I SAB/Wa 1434/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłączenie wybranych członków Kolegium od udziału w sprawie o stwierdzenie nieważności orzeczenia nr [...] postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Pismem z dnia 18 czerwca 2015 r. (13 października 2016 r. – data wpływu Sądu) P. S. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłączenie wybranych członków Kolegium od udziału w sprawie o stwierdzenie nieważności orzeczenia nr [...] W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Skarżący pismem z 24 listopada 2016 r. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako "ppsa", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przepis art. 247 ppsa wprowadza samodzielną, negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Prawo to nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, co oznacza, że ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. Stwierdzenie przez sąd, że w sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi skutkuje odmową przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 28 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 906/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. postanowienia NSA z 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 273/08, z 14 lutego 2012 r. sygn. akt II GZ 41/12, z 24 listopada 2015 r. sygn. akt I OZ 1534/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 572; M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 980). Potrzeba zastosowania art. 247 ppsa będzie zatem zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731 oraz powołane tam orzecznictwo, a także postanowienia NSA: z 28 października 2015 r. sygn. akt II OZ 1007/15; z 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 37/13; z 19 czerwca 2013 r. sygn. akt II GZ 291/13; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanki odrzucenia skargi określa natomiast art. 58 § 1 ppsa, który w pkt 6 stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w pkt 1-5a tego przepisu. Jedną z takich przyczyn jest wniesienie w sprawie skargi na bezczynność w przypadkach, które nie zostały wyszczególnione w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa. Taka natomiast sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem skarżący zarzucił organowi bezczynność w sprawie rozpoznania jego wniosku o wyłączenie wybranych członków Kolegium od udziału w sprawie o stwierdzenie nieważności orzeczenia. Skoro postępowanie we wskazanym przedmiocie kończy się postanowieniem, na które nie służy zażalenie, jak również nie kończy ono postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, to tym samym nie jest ono postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, a w konsekwencji nie przysługuje stronie skarga na bezczynność organu w przedmiocie nierozpoznania takiego wniosku. Reasumując, w ocenie Sądu skarga w niniejszej sprawie jest oczywiście bezzasadna, a w tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 247 w zw. art. 258 § 4 ppsa, postanowił jak w sentencji.