II SAB/Sz 165/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi E. G. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie rozpoznania wniosku I. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o uzupełnienie decyzji, II. stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, III. oddala wniosek o wymierzenie grzywny, IV. umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie. E. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie decyzji nr [...] Skarżący zarzucając naruszenie: a) art. 8, art. 12, art. 35 § 1, art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", przez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy; b) art. 35 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 111 § 1b K.p.a., przez jego niezastosowanie polegające na sprzecznym z prawem niewydaniu postanowienia bez zbędnej zwłoki, ewentualnie niewydaniu postanowienia w ciągu miesiąca (wyrok sygn. akt I OSK 837/15); c) art. 36 w zw. art. 35 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 111 § 1b K.p.a., przez jego niezastosowanie i niezawiadomienie skarżącego o przekroczeniu terminu na wydanie postanowienia, niepodanie wszystkich przyczyn niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie oraz niewyznaczenie nowego terminu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1) na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, które powinno zostać zakończone wydaniem odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia akt organowi; 2) na podstawie art. 149 P.p.s.a. zobowiązanie organu do uznania wypłaty wyrównania niesłusznie potrąconych składników uposażenia w formie dodatku służbowego w całości wraz z odsetkami ustawowymi za zwłokę w ich wypłaceniu, z winy organu, który wadliwie orzekał zarówno w sprawie dyscyplinarnej, a potem, uznając za słuszne orzeczenie dyscyplinarne, z urzędu dokonał obniżenia dodatku służbowego - l.dz. [...] - por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2007 r., III CZP 106/07 "jeśli należności główne dochodzone są na drodze postępowania administracyjnego, to i odsetki od takich należności publicznoprawnych dochodzone są również w takim postępowaniu, a nie w postępowaniu przed sądem powszechnym; 3) na podstawie art 149 P.p.s.a. orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., w kwocie [...]zł. (słownie: pięć tysięcy złotych); 4) w przypadku uznania, iż niniejsza sprawa nie mieści się w katalogu spraw objętych zwolnieniem przedmiotowym z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. d P.p.s.a., zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podał, że w dniu [...] r. Komendant Powiatowy Policji w S. wszczął wobec niego postępowanie dyscyplinarne następnie zakończone wydaniem orzeczeń uznających go winnym zarzucanych czynów i wymierzających mu karę dyscyplinarną nagany. W związku z "naruszeniem dyscypliny służbowej" Komendant Powiatowy Policji w S. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. z dniem [...] r. obniżył skarżącemu dodatek służbowy o 50 % (w wyniku złożonego odwołania w dniu [...] r., Komendant Wojewódzki Policji w S. rozkazem personalnym nr [...], uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej wysokości obniżenia dodatku i obniżył dodatek służbowy o 20%), a rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. obniżył świadczenie pieniężne w postaci nagrody rocznej za rok [...] o 20 %. Postępowanie w sprawie ukarania karą dyscyplinarną nagany zakończyło się złożeniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, która została uwzględniona (sygn. akt IISA/Sz 1047/15, wyrok z dnia 05.05.2016 r. uchylający orzeczenie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w S. nr [...] z dnia [...] r.). Komendant Wojewódzki Policji w S. od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 19 stycznia 2017 r. oddalił skargę kasacyjną. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 31/16, uchylił wymieniony powyżej rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] r., nr [...]. - z dniem 12 maja 2017 r. wyrok ten stał się prawomocny. W dniu 22 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przekazał akta postępowania (II SA/Sz 31/16) organowi administracji. W dniu 5 lipca 2017 r. skarżący skierował do organu wyższego stopnia, zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego (Ks-[...]) - zażalenie doręczone organowi w dniu 7 lipca 2017 r. Już w dniu 25 lipca 2017 r. organ administracji pierwszej instancji, za pośrednictwem publicznego operatora pocztowego nadał do skarżącego przesyłkę listową zawierającą decyzję z dnia [...] r., nr [...] umarzającą postępowanie w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. W dniu 22 sierpnia 2017 r. skarżący wniósł do organu pierwszej instancji - Komendanta Powiatowego Policji w S., wniosek o uzupełnienie ww. decyzji z dnia [...] r.( doręczonej skarżącemu w dniu 8 sierpnia 2017 r.). Zdaniem skarżącego, w "uzasadnieniu" powołanej decyzji nr [...] organ świadomie pominął wymagalne z urzędu w tym postępowaniu przyznanie do wypłaty wyrównania niesłusznie potrąconych składników uposażenia w formie dodatku służbowego, w ocenie sądu potrąconych wadliwie i na podstawie prawnie wadliwych orzeczeń organu, wraz z odsetkami za zwłokę w ich wypłaceniu, z winy organu, który wadliwie orzekał zarówno w sprawie dyscyplinarnej, jak i w sprawie obniżenia dodatku służbowego. Skarżący uznał, iż przekazana mu kwota [...]zł tytułem: "Wyrównanie dodatku służbowego [...]", nie odpowiada faktycznym potrąceniom dodatku służbowego, które miało miejsce od [...] r. do dnia zwolnienia ze służby, tj. grudnia 2016 r. i nie zawiera skumulowanych odsetek ustawowych za zwłokę liczonych od dnia wymagalności do dnia zapłaty. Również w przekazanej z KWP w S. informacji z dnia 6 października 2017 r. można znaleźć, iż podstawę do wypłaty ww. świadczenia stanowiła decyzja nr [...], o której uzupełnienie wniósł skarżący. Wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie poprzedzone zostało zgodnie z art. 37 K.p.a. zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie z dnia 18 października 2017 r. (zażalenie doręczone organowi w dniu 19.10.2017 r.), skierowanym do organu wyższego stopnia - Komendant Wojewódzki Policji w S.. Niestety organ wyższego stopnia pozostawił zażalenie dotychczas bez odpowiedzi, co jednak nie pozbawia prawa złożenia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania (Kopia zażalenia z dnia 18.10.2017 r.). Do dnia 13 listopada 2017 r. (czyli przez ponad 2 miesiące) organ nie wydał postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji, tym samym brak wydania ww. postanowienia pozbawił skarżącego prawa do złożenia odwołania od decyzji nr [...], co potwierdza, że zwłoka organu była świadoma i celowa. W ocenie skarżącego, organy świadomie działają na szkodę skarżącego kierując się zemstą (II SA/Sz 41/15, II SA/Sz 1047/15, II SA/Sz 31/16, II SA/Sz 452/16,1OSK 2106/16, II SA/Sz 719/16, II SA/Sz 1375/16, II SA/Sz 602/17) m.in. za wniesione do prokuratury zawiadomienia o podejrzeniu popełnieniu przestępstw przez kadrę kierowniczą. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w S. wniósł o: - przeprowadzenie dowodu z załączonego do odpowiedzi na skargę dokumentu, tj. postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego P. S., z dnia [...] r., które zostało wydane po złożeniu skargi, a które może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sądu; - oddalenie skargi, w przypadku zaś uznania, że organ dopuścił się bezczynności - o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Po wydaniu orzeczenia dyscyplinarnego uznającego E. G. winnym popełnienia stawianych mu zarzutów, na podstawie § 8 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, naruszenie przez policjanta dyscypliny służbowej, za które wymierzono karę dyscyplinarną rodzi po stronie organu obowiązek obniżenia dodatku funkcyjnego. Przy czym zgodnie z § 9 ust. 5 cytowanego rozporządzenia przepis dotyczący obligatoryjnego obniżenia dodatku funkcyjnego w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej stosuje się odpowiednio do obniżania dodatku służbowego. W związku z powyższym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. obniżono w/w dodatek służbowy o kwotę [...]zł miesięcznie, (tj. o 50%). Po rozpatrzeniu odwołania od powyższego rozkazu organ odwoławczy rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej wysokości obniżenia dodatku służbowego o kwotę [...]zł do kwoty [...]zł, tj. o 50% i obniżył dodatek służbowy o kwotę [...]zł do kwoty [...]zł, tj. o 20 %. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. wyrównano dodatek służbowy do kwoty [...]zł miesięcznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem sygn. akt II SA/Sz 1047/1 uchylił zaskarżone orzeczenia w przedmiocie kary dyscyplinarnej nagany. Wyrok ten został przesłany do organu w dniu 12.05.2017 r. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 09.03.2017 r., uprawomocnionym w dniu 12.05.2017 r., sygn. akt. II SA/Sz 31/16 uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] r. oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] r. w przedmiocie dodatku służbowego. Powyższy wyrok został przesłany do organu w dniu 29.05.2017 r. Biorąc pod uwagę wydane wyroki Komendant Powiatowy Policji w S., orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r. umorzył postępowanie dyscyplinarne. Orzeczenie zostało doręczone stronie w dniu 14.06.2017 r., natomiast uprawomocniło się w dniu 22.06.2017 r. Z uwagi na powyższe przystąpiono do umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie obniżenia dodatku funkcyjnego, wydając decyzję nr [...] r. z dnia [...] r. Wnioskiem z dnia 22.08.2017 r. E. G. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w S. o uzupełnienie przedmiotowej decyzji nr [...] W związku z powyższym pismem z dnia 30.08.2017r. zwrócono się do Naczelnika Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w S. o wskazanie jakie kwoty otrzymał skarżący w związku z decyzją nr [...] z dnia [...] r., wydaną w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. W odpowiedzi na powyższe - pismem z dnia 11.09.2017 r. wraz z tabelą "Wyrównanie dodatku służbowego zgodnie z wyrokiem Sądowym" Komendant Powiatowy Policji w S., został poinformowany o dokonanych operacjach finansowych, związanych z wyrównaniem dodatku służbowego. Postanowieniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r., uznano zażalenie na bezczynność za zasadne i stwierdzono, że Komendant Powiatowy Policji w S., dopuścił się niezałatwienia sprawy w terminie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S., a także zobowiązano Komendanta Powiatowego Policji w S. do załatwienia sprawy do 24 listopada 2017 r. Wobec powyższego postanowieniem nr [...] z dnia [...] r., Komendant Powiatowy Policji w S. odmówił uzupełnienia decyzji własnej nr [...], z dnia [...] r. W treści postanowienia organ wskazał, że brak jest podstaw do uzupełnienia decyzji, zgodnie z żądaniami wnioskodawcy. Podstawą do wszczęcia postępowania w sprawie obniżenia dodatku służbowego E. G. było orzeczenie o wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej. W związku z uchyleniem wyżej wskazanego orzeczenia dalsze prowadzanie postępowania administracyjnego dotyczącego obniżenia dodatku służbowego ww. stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że przedmiotem tego postępowania nie było wyrównanie należącego wnioskodawcy dodatku służbowego. Według organu, Komenda Wojewódzka Policji w S. z urzędu dokonała wyrównania 20% dodatku służbowego za okres [...] r. do [...] r. uznawszy prawidłowo, że podstawę prawną przyznawanego dodatku w ww. okresie stanowił rozkaz personalny przyznający go na czas nieokreślony. Biorąc pod uwagę braki kadrowe i związany z tym nadmiar obowiązków oraz skomplikowanie, złożoność, wielowątkowość oraz ilość postępowań administracyjnych dotyczących E. G. - uzupełnienie decyzji nastąpiło - co prawda z opóźnieniem - ale wniosek pana E. G. został rozpoznany, poprzez wydanie postanowienia nr [...] z dnia [...] r., w zakresie odmowy uzupełnienia ww. decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność postępowania Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie rozstrzygnięcia wniosku o uzupełnienie decyzji tego organu nr [...] z dnia [...] r. Możliwość wniesienia tego rodzaju skargi wynika z przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Ustawodawca przewidział dwie różne instytucje ochrony prawa strony do sprawnego prowadzenia postępowania administracyjnego, nie określając ich ustawowej definicji. Przez bezczynność należy rozumieć istniejący obiektywnie stan niewydania decyzji mimo upływu terminu załatwienia sprawy – niezależnie od przyczyny przekroczenia terminu oraz niezależnie od tego, czy jest to termin ustawowy, czy wyznaczony przez organ administracji. O bezczynności organu administracji można zatem mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu ani nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla oceny zasadności zarzutu bezczynności nie mają znaczenia powody, dla których wymagane prawem czynności lub akt nie zostały podjęte. Celem kwestionowania bezczynności organu jest bowiem przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. Postępowanie prowadzone w sposób przewlekły jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym (vide: wyroki w sprawach II GSK 5346/16 z dnia 8 lutego 2017 r., IV SAB/Gl 68/17 z dnia 9 maja 2017 r., II SAB/Bk 11/17 z dnia 28 marca 207 r., CBOSA). Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego winna być poprzedzona wniesieniem zażalenia w trybie art. 37 K.p.a. i ten formalny warunek został w sprawie niniejszej spełniony. Zatem skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. Skarga na bezczynność postępowania podlegała ocenie sądu niezależnie od faktu zakończenia tego postępowania postanowieniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] r., z uwagi na wyjaśnioną wyżej na istotę bezczynności. Przedmiotem postępowania organu w niniejszej sprawie był wniosek o uzupełnienie co do rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] r. umarzającej postępowanie administracyjne w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. Wydanie tej decyzji zostało poprzedzone postępowaniem sądowo-administracyjnym w wyniku, którego zapadł wyrok o sygn. akt II SA/Sz 31/16 uchylający decyzje w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. Wniosek o uzupełnienie decyzji z dnia [...] r. został złożony w dniu sporządzenia, z zachowaniem terminu określonego w art. 111 K.p.a. Z akt administracyjnych sprawy wynika jedynie, że organ I instancji w dniu 30 sierpnia 2017 r. skierował do Komendy Wojewódzkiej Policji w S. zapytanie o wypłacone skarżącemu kwoty w związku z decyzją o umorzeniu postępowania. Następnie skarżący w dniu 13 listopada 2017 r. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S.. W dniu [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w S. postanowieniem nr [...] uznał za zasadne zażalenie na bezczynność Komendanta Powiatowego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie decyzji i zobowiązał ten organ do załatwienia sprawy do dnia 24 listopada 2017 r. W dniu [...] r. Komendant Powiatowy Policji w S. wydał postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nr [...] z dnia [...] r. Z wyżej przytoczonych powodów sąd stwierdził w punkcie I wyroku bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku o uzupełnienie decyzji na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Organ od momentu otrzymania wniosku do dnia wydania postanowienia nie podjął żadnych czynności, które zmierzały do załatwienia wniosku. Wystąpienie z zapytaniem skierowane do Komendy Wojewódzkiej Policji w S. nie było istotne dla rozpatrzenia wniosku. Stosownie do treści art. 149 § 1a P.p.s.a. sąd miał obowiązek dokonania oceny charakteru stwierdzonej bezczynności. Zdaniem składu orzekającego, nie miała ona cech rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu tego przepisu, pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, CBOSA). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (vide: postanowienie z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt. II OSK 468/13; wyrok z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15, CBOSA). W niniejszej sprawie długotrwałość rozpatrywania wniosku (blisko trzy miesiące) świadczy raczej o braku wiedzy odnośnie do sposobu rozpatrzenia wniosku niż o rażącym naruszeniu przepisu prawa. Ponadto wielość postępowań z udziałem skarżącego, a w tym wydawane wyroki sądu podważające stanowiska organów, bez wątpienia nie pozostały bez wpływu na termin załatwienia wniosku. Z działań organu wynika, że chciał zapewnić skarżącemu pełen zwrot wcześniej obniżonego dodatku służbowego. Z tych samych względów sąd uznał, że brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny, o jakiej mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. – co oznacza, że w zakresie tego żądania skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Równocześnie sąd umorzył postępowanie w pozostałym zakresie, bowiem sprawa została załatwiona przez organ co prawda po wniesieniu skargi na bezczynność, ale przed wyrokowaniem. Dodać należy, że wydanie postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji umożliwiło stronie wniesienie odwołania od decyzji z dnia [...] r., jednak odwołanie to dla niniejszej sprawy pozostaje bez znaczenia.