I SAB/Wa 1458/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: sędzia WSA - Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie pouczenia postanawia: - odrzucić skargę - P O S T A N O W I E N I E Dnia 22 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: sędzia WSA - Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie pouczenia postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. P. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2015 r. o uzupełnienie pouczenia w postanowieniu Kolegium z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], odpowiadając na skargę, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 tej ustawy stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., poz. 658) przepisy tej ustawy w brzmieniu nadanym przez jej art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie zaś stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Oznacza to, że sąd administracyjny przepis art. 3 § 2 P.p.s.a.. w sprawach wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015 r. stosuje w dotychczasowym brzmieniu. Ponadto władny jest rozpatrywać skargi na bezczynność organów, tylko w tym przypadku, gdy organ winien wydać akt lub podjąć czynność, określoną w art. 3 ust. 2 pkt 1 do 4a cytowanej ustawy. W niniejszej sprawie, wszczętej w dniu 24 kwietnia 2015 r., skarżący domagał się rozpoznania jego wniosku o uzupełnienie pouczenia w postanowieniu i w tym zakresie zarzucił organowi bezczynność. Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny i orzecznictwem sądów administracyjnych organ, rozpoznając wniosek o uzupełnienie pouczenia decyzji czy postanowienia, wydaje postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie. Natomiast kontrola prawidłowości wydanego postanowienia odbywa się dopiero przy rozstrzyganiu odwołania od orzeczenia, kończącego postępowanie w danej instancji i w postępowaniu sądowym - w przypadku wniesienia skargi na rozstrzygnięcie kończące sprawę co do istoty (por. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 111 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX OMEGA, wyrok NSA w Gdańsku z dnia 12 listopada 2000 r., sygn.. akt II SA/Gd 1783/98, ONSA 2002, nr 1, poz. 23). Skoro zatem uzupełnienie pouczenia postanowienia co do prawa odwołania lub wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego odbywa się w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie - a rozstrzygnięcie to nie jest wymienione w katalogu aktów wskazanych w art. 3 ust 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a., to sąd administracyjny nie jest władny oceniać skargi na bezczynność w przedmiocie tego wniosku. Należy bowiem zauważyć, iż bezczynność, którą skarżący zarzuca organowi nie mieści się w pojęciu wskazanym w art. 3 ust 2 pkt 8 cytowanej ustawy. Z tego też powodu Sąd uznał, iż przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. UZASADNIENIE P. S., pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie pouczenia. W piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm..), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (postanowienia NSA z 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 273/08, z 14 lutego 2012 r. sygn. akt II GZ 41/12, z 24 listopada 2015 r. sygn. akt I OZ 1534/15). Potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a. będzie zatem zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (postanowienie NSA z 28 października 2015 r. sygn. akt II OZ 1007/15; z 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 37/13; z 19 czerwca 2013 r. sygn. akt II GZ 291/13). Skarga P. S. podlega odrzuceniu, bowiem zarzucana organowi bezczynność nie dotyczy żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Przedmiotowa skarga jest oczywiście bezzasadna, a więc prawo pomocy skarżącemu nie przysługuje. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 247 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.