyzji, której wzruszenia w trybie wznowieniowym domagała się Podatniczka. 8. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Skarżąca zarzuciła naruszenie: – art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną interpretację treści tego przepisu, w sytuacji gdy przedmiotowa nieruchomość ze względów technicznych mających charakter trwały, nieusuwalny, niezależny od przedsiębiorcy oraz z uwagi na pozbawienie skarżącej posiadania ww. nieruchomości, nie mogła oraz w dalszym ciągu nie może być wykorzystywana do prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej; – art. 187 § 1 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie; – art. 180 i art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 122 O.p. a to poprzez błędne przyjęcie, że ciężar dowodu na okoliczność, iż przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej "ze względów technicznych" obciąża podatnika, tj. skarżącą i zaniechanie przeprowadzenia z urzędu jakichkolwiek ustaleń własnych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca zakwestionowała ustalenia i stanowisko wyrażone w decyzji Organu odwoławczego. W pierwszej kolejności wskazała, że względy techniczne, od których uzależnione jest zastosowanie stawki preferencyjnej podatku wymają indywidualnego zbadania i wykazania. Nie jest więc wymagane istnienie rozstrzygnięcia w tej kwestii przez jakiekolwiek organy administracyjne, gdyż wymogu takiego nie przewiduje przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., ani inny przepis prawa. Bak również w u.p.o.l. definicji legalnej pojęcia "względy techniczne". Jak wskazała Skarżąca w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że chodzi tu o takie wady fizyczne budynków i budowli, które w sposób trwały, a nie przejściowy, uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę zgodnie z celem prowadzonej działalności. Konfrontując powyższe ze stanowiskiem Organu, Skarżąca podkreśliła, że nie jest możliwe wyremontowanie przedmiotowych nieruchomości, bowiem stanowiłoby to czynność przekraczająca zwykły zarząd i w związku z tym wymagana jest zgoda pozostałych współwłaściciel. Obecnie toczy się przed Sądem Rejonowym w K. pod sygn. akt [...] postępowanie o zniesienie współwłasności nieruchomości (w tym również położonych na ul. P.). W dalszej kolejności Skarżąca, podkreśliła, iż Organ pominął okoliczność, zgonie z którą nie pozostaje ona w posiadaniu spornych nieruchomości, które znajdują się w wyłącznym posiadaniu przez B. i P. H. W tych okolicznościach Skarżąca nie może w sposób stały i zorganizowany prowadzić działalności gospodarczej z wykorzystaniem nieruchomości. Opisane okoliczności potwierdzają, że Organ I instancji wydał decyzje wymiarową z naruszeniem zasad postępowania dowodowego, nie rozważając bowiem wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Organ przyjął z góry, bez żadnego dowodu pozytywnego, iż skoro Skarżąca nie przedstawiła dowodów, to brak przesłanek do przyjęcia preferencyjnych stawek. 9. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 10. Rozstrzygając o w przedmiocie wniosku Skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, Sąd postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2015 r. oddalił wniosek. Postanowienie uprawomocniło się w dniu 9 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 11. Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Sąd administracyjny bowiem został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. – zwanej dalej: p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, zgodnie z kryterium legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. 12. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd orzekający w niniejszej sprawie przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez Organy podatkowe, bowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury podatkowej. W dalszej części uzasadnienia elementy stanu faktycznego będą przywoływane wyłącznie w zakresie niezbędnym do oceny prawidłowości dokonanej przez Organy subsumcji. Wobec stanowiska Skarżącej, w sprawie należy wyraźnie podkreślić, że postępowanie podatkowe prowadzone było w trybie nadzwyczajnym (wznowieniowym), określonym w przepisach Działu IV, rozdziału 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – zwanej dalej: "O.p.". Wskazana powyżej okoliczność nie pozostaje bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Postępowanie nadzwyczajne, w tym również wznowieniowe wyznaczają granice kognicji zarówno organów podatkowych jak i sądu administracyjnego. Wynika to z faktu, że postępowania nadzwyczajne mają na celu weryfikację prawidłowości decyzji wydanych w postępowaniach pierwotnych (zwyczajnych). Istota tych postępowań sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozstrzygnięcia kwestii występowania przesłanek, określonych wprost w ustawie, wad decyzji ostatecznych oraz dopuszczalności "uruchomienia" stosownych trybów nadzwyczajnych z uwagi na skutki terminów przedawnienia zobowiązań publicznoprawnych dochodzonych w trybie przepisów procesowych zawartych w O.p. 13. Wznowienie postępowania podatkowego jest instytucją procesową, która polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji zaistnienia ustawowych przesłanek. Postępowanie w sprawie wznowienia jest nowym postępowaniem administracyjnym, odrębnym od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, co oznacza że jego przedmiotem nie są uchybienia zaistniałe na etapie postępowania pierwotnego. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania składa się z dwóch faz. W pierwszej z nich organ dokonuje oceny formalnych podstaw wznowienia tj. bada czy żądanie zostało wniesione w terminie przez podmiot uprawniony oraz czy spełnione zostały ustawowe przesłanki. Faza ta kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.) lub decyzją o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 O.p.). Druga faza postępowania ma charakter rozpoznawczy, którego celem jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia oraz w razie pozytywnego wyniku tej czynności. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania podatkowego było określenie Skarżącej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. Postępowanie zostało zakończone ostateczną decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nr [...] . Składając wniosek o wznowienie postępowania Skarżąca wskazała, jako podstawę wznowienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. 14. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że aby można było mówić o zaistnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności: muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wymiarowego, a ponadto okoliczności te lub dowody muszą być istotne dla sprawy, mogące mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, co wywoła konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Natomiast sformułowanie "wyjdą na jaw", użyte w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi. Nowość okoliczności lub dowodów polega na tym, że nikt dotychczas (ani organ, ani strona) nie zgłosił ich ani nie ujawnił, co więcej ważne jest, aby nowe dowody istniały już wcześniej, to jest w dniu wydania decyzji. 15. W niniejszej sprawie Skarżąca stoi na stanowisku, iż zasadne jest uchylenie ww. decyzji ostatecznej z dnia 26 marca 2013 r. z uwagi na opinię dotyczącą aktualnego stanu technicznego składnika budowlanego nieruchomości byłego ośrodka wczasowego "K." położonego w D. przy ul. P. [...] sporządzonego przez B. W. M. "L.-P." R. B. oraz protokołu pokontrolnego z lustracji ośrodka "K." sporządzonego przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K. 16. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wznowił postępowanie podatkowe uwzględniając wniosek Skarżącej w tym zakresie. Organ uznał, że w związku z tym, iż ww. dokumenty wpłynęły do organu podatkowego dopiero po wydaniu decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2013 r. uzasadnione jest wznowienie postepowania podatkowego. Decyzją z dnia 21 stycznia 2014 r. Organ I instancji odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 26 marca 2013 r., a następnie została ona utrzymana w mocy przez Organ odwoławczy decyzją z dnia 13 maja 2015 r. Analizując powyższe, Sąd stwierdza, że Organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że nie ma prawnych podstaw uchylenia decyzji ostatecznej. Zasadnie Organ odwoławczy, w uzasadnieniu swej decyzji, odniósł się do oceny istnienia wszystkich przesłanek wznowieniowych o jakich mowa w art. 240 § 1 O.p., a następnie przeanalizował sprawę z uwzględnieniem zarzutów zamieszczonych we wniosku o wznowienie oraz odwołaniu Skarżącej. 17. Wskazać należy, że stosownie do art. 1 a ust. 3 u.p.o.l. - za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się: grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. - opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty (pkt 1) i budynki lub ich części (pkt 2), przy czym, w myśl art. 4 ust. 1, podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. W myśl z art. 3 ust. 1 u.p.o.l.: "Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa(2) lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.". Art. 3 ust. 3 u.p.o.l. stanowi, że jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, [...]. (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). 18. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Organ odwoławczy przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i uwzględniając powyższe, Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Organ w zaskarżonej decyzji. Słusznie podnosił, iż kryterium wystarczającym do uznania za uzasadnione zastosowania stawki podatkowej podwyższonej wysokości jest kryterium posiadania. Przyjmuje się bowiem powszechnie, że od nieruchomości będących w posiadaniu przedsiębiorcy podatek powinien być płacony według najwyższych stawek. Sam fakt posiadania przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, budowli lub gruntu skutkować musi uznaniem tych obiektów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy czym jednocześnie nie ma miejsca sytuacja, w której przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Ta ogólna zasada określa istotę sposobu opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jako podatku majątkowego (od posiadania majątku). Nie nawiązuje on zatem do efektów ekonomicznych, co oznacza, że w aspekcie podatkowym (podstawa opodatkowania i stawka podatkowa) nie jest ważna intensywność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania oraz to, jakie (i czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe. Dlatego ewentualne faktyczne niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części w prowadzonej działalności gospodarczej – o ile nie jest spowodowane m.in. względami technicznymi – nie daje podstaw do rezygnacji, przy wymiarze podatku od nieruchomości, ze stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Objęcie nieruchomości w posiadanie przez przedsiębiorcę oznacza więc, co do zasady, powstanie u tegoż przedsiębiorcy obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, jako nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 535/15, wyrok NSA z 20 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1888/07, z dnia 11 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1927/12 - orzeczenia dostępne jest na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Na uwagę zasługuje fakt, że przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jako jeden z wyjątków od omawianej zasady, które dają podstawę do opodatkowania gruntów i budynków stawką właściwą dla gruntów i budynków pozostałych oraz nieobjęcia opodatkowaniem budowli, wprowadza przesłankę tzw. "względów technicznych". Pojęcie to w omawianej ustawie nie zostało zdefiniowane, jednakże jako wyjątek prowadzący do opodatkowania niższą stawką podatkową powinien być interpretowany ściśle, a więc wykładnia rozszerzająca tego pojęcia jest niedopuszczalna (por. wyroku NSA z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt II FSK 747/08 – orzeczenie dostępne jest na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie został wypracowany pogląd zgodnie, z którym przez "względy techniczne" należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy. Chodzi zatem o takie wady fizyczne budynków i budowli (gruntów), które w sposób stały, a nie przejściowy, uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem działalności. Analizowany przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. znajduje zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej (nie zależnymi od woli podatnika), całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot. Nie jest więc istotny brak środków finansowych, czy też opłacalność prowadzonego przedsięwzięcia gospodarczego (np. opłacalność przywrócenia budynków do stanu używalności). Istotną rolę odgrywa także element trwałości wyłączenia spowodowanego względami technicznymi. 19. Uwzględniając powyższe wywody, Sąd podziela ustalenia Organu w zakresie istnienia współwłasności przedmiotowej nieruchomości pomiędzy Skarżącą oraz P. i B. H. Trafnie Organ przyjął, że Skarżąca jako przedsiębiorcą pozostającym w posiadaniu opodatkowanych nieruchomości, nie wykazała jakoby zachodził opisywany powyżej wyjątek "względów technicznych", pozwalający na zastosowanie preferencyjnej stawki podatkowej. 20. W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty naruszenia art. art. 180 O.p. i art. 187 § 1 O.p. nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana w wyniku prawidłowo i kompletnie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Ponadto organ odwoławczy uwzględnił w ponownym postępowaniu odwoławczym wskazówki WSA w Szczecinie wyrażone w wyroku z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 816/14. 21. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.