I SA/Wa 688/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Bożena Marciniak Protokolant referent stażysta Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Prezydent decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] zatwierdził podział nieruchomości uregulowanej w KW nr [...], położonej w W. w Dzielnicy [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], stanowiącej własność H. i R. P. na działki: nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha. B.J. wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2009 r. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, wskazując, że na mapie z projektowanym podziałem działki nr [...] przedstawiony został projekt podziału nie tylko działki nr [...], ale także działki nr [...], której ona jest właścicielką. Tymczasem ona nie wyraziła zgody na podział swojej nieruchomości. Wnioskodawczyni argumentowała, że mapa z projektowanym podziałem stanowi integralną część decyzji, a zatem zaakceptowanie jej przez organ stanowi rażące naruszenie prawa. Podniosła również, że nie została ona zawiadomiona o wydaniu decyzji o podziale. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2009 r. zatwierdzającej podział nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że zakwestionowana decyzja dotyczy również nieruchomości, której współwłaścicielką jest B. J. W ocenie Kolegium, załącznik graficzny jest takim samym elementem decyzji, jak jej część tekstowa, co oznacza, że jego treść nie może być dowolna. Kolegium dodało również, że mapa wchodząca do zasobu geodezyjnego gminy wywołuje skutki takie same, jak jej zapisy tekstowe. Wobec tego Kolegium uznało wnioskodawczynię, jak również drugiego ze współwłaścicieli działki nr [...], za strony postępowania nadzorczego. Jednakże, w ocenie organu, brak zapewnienia udziału w postępowaniu podziałowym, jako wada proceduralna postępowania, może być podnoszony wyłącznie w ramach wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W odniesieniu zaś do zarzutu rażącego naruszenia prawa, Kolegium stwierdziło, że wadliwość decyzji podziałowej wyraża się w sprzeczności części tekstowej i graficznej decyzji. Jest to wynikiem wadliwe przeprowadzonego postępowania dowodowego, w którym nie dokonano jednoznacznego ustalenia przedmiotu postępowania podziałowego. Zdaniem Kolegium, wskazana wada postępowania może być wyeliminowana wyłącznie w postępowaniu wznowieniowym. W następstwie wydanej decyzji B. J. zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po przeprowadzonym postępowaniu w trybie art. 127 § 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie w sprawie z wniosku B. J. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2009 r. zatwierdzającej podział nieruchomości oznaczonej ew. jako działka nr [...]. Uzasadniając swoje stanowisko organ uznał, że wnioskodawczyni nie może zostać uznana za stronę postępowania podziałowego. Z akt sprawy wynika bowiem, że jest ona współwłaścicielką działki nr [...], sąsiadującej z podzieloną działką nr [...]. W ocenie organu z samego faktu uwidocznienia na mapie stanowiącej integralną część decyzji podziałowej projektu podziału działki nr [...] nie można wywieść interesu prawnego wnioskodawczyni. Umieszczenie na mapie projektu podziału działki stanowiącej współwłasność wnioskodawczyni nie wywołuje żadnych skutków prawnych i nie kształtuje jej sytuacji prawnej. Rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji w ogóle nie odnosi się do jej nieruchomości. Kolegium podkreśliło, że potwierdza ten stan rzeczy aktualny wypis z ewidencji gruntów dla działki nr [...], z którego nie wynika, że działka uległa podziałowi. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 18/11 uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wyjaśnił, że zaskarżona decyzja naruszyła zakaz zawarty w art. 139 k.p.a. Sąd zauważył, że mimo, iż postępowanie odwoławcze zostało zainicjowane przez skarżącą organ wydając zaskarżoną decyzję pogorszył jej dotychczasową sytuację poprzez uchylenie decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości i poprzez umorzenie postępowania. Sąd wskazał również, że w postępowaniu prowadzonym w pierwszej instancji skarżąca została uznana za jego stronę, Kolegium dokonało merytorycznej oceny zebranego materiału dowodowego i rozstrzygnęło sprawę co do istoty poprzez wydanie decyzji, która kształtuje uprawnienia lub obowiązki strony. Natomiast w ponownie prowadzonym postępowaniu Kolegium uznało brak legitymacji po stronie skarżącej do inicjowania postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej i wydało orzeczenie na podstawie prawa formalnego, bez merytorycznej oceny stanu faktycznego i prawnego. W ocenie Sądu w ten sposób organ ponownie rozpoznający sprawę zmienił zakres postępowania administracyjnego – z badania czy decyzja podziałowa jest obarczona rażącym naruszeniem prawa na badanie dopuszczalności wszczęcia postępowania z wniosku skarżącej. Skutkowało to tym, że nastąpiła tu "niekorzyść", o której mowa w art. 139 k.p.a. – czyli obiektywne pogorszenie sytuacji prawnej strony odwołującej się, wskutek wydania decyzji przez organ odwoławczy poprzez pozbawienie jej praw strony postępowania. Sąd podkreślił przy tym, że przepis art. 139 k.p.a. wiąże jednak organ odwoławczy przy rozstrzygnięciu sprawy zarówno merytorycznie, jak i kasacyjnie, to jest na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., także w ramach instytucji ponownego wniosku o rozpoznanie sprawy. Sąd zauważył również, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotem podziału była nieruchomość, do której skarżącej nie przysługuje żaden tytuł prawnorzeczowy. W ocenie Sądu błąd zawarty w załączniku mapowym do decyzji nie wywołał żadnych skutków prawnych w odniesieniu do działki nr [...], będącej własnością skarżącej i nie ukształtował jej sytuacji prawnej. W następstwie powyższego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] ponownie uchyliło wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w całości i umorzyło postępowanie. Wskutek skargi B. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 426/12 uchylił zaskarżoną decyzję uznając m.in., że Kolegium nie zastosowało się w pełni do wytycznych zamieszczonych w prawomocnym wyroku z dnia 13 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 18/11. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2799/12 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Ponownie rozpatrując sprawę niniejszą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że uznało, iż kwestionowana decyzja dotyczy również nieruchomości, której współwłaścicielką jest B. J. Załącznik graficzny decyzji jest bowiem takim samym elementem decyzji, jak jej część tekstowa, w związku z czym treść załącznika nie może być dowolna. W ocenie Kolegium mapa wchodząca do zasobu geodezyjnego wywołuje skutki takie jak jej zapisy tekstowe, wobec czego uznano wnioskodawczynię, jak również drugiego ze współwłaścicieli nieruchomości za strony postępowania nadzorczego. Organ nadzoru powołując się na Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1998, Art.156, Nb.5 podniósł, że wady decyzji administracyjnej wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. mają charakter materialnoprawny. Ich występowanie powoduje, że z mocy decyzji powstaje albo stosunek prawny ułomny, albo w ogóle się on nie nawiązuje. Wady tkwią w samej decyzji i godzą w podmiotowe elementy stosunku prawnego, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. Kolegium wskazało, że po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ nadzoru zobowiązany jest dokonać analizy kwestionowanej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2009 r. pod względem wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ podał, że wnioskodawczyni zarzuciła tej decyzji rażące naruszenie prawa, wskazując, że nie zapewniono jej udziału w postępowaniu i dokonano podziału nieruchomości stanowiącej jej własność bez jej wniosku. Kolegium prowadząc postępowanie w I instancji przeanalizowało możliwość wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdziło, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] marca 2009 r. jest zgodna z przepisami i uznało, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności tego orzeczenia z uwagi na rażące naruszenie prawa. Kolegium dokonało również ponownej analizy decyzji pod kątem zaistnienia w niej innych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. i uznało, że brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Kolegium odstąpiło od szerokiego uzasadnienia analizy przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji SKO z [...] października 2011 r. Skład orzekający Kolegium w I instancji, badając całokształt kwestionowanego rozstrzygnięcia uznał, że istnieje w sprawie wadliwość decyzji, która wyraża się w sprzeczności części tekstowej i graficznej decyzji. Biorąc jednak pod uwagę, że decyzja ta zatwierdza podział nieruchomości uregulowanej w KW nr [...], położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] na działki nr [...] i [...] i w swej treści dotyczy wyłącznie działki nr [...], to umieszczenie na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji także projektu podziału działki nr [...] nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B. J. zarzucając jej naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na nieprawidłowym przeprowadzeniu postępowania dowodowego, wywiedzeniu wniosków nie wynikających z zebranych dowodów, nierozpatrzeniu zarzutów wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; 2. art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie stron postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji; 3. zasady dwuinstancyjności postępowania, polegające na tym, że w zaskarżonej decyzji organ nie rozpoznał sprawy, nie odniósł się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; 4. art. 107 § 3 k.p.a. polegające na tym, że organ powołał się w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia na argumentację zawartą w decyzji z dnia [...] października 2011r. w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie taka decyzja nie została wydana; 5. rażące naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 97 ust. 1a oraz art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami polegające na nie stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta W. wydanej z rażącym naruszeniem prawa polegającym na przeprowadzeniu postępowania w sprawie podziału nieruchomości i zatwierdzeniu mapy z projektem podziału dwóch nieruchomości tj. działki nr [...] i [...], uregulowanych w dwóch odrębnych księgach wieczystych stanowiących odrębną własność pomimo, że wniosek o podział pochodził tylko od właścicieli działki nr [...], którym nie przysługiwał jakikolwiek tytuł prawny do tego, ażeby wykonać mapę z projektem podziału działki nr [...], przeprowadzeniu postępowania w sprawie podziału nieruchomości i wydania decyzji zatwierdzającej podział, pomimo niezgodności wniosku o podział z treścią pozostałych dokumentów warunkujących możliwość jego procedowania i zatwierdzenia decyzją; 6. rażące naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 7, § 9 ust. 1, § 10, § 13 i § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz w zw. z art. 100 ustawy o gospodarce nieruchomościami polegające na nie stwierdzeniu nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, pomimo że wszystkie wyszczególnione w powołanych przepisach dokumenty, niezbędne do tego, aby postępowanie mogło być procedowane dotyczyły dwóch nieruchomości, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji wewnętrznie sprzecznej, w której treść części tekstowej jest sprzeczna z treścią mapy sytuacyjnej z projektem podziału, stanowiącej integralną część decyzji; 7. błędne i pozbawione podstaw jest twierdzenie, że kwestionowana decyzja nie wywarła żadnych skutków dla działki nr [...], albowiem wykonując opracowanie geodezyjne zlikwidowano istniejący budynek gospodarczy na działce skarżącej w celu wkreślenia służebności przejścia i przejazdu, zmniejszono o 2 % powierzchnię części zabudowanej działki skarżącej, a dane te zostały wprowadzone do EgiB, przyjęto niewłaściwe granice działki nr [...], opisano podział działki nr [...] w akcie notarialnym umowy zamiany nieruchomości z dnia [...] września 2009 r., do ewidencji gruntów wniesiono zmiany w postaci punktów podziału działki nr [...] na działkę nr [...] i [...], które dopiero po interwencji skarżącej zostały usunięte. W obszernym uzasadnieniu skargi B. J. wyjaśniła, że jest właścicielką działki nr [...], przyległej do działki nr [...] i rozwinęła zarzuty skargi. Podniosła m.in., że z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i powołanego rozporządzenia wykonawczego jednoznacznie wynika, że wszystkie dokumenty stanowiące załącznik do wniosku o zatwierdzenie podziału nieruchomości powinny dotyczyć wyłącznie nieruchomości podlegającej podziałowi. Skarżąca podkreśliła, że to mapa z projektem podziału stanowi podstawę decyzji zatwierdzającej podział, a nie odwrotnie, a treść decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości musi być spójna z treścią mapy z projektem podziału, zaś odstępstwa w tej kwestii w ocenie skarżącej stanowią rażące naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga jest niezasadna. Przedmiot toczącego się postępowania dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2009 r. zatwierdzającej podział nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] na działki nr [...] i [...]. Celem powyższego postępowania nie jest więc ponowne merytoryczne rozpoznanie spraw, ale weryfikacja wydanej uprzednio decyzji pod kątem ewentualnego zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. dających podstawę do stwierdzenia nieważności kontrolowanego aktu. W ocenie skarżącej decyzja z dnia [...] marca 2009 r. obarczona jest kwalifikowaną wadą prawną, albowiem została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić jednak trzeba, że skuteczność zarzutów przedstawionych przez pryzmat art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zależy od wykazania szczególnej wadliwości decyzji podjętej w postępowaniu zwykłym, co wiąże się z zasadą trwałości decyzji administracyjnych, uregulowanej w art. 16 k.p.a. Z zasady tej wynika, iż decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub w ustawach szczególnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, z którym mamy do czynienia w realiach rozpoznawanej sprawy, jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy decyzja ostateczna dotknięta jest jedną w wad kwalifikowanych, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych podstaw jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Podkreślenia przy tym wymaga zasada, że w toku postępowania nieważnościowego organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Kontrola organu orzekającego w trybie art. 156 § 1 k.p.a. zasadza się wyłącznie na ocenie stanu prawnego i faktycznego ustalonego na podstawie materiału dowodowego istniejącego w dacie wydania decyzji ostatecznej objętej tymże postępowaniem. Przy czym, rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 września 2012 r., I OSK 1107/11, Lex 1228463; 4 kwietnia 2012 r., II OSK 2565/10, Lex 1219119; 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2449/10, Lex 1219108; 8 marca 2012 r., I OSK 363/11, Lex nr 1145109; 14 marca 2012 r., II OSK 2525/10, Lex 1145613; 19 października 2011 r., II OSK 1192/10, Lex 1151823). W judykaturze podkreśla się, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Nie należy zatem utożsamiać tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa". Samo naruszenie prawa materialnego (względnie w niektórych przypadkach przepisów procedury) mających istotny wpływ na wynik sprawy nie stanowi podstawy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej, należy przypomnieć, że decyzja, co do której wystąpiono o stwierdzenie nieważności, wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774) Zgodnie z art. 93 ust. 1 tej ustawy, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. W przypadku zatem obowiązywania dla nieruchomości, która miałaby podlegać podziałowi, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podziału nieruchomości można dokonać tylko w oparciu o jego ustalenia, w przypadku zaś braku takiego planu - zastosowanie znajduje art. 94 ustawy. Zgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli: (1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo (2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podstawą materialnoprawną kwestionowanej decyzji był art. 95 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. Stosownie zaś do treści art. 97 ust. 1 podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć następujące dokumenty: 1) stwierdzające tytuł prawny do nieruchomości w szczególności oświadczenie, o którym mowa w art. 116 ust. 2 pkt 4; 2) wypis z katastru nieruchomości i kopię mapy katastralnej obejmującej nieruchomość podlegającą podziałowi; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku, o którym mowa w art. 94 ust. 1 pkt 2; 4) pozwolenie, o którym mowa w art. 96 ust. 1a, w przypadku nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków; 5) wstępny projekt podziału, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95; 6) protokół z przyjęcia granic nieruchomości; 7) wykaz zmian gruntowych; 8) wykaz synchronizacyjny, jeżeli oznaczenie działek gruntu w katastrze nieruchomości jest inne niż w księdze wieczystej; 9) mapę z projektem podziału.( ust. 1a). Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2009 r. zatwierdził projekt podziału działki nr [...] na działki nr [...] i [...] zgodnie z wnioskiem jej właścicieli H. P. i R. P. Integralną częścią tej decyzji jest mapa z projektowanym podziałem przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z dnia 16 marca 2008 r. pod numerem ewidencyjnym [...]. Problem polega na tym, że na przedmiotowej mapie zamieszczono również projekt podziału działki nr [...] stanowiącej własność skarżącej i z tego też powodu skarżąca uważa, że decyzja zatwierdzająca podział została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Mapa bowiem z projektem podziału stanowiąca integralną cześć decyzji jest sprzeczna z treścią decyzji, która dotyczy zatwierdzenia podziału działki nr [...], a załącznik mapowy obejmuje projekt podziału zarówno działki nr [...] jak i nr [...]. Skarżąca zaś wniosku o zatwierdzenie podziału swojej działki nie składała. W ocenie Sądu stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zasługuje na uwzględnienie. Rację bowiem należy przyznać Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, że zamieszczenie na załączniku graficznym do kwestionowanej decyzji również projektu podziału działki nr [...] nie stanowi rażącego naruszenia prawa, ponieważ sama decyzja dotyczy zatwierdzenia projektu podziału działki nr [...] i nie obejmuje działki nr [...], co oznacza, że załącznik mapowy dotyczący działki nr [...] jest jedynie projektem podziału, który nie może wejść do obrotu prawnego bez decyzji zatwierdzającej taki podział. Dodać należy, ze w prawomocnym wyroku z dnia 13 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 18/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że błąd zawarty w załączniku mapowym do decyzji nie wywołał żadnych skutków prawnych w odniesieniu do działki nr [...], będącej własnością skarżącej i nie ukształtował jej sytuacji prawnej. Pogląd ten z uwagi na treść art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest wiążący zarówno dla organów administracyjnych jak i dla Sądu obecnie orzekającego w niniejszej sprawie. Przepis ten stanowi zaś, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Powyższe w konsekwencji oznacza, że błąd zawarty w załączniku mapowym do kwestionowanej decyzji nie może stanowić o rażącym naruszeniu prawa przy wydawaniu decyzji z dnia [...] marca 2009 r., a stanowi jedynie zwykłe naruszenie, które nie może skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji. Jednocześnie Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd organu, że skarżącej przysługuje w kontrolowanym postępowaniu przymiot strony, zważywszy na fakt umieszczenia na załączniku mapowym do kwestionowanej decyzji projektu podziału działki stanowiącej jej własność. Jednakże jak wskazano wyżej nie można tego błędu rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa. W tej sytuacji Sąd uznał wszystkie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ prawa poprzez brak stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji za niezasadne. Powyższe odnosi się również do pozostałych zarzutów. Wprawdzie organ swoje stanowisko uzasadnił lakonicznie, powołując się jednocześnie na nieistniejącą decyzję z [...] października 2011 r., jednakże biorąc pod uwagę okoliczność, że powyższe uchybienie nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia, nie mogło tym samym doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Tylko bowiem w sytuacji gdy naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy Sąd zobligowany byłby do uchylenia zaskarżonej decyzji. Także zarzut dotyczący naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków może bowiem odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Tymczasem skarżąca takiego związku nie wykazała. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.