II SA/Wa 1593/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Wieczorek, Piotr Borowiecki, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odprawy z tytułu zwolnienia ze służby - oddala skargę - Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej: Szef CBA), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez W. J. od decyzji personalnej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odprawy z tytułu zwolnienia ze służby, decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję personalną. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W. J. został zwolniony ze służby w CBA z dniem [...] maja 2018 r. na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1993, z póżn. zm.), zwanej dalej "ustawą o CBA". Szef CBA decyzją personalną z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], na podstawie art. 96 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA przyznał W. J. odprawę w wysokości 15 667,32 brutto (słownie: piętnaście tysięcy sześćset sześćdziesiąt siedem złotych 32/100) - co stanowi 600% uposażenia, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym tj. 50 622,00 zł brutto, pomniejszonego o wysokość odpraw otrzymanych z tytułu zwolnienia: 1. z dniem [...] listopada 2004 r. ze służby w Jednostce Wojskowej nr [...], tj. o kwotę 1 390,00 zł brutto (słownie tysiąc trzysta dziewięćdziesiąt złotych), 2. z dniem [...] kwietnia 2013 r. ze służby w Straży Granicznej, tj. o kwotę 17 299,08 zł brutto (słownie siedemnaście tysięcy dwieście dziewięćdziesiąt dziewięć złotych 08/100), 3. z dniem [...] kwietnia 2016 r. ze służby w Jednostce Wojskowej nr [...], tj. o kwotę 16 265,60 zł brutto (słownie szesnaście tysięcy dwieście sześćdziesiąt pięć złotych 60/100), tj. łącznie o kwotę 34 954,68 zł brutto (słownie trzydzieści cztery tysiące dziewięćset pięćdziesiąt cztery złote 68/100). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o CBA funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 64 ust. 3 otrzymuje odprawę. Wysokość należnej odprawy uzależniona jest od charakteru służby: przygotowawcza bądź stała oraz od stażu Służby w CBA. Art. 97 ust. 1 ustawy o CBA przewiduje, że wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości sześciomiesięcznego uposażenia, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości ośmiomiesięcznego uposażenia. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się jako pełny rok. Organ wyjaśnił, że na podstawie akt osobowych W. J. ustalono, iż został on przyjęty do służby w CBA w dniu [...] maja 2016 r i mianowany funkcjonariuszem w służbie stałej, a z dniem [...] maja 2018 r. został zwolniony ze służby. Na dzień zwolnienia W. J. posiadał staż służby w CBA wynoszący 2 lata, 0 miesięcy i 21 dni. W związku ze zwolnieniem ze służby, stosownie do dyspozycji art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, charakter służby (stała) oraz długość stażu w CBA uprawniał funkcjonariusza do otrzymania odprawy w wysokości 600 % uposażenia należnego w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA. Na dzień zwolnienia uposażenie miesięczne funkcjonariusza wynosiło: 8 437,00 zł brutto. Organ podał także, że w toku ustalania prawa ww. do odprawy, na podstawie akt osobowych, ustalono, że W. J. w okresie od [...] sierpnia 2000 r. do [...] listopada 2004 r. pełnił służbę w Wojsku Polskim, w okresie od [...] grudnia 2004 r. do [...] kwietnia 2013 r. pełnił służbę w Straży Granicznej oraz w okresie od [...] marca 2013 r. do [...] kwietnia 2016 r. pełnił ponowie służbę w Wojsku Polskim. Szef CBA wskazał, że w związku z powyższym, należało ustalić, czy funkcjonariuszowi z tytułu zwolnienia ze służby w Wojsku Polskim oraz Straży Granicznej nie zostały wypłacone odprawy. Organ podał, że w tym celu do Jednostki Wojskowej nr [...], Jednostki Wojskowej nr [...] oraz [...] Oddziału Straży Granicznej zwrócono się ze stosownymi zapytaniami i ustalono w ten sposób, że: 1. ze służby wojskowej w Jednostce Wojskowej nr [...] wypłacono odprawę w wysokości 1 390,00 zł brutto, 2. ze służby w Straży Granicznej wypłacono odprawę w wysokości 17 299,08 zł brutto, 3. ze służby wojskowej w Jednostce Wojskowej nr [...] wypłacono odprawę w wysokości 16 265,60 zł brutto. Zdaniem Szefa CBA z wykładni funkcjonalnej art. 96 ust. 1 ustawy o CBA wynika, że odprawa z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy. Zatem w sytuacji gdy już raz wypłacono odprawę w związku ze zwolnieniem z formacji zmilitaryzowanej, to w przypadku ponownego podjęcia służby i kolejnego zwolnienia, należy wypłacić wyłącznie świadczenie wyrównawcze. Na poparcie tej tezy organ przywołał stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 224/13. Od powyższej decyzji W. J. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podniósł, że przywołane w decyzji podstawy prawne o pomniejszeniu odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w CBA nie mają oparcia w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym. Zdaniem skarżącego z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA wprost wynika, że funkcjonariusz tej formacji zwolniony na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy, będący w służbie stałej, otrzymuje odprawę w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia bez żadnych wyjątków dających podstawę do pomniejszenia należnej kwoty o wysokość odprawy z tytułu służby w innych jednostkach zmilitaryzowanych. Zarzucił, że organ błędnie zastosował wykładnię funkcjonalną, powołując się przy tym na inne pragmatyki służbowe i wyrok sądu administracyjnego dotyczący funkcjonariusza Policji. Zdaniem W. J. prawo i pragmatyka służbowa nie definiuje pojęcia tzw. świadczenia wyrównawczego, o czym organ stwierdza w skarżącej decyzji. Wskazał także, że organ państwowy jakim jest CBA, dokonał pomniejszenia odprawy w sposób nieuprawniony. W ocenie odwołującego się uprawnienie lub obowiązek pomniejszenia odprawy winien wynikać wprost z obowiązujących przepisów prawa. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Szef CBA utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję personalną. W uzasadnieniu organ powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji personalnej. Dodatkowo Szef CBA podniósł, że uznanie, iż każdorazowe zwolnienie ze służby skutkowałoby każdorazowym wypłacaniem należności w pełnej kwocie mogłoby stanowić pole do nadużyć i stawiałoby w nierównej sytuacji pozostałych funkcjonariuszy. Powołując się na wyrok NSA z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 931/08, organ podał, że świadczenie to co do zasady jest podobne do odprawy emerytalnej lub rentowej przysługującej pracownikowi w związku z przejściem na emeryturę lub rentę (art. 92 Kodeksu pracy). Organ wskazał, że w kwestii nabycia prawa do odprawy emerytalnej, o której mowa w Kodeksie pracy, Sąd Najwyższy wielokrotnie prezentował pogląd, iż pracownik, który otrzymał odprawę w związku z przejściem na emeryturę (rentę), a następnie podjął zatrudnienie, które ustało ponownie w związku z przejściem na emeryturę (rentę) kolejnej odprawy nie może otrzymać ( wyrok SN z dnia 25 czerwca 1993 r., sygn. akt I PR 5/93). Ponadto Szef CBA wyjaśnił, że na tle spraw związanych z wypłatą, świadczeń pieniężnych wielokrotnie podkreślano, że nie ma podstaw do wypłaty odprawy w pełnej wysokości osobie pełniącej służbę w formacji zmilitaryzowanej, której raz już wypłacono odprawę, a następnie ponownie zaczęła ona pełnić służbę w tej samej lub innej służbie mundurowej. Zdaniem organu analogiczna sytuacja występuje w przypadku odprawy wypłacanej funkcjonariuszom CBA w związku ze zwolnieniem ze służby i nie ma żadnych podstaw, aby w tym zakresie odmiennie ich traktować. W ocenie Szefa CBA z wykładni funkcjonalnej art. 96 ust. 1 ustawy o CBA wynika, że odprawa z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy. Zatem w sytuacji, gdy już raz wypłacono odprawę w związku ze zwolnieniem z formacji zmilitaryzowanej, to w przypadku ponownego podjęcia służby i kolejnego zwolnienia, należy wypłacić wyłącznie świadczenie wyrównawcze. Stąd również funkcjonariusze CBA nie mają prawa do kilku tego typu świadczeń, a jedynie uprawnienie do odpowiedniego wyrównania otrzymanej odprawy. Organ podkreślił, że dla prawidłowej wykładni tego przepisu nie ma znaczenia, czy i jakie różnice występują w pragmatykach regulujących ustalenie prawa do odprawy w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Policji i w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Zdaniem organu istotnym jest to, czy w tych formacjach przewidziano odprawę, rozumianą szeroko, tj. jako świadczenie pieniężne wypłacane funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby. Szef CBA na poparcie swojego stanowiska powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego i zaznaczył, że odmienne rozumowanie i uwzględnienie stanowiska skarżącego doprowadziłoby do sytuacji, w której odprawa utraciłaby swój jednorazowy charakter. Organ wskazał także, powołując się tym razem na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1879/16, że dokonanie pomniejszenia odprawy przysługującej w związku z rozwiązaniem z funkcjonariuszem CBA stosunku służbowego o wysokość odprawy już wcześniej wypłaconej temu funkcjonariuszowi w związku z wcześniejszym rozwiązaniem stosunku służbowego w Policji jest możliwe na gruncie obowiązujących przepisów prawa i posiada oparcie w przyjętych przez ustawodawcę rozwiązaniach systemowych służb mundurowych. W. J. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 96 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA polegającą na błędnym przyjęciu, że przedmiotowy przepis stanowi podstawę do pomniejszenia przyznanej odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w CBA o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w poprzednich formacjach, tj. o kwotę 34.954,68 zł brutto; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 156 § 1 pk. 2 w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej; b) art. 6 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej poprzez zastosowanie analogii; c) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., w sytuacji gdy nie było do tego przesłanek; d) art. 7 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie okoliczności sprawy, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na błędnym przyjęciu, iż zachodzą podstawy do pomniejszenia wysokości odprawy przyznanej w związku ze zwolnieniem ze służby w CBA o wysokość odprawy przyznanej z tytułu służby w CBA o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w poprzednich formacjach. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie nieważności, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2. stwierdzenie nieważności, ewentualnie uchylenie decyzji personalnej Szefa CBA z dnia [...] czerwca 2018 r. w części dotyczącej pomniejszenia odprawy o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w poprzednich formacjach, tj. o kwotę 34 954, 68 zł brutto. W razie natomiast nieuwzględnienia wniosku wskazanego w pkt 2 wniósł o stwierdzenie nieważności, ewentualnie uchylenie decyzji personalnej Szefa CBA z dnia [...] czerwca 2018 r. w całości oraz zobowiązanie organu administracyjnego do wydania decyzji stwierdzającej prawo skarżącego do odprawy w wysokości 600% uposażenia należnego w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że przywołane przez organ podstawy prawne o pomniejszeniu odprawy z tytułu służby w Wojsku Polskim oraz Straży Granicznej nie mają oparcia w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym, bowiem z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA wprost wynika, że funkcjonariusz tej formacji zwolniony na podstawie art. 58 ust. 3 tejże ustawy, będący w służbie stałej, otrzymuje odprawę w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia, bez żadnych wyjątków dających podstawę do pomniejszenia należnej kwoty o wysokość odprawy z tytułu służby w innych formacjach zmilitaryzowanych. Skarżący zaznaczył, że biorąc pod uwagę treść art. 96 ust. 1 ustawy o CBA, odprawa uregulowana w tej ustawie nie przysługuje w każdym przypadku zwolnienia ze służby, a jedynie w ściśle określonych sytuacjach wprost wskazanych w dyspozycji tegoż artykułu. Odprawa z tytułu zwolnienia ze służby w CBA nie ma zatem generalnego charakteru, co, zdaniem skarżącego, potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2331/11. Skarżący podkreślił, że w ustawie o CBA brak jest przepisów dopuszczających zaliczenie do okresu pełnienia służby w CBA okresów pełnienia służby w innych formacjach zmilitaryzowanych. Ponadto, ustawa o CBA nie przewiduje żadnych innych świadczeń o tzw. charakterze wyrównawczym lub uzupełniającym związanych ze zwolnieniem ze służby. W ocenie skarżącego przesadza to o szczególnym charakterze odprawy przyznawanej dla funkcjonariusza CBA w związku ze zwolnieniem ze służby. Odprawa z tytułu zwolnienia ze służby w CBA nie ma zatem charakteru generalnego, jak w przypadku innych pragmatyk służbowych. Dalej skarżący wskazał, że na gruncie przepisów ustawy o CBA, jedynymi przesłankami uzyskania odprawy są: fakt zwolnienia ze służby w ściśle wskazanych przypadkach, charakter służby oraz okres jej pełnienia. Zdaniem skarżącego spełnił on wszystkie przesłanki, od których ustawa o CBA uzależnia przyznanie odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby, zaś pomniejszenie wysokości przyznanej odprawy o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w innych formacjach należy ocenić jako nieuprawnione działanie organu. Nieprzerwane pełnienie służby w rozumieniu art. 97 ust. 1 ustawy o CBA oznacza bowiem pełnienie służby tylko w tej służbie mundurowej. Zdaniem skarżącego do tego okresu nie wlicza się okresu pełnienia służby w innych formacjach zmilitaryzowanych. Takie stanowisko, w ocenie skarżącego, wynika z wykładni językowej i systemowej art. 97 ust. 1 ustawy o CBA. Przepis ten wyraźnie odnosi się tylko do służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i nie wiąże w żaden sposób okresu uprawniającego do wyższej odprawy ze służbą w innych formacjach zmilitaryzowanych. Skarżący wskazał, że konstrukcja tego przepisu nie zawiera rozwiązania znanego z art. 115 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i art. 119 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, w których określono, że do okresu uprawniającego do nabycia odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby wlicza się także okres służby w innych formacjach zmilitaryzowanych. Zdaniem skarżącego należy zatem przyjąć, że do okresu uprawniającego do wypłaty wyższej niż sześciomiesięczne uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku należy wliczyć tylko okres służby w CBA. Dodatkowo skarżący wskazał, że nie został przyjęty do służby w CBA bezpośrednio po zwolnieniu z innych formacji zmilitaryzowanych, co można by było uznać za kontynuację służby mundurowej. Szef CBA w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ ustosunkowując się do zarzutu wydania decyzji bez podstawy prawnej podniósł, że organ CBA, do którego wniesiono podanie w sprawie ze stosunku służbowego powinien rozstrzygnąć sprawę na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wskazuje się w orzecznictwie, sama wyplata uposażenia funkcjonariuszowi, jako pozytywne załatwienie sprawy, następuje poprzez podjęcie czynności materialno-technicznej, jednak odmowa takiej czynności winna być dokonana w formie decyzji administracyjnej. W ocenie organu, nawet jeśli przyjąć, że 96 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA nie stanowi podstawy do wydania rozstrzygnięcia, które zostało zaskarżone w niniejszej sprawie, to kompetencję Szefa CBA do wydania decyzji administracyjnej w sprawie ustalenia wysokości odprawy uzupełniającej wyprowadzić można chociażby z treści art. 104 K.p.a., przyjmując, iż w każdej sprawie wynikającej ze stosunku służbowego, wymagającej rozstrzygnięcia powinna być wydana decyzja, chyba że przepis prawa wyłącza taką możliwość. Ponadto organ podniósł, że zgodnie z art. 54 ust. 1 i 3 ustawy o CBA, jak również stosownie do treści § 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. z 2015 r. poz. 503), organem administracyjnym właściwym w sprawach osobowych funkcjonariuszy CBA jest Szef CBA, a sprawy te załatwia się na piśmie w formie decyzji. W sytuacji zatem, gdy skarżący domaga się wypłaty odprawy w wyższej niż przyznanej mu wysokości, Szef CBA, nie znajdując podstaw do tego, powinien wydać decyzję o odmowie wypłaty odprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej zwana P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornej decyzji Szefa CBA, należy wyraźnie zaznaczyć, że przedmiotem analizy sądu administracyjnego w niniejszej sprawie mogły być wyłącznie prawidłowość działania tego organu administracji publicznej i w konsekwencji zasadność zastosowania przez ten organ materialnoprawnej podstawy zaskarżonej decyzji, którą stanowiły przepisy art. 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 97 ust. 1 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. W niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości okoliczności faktyczne, stanowiące przedmiot wydanych decyzji. Spór dotyczył natomiast subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do właściwych norm prawnych i ich właściwej interpretacji. W konsekwencji, istota tego sporu sprowadzała się do wyjaśnienia, czy Szef CBA, przyznając stronie skarżącej odprawę pieniężną z tytułu zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, zasadnie traktuje wspomnianą instytucję odprawy, jako świadczenie o charakterze jednorazowym, a w konsekwencji tego, czy prawidłowo dokonuje pomniejszenia jej wysokości o kwoty wypłaconych już wcześniej stronie skarżącej odpraw z tytułu zwolnienia ze służby w Wojsku Polskim oraz w Straży Granicznej. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2018, poz. 2104 ze zm.). Zgodnie z jego treścią wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości sześciomiesięcznego uposażenia, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości ośmiomiesięcznego uposażenia. Nieprzerwane pełnienie służby w rozumieniu art. 97 ust. 1 ustawy o CBA oznacza pełnienie służby tylko w tej służbie mundurowej. Do tego okresu nie wlicza się okresu pełnienia służby w innych formacjach zmilitaryzowanych. Powyższe stanowisko wynika z wykładni językowej i systemowej art. 97 ust. 1 ustawy o CBA. Przepis ten wyraźnie odnosi się tylko do służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i nie wiąże w żaden sposób okresu uprawniającego do wyższej odprawy ze służbą w innych formacjach zmilitaryzowanych. Konstrukcja tego przepisu nie zawiera rozwiązania znanego z art. 115 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015, poz. 355 ze zm.) i art. 119 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1402 ze zm.), w których określono, że do okresu uprawniającego do nabycia odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby wlicza się także okres służby w innych formacjach zmilitaryzowanych, a zatem należy przyjąć, że do okresu uprawniającego do wypłaty wyższej niż sześciomiesięczne uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku należy wliczyć tylko okres służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. W ocenie Sądu, powyższe odrębności, jak też odmienne uregulowanie nabycia prawa do odprawy z tytułu rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem CBA w oparciu o określoną podstawę prawną (art. 96 ust. 1 i 2 ustawy o CBA), nie czynią przedmiotowego świadczenia (przyznawanego funkcjonariuszom CBA) wyjątkowym, w tym znaczeniu, że traci ono walor świadczenia jednorazowego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela dotychczasowy dorobek orzeczniczy sądów administracyjnych, który ukształtował pogląd, iż odprawa przysługująca z tytułu zwolnienia ze służby - tak samo jak emerytura - ma charakter jednorazowy. Regulacje te mają zapobiec kilkukrotnemu wypłacaniu tego świadczenia. Należna jest tylko odprawa jednorazowa (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt I OSK 540/10; publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji, gdy już raz wypłacono dane świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia, wypłaca się tylko świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia służby (por. wyroki NSA: z dnia 1 czerwca 2005 r. sygn. akt OSK 1714/04, z dnia 11 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 757/09, z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 224/13; publ. j. w.). Nie powielając zatem trafnej argumentacji organu przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę należy stwierdzić, co do zasady, iż dokonanie pomniejszenia odprawy przysługującej w związku z rozwiązaniem z funkcjonariuszem CBA stosunku służbowego o wysokość odpraw już wcześniej wypłaconych temu funkcjonariuszowi w związku w wcześniejszym rozwiązaniem stosunku służbowego w Wojsku Polskim oraz w Straży Granicznej jest możliwe na gruncie obowiązujących przepisów prawa i posiada oparcie w przyjętych przez ustawodawcę rozwiązaniach systemowych służb mundurowych. Z tego względu zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 6 K.p.a. poprzez wydanie decyzji personalnych bez podstawy prawnej, w drodze analogii, a także zarzuty naruszenia art. 96 ust. 1 w związku z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA poprzez błędną wykładnię nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Reasumując, w ocenie Sądu, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną, Szef CBA nie dopuścił się przede wszystkim naruszenia norm prawa materialnego, w tym mających istotne znaczenie w niniejszej sprawie przepisów art. 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Sąd stwierdził też, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, prawidłowo interpretując regulację prawną wyrażoną w powołanych wyżej przepisach 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, zasadnie przyjął, że z uwagi na wypłacone skarżącemu odprawy w 2004 r. i w 2016 r. z tytułu zwolnienia ze służby w Wojsku Polskim oraz w 2013 r. z tytułu zwolnienia ze służby w Straży Granicznej, zaszły wszelkie podstawy do zaliczenia na poczet należnej skarżącemu odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w CBA, kwot pieniężnych wypłaconych wcześniej stronie skarżącej z tytułu przyznanych odpraw pieniężnych przy zwolnieniu z Wojska Polskiego oraz ze Straży Granicznej. Przyjmując powyższe stanowisko, organ prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie do wszelkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wątpliwości i argumentów strony skarżącej. Jednocześnie, z uwagi na wszechstronne i pełne zarazem uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Szef CBA nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa wyrażonej w art. 8 K.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście zastosowania przepisów art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanych regulacji prawnych - jednorazowy charakter instytucji odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w CBA nie daje podstawy, aby uwzględnić stanowisko skarżącego i wypłacić wspomnianą odprawę niepomniejszoną o kwoty wcześniej wypłaconych odpraw z tytułu zwolnienia skarżącego ze służby w Wojsku Polskim oraz w Straży Granicznej. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.