I SA/Wa 2464/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędzia WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania J. R., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Nieruchomość położona w W. przy ul. [...], ozn. hip. "Osada [...] Nr [...] i [...]", [...]-[...], dz. [...], znajduje się na obszarze objętym działaniem dekretu z dnia 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. z 1945 r.. Nr 50, poz. 279). Pismem z dnia 30 maja 2017 r., uzupełnionym pismem z dnia 17 kwietnia .2019 r. C. F., J. W., M. B., B. K., A. K. i J. K. wnieśli o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. ul. [...], ozn. hip. "Osada [...] Nr [...] i [...]", [...], dz. [...]. Do akt prowadzonego postępowania zostały złożone m. in. następujące dokumenty: - odpis zaświadczenia Sądu Powiatowego dla W. Wydział III Ksiąg Publicznych z dnia [...].12.1957 r., Nr [...]; - odpis zaświadczenia Sądu Rejonowego dla W. X Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...].06.2007 r., L. dz. [...]; - prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w P. Wydział Cywilny z dnia [...].04.1978 r., sygn. Akt: [...], zgodnie z którym spadek po K. H., nabyli w drodze dziedziczenia ustawowego żona K. H. oraz syn J. H. każde po 1/2 części spadku; - prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego dla W. Wydział II Cywilny z dnia [...].06.2006 r., sygn. Akt: [...], zgodnie z którym spadek po K. H., zmarłej [...].03.2006 r., na podstawie ustawy nabył syn J.H. w całości; - akt poświadczenia dziedziczenia z dnia [...].03.2019 r. Repertorium [...] nr [...], sporządzony przez notariusza S. W., wpisany do rejestru spadkowego pod nr [...], z którego wynika, że spadek po J. H., zmarłym [...].08.2018 r., na podstawie ustawy nabyła z dobrodziejstwem inwentarza w całości J. R. Przedmiotem wniosku z dnia 30 maja 2017r., m.in. J. H. uzupełnionego pismem z dnia 17kwietnia 2019 r. o ustalenie odszkodowania jest nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. "Osada [...] Nr [...] i [...]", [...], dz. [...]. Do wniosku załączono: - zaświadczenie Sądu Powiatowego dla W. Wydział III Ksiąg Publicznych z dnia [...].12.1957 r., Nr [...], według którego zgodnie ze stanem działów I i II wykazu hipotecznego nieruchomości pod nazwą "Osada [...] N [...] i [...], rej hip. [...]", A.H. i M.H. w równych częściach niepodzielnie są jawnymi z wykazu hipotecznego właścicielami co do działek gruntu z tej nieruchomości o powierzchni ogólnej [...] m2 oznaczonych numerami: N [...] o pow. [...] m2, N [...] o pow. [...] m2, N [...] o pow. [...] m2 i N [...] o pow. [...] m2 oraz pod ulicami [...] m2 i pod placami [...] m2 - akt z dnia [...].10.1931 r. - zaświadczenie Sądu Rejonowego dla W. X Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...].06.2007 r., L. dz. [...] z którego wynika, że w dziale II wykazu, wpisem jawnym z dnia [...].11.1937 r. pod pkt 6 ujawnieni są K. H., A. H. i M. H. w częściach równych niepodzielnie m. in. co do działki gruntu oznaczonej na pianie nr [...] o obszarze [...] m2. Następcami prawnymi A.H. i M. H. są C. F., M. B., B. K., A. K. oraz J. K. Potwierdzają to znajdujące się w aktach następujące dokumenty: 1. prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego w W. VII Wydział Cywilny Rejestrowy z dnia [...].01.2015 r., sygn. Akt: [...], stwierdzające że podlega uznaniu na obszarze Polski – z wyłączeniem nieruchomości położonych w Polsce - świadectwo spadkowe sporządzone w dniu [...].04.2011 r., stwierdzające, iż jedynym spadkobiercą po zmarłym w dniu [...].08.1981 r. A. H. jest jego córka C. F. z d. H. 2. prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego dla W. Wydział VI Cywilny z dnia [...].11.2013 r., sygn. Akt: [...], zgodnie z którym spadek po M. K., na podstawie ustawy nabyli zstępni: M. B., B. K., A. K. i J. K. w 1/4 części spadku każdy z nich; Po rozpatrzeniu wniosku J. H., Prezydent [...] wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. orzekającą o umorzeniu, jako bezprzedmiotowego, postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] dz.[...]. Od ww. decyzji Prezydenta [...] odwołanie złożyła J. R.. Rozpoznając złożone odwołanie Wojewada [...] wskazał, że wniosek J. H., uzupełniony pismem J. R., o ustalenie odszkodowania dotyczy nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. hip. "Osada [...] Nr [...] i [...]", [...], dz. [...]. Wnioskodawczyni jest następcą prawnym po J. H., który był następcą prawnym po K. H. (który jak wynika, z zaświadczenia Sądu Rejonowego dla W. X Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...].06.2007 r., L. dz. [...] był współwłaścicielem, co do działki gruntu oznaczonej nr [...] nieruchomości pod nazwą "Osada [...] N [...] i [...], rej hip. [...]"). Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy wskazał, że organ I słusznie przyjął brak interesu prawnego po stronie J. R.. Jak wynika z załączonych dokumentów jest ona spadkobiercą dawnego właściciela, ale w zakresie nieruchomości nie stanowiącej przedmiotu niniejszego postępowania. Natomiast w zakresie pozostałych wnioskodawców - organ I instancji w przedmiocie wniosku z dnia 30 maja .2017r. jest zobowiązany rozstrzygnąć odrębną decyzją. Mając powyższe na uwadze należy Wojewoda [...] uznał, że należało utrzymać w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. Na powyższą decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła J.R.. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W skardze zarzuciła: I) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 § 2 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na: - niewłaściwym zastosowaniu i uznaniu że materiał dowodowy stanowiący podstawę wydania skarżonego orzeczenia administracyjnego zebrany został w sposób wyczerpujący i uzasadnia umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego podczas gdy organy obu instancji nie podjęły wystarczających czynności celem zebrania i wyjaśnienia istotnego materiału dowodowego do niniejszej sprawy, nie wyjaśniły okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności wybiórczo oparły się o wybrane zaświadczenia hipoteczne co skutkowało nieustaleniem przeddekretowych właścicieli części przedmiotowej nieruchomości ozn. Nr [...] i niezasadnym pominięciem zapisów w księgach hipotecznych, zaświadczeń hipotecznych w tym wybiórczym rozumieniem zapisów zaświadczenia z 2007 roku oraz ostatecznych i prawomocnych orzeczeń administracyjnych dot. przedmiotowego gruntu ustalających odmiennie niż organy obu instancji w tej sprawie; - prowadzeniu postępowania przez organy administracyjne obu instancji w sposób nielogiczny wobec celowego pominięcia części materiału dowodowego sprawy stanowiącego o przysługiwaniu poprzednikowi prawnemu Skarżącej prawa współwłasności również do gruntu ozn. N [...]; b) przepisów art. 75 § 1 k.p.a., art. 86 k.p.a., art. 89 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady równej mocy dowodowych w postępowaniu administracyjnym oraz wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego i dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego wnioskując na jego podstawie wybiórczo, że poprzednik prawny Skarżącej nie był właścicielem ww. nieruchomości w dacie wejścia w życie tzw. dekretu warszawskiego czyli od dnia 21 listopada 1945 roku, choć z dokumentów w postaci zaświadczenia hipotecznego z 1992 roku, prawidłowo odczytanego zaświadczenia z 2007 roku oraz prawomocnych i ostatecznych decyzji Prezydenta [...] nr [...] i Wojewody [...] nr [...], wynika, że w tej dacie K. H. był współwłaścicielem również dz. [...] ww. nieruchomości; c) przepisów art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 215 u.g.n. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania o ustalenie odszkodowania za nieruchomość W. położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. Jako "Osada [...] Nr [...] i [...]" [...] w zakresie dz. [...] co do Skarżącej, w sytuacji gdy organ I instancji a za nim Wojewoda [...] błędnie uznał, że z wnioskiem o odszkodowanie za ww. nieruchomość wystąpiła osoba nieuprawniona czyli nie posiadająca legitymacji do bycia stroną w niniejszym postępowaniu. II) naruszenie przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynika sprawy, jako konsekwencja naruszeń opisanych w pkt I/. powyżej, tj.: - przepisów art. 28 kpa w zw. z art. 215 ust 2 ugn i zw. z art. 16 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że zarówno wnioskodawca J. H. a następnie jego spadkobierczyni w osobie J. R. jako następcy prawni K. H., nie mają przymiotu strony w niniejszym postępowaniu podczas gdy K. H. był współwłaścicielem przedmiotowego gruntu również w zakresie dz. nr [...], co potwierdzają znajdujące się w aktach postępowania zaświadczenia hipoteczne z 1992 roku oraz z 2007 roku, wykazy hipoteczne przedmiotowej nieruchomości oraz pozostające w obrocie prawnym prawomocne I ostateczne decyzje zarówno tut. organu jak i Wojewody [...], w których ustalana była własność nieruchomości położonej w W. pod adresem przy ul. [...], ozn. hip. jako "Osada [...] Nr [...] i [...]", [...], dz. o nr [...]; [...]; 26 i 35, czym naruszona została również naczelna zasada trwałości decyzji administracyjnych. Skarżąca wniosła również o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z następujących dokumentów, załączonych do niniejszej skargi: a) zaświadczenia hipotecznego Sądu Rejonowego dla W. w W. VI Wydziału Ksiąg Wieczystych z dnia [...] marca 1992 roku, [...] ., obrazujące stan działów I-IV wykazu hipotecznego księgi hipotecznej pod nazwą "Osada [...] Nr [...] i [...]" inw. nr [...]; b) kopii aktu notarialnego z akt ww. księgi hipotecznej Nr [...], kolejny [...] Rep. [...] z dnia [...] lipca 1939 roku, sporządzonego przez H. W. zastępcę W. W. Notariusza w W.; c) decyzji Prezydenta [...] w W. Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 roku (znak: [...] jako orzeczenia organu I instancji oraz decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 roku (znak: [...]) jako orzeczenia organu II instancji w sprawie administracyjnej dotyczącej zwrotu na podstawie Dekretu przedmiotowej dawnej nieruchomości w.; - wszystkie na fakt współwłasności K. H. również dz. nr [...] o pow. [...] m2 wchodzącej w skład dawnej nieruchomości w. pod nazwą "Osada [...] Nr [...] i [...]" inw. nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021 r. Sąd dopuścił dowód z dokumentów wskazanych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz.2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej p.p.s.a). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] czerwca 2020 r. o umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania z grunt nieruchomości w. położonej przy ul. [...] w stosunku do wniosku złożonego przez J. H. Przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie, iż postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpi brak chociażby jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego (podmiotu, przedmiotu, podstawy prawnej) będącego przedmiotem postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2018 r. I OSK 2579/17, z dnia 6 lutego 2018 r. II FSK 2113/16, z dnia 28 lutego 2018 r. II GSK 1567/16, z dnia 11 października 2017 r. I OSK 893/17, wszystkie przywołane orzeczenia publik. w CBOSA). Decyzja o umorzeniu postępowania zapada więc w sytuacji, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub organ administracji stwierdził oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W doktrynie przyjmuje się iż postępowanie staje się bezprzedmiotowe przykładowo w następujących sytuacjach: w przypadku śmierci strony, gdy sprawa dotyczy praw i obowiązków niedziedzicznych i nieprzechodzących na następców prawnych, w toku postępowania okaże się, że osoba, której żądanie spowodowało wszczęcie postępowania nie legitymuje się interesem prawnym, w przypadku braku w obowiązującym systemie prawnym przepisu umożliwiającego stronie przyznanie żądanego uprawnienia, jeżeli w dniu podejmowania rozstrzygnięcia nie obowiązują już przepisy o załatwieniu sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to czy J.H. miał prawo zainicjować postępowania administracyjne dotyczące przyznania odszkodowania za nieruchomość w. położoną przy ul. [...] ozn. hip. " Osada [...] Nr [...]i [...]" [...], dz.[...]. Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych wynika, że wniosek o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość złożył m.in. J. H. zmarły w 2018 r., którego spadkobierczynią jest J. R.. Do wniosku z 30 maja 2017 r. załączono: - zaświadczenie Sądu Powiatowego dla W. Wydział III Ksiąg Publicznych z dnia [...] grudnia 1957 r., Nr [...], według którego zgodnie ze stanem działów I i II wykazu hipotecznego nieruchomości pod nazwą "Osada [...] N [...] i [...], rej hip. [...]", A. H. i M. H. w równych częściach niepodzielnie są jawnymi z wykazu hipotecznego właścicielami co do działek gruntu z tej nieruchomości o powierzchni ogólnej [...] m2 oznaczonych numerami: N [...] o pow. [...] m2, N [...] o pow. [...] m2, N [...] o pow. [...] m2 i N [...] o pow. [...] m2 oraz pod ulicami [...] m2 i pod placami [...] m2 - akt z dnia [...].10.1931 r. - zaświadczenie Sądu Rejonowego dla W. X Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...].06.2007 r., L. dz. [...], z którego wynika, że w dziale II wykazu, wpisem jawnym z dnia [...].11.1937 r. pod pkt 6 ujawnieni są K. H., A. H. i M. H. w częściach równych niepodzielnie m. in. co do działki gruntu oznaczonej na planie nr [...] o obszarze [...] m2 - ze spadku po H. H. na wniosek z dnia [...].10.1926 r. k-256 księgi umów tomu I zatwierdzony orzeczeniem z dnia [...].11.1926 r. k-260 księgi umów tomu I. Z przedłożonych zaświadczeń wynika, że przeddekretowymi właścicielami działki nr [...] byli A.H. i M. H., po których to osobach J.H. nie dziedziczył. Jest on natomiast następcą prawnym K. H. (postanowienia spadkowe z [...] kwietnia 1978 r. i z [...] czerwca 2016 r.), przeddekretowego właściciela działki nr [...], która nie była objęta wnioskiem z 30 maja 2017 r, uzupełnionego pismem z 14 kwietnia 2019 r. Należy zauważyć, że są to jedyne dokumenty złożone przez wnioskodawców trakcie trwającego postępowania, dotyczące przysługiwania prawa własności do przedmiotowej działki. W ocenie Sądu, nie ma racji skarżąca, że to organy nie dopełniły obowiązku wyczerpującego wyjaśnienia powoływanych przez nią okoliczności. Nie można zgodzić się również ze stanowiskiem, że podejmując zakwestionowane decyzje organy nie zebrały wszystkich niezbędnych dla ustalenia istotnych okoliczności faktycznych sprawy dokumentów. Zdaniem Sądu, to na skarżącej spoczywał obowiązek wykazania się przez jej poprzednika prawnego tytułem własności do przedmiotowej działki, a więc również przedłożenia dokumentów tą okoliczność potwierdzających. Skoro zaś w toku postępowania przed organem I instancji, jak też na etapie postępowania odwoławczego, skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalistę nie przedstawiła innych dokumentów, to zdaniem Sądu, nie może obecnie czynić zarzutu organom z tego tytułu. Owszem, zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ obowiązek prowadzenia postępowania wyjaśniającego, ale nie zwalnia z inicjatywy dowodowej strony postępowania, o czym świadczy z kolei aktualne brzmienie art. 7 k.p.a. Jest niewątpliwe, że organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie jego oceny z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Jednak po noweli art. 7 k.p.a., dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r., strona nie może pozostać bierna w zbieraniu materiału dowodowego (patrz: Wojciech Chróścielewski "Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011 r.", ZNSA 2011/4/, s. 11-12, oraz por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1631/19). W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że obowiązywanie w postępowaniu administracyjnym zasady dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), w świetle której to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa, co do zasady, obowiązek wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony, w sytuacji jej pasywnej postawy w tym zakresie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3577/18). Powyższego stanowiska sądu nie zmieniają również dokumenty dołączone do skargi i dopuszczone przez sąd jako dowód w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a.. Zaświadczenie Sądu Rejonowego dla W. z [...] marca 1992 r. nie jest zgodne w swej treści z zaświadczeniem Sądu Powiatowego dla W. z 1957r. w zakresie wskazania dawnych współwłaścicieli działki nr [...] (pierwsze wymienia jako współwłaścicieli A.H., K. H. i W.H., drugie zaś jedynie A. H. i W. H.). Jednak organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa – art. 6 kpa. Organ nie może samodzielnie ustalać tytułu własności nieruchomości. Spory o prawo własności nieruchomości może rozstrzygać tylko sąd powszechny, na podstawie przepisów prawa cywilnego. Złożenie powyższych dokumentów nie wpływa zatem na sytuację skarżącej w zakresie przysługiwania jej poprzednikowi prawnemu tytułu własności do działki nr [...]. Również dowody w postaci decyzji Prezydenta [...] w W. Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 roku oraz decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 roku nie mogą stanowić o przysługiwaniu poprzednikowi prawnej skarżącej tytułu własności do dz. Nr [...]. Rozstrzygnięcia te dotyczą umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości położone w w. w rejonie ulic [...] i [...] ozn. dawniej jako części działek nr [...] z nieruchomości "Osady [...]" nr [...] i [...] [...]. Mają zatem charakter wyłącznie formalny. Zatem z ich treści nie można wywieść skutku oczekiwanego przez skarżącą . Należy także na marginesie zauważyć, że decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron. Wywiera inny skutek prawny, przyjmuje bowiem, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy i kończy zawisłość sprawy w danej instancji. Skutki decyzji umarzającej mają zatem charakter procesowy. Ze względu na określone przeszkody, niepozwalające na ukształtowanie stosunku materialnoprawnego, postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Skutkiem decyzji umarzającej postępowanie jest zniweczenie dotychczas toczącego się postępowania. Umorzenie postępowania nie stoi na przeszkodzie wszczęciu nowej sprawy, oczywiście jeśli na podstawie prawa materialnego będzie to możliwe (S. Biernat, J. Zimmermann, Problem stabilizacji nieostatecznych decyzji administracyjnych. Krakowskie Studia Prawnicze 1974 s. 71). W sytuacji braku strony postępowania mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia, w tym przypadku jednego z wnioskodawców, mamy do czynienia z nieistnieniem przesłanek podmiotowych do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Ta okoliczność powoduje, że na obecnym etapie postępowanie w części dotyczącej wniosku J. H. jest bezprzedmiotowe z przyczyn podmiotowych, dlatego postępowanie administracyjne w części dotyczącej jego wniosku należało umorzyć. W tej sytuacji Sąd w całości podzielił pogląd Wojewody [...] odnośnie faktu, że J. H. nie wykazał, że przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu o ustalenie odszkodowania za działkę nr [...]. Z tych przyczyn wszystkie zarzuty skargi nie mogą być skuteczne, a stanowią jedynie polemikę ze stanowiskiem organu. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I WSA w Warszawie, wydanego w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w związku z zarządzeniem Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. ----------------------- 8