II SA/Sz 715/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 października 2021 r. sprawy ze skargi Spółka na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], Burmistrz M. , po przeprowadzeniu postępowania wszczętego z urzędu, powołując się na przepisy art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) dalej "k.p.a." oraz art. 9n ust. 1 i 6, art. 9x ust. 1 pkt. 5, art. 9zb ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1439 ze zm.), dalej: "u.c.p.g.", w punkcie 1 decyzji nałożył na R. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca") karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za brak przekazania w terminie sprawozdania za I półrocze 2017 r. przez podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. W punkcie 2 decyzji określił obowiązek uiszczenia kary w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ wskazał, że Skarżąca nie przekazała sprawozdania za I półrocze 2017 r. w przedmiocie nieruchomości niezamieszkałych w ustawowym terminie tj. do dnia 31 lipca 2017 r. 2. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zaskarżając ją w całości i zarzucając rozstrzygnięciu: - naruszenie przepisów postępowania - art. 189c K.p.a. poprzez zastosowanie ustawy obowiązującej w dniu (rzekomego) naruszenia prawa podczas, gdy Organ I instancji powinien zastosować ustawę nową, która nie przewidywała kary pieniężnej za nieterminowe złożenie sprawozdania półrocznego; - błędną wykładnię przepisów prawa materialnego - art. 9n u.c.p.g. (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1439) poprzez przyjęcie, że z przepisu tego wynika obowiązek sporządzania dwóch półrocznych sprawozdań podczas, gdy z przepisu tego taki obowiązek nie wynika; - błędną wykładnię przepisów prawa materialnego - 9x ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. poprzez niezastosowanie tego przepisu i niewezwanie Skarżącej do uzupełnienia lub poprawienia sprawozdania w przypadku stwierdzenia przez Organ I instancji, że nie zawiera ono wymaganych informacji; - błędną wykładnię przepisów prawa materialnego - art. 9n u.c.p.g. poprzez przyjęcie, że obowiązek złożenia sprawozdania spoczywa na Skarżącej jako na pośredniku, a nie na podmiocie faktycznie wykonującym odbieranie odpadów; - naruszenie przepisów postępowania - art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i brak analizy, czy naruszenie obowiązku złożenia sprawozdania było obarczone istotną lub znikomą wagą, podczas gdy w niniejszej sprawie należało zbadać charakter naruszenia, a wyniki tego badania powinny doprowadzić do wniosku, że należało odstąpić od nałożenia kary na Skarżącą, ponieważ sprawozdanie półroczne zostało złożone przez podwykonawcę. W konkluzji Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości. 3. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. oraz art. 9n ust. 1 i 6, art. 9x ust. 1 pkt 5, art. 9zf u.c.p.g. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w punkcie 1 uchyliło decyzję Organu I instancji w części - co do punktu 2 i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w tym zakresie, utrzymując w punkcie 2 w mocy decyzję Organu I instancji w pozostałej części. W uzasadnieniu motywów podjętego rozstrzygnięcia Organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał na obowiązujące przy wydaniu rozstrzygnięcia Organu I instancji przepisy art. 9n ust. 1, 2 i 6, oraz art. 9t, u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 31 maja 2018 r. Odwołując się do wykładni przepisów art. 9n u.c.p.g. oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 17 czerwca 2016 r. w sprawie wzorów sprawozdań o odebranych i zebranych odpadach komunalnych, odebranych nieczystościach ciekłych oraz realizacji zadań z zakresu gospodarki odpadami komunalnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 934 ze zm. - w brzmieniu obowiązującym w okresie od 30 czerwca 2016 r. do 1 stycznia 2018 r.) Kolegium stwierdziło, że podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości na podstawie umowy z gminą i jednocześnie na podstawie umów z właścicielami nieruchomości, obowiązany był przekazywać dwa oddzielne sprawozdania w tym zakresie. Organ odwoławczy powołał również poglądy orzecznictwa sądowego odnośnie zawartego w art. 9c ust. 1 u.c.p.g. pojęcia "przedsiębiorca odbierający odpady" oraz przepisu art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g penalizującego przekazanie po terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 9n, a zatem każdego sprawozdania, w tym sprawozdania zerowego, o którym mowa w ust. 6. Jego redakcja, w ocenie Organu jest jasna. Gdyby wolą ustawodawcy było wyłączenie od odpowiedzialności w postaci kary pieniężnej w przypadku sprawozdania zerowego, wówczas mowa byłaby o sprawozdaniu, o którym mowa w art. 9n ust. 1 ustawy. Organ II instancji dodał, że z analizy materiału dowodowego zgromadzonego przez Organ I instancji wynika, iż Skarżąca złożyła wyłącznie sprawozdanie obejmujące dane nieruchomości zamieszkałych, które obsługiwała na mocy umowy zawartej z gminą z dnia [...] kwietnia 2016 r. Skarżąca w treści odwołania, w ocenie Kolegium, sama wręcz przyznała, iż sporne sprawozdanie zawiera wyłącznie dane dotyczące nieruchomości zamieszkałych od których odbierała odpady na mocy ww. umowy. Skarżąca stwierdziła, iż odbieranie odpadów z nieruchomości niezamieszkałych, przez jej podwykonawcę, niejako zwalnia ją z obowiązku sprawozdawczego w zakresie nieruchomości niezamieszkałych, gdyż winien czynić to podmiot, który faktycznie odbiera odpady. Zapatrywanie Skarżącej na interpretację przepisów art. 9n u.c.p.g. Organ odwoławczy uznał za błędne. W ocenie Kolegium słuszne było stanowisko prezentowane w tym zakresie przez Organ I instancji, iż zgodnie z objaśnieniami do druku sprawozdania, składa się je odrębnie - jedno dotyczy odbioru odpadów od właścicieli nieruchomości, na podstawie umowy z gminą, a drugie dotyczy odbioru odpadów od właścicieli nieruchomości, na podstawie umów z właścicielami nieruchomości. Okoliczność, kto faktycznie odbiera odpady w imieniu spółki (tutaj : podwykonawca) jest, w ocenie tego Organu, nieistotne. Zdaniem Organu, nie jest bowiem właściwe przeprowadzanie interpretacji ww. przepisu jedynie przy zastosowaniu reguł wykładni gramatycznej, która może prowadzić do niepoprawnych ustaleń. Ustawodawca kierując opisywany obowiązek do podmiotów odbierających odpady miał na względzie te podmioty, których działalność jest prowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. te, które uzyskały wpis do właściwego rejestru działalności regulowanej w danej gminie. W tej sytuacji cytowany przepis należy analizować przy użyciu wykładni celowościowej, czy systemowej w powiązaniu z art. 9t u.c.p.g. i treścią rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 17 czerwca 2016 r. Obowiązek sporządzenia sprawozdania odniesiony został do wszystkich podmiotów, które na terenie danej gminy posiadają stosowne uprawnienia do prowadzenia działalności w tym konkretnym zakresie. Skoro obowiązkiem objęto podmioty wpisane do rejestru nie może być wątpliwości, że sprawozdanie półroczne musi zostać sporządzone bez względu na fakt, czy odbiór odpadów, w danym okresie czasowym miał miejsce czy też nie (zarówno z nieruchomości zamieszkałych jak i niezamieszkałych). Według Kolegium w przypadku braku umów zawartych z właścicielami nieruchomości bezpośrednio ze spółką (nieruchomości niezamieszkałe), podmiot wpisany do rejestru składa sprawozdanie zerowe wynikające z art. 9n ust. 6 u.c.p.g. bowiem z prawnego punktu widzenia nie jest istotny faktyczny odbiór odpadów, lecz funkcjonowanie danego przedsiębiorcy w rejestrze działalności prowadzonym przez gminę. Już z samej możliwości prowadzenia konkretnej działalności na terenie gminy wynikać będzie obowiązek sprawozdawczy. Nie jest przy tym istotne czy działalność prowadzi we własnym imieniu czy też jako podwykonawca. Według Organu odwoławczego z twierdzeń zawartych w odwołaniu wynika, iż "odpady z nieruchomości niezamieszkałych były faktycznie odbierane przez podwykonawcę", co umożliwiło Organowi wysnucie wniosku, iż Spółka takie umowy zawierała, a okoliczność kto faktycznie je realizował nie ma w sprawie znaczenia. Wobec powyższego zarzuty w tym kontekście są, w ocenie Kolegium, bezpodstawne. Za fakt niezłożenia przedmiotowego sprawozdania w terminie (do 31 lipca 2017 r.) została na Skarżącą nałożona administracyjna kara pieniężna, według Organu II instancji, w prawidłowej wysokości tj. za 365 dni (okres pomiędzy 1 sierpnia 2017 r. a 1 sierpnia 2018 r.) x [...] zł = [...] zł, na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. Zdaniem Kolegium w sprawie brak było przesłanek wynikających z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., uzasadniających odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej. Według Kolegium przepisy zawarte w K.p.a. dotyczące pieniężnych kar administracyjnych w tym także - art. 189c K.p.a., nie znajdą w tej sprawie zastosowania, dlatego Organ nie mógł stosować nowych przepisów ustawy u.c.p.g., lecz tych z chwili gdy delikt popełniono. Przepisy w materii nakładania kar nie uległy jakiejkolwiek zmianie, a zmiana dotyczyła wyłącznie okresu sprawozdawczego. Jednakże nawet nowelizacja u.c.p.g. z 2019 r. nie zawiera żadnych przepisów przejściowych dotyczących kar. Nietrafne są także zapatrywania Spółki co do możliwości skorygowania spornego sprawozdania, ponieważ jak wyjaśniono wyżej, podmiot odbierający odpady składa dwa odrębne sprawozdania dotyczące nieruchomości zamieszkałych jak i niezamieszkałych. W ocenie Organu II instancji przepisy o odpadach krajowe jak też unijne także nie miały w sprawie zastosowania, a u.c.p.g. nie odsyła do ich treści w przedmiocie jak należy rozumieć pojęcie "podmiot odbierający odpady - w kontekście sprawozdawczym. Przywołując treść art. 68 § 1 o.p. i art. 70 § 1 o.p. Kolegium stwierdziło, że jeżeli sprawozdanie powinno było zostać złożone do końca miesiąca lipca 2017 r., to przedawnienie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przekazanie sprawozdania, winno nastąpić z dniem 31 grudnia 2020 r. Decydujące znaczenie na gruncie art. 68 § 1 o.p. ma fakt wydania i doręczenia decyzji przez Organ I instancji (do dnia 31 grudnia 2020 r.). Z tym bowiem momentem powstaje zobowiązanie podatkowe (tutaj: zobowiązanie do zapłaty kary), natomiast decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji może być wydana już po upływie terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji. Decydujące znaczenie w sprawie ma okoliczność doręczenia decyzji I instancji przed 31 grudnia 2020 r., co niewątpliwie nastąpiło. Organ II instancji odnośnie punktu 2 sentencji zaskarżonej decyzji, jego uchylenia i umorzenia postępowania w tym zakresie w myśl art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 105 § 1 K.p.a. wskazał, że ustawa u.c.p.g. jak i przepisy K.p.a. nie przewidują zawierania w rozstrzygnięciu decyzji, w takiej sprawie jak rozpoznawana, terminu płatności oraz numeru rachunku bankowego, na który należy uiścić karę pieniężną. W tym kontekście organ nie wydaje rozstrzygnięcia, ponieważ termin płatności określa przepis ustawy (art. 9zd ust. 1 u.c.p.g.), zatem zawarcie powyższego stwierdzenia przez Organ I instancji dokonane zostało bez podstawy prawnej i wymagało usunięcia tej wadliwości. Na marginesie Kolegium wyjaśniło Spółce, iż zgodnie z art. 9zf u.c.p.g. do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. 4. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie domagając się uchylenia decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję Organu I instancji z dnia [...] grudnia 2020 r. oraz uchylenia tej ostatniej w całości, a także zasądzenia kosztów postepowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez brak umożliwienia Skarżącej zapoznania się z zebranymi i przeprowadzonymi przez Kolegium dowodami i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do tych dowodów, podczas, gdy Kolegium powinno zawiadomić o przeprowadzeniu tych dowodów i umożliwić Skarżącej zapoznanie się i wypowiedzenie się wobec tych dowodów; - art. 189c k.p.a. oraz art. 189a § 2 K.p.a. poprzez zastosowanie ustawy obowiązującej w dniu (rzekomego) naruszenia prawa i wyłączenia stosowania działu IV A K.p.a. podczas, gdy Kolegium powinno na podstawie przepisów działu IV A K.p.a. (art. 189c K.p.a.) zastosować ustawę nową, która nie przewidywała kary pieniężnej za nieterminowe złożenie sprawozdania półrocznego; - art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i brak analizy, czy naruszenie obowiązku złożenia sprawozdania było obarczone istotną lub znikomą wagą podczas, gdy w niniejszej sprawie należało zbadać charakter naruszenia, a wyniki tego badania powinny doprowadzić do wniosku, że należało odstąpić od nałożenia kary na Skarżącą, ponieważ sprawozdanie półroczne zostało złożone przez podwykonawcę. Skarżąca sformułowała również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego: - błędną wykładnię art. 9n u.c.p.g. (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1439), poprzez przyjęcie, że z przepisu tego wynika obowiązek sporządzania dwóch półrocznych sprawozdań podczas, gdy z przepisu tego taki obowiązek nie wynika; - błędną wykładnię art. 9x ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. i art. 9p ust. 2 u.c.p.g. poprzez niezastosowanie tych przepisów i niewezwanie Skarżącej do uzupełnienia lub poprawienia sprawozdania w przypadku stwierdzenia, że nie zawiera ono wymaganych informacji - co stanowiło jednocześnie złamanie zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 8 § 1 K.p.a; - błędną wykładnię art. 9n u.c.p.g. poprzez przyjęcie, że obowiązek złożenia sprawozdania spoczywa na Skarżącej jako na pośredniku, a nie na podmiocie faktycznie wykonującym odbieranie odpadów. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że w dniu wydania decyzji przez Organ I instancji i przez Kolegium, nie było w porządku prawnym przepisu ustawy u.c.p.g. o obowiązku składania półrocznych sprawozdań. W dniu 13 sierpnia 2019 r. weszła bowiem w życie ustawa z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1403), dalej: "ustawa zmieniająca". Od tego dnia, mocą przepisu art. 2 pkt. 1 lit. a ustawy zmieniającej, obowiązek, o którym mowa w art. 9n ust. 1 i 6 u.c.p.g., dotyczy już sporządzania sprawozdań rocznych, a nie półrocznych. Skoro decyzja Organu I instancji została wydana w dniu [...] grudnia 2020 r., a więc już pod rządami ustawy, która nie przewidywała obowiązku składania sprawozdań półrocznych, zgodnie z art. 189c K.p.a. należało stosować ustawę obowiązującą w dniu wydania decyzji. Obecnie brak jest podstawy do nałożenia kary za nieterminowe złożenie sprawozdania półrocznego na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g., gdyż przepis ten odwołuje się bezpośrednio do aktualnego brzmienia przepisu art. 9n u.c.p.g. Przepis art. 9n u.c.p.g. nakłada obecnie wyłącznie obowiązek sporządzenia sprawozdania rocznego. Ponadto Skarżąca wskazała, że aby wyłączyć stosowanie przepisów działu IV A K.p.a. muszą być spełnione kumulatywnie dwie przesłanki: - sprawa dotyczy jednego z przypadków, o których mowa 189a § 2 pkt od 1 do 6 K.p.a. oraz - przypadek ten uregulowany jest w przepisach odrębnych. W ocenie Skarżącej w sprawie chodzi o sytuację, w której w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązywała ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara. Dodała, że sytuacja ta nie jest wymieniona wśród przypadków o których mowa art. 189a § 2 pkt od 1 do 6 K.p.a., ani też nie została uregulowana w przepisach u.c.p.g. Brak też jest w ustawie zmieniającej, wprowadzającej obowiązek sporządzania sprawozdań rocznych, przepisów intertemporalnych, które inaczej regulowałyby kwestie opisaną w art. 189c K.p.a. Tym samym nie ma przepisu, który w niniejszej sprawie wyłączałby zastosowanie art. 189c K.p.a., a tym bardziej nie jest nim przepis art. 189a § 2 K.p.a. Skarżąca zauważyła, że od dnia 13 sierpnia 2019 r. ustawa zmieniająca z dnia 4 lipca 2019 r. derogowała zarówno normę sankcjonowaną (obowiązek składania sprawozdań półrocznych, o którym była mowa w art. 9n ust. 1 u.c.p.g. w brzmieniu sprzed 13 sierpnia 2019 r. jak i sankcjonującą (art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. jako sprzężony z art. 9n u.c.p.g. dzieli bowiem los tego drugiego przepisu i tym samym od 13 sierpnia 2019 r. nie obowiązuje już norma sankcjonująca za niezłożenie sprawozdania półrocznego, o którym była mowa w art. 9n u.c.p.g. w brzmieniu ustawy sprzed 13 sierpnia 2019 r.). Pomimo, że literalna treść przepisu art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. nie została zmieniona ustawą nowelizującą to jednak norma prawna, która z tego przepisu wynika, zmieniła się wraz ze zmianą treści art. 9n u.c.p.g. Nowa ustawa zdjęła ze Skarżącej obowiązek składania sprawozdań półrocznych i jednocześnie na podstawie nowej ustawy nie można ukarać Skarżącej za niezłożenie sprawozdań półrocznych. Niezależnie od powyższego Skarżąca stwierdziła, że Spółka nie miała obowiązku złożenia dwóch sprawozdań półrocznych, bowiem w treści art. 9n u.c.p.g. nie ma mowy o dwóch sprawozdaniach. A obowiązek sporządzenia dwóch sprawozdań, w ocenie Skarżącej musi wyraźnie wynikać z ustawy. Zastosowanie liczby mnogiej w słowie "sprawozdanie" w art. 9n ust. 1 u.c.p.g. należy interpretować wyłącznie w ten sposób, że jest to obowiązek o charakterze cyklicznym. Każdy kolejny okres aktualizuje obowiązek sporządzenia sprawozdania i w związku z tym obowiązek dotyczy sporządzania sprawozdań za każdy taki okres. Jednocześnie kolejne ustępy art. 9n u.c.p.g. posługują się już wyłącznie liczbą pojedynczą słowa "sprawozdanie". Organy pominęły więc interpretację całego art. 9n, który traktuje wyłącznie o jednym, rocznym (a wcześniej półrocznym) sprawozdaniu. Według Strony za chybiony także należy uznać argument dotyczący treści objaśnienia zawartego w rozporządzeniu, ponieważ dotyczy ono rozporządzenia, które utraciło moc. Ponadto objaśnienie nie należy do treści samego rozporządzenia i w tym zakresie nie może stanowić źródła prawa, a obowiązek sporządzenia dwóch sprawozdań powinien wyraźnie wynikać z przepisów rangi ustawowej. Skarżąca podkreśliła, że choć Kolegium w zakresie problematyki konieczności składania dwóch sprawozdań półrocznych kilkukrotnie odnosiło się do wyników wykładni celowościowej i systemowej, nie wyjaśniło jednak jakie dyrektywy interpretacyjne zastosowało zarówno w odniesieniu do dyrektyw interpretacji systemowej, jak i funkcjonalnej. Strona zarzuciła niesformułowanie decyzji interpretacyjnej. Następnie Skarżąca wskazała, jaką formę powinna mieć tego rodzaju decyzja. Skarżąca argumentowała, że nawet jeżeli uznać, że istnieje obowiązek przekazania informacji, których Skarżąca nie zawarła w sprawozdaniu, to wówczas Organ powinien wezwać do uzupełnienia lub poprawienia takiego sprawozdania. Wynika to z wykładni art. 9x ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. Skarżąca powołała się przy tym na zasadę proporcjonalności, o której mowa w art. 8 § 1 K.p.a. Z ostrożności procesowej Skarżąca wskazała, że odpady z nieruchomości niezamieszkałych były faktycznie odbierane przez jej podwykonawcę, a podmiot ten złożył półroczne sprawozdanie za I półrocze 2017 r. Kolegium wskazało w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że przeprowadziło dowód na okoliczność, czy podwykonawca złożył takie sprawozdanie, a ustalenie to nastąpiło z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. Zdaniem Skarżącej, każdy podmiot, który nie wykonuje czynności faktycznej, jaką jest odebranie odpadów komunalnych od właściciela nieruchomości nie jest zobowiązany do złożenia sprawozdania, o którym mowa w art. 9n ust. 1 u.c.p.g. (w tym z informacjami, o których mowa w art. 9n ust. 4 u.c.p.g.). Skarżąca uważa, dokonując analizy przepisów ustawy o odpadach, że to podwykonawca posiada wszelkie niezbędne dane w celu złożenia sprawozdania - zarówno w czasie, gdy ewidencja ta była prowadzona w formie papierowej, jak i obecnie w czasie, gdy wprowadzany jest system BDO, Skarżąca zaś, występowała jako pośrednik w obrocie odpadami, zatem nie była podmiotem odbierającym odpady. Przy tym Skarżąca stwierdziła, że zarzucane ewentualne naruszenie prawa poprzez popełnienie deliktu administracyjnego nie wywołało w żadnym stopniu negatywnych konsekwencji, na skutek których Organ winien nałożyć administracyjną karę pieniężną. W ocenie Skarżącej w niniejszej sprawie waga naruszenia prawa jest znikoma. Odnosząc się do kwestii wyłączenia stosowania działu IV A K.p.a. (zgodnie z art. 189a § 2 K.p.a.) w tym wyłączenia art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. zdaniem Skarżącej regulacja w u.c.p.g. nie jest zupełna i nie reguluje wszystkich sytuacji odstąpienia od wymierzenia kary. Tym samym art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. znajduje zastosowanie w sprawie. 5. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując w całości swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, wniosło o oddalenie skargi i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. 6. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na wniosek Organu i wobec braku żądania Strony skarżącej przeprowadzenia rozprawy, zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej określanej jako "p.p.s.a.". W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze wskazany wyżej zakres kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że zaskarżona decyzja Organu II instancji nie narusza prawa w stopniu skutkującym jej uchyleniem. 7. Osią sporu w sprawie jest ustalenie, czy Skarżąca była podmiotem zobowiązanym do złożenia sprawozdania o odebranych i zebranych odpadach komunalnych od właścicieli nieruchomości na podstawie umów z właścicielami nieruchomości na terenie Gminy i Miasta M. za I półrocze 2017 r. Okolicznością niesporną w sprawie jest to, że Skarżąca we wskazanym wyżej okresie była wpisana do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Zgodnie z art. 9n ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu obowiązującym w okresie dotyczącym okresu sprawozdawczego za I półrocze 2017 r., podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości był zobowiązany do sporządzania półrocznych sprawozdań. Według art. 9n ust. 2 u.c.p.g., sprawozdanie winno być przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po upływie półrocza, którego dotyczy. W myśl art. 9n ust. 6 podmiot, o którym mowa w ust. 1, który w danym półroczu nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, zobowiązany był przekazać wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, w terminie, o którym mowa w ust. 2, sprawozdanie zerowe. Z przedstawionych regulacji wynika, że każdy podmiot, o którym mowa w art. 9n ust. 1 u.c.p.g., czyli "podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości" miał obowiązek złożyć chociażby sprawozdanie zerowe, jeżeli w danym półroczu nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli. Z normy ustanowionej w art. 9n ust. 1 u.c.p.g. wynika, że adresatem obowiązku sporządzenia sprawozdań półrocznych jest każdy podmiot prowadzący działalność w przedmiocie odbioru odpadów komunalnych, a nie tylko taki podmiot, który faktycznie w danym półroczu odpady odbiera. Okoliczność, że mimo zarejestrowanej działalności dany podmiot nie odbiera faktycznie odpadów od właścicieli nieruchomości nie zwalnia go od obowiązku sporządzenia sprawozdania, a obliguje go do złożenia sprawozdania zerowego. Skarżącej Spółki nie mógł również uwolnić od obowiązku złożenia sprawozdania fakt odbierania części odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości przez podwykonawcę (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2021 r., sygn. akt III OSK 582/21, wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne na: www.nsa.orzeczenia.gov.pl.). Z rozważań NSA w przywołanym wyroku wynika także, że jeśli sprawozdaniem podwykonawcy objęto odpady zbierane przez wykonawcę, to obowiązkiem wykonawcy było złożenie sprawozdania zerowego. Przy takim założeniu, obowiązkowi temu nie stoją na przeszkodzie również przytoczone w skardze przepisy ustawy o odpadach dotyczące prowadzenia ewidencji odpadów przez podmiot, który faktycznie odbiera odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Podsumowując, prawidłowo przyjęły Organy orzekające w sprawie, że Skarżąca, tak jak każdy przedsiębiorca wpisany do prowadzonego rejestru działalności regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, miała obowiązek składania sprawozdania niezależnie od tego, czy rzeczywiście w danym okresie odpady odbierała. Takie rozwiązanie miało służyć realizacji przez właściwe organy obowiązku ciągłej analizy stanu gospodarowania odpadami komunalnymi na danym terenie gminy czy miasta. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w tym tut. Sądu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok WSA W Gliwicach z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 307/17, wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 336/18, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 88/18, wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 234/18, wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 3510/19). 8. Kolejną kwestią wymagającą wyjaśnienia stało się ustalenie stanu prawnego, który winien mieć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Zdaniem Strony skarżącej, skoro w dacie wydawania decyzji przez Organy administracji nie istniał już obowiązek składania sprawozdań półrocznych, to tym samym nie było podstaw do nałożenia kary za nieterminowe złożenie sprawozdania półrocznego na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g., gdyż przepis ten odwołuje się bezpośrednio do aktualnego brzmienia przepisu art. 9n u.c.p.g. Należało zatem stosować ustawę obowiązującą w dniu wydania decyzji, zgodnie z art. 189c K.p.a. Przepis art. 189c K.p.a. stanowi, że jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony. Istotnie, w sprawie wystąpiła sytuacja w której w okresie sprawozdawczym (w 2017 r.) obowiązywały przytoczone wyżej przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nakładające obowiązek sporządzania sprawozdań półrocznych i ich przekazywania wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po upływie półrocza, którego dotyczyły. W dniu 13 sierpnia 2019 r., a więc po upływie okresu za który powinno być sporządzone i złożone przez skarżącą Spółkę sprawozdanie za I półrocze 2017 r., weszły w życie zmiany do ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wprowadzone mocą art. 2 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1403). Po wejściu w życie nowelizacji podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości zobowiązany jest do składania sprawozdań rocznych, a termin ich złożenia upływa 31 stycznia roku następującego po roku, którego sprawozdanie dotyczy. Zgodnie z art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g., przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9n cytowanej ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni. Nowelizacja ustawy nie odniosła się do kwestii intertemporalnych. Rozstrzygnięcie kwestii intertemporalnych w procesie stosowania prawa polegać może na przyjęciu jednej z trzech zasad: po pierwsze - zasady bezpośredniego działania nowego prawa (nowe prawo od momentu wejścia w życie reguluje wtedy także wszelkie zdarzenia z przeszłości); po drugie - zasady dalszego obowiązywania dawnego prawa, zgodnie z którą prawo to, mimo wejścia w życie nowych regulacji, ma zastosowanie do zdarzeń, które wystąpiły w przeszłości; po trzecie - zasady wyboru prawa, zgodnie z którą wybór reżimu prawnego mającego zastosowanie do zdarzeń sprzed wejścia w życie nowego prawa pozostawia się zainteresowanym podmiotom (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 2005 r. sygn. akt P 9/04, OTK 2005, nr 1/A, poz. 9, odsyłający w uzasadnieniu do J. Mikołajewicz: Prawo intertemporalne. Zagadnienia teoretycznoprawne, Poznań 2000, s. 62). Rozważając to zagadnienie w uzasadnieniu uchwały z dnia 10 kwietnia 2006 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanej w składzie 7 sędziów NSA w sprawie o sygn. akt I OPS 1/06 wskazano, że w sytuacji gdy sam ustawodawca wyraźnie nie rozstrzyga w ustawie problemów intertemporalnych, nie ma jednoznacznej reguły mającej uniwersalne zastosowanie we wszystkich przypadkach. Z pewnością taką regułą nie może być automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy do stanów prawnych (zdarzeń) mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy. W sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, należy przyjąć, że nowa ustawa ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak również do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej - po wejściu w życie nowej ustawy. Jak wynika z akt, z taką sytuacją nie mamy do czynienia w tej sprawie. W odniesieniu do decyzji nakładających karę pieniężną za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów prawa, bez wątpienia stosunek administracyjnoprawny (materialny) pomiędzy stroną a organem administracji publicznej w takiej sprawie nawiązuje się (powstaje) z datą zdarzenia, ponieważ ten moment wyznacza treść obowiązku administracyjnoprawnego, a decyzja administracyjna wydana w takiej sprawie konkretyzuje stosunek administracyjnoprawny oraz potwierdza niejako jego istnienie, określając wysokość sankcji za naruszenie obowiązku, wynikającego z przepisów prawa. Skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 16 lutego 2021 r., (sygn. akt III OSK 3257/21), zgodnie z którym zasada bezpośredniego działania nowego prawa polega na tym, że nowe przepisy należy stosować do wszelkich stosunków prawnych i zdarzeń, które powstaną po ich wejściu w życie, jak również tych, które powstały wcześniej, ale nadal pod ich rządami trwają. W związku z tym zasada ta nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zdarzenie stanowiące podstawę wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej powstało i zakończyło się przed wejściem w życie nowelizacji. Zdarzeniem tym był bowiem niedopełniony przez Skarżącą obowiązek złożenia sprawozdania za I półrocze 2017 r. Termin wykonania tego obowiązku upływał 31 lipca 2017 r. i od tej daty Organ powinien był liczyć termin opóźnienia stanowiący podstawę wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej z art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g., który nie uległ zmianie na skutek nowelizacji. Należy bowiem odróżnić zdarzenie stanowiące podstawę wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej od samego aktu administracyjnego wymierzającego tę karę. Z tych względów przepis art. 189c K.p.a. nie mógł mieć zastosowania. 9. Odnosząc się do zarzutu skargi akcentującego brak obowiązku składania dwóch, odrębnych sprawozdań półrocznych, bowiem nie wynika on wyraźnie z przepisów ustawy Sąd stwierdził, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Nie powinno budzić wątpliwości, że przepisy art. 9n u.c.p.g. obligowały Skarżącą do wskazania danych, poprzez sprawozdanie, dotyczących wszystkich odbieranych odpadów - zarówno ilości odpadów odbieranych od właścicieli nieruchomości na podstawie umowy z gminą i jednocześnie na podstawie umów z właścicielami nieruchomości. Na mocy art. 9t u.c.p.g. Minister Środowiska wydał w dniu 17 czerwca 2016 r. rozporządzenie w sprawie wzorów sprawozdań o odebranych i zebranych odpadach komunalnych, odebranych nieczystościach ciekłych oraz realizacji zadań z zakresu gospodarki komunalnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 934). W załączniku nr 1 rozporządzenia opublikowany został wzór półrocznego sprawozdania sporządzanego przez podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości wraz z objaśnieniem, w którego pkt 2 jednoznacznie wskazano, że "Podmiot odbierający odpady komunale od właścicieli nieruchomości, na podstawie umowy z gminą i jednocześnie na podstawie umów z właścicielami nieruchomości, przekazuje dwa oddzielne sprawozdania w tym zakresie". Wedle tego wyjaśnienia, ten sam wzór sprawozdania powinien posłużyć do złożenia dwóch odrębnych sprawozdań w przypadku odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na podstawie umowy z gminą oraz na podstawie umów z właścicielami nieruchomości. Tożsame rozwiązania przewidziano w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2018 r. w sprawie wzorów sprawozdań o odebranych i zebranych odpadach komunalnych, odebranych nieczystościach ciekłych oraz realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1627). Sposób składania sprawozdań, który w rzeczywistości dotyczył kwestii techniczno-organizacyjnych, wbrew podglądowi Strony skarżącej, nie musiał być określony ustawą. Ustawa określała obowiązek sprawozdawczy odnoszący się do określonych podmiotów i zakresu przedmiotowego sprawozdań, zaś rozporządzenie doprecyzowało rozwiązania o charakterze realizacyjnym – wykonawczym. Jak Sądowi jest wiadome z urzędu z ustaleń przy sprawie II SA/Sz 716/21, z akt administracyjnych sprawy o tożsamym przedmiocie a dotyczącej sprawozdania za II półrocze 2016 r., Skarżąca składała w miesiącu styczniu 2017 r. sprawozdanie na druku zawierającym pouczenie o konieczności złożenia dwóch sprawozdań w przypadku opisanym w pkt 2 objaśnień druku sprawozdania. Tym samym, wobec posiadania przez skarżącą Spółkę wiedzy o objaśnieniach do druku sprawozdania przed terminem złożenia sprawozdania w niniejszej sprawie, niezasadna okazała się również argumentacja skargi zarzucająca zaniechanie Organu I instancji i braku wezwania Strony do uzupełnienia złożonego sprawozdania dotyczącego odpadów komunalnych odebranych od właścicieli nieruchomości na podstawie umowy z gminą. Obowiązkiem skarżącej Spółki było bowiem złożenie dwóch odrębnych sprawozdań za I półrocze 2017 r. Sąd podziela przy tym pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 31 stycznia 2018 r. (sygn. akt II OSK 1568/17) wskazujący, że od racjonalnego podmiotu gospodarczego, który należycie dba o swoje interesy należy oczekiwać wiedzy o swoich obowiązkach wynikających z umów, jak również aktów prawnych kształtujących jego sytuację prawną, jak i że nie ma żadnych podstaw prawnych, aby uznać, że na wójcie (burmistrzu, prezydencie miasta) ciąży obowiązek przypominania przedsiębiorcy, podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą o zbliżającym się terminie do złożenia sprawozdania na podstawie art. 9n ust. 1 u.c.p.g. Tym bardziej trudno domniemywać by Organ miał, w takiej sytuacji jak w rozpoznawanej sprawie, podjąć działania po terminie ustawowym wyznaczonym dla Skarżącej. Zaznaczyć należy, że ustawodawca nie przewidział sytuacji, w której przedsiębiorca prowadzący działalność z zakresu odbierania odpadów komunalnych na terenie gminy miałby nie złożyć sprawozdania. Brak jest podstawy ustawowej do prowadzenia przez organ postępowania w sprawie niezłożenia sprawozdania przez przedsiębiorcę - zasadą jest bowiem składanie przez przedsiębiorcę sprawozdania. Zgodnie z art. 9x ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. kara jest wymierzana za nierzetelne złożenie sprawozdania, a zgodnie z art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. sankcja nakładana jest za opóźnienie w jego złożeniu. Obowiązek sprawozdawczy wynika ex lege, a nałożenie sankcji jest bezpośrednią konsekwencją wykładni normy art. 9n ust. 1 u.c.p.g., w myśl której obowiązkiem sprawozdawczym obciążony jest podmiot prowadzący działalność z zakresu odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (vide: wyrok NSA z dnia 7 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1279/15). 10. Nie bez znaczenia pozostaje sygnalizowany przez Organy obowiązek sprawozdawczy gminy, o którym mowa w art. 9q ust. 1-4 u.c.p.g. Brak złożenia sprawozdania powoduje, że gmina nie może złożyć swojego sprawozdania w sposób prawidłowy, gdyż nie dysponuje pełnymi informacjami, w jakim zakresie przedsiębiorca prowadził działalność, nie jest też możliwe m.in. wyliczenie poziomów recyklingu, poziomów ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania i przez to naraża się na sankcje, o których mowa w art. 9z u.c.p.g. Mogą bowiem wystąpić sytuacje, w których na obszarze danej gminy działa przedsiębiorca odbierający odpady wpisany do rejestru działalności regulowanej, odbierający odpady z nieruchomości niezamieszkałych na zasadach komercyjnych. W takim przypadku sprawozdania są jedynym źródłem informacji, co do ilości odebranych odpadów. Brak sprawozdań zerowych uniemożliwia złożenie przez gminę jej sprawozdania w zgodzie z powołanym wyżej przepisem u.c.p.g. 11. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przez Organ odwoławczy obowiązków wynikających z art. 10 § 1 K.p.a. należy wyjaśnić, że skuteczność zarzutów naruszenia przepisów postępowania wiąże się z wykazaniem, że uchybienia procesowe mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wynika to z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który daje sądowi orzekającemu uprawnienie do uchylenia zaskarżonej decyzji jeżeli dojdzie on do przekonania, że wystąpiło prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. Nie każde zatem naruszenie przepisów postępowania skutkuje uwzględnieniem skargi. W kontekście zarzucanego skargą naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. poprzez brak umożliwienia Skarżącej zapoznania się z zebranymi i przeprowadzonymi przez Kolegium dowodami i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do tych dowodów, w szczególności wobec przeprowadzonego dowodu na okoliczność złożenia sprawozdania przez P. G., po pierwsze należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom Skarżącej z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby Organ odwoławczy przeprowadzał opisany wyżej dowód, po drugie, Skarżąca nie wykazała jaki potencjalny wpływ na wynik sprawy miałoby mieć uchybienie Organu w tym zakresie. Tym bardziej, że w uzasadnieniu skargi Strona skarżąca podała, że według jej wiedzy P. G. faktycznie takie sprawozdanie złożył. Fakt zaniechania przez Organ wyższego stopnia obowiązków wynikających z postanowień art. 10 § 1 K.p.a. jest obiektywny. Tym niemniej uchybienie to, w ocenie Sądu, nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, skoro w postępowaniu przed Organem II instancji nie przeprowadzono w istocie uzupełniającego postępowania dowodowego, Skarżącej zaś umożliwił zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i złożenie wyjaśnień Organ I instancji, czego dowodzi zawiadomienie z dnia 10 listopada 2020 r. wraz z jego zwrotnym potwierdzeniem odbioru (przy karcie nr 17 akt Organu I instancji). 12. Odnosząc się do zarzutu naruszenie przepisów postępowania - art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak analizy, czy naruszenie obowiązku złożenia sprawozdania było obarczone istotną lub znikomą wagą, Sąd stwierdził, że zarzut ten jest nieuprawniony. Zgodnie z ww. przepisem, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Na stronie 8 zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że sankcji podlega każdy dzień opóźnienia. Kolegium uznało, że "(...) nawet jeżeli dopuścić pogląd, że Dział IV A K.p.a., ma zastosowanie w niniejszej sprawie, to przepis ten nie może być stosowany w celu obchodzenia ustawy. Przekroczenie terminu do złożenia sprawozdania o każdy dzień powoduje, że każdy delikt jest niejako konsumowany. Spółka nie złożyła spornego sprawozdania w ogóle, a gdyby je nawet złożyła po terminie, to czynność ta nie sanuje deliktów już popełnionych odrębnie za każdy dzień przekroczenia. W takiej sytuacji nie można twierdzić, że nastąpiło zaprzestanie naruszenia prawa, o którym mowa w art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Gdyby nawet przyjąć zapatrywanie Spółki, iż rzeczona instytucja ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, to waga naruszenia przepisów u.c.p.g. jest znaczna, a sposób zachowania strony, należy ocenić negatywnie. Dzieje się tak, ponieważ jak wyżej już zauważono, brak złożenia rzetelnych sprawozdań przez Spółkę, implikował niemożność lub nierzetelność sporządzenia rocznego sprawozdania z realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi przez Burmistrza M. ." Wbrew zatem zarzutowi skargi, w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji Organ II instancji poddał ocenie możliwość zastosowania przytoczonego przepisu art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. dając temu wyraz w logicznej i przekonującej argumentacji. 13. Podsumowując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że wydając zaskarżoną decyzję Organ ustalił w sposób niewadliwy wszystkie okoliczności stanu faktycznego istotne dla podjęcia rozstrzygnięcia, dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego i nie naruszył przepisów postępowania w stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi. 14. Z powyżej wskazanych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.