II SA/Sz 1359/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie : Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na postanowienie Komendanta Policji w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia: odrzucić skargę. E. G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] r. o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie obniżenia dodatku służbowego o 50 % do czasu wydania wyroku w sprawie II SA/Sz 1047/15 z Jego skargi na orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej. W skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. o obniżeniu mu dodatku służbowego do czasu wydania przez WSA w S. wyroku w sprawie II SA/Sz 1047/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje : Na wstępie wskazać należy, że merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych, poddanych kognicji tego Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wymienione w 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., kontroli sądowoadministracyjnej podlegają postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Przedmiotem skargi jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w S. o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie obniżenia skarżącemu dodatku służbowego, wydane na podstawie art. 101 § 3 i art. 141 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – zwanej dalej "K.p.a.". Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Do dnia 10 kwietnia 2011 r. art. 101 § 3 K.p.a. miał brzmienie: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie", w związku z czym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowano dopuszczalność zażalenia na wszystkie cztery rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia. W wyniku nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzonej ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r., treść art. 101 § 3 K.p.a. uległa zmianie i w obecnym stanie prawnym przepis ten ma następujące brzmienie: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". W świetle nowego brzmienia art. 101 § 3 K.p.a. podzielić zatem należy prezentowane obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważające stanowisko, iż na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego zażalenie nie przysługuje (por. postanowienia NSA: z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 1617/12, z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 1272/15, z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 1580/15, z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 641/15 - dostępne na ww. stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo należy zwrócić uwagę na podobieństwo regulacji zawartej w art. 101 § 3 K.p.a. do art. 194 § 1 pkt 3 P.p.s.a. regulującego dopuszczalność zażalenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie którego przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że uregulowanie to nie dotyczy postanowień o odmowie zawieszenia postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 15 września 2008 r., sygn. akt II OZ 856/08, ONSAiWSA 2009, Nr 2, poz. 22, postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II GZ 301/08, Lex nr 551916 - dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podzielając w całości poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd orzekający w tym składzie uznał niniejszą skargę, wniesioną na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie obniżenia dodatku służbowego skarżącemu, za niedopuszczalną. Jak już wskazano zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z kategorii postanowień opisanych w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., i nie służy na nie zażalenie w toku postępowania przed organem. Ustawodawca wykluczył tę kategorię postanowień spod kontroli sądu administracyjnego, kierując się ich incydentalnym charakterem i możliwością oceny ich prawidłowości w ramach kontroli ostatecznego rozstrzygnięcia. Na marginesie powyższych rozważań zauważyć należy, że Komendant Powiatowy Policji w S. błędnie pouczył skarżącego, że od postanowienia tego organu służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia. Również błędne pouczenie – o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - zawarte zostało w zaskarżonym postanowieniu. Jednakże, zdaniem Sadu, okoliczność ta nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, nie mogą bowiem dać stronie specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania. Reasumując, skarga na wskazane postanowienie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Na rozstrzygnięcie to nie ma wpływu proceduralna wadliwość postanowienia organu II instancji, który w rozpatrywanej sprawie powinien był stwierdzić niedopuszczalność wniesionego zażalenia (art. 134 K.p.a.). Merytoryczne rozstrzygnięcie zarzutów skargi, dotyczących przedmiotowego postanowienia, powinno nastąpić w trybie odwoławczym od decyzji organu I instancji, a następnie w ramach skargi do sądu na decyzję organu II instancji w sytuacji, gdy będzie to decyzja nieodpowiadająca oczekiwaniom strony. Zgodnie bowiem z art. 142 K.p.a., postanowienie, na które nie służy zażalenie, może zostać zaskarżone w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie przed organem pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Za takim rozumieniem przepisu przemawia także art. 12 K.p.a. konstruujący zasadę szybkości postępowania. Ponadto w sytuacji gdy skarga podlega odrzuceniu bezprzedmiotowe stały się wnioski skarżącego w niej zawarte, w tym wniosek o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego. W związku z powyższym, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.