II SA/Wa 1585/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. U. o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w sprawie ze skargi H. U. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej rozkazu personalnego. H. U. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu. W uzasadnieniu wniosku zaznaczone zostało, iż skarżący od niemal 10 lat pełni służbę w Policji. Przez cały ten okres swoją postawa, nie dał podstaw do poddania pod wątpliwość posiadanych kwalifikacji. Wyróżnił się jako funkcjonariusz oddany służbie oraz bardzo w nią zaangażowany. Wydalenie ze służby wiązałoby się z niepowetowaną stratą, ponieważ skarżący całe życie zawodowe związał ze służbą w Policji. Przez okres 10 lat podnosił kwalifikacje zawodowe, uczestniczył w licznych szkoleniach i kursach. Praca w szeregach Policji jest życiowym celem i stanowi jedyne źródło utrzymania. Podkreślił również że wykonywanie zawodu policjanta nigdy nie powodowało i nie powoduje jakichkolwiek niebezpieczeństw. Nie stanowi też zagrożenia dla interesu społecznego. Zdaniem skrzącego potwierdzeniem powyższych twierdzeń są ustalenia dotyczące przebiegu służby znajdujące się w aktach osobowych. Żaden przełożony policjanta nigdy nie stwierdził jakichkolwiek uchybień odnośnie wykonywania obowiązków służbowych. Zwolnienie funkcjonariusza ze służby, z pominięciem rozstrzygnięcia podjętego w postępowaniu karnym, skutkowałoby wyrządzeniem niepowetowanej krzywdy w związku z utratą jedynego źródła utrzymania. Zdaniem skarżącego postępowanie organów Policji w niniejszej sprawie łamie określoną w Konstytucji oraz Kodeksie karnym zasadę domniemania niewinności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać, czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas, jeżeli realne jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu sądu. Ciężar dowodu w zakresie wykazania tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. Uzasadnienie wniosku nie jest elementem obligatoryjnym, wpływającym na ważność wniosku i warunkującym jego dopuszczalność, zatem nie podlega uzupełnieniu, poprzez wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. Ma ono za zadanie jedynie wykazanie i uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, a więc jego niezamieszczenie nie powoduje odrzucenia wniosku, a jedynie uniemożliwia ewentualną ocenę okoliczności sprawy w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., art. 61, teza 11 oraz postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2013 r. sygn. akt I OZ 848/13, z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt I OZ 744/14 z dnia 30 września 2016 r. sygn. akt I OZ 977/16). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki ochrony tymczasowej. Skarżący nie wykazał, na czym konkretnie miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Nie jest bowiem rolą Sądu domniemywanie, gdzie wnioskodawca upatruje spełnienia przesłanek art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2010 r. sygn. akt II FZ 223/10, z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt II OZ 73/11, z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 2988/14). Przytoczone przez skarżącego argumenty odnoszące się do utraty jedynego jak dotychczas źródła utrzymania, czy też zakończenia kariery w służbie w Policji, nie spełniają przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Są to zwykłe następstwa rozkazu personalnego wydanego w przedmiocie zwolnienia ze służby i nie pociągają za sobą ani niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani też powstania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie skarżący został już zwolniony ze służby w Policji w dacie określonej w rozkazie personalnym. W dacie orzekania przez Sąd skutek wynikający z rozkazu personalnego już nastąpił. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania decyzji jest w takim przypadku bezprzedmiotowe, nie ma bowiem możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Skutki kwestionowanej przez skarżącego decyzji mogą być zatem zniwelowane jedynie przez pozytywne dla skarżącego orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uwzględniające jego skargę, a nie poprzez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I OZ 896/08 oraz z dnia 30 września 2016 r. sygn. akt I OZ 977/16). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak w sentencji postanowienia.