II SA/Sz 1029/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpatrzeniu w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy W. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Gminy W., utrzymał w mocy decyzję Starosty Ł. z dnia [...] r., nr [...] dotyczącą ustalenia odszkodowania z tytułu odjęcia prawa własności nieruchomości gruntowej, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha z obrębu nr [...] W., gmina W., na rzecz byłego właściciela – M. F. – w wysokości [...] zł w związku z przejęciem ww. działki pod inwestycję drogową pn. "Budowa drogi dojazdowej na działce o nr ewid. [...] obręb [...] W. w miejscowości W.". Gmina W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 16 sierpnia 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na opisaną wyżej decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. Jednocześnie skarżąca Gmina zwróciła się do sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając złożonego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 tej ustawy w razie wniesienia skargi na decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania organ, który wydał zaskarżoną decyzję może z urzędu lub na wniosek strony skarżącej uwzględnić ten wniosek i w całości lub w części wstrzymać jego wykonanie. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Podkreślenia zatem wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić również należy, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że złożony przez niego wniosek jest zasadny w kontekście przedstawionych wyżej przesłanek i że ewentualna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki dotyczą jego osoby. Złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego nie oznacza bowiem automatyzmu w blokowaniu realizacji wynikających z niego praw i obowiązków. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca Gmina wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadniła, a w konsekwencji nie wykazała na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Rolą sądu nie jest natomiast domniemywanie w czym wnioskodawca upatruje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonego aktu (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2010 r. sygn. akt II FZ 223/10, z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt II OZ 73/11, z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 2988/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Ponadto, wyjaśnienia wymaga, że w przypadku, gdy strona we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, skutkujący oddaleniem wniosku. Uzasadnienie wniosku nie jest bowiem elementem obligatoryjnym, wpływającym na ważność wniosku i warunkującym jego dopuszczalność, zatem nie podlega uzupełnieniu poprzez wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. Ma ono za zadanie jedynie wykazanie i uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a więc jego niezamieszczenie nie powoduje odrzucenia wniosku, a jedynie uniemożliwia ewentualną ocenę okoliczności sprawy w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., art. 61 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt I OZ 848/13 z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt I OZ 744/14 z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II GZ 1291/16, czy z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OZ 737/17). Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku dotyczącego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwił zatem sądowi ocenę czy spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w wyżej cytowanym przepisie, co spowodowało konieczność odmowy jego uwzględnienia. W tym stanie rzeczy sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie znalazł podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku.