II SA/Sz 1248/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Starosta K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 627 z późn. zm. Zwanej dalej ustawą) cofnął M. P. uprawnienie do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii "B" prawa jazdy w związku ze stwierdzeniem u niego na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w wymienionym zakresie. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, decyzją z dnia [...] r. skierował stronę na badanie lekarskie z powodu kierowania pojazdem w stanie po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. W wyniku badania lekarskiego przeprowadzonego na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami w dniu [...] r. zostało wydane orzeczenie lekarskie nr [...], w którym lekarz stwierdził u Skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem silnikowym w zakresie kategorii m. in. "B" prawa jazdy. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Skarżący zarzucając jej rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające wpływ na treść wydanej decyzji – zasad generalnych postępowania administracyjnego, a mianowicie: 1. Zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - poprzez: 1) bezpodstawne przyjęcie, w oparciu wyłącznie o treść orzeczeń lekarskich wydanych w przedmiotowej sprawie, iż istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, pomimo iż: a) orzeczenia w oparciu, o które wydano zaskarżoną decyzję zawierają tylko i wyłącznie stwierdzenia w zakresie ewentualnego faktu istnienia przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów, b) orzeczenia nie zawierają chociażby w przybliżeniu określenia jakimi miałyby być rzekome przeciwwskazania, c) orzeczenia nie wskazują, jaki wpływ ma istnienie rzekomo stwierdzonych przeciwwskazań na możliwość prowadzenia pojazdu, d) orzeczenia WOMP w S. i IMP w Ł. nie zawierają żadnej informacji jakie metody diagnostyczne wykorzystano, jakie były ustalenia faktyczne i jakie wnioski implikuje poczynienie ewentualnych ustaleń faktycznych, co czyni stwierdzenie zawarte w treści decyzji, iż "istnieją przeciwwskazania do kierowania pojazdami" bezpodstawnymi, ze względu na brak jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie — więcej, braku jakichkolwiek informacji czy danych, na podstawie których można by poczynić takie ustalenia. 2) braku dokonania przez organ I instancji, z urzędu, ustaleń i rozstrzygnięcia wątpliwości ujawnionych w toku postępowania, w zakresie prawidłowości przebiegu badań, będących podstawą do wydania orzeczeń, w oparciu, o które wydana została zaskarżona decyzja, pomimo iż: a) Skarżący, w piśmie z dnia 14 sierpnia 2018 roku, kierowanym do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Ł. (przekazanym również organowi I instancji), wskazał istotne nieprawidłowości mające miejsce w toku badania, polegające na tym, iż lekarz prowadzący badanie nie tylko rozpoczął badanie mając już ustaloną tezę co do jego wyniku (co skutkuje pozbawieniem takiej osoby przymiotu obiektywizmu), ale i nie starał się czynić żadnych ustaleń faktycznych w toku badania, a jedynie starał się znaleźć okoliczności potwierdzające z góry przyjętą tezę, b) Skarżący wskazał na inne wyniki badań (orzeczenie psychologiczne nr [...] i orzeczenie lekarskie nr [...]), których treść stoi w jaskrawej sprzeczności z ustaleniami poczynionymi przez lekarzy WOMP w S. i IMP w Ł.. 2. Zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 K.p.a., zasady współdziałania organów administracji publicznej, wyrażonej w art. 7b K.p.a. oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli wyrażonej w art. 8 K.p.a., poprzez zaniechanie poczynienia we własnym zakresie i w trybie działania z urzędu ustaleń pozwalających rozstrzygnąć wątpliwości i okoliczności, o których mowa w ust. i pkt 1 i 2. 3. Zasady pogłębiania zaufania obywateli wyrażonej w art. 8 K.p.a., zasady informowania stron wyrażonej w art. 9 K.p.a. oraz zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 K.p.a., poprzez brak rozstrzygnięcia w treści decyzji wątpliwości i kolizji treści ustaleń orzeczeń lekarskich, oraz wyjaśnienia w treści uzasadnienia decyzji dlaczego jedno z orzeczeń lekarskich zostało uznane za wiarygodne, a jego stwierdzenie co do istnienia przeciwwskazań legło u podstaw wydanej decyzji, a inne zostały nie tylko zdyskwalifikowane, ale wręcz pominięte milczeniem. Naruszenie innych, aniżeli konstytuujące zasady generalne, przepisów postępowania administracyjnego, tj.: 1. Art. 77 K.p.a., w postaci zaniechania zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, poprzez bierność wobec niekompletności zebranych w sprawie dowodów (o której mowa w pkt. I, ust. 1 pkt 1), 2. Art. 80 K.p.a. w postaci przekroczenia zasady swobody oceny dowodów i dokonanie ich dowolnej oceny, poprzez przyjęcie bez żadnego uzasadnienia jako prawdziwych i wiarygodnych orzeczeń WOMP w S. i IMP w Ł., a całkowite pominięcie przy wydawaniu decyzji treści orzeczenia psychologicznego nr [...] i orzeczenie lekarskiego nr [...] i przypisanie waloru wiarygodności orzeczeniu IMP w Ł., mimo braku wskazania jakiegokolwiek uzasadnienia czy opisu metod diagnostycznych oraz wyników badań. Naruszenie dyspozycji art. 103 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 978 z późn. zm.), w zw. z art. 1, art. 7, art. 77 i art. 104 K.p.a., poprzez zaniechanie, mimo ciążącego na organie I instancji obowiązku szczegółowego i rzetelnego przeprowadzenia postępowania administracyjnego, po przeprowadzeniu to którego dopiero możliwe jest wydanie decyzji administracyjnej. W oparciu o wyżej podniesione zarzuty, wniósł o: 1. pozbawienie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, wobec braku przesłanek stanowiących podstawę nadania takiego rygoru, a o których mowa w art. 108 K.p.a. 2. uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości, lub 3. uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie jej do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978, z późn. zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium powołało się na ustalenia dokonane przez organ I instancji. W odniesieniu do podstawy prawnej wydanej decyzji organ ten wskazał na przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami (zwanej dalej "u.k.p."), zgodnie z którym, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że użyte w powołanym przepisie sformułowanie "starosta wydaje decyzję" oznacza, że wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. Tym samym starosta nie dokonuje samodzielnie żadnych ustaleń co do stanu zdrowia kierowcy, jak również nie jest uprawniony do oceny okoliczności, na podstawie których wydane zostało właściwe orzeczenie lekarskie, nie może też oceniać przebiegu przeprowadzonego badania lekarskiego. Organ administracji publicznej ma jedynie obowiązek uwzględnić treść orzeczenia lekarskiego i wydać decyzję w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w sytuacji, gdy stwierdzono w nim przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Organ podkreśl, że procedura oceny istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami ma charakter szczególny, odrębny od procedury administracyjnej i jest prowadzona wyłącznie przez uprawnione osoby posiadające odpowiednie do tego kwalifikacje (uprawnieni lekarze oraz wojewódzkie ośrodki medycyny pracy). Dlatego też organy administracji publicznej nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego, zarówno pod względem jego treści, jak i procedury, w której zapadło. Organy są związane orzeczeniem lekarskim i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią. Wskazując na orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. wydane po ponownym przeprowadzeniu badania lekarskiego stwierdzono u Skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kat. B prawa jazdy. Orzeczenie to jest ostateczne (por. art. 79 ust. 7 u.k.p.). Tym samym zaistniała przesłanka cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami przewidziana w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. W świetle powyższych rozważań podnoszoną argumentację przez Skarżącego SKO w S. uznało za nie uzasadnioną. Odnosząc się do nadanego przez organ I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności Kolegium wyjaśniło, że istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, uzasadniających cofnięcie uprawnień do prowadzenia pojazdów, stanowi okoliczność stwarzającą niebezpieczeństwo dla ruchu drogowego w przypadku użycia pojazdu przez taką osobę. W ocenie Kolegium, chronione poprzez nadanie rygoru dobro, jakim jest ochrona życia i zdrowia nieokreślonej liczby uczestników ruchu drogowego, ma pierwszeństwo (priorytet) przed indywidualnym dobrem (interesem) Odwołującego wyrażającym się w uprawnieniu do kierowania pojazdami. Pismem z dnia 9 listopada 2108 r. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając: I. Obrazę prawa materialnego, a mianowicie art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - poprzez dokonanie jego błędnej wykładni, i uznanie, iż "starosta wydaje decyzję, oznacza, że wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji", podczas gdy z całości treści normy, wynikającej z tego przepisu, wynika w sposób oczywisty, iż organ może dokonać takiej oceny, a w zestawieniu z treścią przepisów postępowania administracyjnego, organ jest wręcz zobowiązany do dokonania takiej oceny. II. Obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie: 1) art. 104 w zw. z art. 7 oraz art. 77 K.p.a. poprzez: a) zaniechanie przeprowadzenia całości postępowania dowodowego i samodzielnego ustalenia stanu faktycznego, oraz dokonania jego oceny i wydania decyzji w sprawie, a ograniczenie się wyłącznie do oceny podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji przez skarżącego zarzutów, co wynika wprost z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, b) pominięcie w toku postępowania w II instancji opinii prywatnych, które przedstawił Skarżący już w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji, a stojących w jaskrawej sprzeczności w zakresie wniosków, z opiniami lekarzy wydanymi w toku postępowania w I instancji, c) nierozpoznanie zarzutu Skarżącego, podniesionego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, który dotyczył samego procesu działania lekarzy i przeprowadzenia badań mających stanowić podstawę wydania opinii lekarskiej (a więc procesu wydania niejako opinii biegłego), a ograniczenie swojej oceny do zarzutów samej treści merytorycznej opinii. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o cofnięciu Skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii B. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie przez organy administracji, że w wyniku badania lekarskiego przeprowadzonego na podstawie art. 75 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami w dniu [...] r., wydano ostateczne orzeczenie lekarskie [...] przez Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. J. N. w Ł., stwierdzające istnienie u Skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami między innymi w zakresie kategorii B prawa jazdy. Datę następnego badania ustalono na dzień [...] r. Badanie zostało przeprowadzone przez uprawnionego lekarza do badań lekarskich osób ubiegających się o wydanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców. Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978), zwanej dalej "u.k.p.", starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Treść cytowanego przepisu jest jednoznaczna i nie wywołuje w orzecznictwie większych wątpliwości. Sformułowanie "starosta wydaje decyzję", wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku bowiem stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez stronę pojazdami silnikowymi, starosta ma bezwzględny obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 stycznia 2015 r., III SA/Kr 1589/14, LEX nr 1625650, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 grudnia 2014 r., II SA/Bd 1269/14, LEX nr 1642820). Organ administracji jest bowiem związany treścią orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami danej kategorii. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że orzeczenie lekarskie, o jakim mowa była w § 10 ust. 1 i 4 oraz § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badania lekarskiego kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 K.p.a., która podlega kontroli organu administracji. Aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2017 r. poz. 250), zawiera w tym zakresie tożsame uregulowania, wobec czego, dotychczasowe orzecznictwo w pełni zachowało swoją aktualność. Zatem, orzeczenia lekarskie wydane przez uprawnione jednostki medyczne nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej (starostę) w prowadzonych przez te organy postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń (por. wyroki NSA z dnia 16 października 2013 r., I OSK 952/12, LEX nr 1396546, z dnia 22 czerwca 2009 r., I OSK 840/08, z dnia 17 marca 2005 r., I OSK 1273/04, z dnia 23 marca 2017 r., I OSK 2195/16; z dnia 26 lipca 2016 r., I OSK 2646/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Regulacja przewidziana w ww. rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r., a dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie, sposób ich przeprowadzania i rozpoznawania odwołań, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają zatem weryfikacji tak pod względem ich treści, jak i procedowania (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2005 r., OSK 1273/04, LEX nr 189224). Badania lekarskie w przedmiotowym zakresie mogą przeprowadzać jedynie lekarze uprawnieni, spełniający wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. i wpisani do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez marszałka województwa. Jak stanowi art. 79 ust. 2 ww. ustawy, uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. Podkreślić należy, że zgodnie z art.79 ust. 4 u.k.p., osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 u.k.p., z czego skarżący skorzystał. Kopię orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli nie został złożony wniosek o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy etap diagnostyczno-orzeczniczy postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia w oparciu o regulacje ustawy o kierujących pojazdami. Orzeczenia lekarskie w przedmiotowej sprawie wydano na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców. Przepis § 10 rozporządzenia stanowi, że jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Natomiast zgodnie z § 11 Jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy, są w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez: 1) uprawnionego lekarza - wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej; 2) uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy: a) Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w W., b) Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. J. N. w Ł., c) Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., d) Instytut Medycyny Wsi im. W. C. w L., e) Uniwersyteckie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G., f) Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w W.. Taka też jednostka przeprowadziła badanie Skarżącego. W myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia, uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wystawia orzeczenie lekarskie, którego wzór określają odpowiednio załączniki nr 7 i 8 do rozporządzenia. W ocenie sądu, zaskarżona decyzja, a także decyzja wydana w I instancji nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia. W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, bowiem organy dysponując ostatecznym orzeczeniem lekarskim jednostki orzeczniczej nie miały podstaw do jego kwestionowania, jak również nie miały możliwości prowadzenia odrębnego postępowania w tym zakresie. Zaskarżona decyzja nie narusza też przepisu prawa materialnego wskazanego w jej podstawie prawnej. Także nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności było uzasadnione. Nie można bowiem dopuścić, ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, aby pojazdami kierowała osoba, której stan zdrowia na to nie pozwala. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności było więc działaniem w interesie społecznym. Ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), skargę oddalił.