I SA/Wa 55/15

Starszy referendarz sądowy - Justyna Wtulich – Gruszczyńska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. Z. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi K. T. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę postanawia odmówić adwokatowi P. Z. przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 4 marca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...], na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony adwokat P. Z.. Wyrokiem z 19 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2013 r., nr [...] oraz przyznał na rzecz adwokata P. Z. kwotę 295,20 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 19 października 2015 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna od ww. wyroku sporządzona przez pełnomocnika organu – radcę prawnego J. J.. W dniu 9 listopada 2015 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęła odpowiedź na skargę kasacyjną sporządzona przez pełnomocnika skarżącej – adwokata P. Z.. W ww. odpowiedzi pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wyrokiem z 29 września 2017 r., sygn. akt I OSK 3310/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Po sprawdzeniu w aktach sądowych ustalono, że pełnomocnik nie reprezentował skarżącej na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 29 września 2017 r. W niniejszej sprawie zważono, co następuje : Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz.1369 t.j.) powoływanej dalej jako P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 r. W § 22 ww. rozporządzenia wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. W § 22 tego rozporządzenia wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Odpowiedź na skarga kasacyjną Ministra Infrastruktury i Rozwoju wpłynęła do Sądu w dniu 9 listopada 2015 r. (data stempla biura podawczego), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie będą miały przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm., powoływanego dalej jako "rozporządzenie"). Stosownie do treści przepisu § 20 ww. rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wniosek adwokata P. Z. z [...] listopada 2015 r. zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną takiego oświadczenia nie zawiera. Z tego względu, wniosku pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie można było uwzględnić. Powyższe stanowisko znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 21 czerwca 2006 r. o sygn. akt II FSK 862/05, NSA podniósł, iż brak oświadczenia o jakim mowa § 20 ww. rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełniania jego braków, opisanego w art. 49 P.p.s.a.; (vide:, Lex nr 242945). Pogląd ten został zaakceptowany również w postanowieniu NSA z dnia 30 czerwca 2009 r. o sygn. akt II GZ 133/09. W postanowieniu z dnia 8 grudnia 2009 r. o sygn. akt II GZ 273/09 (dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA przypomniał, że wniosek, o którym mowa w § 20 ww. rozporządzenia, składany w postępowaniu przed sądem administracyjnym powinien spełniać wymogi określone w art. 64 § 2 P.p.s.a., a zatem czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, zawierać określenie żądania, jego podstawy i uzasadnienie oraz oznaczenie stron i organów, a także spełniać inne wymagania określone w przepisach szczególnych. Przepisem szczególnym jest właśnie cytowany powyżej § 20 ww. rozporządzenia (por. M. Kazek "Nieznajomość prawa a wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu" ZNSA nr 6(9)/2006, s. 65 i nast. oraz powołane tam orzecznictwo). Skoro przedmiotowy wniosek adwokata zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Ministra Infrastruktury i Rozwoju takiego oświadczenia nie zawiera, to zasadna jest odmowa przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu (por. postanowienie NSA z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 90/09 oraz postanowienie NSA z 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 759/14). Mając na uwadze powyższe, w oparciu o powołany wyżej przepis rozporządzenia oraz art. 250 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.